What do you think?
Rate this book
Mutige Frauen zwischen Kunst und Liebe #17
Жената от Монпарнас
Париж, трийсетте години на миналия век. В „Кафе дьо Фльор“ все по-често се заседява млада жена с искрящосини очи и коси, привързани с увит шал. На масата пред нея лежи купчина бели листа, чакащи да бъдат изписани. Жената се казва Симон дьо Бовоар и прави пореден опит да напише първия си роман. А той все не се получава, защото мислите, които авторката иска да вложи, надхвърлят възможностите на листа. Но Симон не се отказва, тя знае, че е предопределена за революция в литературата.
Сили да продължи ѝ дава и младият мъж, отсядащ редовно на нейната маса – Жан-Пол Сартр. Няма да минат много години и никому неизвестната любовна двойка от „Кафе дьо Флор“ ще взриви света със своите мисли...
Сили да продължи ѝ дава и младият мъж, отсядащ редовно на нейната маса – Жан-Пол Сартр. Няма да минат много години и никому неизвестната любовна двойка от „Кафе дьо Флор“ ще взриви света със своите мисли...
- GenresBiography
408 pages, Paperback
Published January 1, 2022
18 people are currently reading
291 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 39 reviews
October 1, 2024
Трудно се говори за Симон дьо Бовоар. Трудно ми е да говоря за книги, които връщат читателя във времена, в които ТОЙ- ПОЛЪТ поставя жената под чертата, под живота, под мъжа, под родителите, под обществото. Зачерква я като същество, способно на избори, желания или развитие.
Да държиш в подчинение (под каквато и да форма) едната част от човечеството, не може да доведе до нищо добро. Предполагам някой някога, възползвайки се от телесната си маса, уплашен, комплексиран, лишен от мозък и емпатия, сметнал, че трябва да даде мъжки имена и форми на Господа и всичко що се явява епитет на сила и възможности, за да си спести усилието да е нещо повече от едно голямо НИЩО. От една по-силна телесна маса.
Обичам мъжете и моето усещане за феминизъм е доста просто. Право на всяко човешко същество да има избор. Да използва ума си, да развива и гради себе си.
Възникването на феминизма не е нищо повече от логичната развръзка, от логичния разпад на статуквото. Статукво: нелогично и необяснимо. Статукво, което рухва под натиска на собствената си гротескна несправедливост.
От къде тази смелост, Симон? Откъде тази увереност и сила да тръгнеш срещу течението тогава, когато е било немислимо да надигнеш глава. Да бъдеш умна, да искаш да учиш, да твориш. Да бъдеш повече от нечия съпруга. Да откажеш да раждаш деца и да се валидираш единствено като нечий придатък?
Откъде, при положение, че се раждаш и живееш във време без каквито и да е женски примери за подражание. Жената я няма. Тя е вън от историята, вън от университетите, вън от постиженията, вън от света.
Няма я между страниците. Нито едно женско име не фигурира никъде извън личния рожден и смъртен акт. Тя може да бъде само съпруга и майка. Дори тогава децата Й, носят само НЕГОВИТЕ имена. За нея няма нищо. Нищо не й принадлежи.
Симон дори смъртта си я дели със Сартр, защото обществото отказва да я удостои с "честта" в умирането си да е "Симон", а не нечия си Бовоар...
Историята на Каролине ни среща със Симон дьо Бовоар още в ранното й детство, когато баща й успява да прахоса цялото семейно богатство и да остави дъщерите си без зестра. Нещо фатално в онези времена, но Симон е благодарна, защото без зестра, няма да бъде принудена да се омъжи.
Симон има едно желание. Да пише. И го следва въпреки подигравките и неспирните упреци от страна на семейството си. Налага й се да понася наслагваните с векове стереотипи, касаещи пола й. Жената не може да бъде умна - неприлично е. Жената не може да твори - неспособна е. Жената не може да учи - тъпа е. Жената има една-единствена мисия и тя е да бъде красива. И да има зестра. И да се омъжи.
Симон отказва да влезе в рамката. Тя и много други, които вярват, че имат власт над собствената си съдба и няма да позволят прогнило и назадничево общество да диктува правилата на играта.
