Ποιος θα μπορούσε να πιστέψει ή έστω να το δεχτεί ως υπόθεση εργασίας, ότι ο Τρότσκυ θα μπορούσε να έχει ερείσματα στην χώρα μας; Ποιος θα μπορούσε να δεχτεί ότι θα υπήρχαν άνθρωποι, που μάλιστα κυβέρνησαν, οι οποίοι ελκύονταν από τις ανεφάρμοστες ιδέες του; Είναι δυνατόν η ηγεσία ενός κόμματος, του ΠΑΣΟΚ, που για 2 δεκαετίες ταλάνισε την χώρα μας να εμπνέονταν από τον σφαγέα, έναν εκ των πολλών, του ρωσικού λαού; Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να είναι η συνέχεια αυτής της ιστορίας και το κυριότερο μπορεί η Νέα Δημοκρατία να εξυπηρετεί κατά βάθος τους ίδιους σκοπούς με τους Διεθνείς τροτσκιστές; Μπορεί να παίζουν κάποιο ρόλο σε αυτό οι ΗΠΑ και κυρίως οι ανατολικές ακτές τους; Όλα είναι πιθανά και σε όλα μας δίνει απαντήσεις ο καθηγητής Δημήτρης Μιχαλόπουλος με αυτό το νέο του αποκαλυπτικό βιβλίο.
O Δημήτρης Μιχαλόπουλος (γεν. 1η Μαΐου 1952, στην Αθήνα) είναι Έλληνας ιστορικός. Με διαδοχικές υποτροφίες σπούδασε στην Ιταλική Σχολή Αθηνών (1964-1970), στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (1970-1974) και στην Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales του Παρισιού, όπου και αναγορεύτηκε, το 1978, διδάκτορας Ιστορίας.
Κατά τη διάρκεια της θητείας του ταξινόμησε τα Ιστορικά Αρχεία του Πολεμικού Ναυτικού (1979-1980). Μέλος του ιδιαίτερου γραφείου του Προέδρου της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνου Καραμανλή, κατά τα έτη 1980-1981, δίδαξε στη συνέχεια, ως λέκτορας και μετά ως επίκουρος καθηγητής Διπλωματικής Ιστορίας στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (1982-1994). Υπήρξε διευθυντής του Μουσείου Βούρου-Ευταξία της Πόλης των Αθηνών από το 1990 έως το 2000 και του Ιδρύματος Ιστορίας του Ελευθέριου Βενιζέλου και της αντίστοιχης εθνικής περιόδου κατά το διάστημα 2004-2011.
Σήμερα παραμένει διοικητικός σύμβουλος αυτού του τελευταίου. Κατά τα τελευταία χρόνια ασχολείται συστηματικά με το ζήτημα του Εθνικού Διχασμού.
Το πόνημα (λολ) του Δημήτρη Μιχαλόπουλου ακολουθεί με συνέπεια τα παλαβά χνάρια της αποκαλυπτικής (δύο λολ) δημοσιογραφίας του Δήμου Μπότσαρη, ξεχασμένου πιονιέρου της συνωμοσιολογίας-συνωμοσιολαγνείας από τη δεκαετία του '80. «Πότο πάμα» (aka πρώτο πράμα) που έλεγε κι ο συμπαθής Μάιμος στο Κάμπινγκ! Αν τύχει και ξεπέσετε στα σκληρά, καλύτερα να προτιμήσετε το αυθεντικό, the real thing.