Dit is echt een aanrader voor iedereen. Zo eerlijk, zo prettig geschreven. Heel veel uit overgeschreven.
Keihard zijn, alles weten, alles kunnen, alles verdragen en geen genade kennen zijn allemaal beschermingsmechanismen die de aan de kant geschoven menselijkheid moeten vervangen. Maar wat hard is, is niet flexibel: hoe harder, hoe onbuigzamer. Wie hard is, kan misschien veel hebben, blijft overeind in razende stormen en loopt geen enkel deukje op, maar buigen, meebewegen en vergeven kan hij niet. Hoe strenger de regels en hoe onvoorwaardelijker de eisen van de geest, hoe sterker het karakter. Geen greintje pijn! Ik kan alles aan! Ik heb niemand nodig! Het is gewoon een kwestie van instelling! Maar uiteindelijk rest er niets dan breken, opbranden, kapotgaan.
Hardheid kent zijn eigen grenzen niet, maar zachtheid is zich niet bewust van zijn eigen kracht, weet niet wat verstandige eisen zouden zijn, beschikt niet over de vastberadenheid om verandering te verlangen. Terwijl hard genadeloos straft, is zacht niet kritisch genoeg.
Maar dat is menselijkheid: geen strijd om de winst, maar een evenwichtsoefening tussen kracht en krachteloosheid.
Het ik-verhaal is, ondanks zijn ontelbare verleidingen, ook ons meest destructieve verhaal, dat alle deuren en vensters sluit.
ETIKETTEN ZIJN NIETS MEER DAN GEDACHTEN
Etiketten comprimeren de oneindige complexiteit van de mens tot een klein pakketje.
De mens is altijd meer dan zijn gedrag, en wie dat als leidraad neemt en streeft naar groei, laat die groei ook toe. Het groeiperspectief is ook vergevingsgezinder: je bent niet één met je successen en mislukkingen, maar staat open voor nieuwe doelen, pogingen en fouten, en hebt ruimte voor meerdere rollen, ervaringen en emoties.
We zijn vergeten dat we er niet altijd tiptop uit hoeven te zien, lekker hoeven te ruiken, en leuk en aardig hoeven te zijn als we anderen ontmoeten. We zijn vergeten dat een rommelig huis, een gehaast avondmaal, vermoeide vaders en moeders en plukken stof in de hoeken tekenen zijn van leven, niet van falen.
We vinden het vaak moeilijk om toe te geven, zowel aan onszelf als aan onze omgeving, dat we weer eens ruzie hebben gemaakt om iets onbenulligs, ons voor niets in het zweet hebben gewerkt, te laat op school aankwamen, wanhopig hulp nodig hadden, ons huis niet volgens de laatste trends hebben ingericht en een kant-en-klaarmaaltijd hebben opgewarmd. En dat we ons kind niet konden helpen, het niet konden opbrengen om naar onze partner te luisteren, dat seks in de vergeethoek geraakt is en dat ons huis een zwijnenstal is. Op ons werk lopen we achter of presteren we ondermaats, en ook in de tuin schittert dat geplande ton sur ton bloembed door afwezigheid.
Gevoelens komen en gaan, maar zijn lang niet alleen maar positief.
Dus feliciteer jezelf met de dag waarop je in staat was om los te laten, bang te zijn, op te geven of over te koken van woede. Feliciteer jezelf met een leven dat er in al zijn facetten mag zijn. Feliciteer jezelf met het lef om het leven vol te omarmen, ook al doet het soms pijn.
Het leven is niet goed of slecht, het is niet gemakkelijk of moeilijk – het is dat allemaal en alles daartussenin. Vooral als je het in al zijn facetten durft toe te laten.
Te vaak vergeten we dat het oké is dat niet altijd alles oké is. Het is heel normaal dat het leven slechts sporadisch geweldig is en slechts bij vlagen verschrikkelijk.
Respecteer je vreugde, respecteer je verdriet
Ooit zal ook deze periode nog slechts een herinnering zijn, minder zwart dan nu.
niemand is zo sterk dat hij geen medeleven en positieve feedback nodig heeft of geen gebreken mag hebben. Hoe zelfredzaam iemand ook is, hij zal altijd blijven verlangen naar de nabijheid van anderen. Ook wie sterk is kent momenten waarop hij het niet meer in zijn eentje aankan.
Iedereen die zich zonder anderen redt doet dat vanuit een gebrek aan keuze, niet vanuit zijn diepste verlangen.
Ware onafhankelijkheid is gebaseerd op het vermogen om afhankelijk te zijn van een ander.
Uiteindelijk moet je het leven gewoon durven leven, in plaats van ervoor te studeren. Je moet je handen in de modder steken.
Terwijl discipline gebaseerd is op externe doelen en normen, komen barmhartigheid, mededogen en wijze eisen voort uit contact met jezelf en ware verbinding met de ander.
Nonzeker
Wat zou je doen als je niet bang was? Je zou eindelijk de regie over je eigen leven nemen. Je zou het leven omarmen, in plaats van ervoor weg te lopen. Je zou durven dromen en fouten durven maken, durven proberen en mislukken. Je zou de verantwoordelijkheid voor je eigen geluk nemen en niet de veilige weg van zelfonderschatting kiezen. Zou je iets meer in jezelf geloven als je niet zo bang was?
Wat zou je doen als je niet bang was? Je zou je niet zo druk maken om wat anderen van je denken. Je zou niet meer voor anderen invullen hoe zij jou zien. Je zou niet meer naar hun meningen en gevoelens gissen, je niet meer naar hun wensen voegen. Je zou je emoties niet meer onderdrukken met bergen chocola. Je zou de moed hebben om in de spiegel te kijken en goed te onderzoeken wie je volgens jezelf nu echt bent.
Wat zou je doen als je niet bang was? Je zou voor één dag geen controlefreak zijn. Je zou je speelse kant toelaten, jezelf een knuffel geven, je lichaam en geest verwennen en je lekker laten gaan, gewoon voor de lol. Wat zou er gebeuren als je je overgaf aan ontspanning, warmte en compassie?
Wat zou je doen als je niet bang was? Zou je vertellen over je eenzaamste momenten, over je diepste afgronden? Zou je je tranen tonen, je medicijnen, je verslavingen, je misselijkheid, je trillende handen of je tics?
Als je het contact met je eigen nietigheid, behoeftigheid en menselijke begrensdheid verliest, verlies je ook het contact met het leven en je medemens.