Харесаха ми отношенията й със Сартр. Хареса ми как във време, в което е модерно да си тиранин и да приемаш жената като тяло, като вещ, той бива привлечен от ума й. Той я обиква заради самата нея, подкрепя я в начинанията и не се страхува да застане до жена равна нему.
Заслужава си да прочетете книгата, за да се докоснете до двама от най-великите умове, живели някога. До техните души, до труда, който създават и оставят на поколенията.
Да държиш в подчинение (под каквато и да форма) едната част от човечеството, не може да доведе до нищо добро. Предполагам някой някога, възползвайки се от телесната си маса, уплашен, комплексиран, лишен от мозък и емпатия, сметнал, че трябва да даде мъжки имена и форми на Господа и всичко що се явява епитет на сила и възможности, за да си спести усилието да е нещо повече от едно голямо НИЩО. От една по-силна телесна маса.
Обичам мъжете и моето усещане за феминизъм е доста просто. Право на всяко човешко същество да има избор. Да използва ума си, да развива и гради себе си.
Възникването на феминизма не е нищо повече от логичната развръзка, от логичния разпад на статуквото. Статукво: нелогично и необяснимо. Статукво, което рухва под натиска на собствената си гротескна несправедливост.
От къде тази смелост, Симон? Откъде тази увереност и сила да тръгнеш срещу течението тогава, когато е било немислимо да надигнеш глава. Да бъдеш умна, да искаш да учиш, да твориш. Да бъдеш повече от нечия съпруга. Да откажеш да раждаш деца и да се валидираш единствено като нечий придатък?
Откъде, при положение, че се раждаш и живееш във време без каквито и да е женски примери за подражание. Жената я няма. Тя е вън от историята, вън от университетите, вън от постиженията, вън от света.
Няма я между страниците. Нито едно женско име не фигурира никъде извън личния рожден и смъртен акт. Тя може да бъде само съпруга и майка. Дори тогава децата Й, носят само НЕГОВИТЕ имена. За нея няма нищо. Нищо не й принадлежи.
Симон дори смъртта си я дели със Сартр, защото обществото отказва да я удостои с "честта" в умирането си да е "Симон", а не нечия си Бовоар...
Историята на Каролине ни среща със Симон дьо Бовоар още в ранното й детство, когато баща й успява да прахоса цялото семейно богатство и да остави дъщерите си без зестра. Нещо фатално в онези времена, но Симон е благодарна, защото без зестра, няма да бъде принудена да се омъжи.
Симон има едно желание. Да пише. И го следва въпреки подигравките и неспирните упреци от страна на семейството си. Налага й се да понася наслагваните с векове стереотипи, касаещи пола й. Жената не може да бъде умна - неприлично е. Жената не може да твори - неспособна е. Жената не може да учи - тъпа е. Жената има една-единствена мисия и тя е да бъде красива. И да има зестра. И да се омъжи.
Симон отказва да влезе в рамката. Тя и много други, които вярват, че имат власт над собствената си съдба и няма да позволят прогнило и назадничево общество да диктува правилата на играта.
Харесаха ми отношенията й със Сартр. Хареса ми как във време, в което е модерно да си тиранин и да приемаш жената като тяло, като вещ, той бива привлечен от ума й. Той я обиква заради самата нея, подкрепя я в начинанията и не се страхува да застане до жена равна нему.
Заслужава си да прочетете книгата, за да се докоснете до двама от най-великите умове, живели някога. До техните души, до труда, който създават и оставят на поколенията.
September 28, 2024
L’hype era molto alto.
Avevo già letto della stessa autrice il libro su Frida, ma…
Non mi ha dato le stesse emozioni anzi!
Forse perchè al centro del libro c’è una Simone ragazza non ancora famosa.
L’ho trovato troppo lungo.
Unica nota positiva: le descrizioni di Parigi e il suo rapporto con Sartre.
Avevo già letto della stessa autrice il libro su Frida, ma…
Non mi ha dato le stesse emozioni anzi!
Forse perchè al centro del libro c’è una Simone ragazza non ancora famosa.
L’ho trovato troppo lungo.
Unica nota positiva: le descrizioni di Parigi e il suo rapporto con Sartre.
This entire review has been hidden because of spoilers.
