รฦกรส

by พงศกร

ด้วยภารกิจที่ย่ามอบหมายให้เขาหาทางซื้อที่ดินเล็กๆ ซึ่งเป็นที่ตั้งของร้านข้าวแกงชื่อดัง เพื่อเอามาสร้างเป็นห้างสรรพสินค้า ทำให้ ‘รฦก’ ต้องเข้าไปเกี่ยวข้องกับ ‘ข้าวขวัญ’ หญิงสาวเจ้าของร้านนั้นโดยไม่ได้ตั้งใจ



และที่ร้านข้าวขวัญนั่นเอง ที่รฦกได้ลองลิ้มชิม ‘ป่นปลาร้า’ อาหารที่ก่อให้เกิดความรู้สึกพิเศษ ไม่เหมือนกับอาหารชนิดใดที่เคยกิน รฦกมั่นใจว่าเขาเคยกินอาหารเมนูนี้มาก่อน แต่ที่ไหน อย่างไรกันล่ะ ในเมื่อที่บ้านของเขา ไม่เคยมีใครทำป่นปลาร้าให้กินเลยสักหน



บางทีป่นปลาร้าถ้วยนั้น อาจเป็นจุดเริ่มต้นของอะไรบางอย่าง รสชาติของอาหารที่ทำให้ระลึกถึงความทรงจำในอดีต ที่จะเปลี่ยนแปลงชีวิตของเขา ทั้งปัจจุบันและอนาคต...ไปอย่างสิ้นเชิง

248 pages, Paperback

Published July 1, 2022

About the author

พงศกร เป็นทั้งชื่อจริงและนามปากกาของ นายแพทย์พงศกร จินดาวัฒนะ
จบการศึกษาจาก คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น และอบรมเป็นผู้เชี่ยวชาญสาขา เวชศาสตร์ครอบครัวจาก Pennsylvanin State University ประเทศสหรัฐอเมริกา

เคยรับราชการเป็นแพทย์ ประจำอยู่ที่กลุ่มงานเวชกรรมสังคม โรงพยาบาลราชบุรี ปัจจุบันทำงานในตำแหน่ง Senior Director of Communication ประจำอยู่ที่ศูนย์การแพทย์ โรงพยาบาลกรุงเทพ

พงศกร ได้รับการสนับสนุนและส่งเสริมจากบิดามารดา จึงรักการอ่าน และชอบขีดเขียนมาตั้งแต่เรียนชั้นประถม ผลงานเรื่องสั้นเรื่องแรกชื่อ ปุกปุย ได้รับการตีพิมพ์ในนิตยสารสวิตา เมื่อตอนอายุ 11 ปี จากวันนั้นถึงวันนี้ ก็วนเวียนเขียนหนังสือมาโดยตลอด ไม่ว่าจะเป็นเรื่องสั้น เรื่องยาว สารคดี รวมทั้งบทความทางการแพทย์ และคอลัมน์ตอบปัญหาสุขภาพในนิตยสาร

ปัจจุบันยังคงมีผลงานตีพิมพ์เป็นตอน ๆ ในนิตยสาร สกุลไทย หญิงไทย พลอยแกมเพชร และ volume โดยมีสำนักพิมพ์เป็นของตนเองร่วมกับ นายอรรถรัตน์ จันทรวรินทร์ ในนาม groove publishing

Reviews

[Dew · Rating 4 out of 5]

ปกติเวลาอ่านนิยายคนเราก็มักจะชอบตัวเอก (พระ-นาง) กันใช่ไหม แต่เรื่องนี้ตัวละครที่ฉันชอบที่สุดคือ "พ่อใหญ่" คุณตาของนางเอกล่ะ ทัศนคติและมุมมองในการใช้ชีวิต-การหาเลี้ยงชีพของพ่อใหญ่นี่คือสิ่งที่เห็นได้น้อยลงมากแล้วในสังคมปัจจุบัน

