De inslechte priester Ambrosius Pelkmans gaat, na een leven van ontucht en misbruik, naar de hel. Daar maakt hij kennis met Beëlzebub, de duivel. De hel ziet er helemaal anders uit dan hij had verwacht — veel kleurrijker, en het gaat er creatief aan toe! Pastoor Pelkmans valt van de ene verbazing in de andere.
In deze roman vol wonderlijke personages — de huurdruïde Vava Ventvent, de Afrikaanse fee Bikita Vuist-Damdam, de bedorven ambtenaar Marcel Demol en de sekslustige non zuster Fernalia — worden alle zinnen uitgebreid geprikkeld. O ja: ook de lezer krijgt een rol van betekenis!
Na een carrière bij de radio (Studio Brussel), in de rockjournalistiek (Humo, Oor) en als interviewer en reportagemaker (Het Laatste Nieuws, De Morgen) trok Marnix Peeters (°1965) zich in 2010 terug op een berg in de zuidelijke Oostkantons, waar hij aan het schrijven ging.
De eerste resultaten zagen in 2012 het daglicht: onder auspiciën van Robbert Ammerlaan verscheen toen bij De Bezige Bij zijn debuutroman, De dag dat we Andy zijn arm afzaagden. Het boek verscheen ook in het Italiaans (Il giorno che segammo il braccio a Andy).
Een jaar later volgde Natte dozen — een gemene, ophefmakende roman, die in de iTunes-store werd gecensureerd (N***e dozen) en die wekenlang in de top 10 stond.
Na zijn overstap naar Prometheus (2014) verscheen bij dit Amsterdamse uitgeefhuis De tenondergang en de ongelooflijke wederopstanding van Eddy Vangelis. Peeters werd in dat jaar gevraagd om deel te nemen aan De Slimste Mens Ter Wereld.
Volgden: de novelle De Trapchauffeur (2015, een uitstapje naar het Hollands Diep van ontdekker Ammerlaan), Niemand hield van Billie Vuist (2015, Prometheus) en de sequel op Natte dozen, Kijk niet zo, konijntje (2016, Prometheus).
De columns die Peeters wekelijks voor De Morgen schrijft, werden gebundeld in Zei mijn vrouw, het eerste boek bij Pottwal Publishers, een uitgeefinitiatief van de auteur zelf.
Bij hetzelfde huis verscheen in het najaar van 2017 de roman In elke vrouw schuilt haar moeder, een road novel. Ik heb aids van Johnny Diamond volgde in 2018.
Na haar dood in 2018 verwerkte de auteur zijn herinneringen aan zijn moeder — haar leven en lijden — in Zo donker buiten. Afscheid van een moeder met alzheimer. De met linnen beklede hardcover verscheen begin 2019 bij Borgerhoff&Lamberigts. Nog in dat jaar maakte Peeters samen met zijn vrouw Jana Elza Wuyts een reeks historische citytrips door België: met de Guide Michelin van 1939 in de hand (de laatste voor WOII) reisde het duo naar verschillende toeristische bestemmingen in het land. Het reisverslag verscheen in reeksvorm in de krant Het Nieuwsblad en vervolgens, uitgewerkt en aangevuld met twee e-boeken, als boek (De zomer van 1939, Standaard Uitgeverij & Pottwal Publishers).
Ook van Peeters’ hand zijn het reportageboek over volksdevotie God in Vlaanderen (2011, Van Halewyck) en de bibliofiele uitgaven Der Pottwal (2016, De Carbolineum Pers) en Femke en Lobke gaan veldrijden (2019, De Carbolineum Pers) , beiden geïllustreerd door de auteur.
In het najaar van 2020 verschijnt de roman Oogje. Het kleine meisje uit de Lange Tafelstraat bij Het Getij, de nieuwe uitgeefcel van Robbert Ammerlaan bij De Arbeiderspers.
Leuke dinges, leest heeeel vlot. Lijkt erg veel op Eddy Vangelis maar dan nu met priester en duivel. Maar de echte vraag; wat vond de heer Vangheluwe nu van dit boek?????
Boekenwinkel binnen met het voornemen om iets te kopen dat ik ook direct zou lezen. Had het boek al veel online zien passeren maar nooit gevoel had dat ik het moest lezen. Toen ik het eenmaal vasthad, wist ik dat het helemaal niet moest maar dat het wel plezant zou zijn. En dat was het! Ook één in de categorie 'ooit eens te herlezen'.