February 18, 2021
Dieses Buch hat es mir wirklich nicht leicht gemacht...
Ich fand es eigentlich wirklich interessant, Simone de Beauvoir ist eine wahrlich faszinierende Persönlichkeit, deshalb war ich sehr gespannt auf dieses Buch. Leider konnte es mich dennoch nicht so richtig packen. Für eine Biographie enthielt es mir zu viele Romanelemente, für einen Roman dagegen zu wenige. Vielleicht liegt es nur an meiner Gewohnheit, da ich bisher noch nicht viele Biographische Romane gelesen habe, aber die Form hat mich immer wieder rausgebracht, und so war ich sehr froh, als ich es nach über einer Woche ad acta legen konnte.
Ein wenig versöhnt hat mich tatsächlich das Nachwort, da es in mir Sympathien für die Autorin geweckt hat und meine Kritikpunkte an de Beauvoir und wie sie hier dargestellt wird, genommen oder gerechtfertigt hat. Oft habe ich beim Lesen gedacht "Simone de Beauvoir ist eine der ersten, die mir in Verbindung mit dem Wort Feminismus einfällt, und ihr Leben dreht sich so viel um ihre Beziehung zu Sartre?". Doch dabei musste ich mir immer wieder in Erinnerung rufen, dass sie zu einer ganz anderen Zeit gelebt hat, wo selbst eine Partnerschaft ohne Ehe noch ein Akt der Rebellion war. Dennoch hätte ich gerne etwas weniger über die Vorkiriegsjahre und ihre vielen Bekanntschaften und etwas mehr über die Zeit nach ihrem Durchbruch gelesen.
So war es für mich zwar ein gutes, interessantes Buch, das mich aber dennoch leider nicht fesseln und überzeugen konnte.
Ich fand es eigentlich wirklich interessant, Simone de Beauvoir ist eine wahrlich faszinierende Persönlichkeit, deshalb war ich sehr gespannt auf dieses Buch. Leider konnte es mich dennoch nicht so richtig packen. Für eine Biographie enthielt es mir zu viele Romanelemente, für einen Roman dagegen zu wenige. Vielleicht liegt es nur an meiner Gewohnheit, da ich bisher noch nicht viele Biographische Romane gelesen habe, aber die Form hat mich immer wieder rausgebracht, und so war ich sehr froh, als ich es nach über einer Woche ad acta legen konnte.
Ein wenig versöhnt hat mich tatsächlich das Nachwort, da es in mir Sympathien für die Autorin geweckt hat und meine Kritikpunkte an de Beauvoir und wie sie hier dargestellt wird, genommen oder gerechtfertigt hat. Oft habe ich beim Lesen gedacht "Simone de Beauvoir ist eine der ersten, die mir in Verbindung mit dem Wort Feminismus einfällt, und ihr Leben dreht sich so viel um ihre Beziehung zu Sartre?". Doch dabei musste ich mir immer wieder in Erinnerung rufen, dass sie zu einer ganz anderen Zeit gelebt hat, wo selbst eine Partnerschaft ohne Ehe noch ein Akt der Rebellion war. Dennoch hätte ich gerne etwas weniger über die Vorkiriegsjahre und ihre vielen Bekanntschaften und etwas mehr über die Zeit nach ihrem Durchbruch gelesen.
So war es für mich zwar ein gutes, interessantes Buch, das mich aber dennoch leider nicht fesseln und überzeugen konnte.
October 20, 2022
Симон дьо Бовоар е една наистина вдъхновяваща и невероятна личност, чийто жизнен път и съждения са особено интригуващи. Нямах търпение да започна книгата, но ми беше доста трудна за четене. Някак си не успя да ме грабне истински и с интерес да следя историята на Симон. Може би, защото стилът на писане беше доста сух и фактите бяха изложени по-скоро биографично, отколкото художествено. Има прекалено много описания и философски разсъждения, които ми се сториха на места напълно ненужни и утежняващи сюжета.
Цялото ревю е тук: https://booksguidebg.wordpress.com/20...
Цялото ревю е тук: https://booksguidebg.wordpress.com/20...