หลายๆ คนอาจรู้จักคุณหมอนักเขียนท่านนี้จากซีรีส์ผีผ้า แต่ขอบอกว่าเรื่องแนวอาหารการกิน คุณหมอก็เขียนให้อ่านได้สนุกเช่นกันจากที่ฉันเคยลองกินปลาร้าแล้วต้องยกธงขาวเพราะสู้กลิ่นไม่ไหว พอได้อ่านเรื่องนี้แล้วอยากลองชิมอีกสักครั้งขึ้นมาติดหมัดเลย

และขอบอกว่า I can totally relate กับความรู้สึกของรฦกยามได้กินป่นปลาร้าแล้วกระตุ้นความทรงจำที่ถูกฝังลืมไปแล้วให้กลับมาใหม่ เพราะฉันเคยมีอาการแบบนั้นกับข้าวหมูแดงเจ้าหนึ่งหน้าปากซอยโรงแรมริมน้ำที่ฉันเคยทำงานอยู่ ตักเข้าปากคำแรกก็ เฮ้ย! น้ำราดหมูแดงรสนี้ฉันเคยกินนี่นา (คือมันอร่อยขนาดนั้นเลยแหละ) กลับไปกินซ้ำหลายครั้งและนึกอยู่เป็นนานกว่าจะนึกออกว่าตอนป.1 ครอบครัวฉันเคยเช่าบ้านอยู่แถววัดยานนาวาแล้วเช้าๆ แม่จะพาเดินไปโรงเรียน ระหว่างทางก็จะแวะให้กินข้าวหมูแดงเจ้านี้เป็นมื้อเช้า (โรงเรียนฉันอยู่เลยร้านข้าวหมูแดง/โรงแรมที่ว่าไปอีกนิดนึง ยังจำได้ว่าปีที่เขาก่อสร้างโรงแรมเสียงดังไปถึงตึกเรียนของฉันจนต้องยอมทนร้อนปิดหน้าต่างนั่งเรียนกัน ไม่งั้นไม่ได้ยินเสียงครูเลย แล้วใครจะไปคิดว่าโตมาฉันจะได้ทำงานที่โรงแรมแห่งนั้นกันล่ะ)

[Eye_Candy · Rating 3 out of 5]

อ่านไปหิวไป อยากกินข้าวหุงสุกใหม่ ๆ หอม ๆ

[Jeab · Rating 3 out of 5]

เบาๆ​ สบายๆ​ ไม่ซับซ้อน​ คาดเดาได้​ เอาไว้อ่านวันที่ไม่อยากคิดอะไรมาก

[Afternoon · Rating 3 out of 5]

น่าจะเรียกว่าเป็นเรื่องสั้น เพราะเป็นนิยายที่ไม่ยาว รวบรัด แต่อ่านสบายๆ เป็นเรื่องของชายหนุ่มที่ตามหาความทรงจำวัยเยาว์ผ่านป่นปลาร้า รสชาติที่คุ้นลิ้นไม่รู้ลืม อ่านแล้วหิวข้าวดีค่ะ

[BowEiyaEita · Rating 4 out of 5]

เรื่องสั้นๆ อ่านเพลินๆ โครงเรื่องเบาๆ แต่ชวนหิวมากๆ

[Maneechan · Rating 5 out of 5]

พล็อตเรื่องน่ารัก ภาษาอ่านง่าย อ่านเพลิน อ่านจบอย่างรวดเร็ว ติดตรงที่ว่าอ่านไปหิวข้าวไป ไม่เหมาะอ่านตอนกลางคืน ถึงจะพอเดาพล็อตเรื่องได้ แต่ตอนที่ความจริงปรากฏเราก็ยังซึ้งน้ำตาไหลอยู่ดี เป็นครั้งแรกเลยที่ได้อ่านหนังสือของคุณพงศกร บอกได้เลยว่าต้องมีเล่มต่อๆ ไปแน่นอน