3,5 sterren, hardop gelachen, origineel, met plezier gelezen. Net zoals Peeters aanhaalt dat iedere lezer zijn eigen voorstelling heeft van de personages heb ik mijn interpretatie van het verhaal: het ranzige gedrag van een bepaald type man wordt met heel veel humor te kijk gezet en dat deed deugd.
Dit boek gaat over pastoor Pelckmans, die een zondig leven leidt en daardoor, uiteraard, na zijn dood regelrecht naar de hel gaat. De lezer moet wel wat geduld hebben, want pas op het einde van het boek vernemen we hoe de hel en de duivel eruitzien. “Geduld is de metgezel van de wijsheid, zou Vava Ventvent zeggen, en geduld is ook wat de lezer dezes nu al een poosje moet oefenen. Geen paniek! Vertrouw op de verteller.” (blz.95)
Wat ik erg leuk vind, is dat de schrijver de lezer rechtstreeks aanspreekt:
“Nu moet er even goed worden opgelet, geachte lezer, maar voor wie een boek van deze schrijver ter hand neemt is geen zee te diep, geen berg te hoog en geen raadsel te complex, dat is geweten. De gemakzuchtigen kunnen zich desgewenst wenden tot Stefan Hertmans, Jeroen Olyslaegers of Tom Lanoye. We zijn er bijna …” Woehaha!
En de langste zin uit het boek wil ik jullie niet onthouden: “… en doordat pastoor Pelckmans, uit hoofde van zijn beroep, als de beste kon lullen. Als ge donderpreken kunt geven, geloofwaardig zonden kunt vergeven en mensen in hun laatste uren, na een lang leven van miserie en tegenslag, kunt doen geloven dat ze mits wat heilige olie op hun voorhoofd en kin tot in de eeuwigheid naast de gouden troon van de Schepper mogen gaan zitten, badend in geluk en niets tekortkomend, roerend in een bordje lauwe rijstpap en nu en dan een geruststellende aai over de bol van Hem ontvangend, en dat hun aards gepieker en gepruts slechts de noodzakelijke voorbereiding was op het échte leven, het eeuwige, dan kunt ge ook wel een Thaise tiener voorbij de grenscontrole krijgen, meende hij, en hij had gelijk.”
Misschien was dit het boek dat ik nodig had na de turf die ‘To Paradise’ is. Het is grappig, wat grof, maar vooral - laat ons dat niet vergeten - bijzonder goed en vlot geschreven. De meta-stukjes van auteur naar lezers zitten goed en voelen niet onnozel aan voor mij.
Dit is alweer een hilarische, verbluffend goed geschreven koortsdroom van een boek dat onverkort hoort in de Vlaamse Canon, naast Boerenpalm en Het Vergiet van België.
Een genot voor de lezers die kokhalzen van diegenen met hun statige functies die zich maar al te vaak schuldig maken aan toegedekt machtsmisbruik. Ondanks schrijnende realiteit, hardop gelachen!
Altijd een waar plezier om een boek van Marnix Peeters te lezen. Dus ook nu weer. En nee, dit boek heb ik niet ergens gestolen of gaan uitlenen in de biblo. Gekocht dus, net als al zijn andere boeken. Een mooie collectie dus 😉
had mij er iets heel anders bij voorgesteld (na recensies en aankondigingen), zat oorspronkelijk met de historie R. Vangheluwe in mijn hoofd (zie opdracht), maar gaandeweg deden Pelckmans&nun mij nog aan andere clericale viespeuken denken…
Gekke stijl hanteert Peeters, wist niet of ik er kon van houden of of die voor wrevel zorgde bij mij. Origineel, dat wel.
Ik ben altijd fan geweest van M Peeters en heb al zijn boeken gelezen en telkens zeer goed gevonden. Dit boek echter loste mijn verwachtingen niet in: de schrijver schrijft om te schrijven (lees: een boekje vol te krijgen). De nodige humor is wel aanwezig. Er staan ook taalfouten in wat mij doet vermoeden dat de auteur zijn werk niet herlezen heeft alvorens tot publicatie over te gaan. Bovendien is dit boekje prijzig (voor wat het voorstelt).
Klassieke Peeters zoals ik ze graag heb. Kolder van de hoogste plank met diep verscholen ware levenswijsheden (deze maal geopperd door Vava Ventvent). Marnix Peeters is een acquired taste, maar eens verkocht... Verknocht!
Gewoon aan begonnen omdat ik er tijd voor had. In één ruk uitgelezen. Gewoon omdat het verhaal blijft boeien en ergens eigentijds is ook al is het een roman.