December 29, 2023
Simone de Beauvoir kannte ich bisher nur durch ihr Werk „Das andere Geschlecht“, mit ihr als Person habe ich mich nie beschäftigt. Was für eine faszinierende und interessante Frau! Im Buch wird ihr Leben bis circa 1950 beschrieben, ihr Weg als Schriftstellerin, ihre Rolle in der Gesellschaft, für ihre Freunde und natürlich die Beziehung zu Sartre. Diese nimmt für mich manchmal zu viel Raum ein, ist aber wahrscheinlich realistisch dargestellt. Das Buch war für mich angenehm zu lesen und spannender geschrieben als eine klassische Biografie.
February 17, 2021
*Danke an NetGalley, die mir ein Rezensionsexemplar zur Verfügung gestellt haben. Meine Meinung ist davon unabhängig.*
Ich liebe die Idee der Reihe „Mutige Frauen zwischen Kunst und Liebe“. Gelesen habe ich bis jetzt nur das Buch zu Coco Chanel, aber mich interessieren auch das zu Frida Kahlo, Edith Piaf oder Marlene Dietrich. Eine ähnliche Reihe ist sonst noch „Ikonen ihrer Zeit“, aus der ich das Buch zu Marie Curie gelesen habe.
All diese Bücher sind biografische Romane zu historischen weiblichen Persönlichkeiten. Im Nachwort gehen die Autorinnen zudem auf die Biografien, und die Änderungen bestimmter Aspekte in den Büchern ein. So ist als Leser*in klar, was Fakt und was Fiktion war.
Die Frau von Montparnasse erzählt das Leben von Simone de Beauvoir. Es beginnt in Paris 1929, kurz nach Simones Schulabschluss, und endet 1951, kurz nach der Erscheinung von „Das andere Geschlecht“. Wer die Biografie von Simone de Beauvoir kennt, der wird wissen, dass Jean-Paul Sartre etwa zu dieser Zeit in ihr Leben tritt, und präsent sein wird.
Das Buch schafft es, ein für mich realistisches Bild der beiden Philosophen zu schaffen. Ich habe viel über Simone de Beauvoir gelernt. Ihre starke Persönlichkeit hat mich fasziniert.
Sie ist eine Frau, die sich nichts von Männern sagen lassen will. Sie möchte sich weiterbilden; das Vorbild für Frauen sein, welches sie in ihrer Kindheit nie hatte. Sie lebt jahrelang in einer Beziehung, ohne zu Heiraten. Sie widersetzt sich gesellschaftlichen Normen.
All dies sind historische Fakten über Simone de Beauvoir, die meine Faszination für ihre Persönlichkeit haben wachsen lassen.
Mir war der Stil zu dröge. Es ist ein historischer Roman; der Stil muss zeitgemäß sein – was er auch ist. Aber zeitgemäß heißt nicht zwingend langweilig. Und leider war das Buch für mich an manchen Stellen langweilig; besonders dann, wenn es keine Dialoge, sondern Beschreibungen gab.
Insgesamt bekommt das Buch 3,5 Sterne von mir. Es ist inhaltlich unglaublich interessant, und hat mich zu weiterer Recherche angeregt; aber durch den Stil hatte ich nicht immer Lust, das Buch weiterzulesen.
Ich liebe die Idee der Reihe „Mutige Frauen zwischen Kunst und Liebe“. Gelesen habe ich bis jetzt nur das Buch zu Coco Chanel, aber mich interessieren auch das zu Frida Kahlo, Edith Piaf oder Marlene Dietrich. Eine ähnliche Reihe ist sonst noch „Ikonen ihrer Zeit“, aus der ich das Buch zu Marie Curie gelesen habe.
All diese Bücher sind biografische Romane zu historischen weiblichen Persönlichkeiten. Im Nachwort gehen die Autorinnen zudem auf die Biografien, und die Änderungen bestimmter Aspekte in den Büchern ein. So ist als Leser*in klar, was Fakt und was Fiktion war.
Die Frau von Montparnasse erzählt das Leben von Simone de Beauvoir. Es beginnt in Paris 1929, kurz nach Simones Schulabschluss, und endet 1951, kurz nach der Erscheinung von „Das andere Geschlecht“. Wer die Biografie von Simone de Beauvoir kennt, der wird wissen, dass Jean-Paul Sartre etwa zu dieser Zeit in ihr Leben tritt, und präsent sein wird.
