Ég gat ekki lagt þessa frá mér sem er óvenjulegt því ég er vanalega ekki mikið fyrir ævisögur. Las hana bara því ég vissi að hún hefði búið á Bíldudal og maður er ekki maður með mönnum án þess að hafa lesið hana hérna.
Vil samt taka fram að ég var u.þ.b. hálfnuð þegar yfirlýsing aðstandenda kom fram og ég veit ekki hvort það hefði breytt ákvörðun minni ef ég hefði séð hana áður en ég byrjaði. Þessi bók er gott dæmi til að ræða um minningar og áreiðanleika, hver hefur rétt á að segja hvaða sögu, hvort maður þurfi leyfi annarra til að segja frá atburðum eins og maður man þá sjálfur o.s.frv. Ég held það sé mikilvægt að taka ýmsum frásögnum með fyrirvara og lesa ævisögur eins og skálsögur, sérstaklega í litla samfélaginu Íslandi. Eins finnst mér að ævisagnahöfundar ættu að fara varlega í að halda því fram að eitthvað sé sannleikur - hversu mikið er hægt að treysta því? Vegna þessa gef ég henni þrjár stjörnur en ekki fjórar.