Das Buch schafft es, ein für mich realistisches Bild der beiden Philosophen zu schaffen. Ich habe viel über Simone de Beauvoir gelernt. Ihre starke Persönlichkeit hat mich fasziniert.
Sie ist eine Frau, die sich nichts von Männern sagen lassen will. Sie möchte sich weiterbilden; das Vorbild für Frauen sein, welches sie in ihrer Kindheit nie hatte. Sie lebt jahrelang in einer Beziehung, ohne zu Heiraten. Sie widersetzt sich gesellschaftlichen Normen.
All dies sind historische Fakten über Simone de Beauvoir, die meine Faszination für ihre Persönlichkeit haben wachsen lassen.
Mir war der Stil zu dröge. Es ist ein historischer Roman; der Stil muss zeitgemäß sein – was er auch ist. Aber zeitgemäß heißt nicht zwingend langweilig. Und leider war das Buch für mich an manchen Stellen langweilig; besonders dann, wenn es keine Dialoge, sondern Beschreibungen gab.
Insgesamt bekommt das Buch 3,5 Sterne von mir. Es ist inhaltlich unglaublich interessant, und hat mich zu weiterer Recherche angeregt; aber durch den Stil hatte ich nicht immer Lust, das Buch weiterzulesen.
February 26, 2022
3.75
simone war nicht immer eine sympathische protagonistin plus die problematischen verhältnisse zu ehemaligen schülerinnen & ihre gefühlte abhängigkeit von sartre waren nicht immer leicht zu sehen (so war es aber nun, da kann die autorin nichts für!)
simone war nicht immer eine sympathische protagonistin plus die problematischen verhältnisse zu ehemaligen schülerinnen & ihre gefühlte abhängigkeit von sartre waren nicht immer leicht zu sehen (so war es aber nun, da kann die autorin nichts für!)
August 30, 2021
Wat een geweldig boek en wat jammer dat dit nog niet is vertaald naar het Engels en/of Nederlands. Heerlijk om te lezen over het leven van Simone de Beauvoir en Sartre, haar struggles met het schrijven, haar relaties met Sartre en anderen. Je komt op een makkelijke manier in aanraking met de filosofische principes waar Sartre en zij zich steeds meer naartoe werken, met aan het einde van het boek ‘haar zin’ die zo beroemd geworden is. Echt zo’n boek, en dat heb ik niet vaak, waarvan je het jammer vindt dat het uit is. Ik heb meteen Frida Kahlo und die Farben des Lebens gekocht (wel in Nederlands en Engels verkrijgbaar overigens) want deze schrijfster schrijft op een naar mijn mening fenomenale manier over invloedrijke vrouwen. LEZEN! Als je Duits kunt lezen dan. Anders wachten op de vertaling…
December 5, 2022
Това е историята на Симон дьо Бовоар. Непремирима жена, започнала изграждането на основите на модела жени, знаещи своята цена, в семейство на хора, инащи тотално различна представа от своята дъщеря. Жени, които нямат нужда от някого, който да им казва, как да съществуват, а да допълва живота им.❤️
Много вдъхновяваща личност, но пространно разхвърлена книга, която изгуби интереса ми на фоста ранна фаза.
Много вдъхновяваща личност, но пространно разхвърлена книга, която изгуби интереса ми на фоста ранна фаза.
May 6, 2025
2.5 ster - als roman niet heel erg goed, maar als schets van een tijd interessant om te lezen.
May 19, 2021
3.5 Sterne
Die junge Simone de Beauvoir lernt während ihres Studiums den jungen Jean-Paul Sartre kennen. Die beiden haben von Anfang an eine starke Verbindung zueinander, sie tauschen sich aus, schreiben und diskutieren, bald werden sie ein Liebespaar. Das konservative Liebesleben mit einer Ehe oder Monogamie liegt ihnen jedoch nicht, so beschließen sie einen Packt der ihre Liebe und dabei sexuelle Freiheit sichern soll. Kann das gut gehen und hat Simone dabei die Konzentration zu schreiben?
Dieses Buch ist mir nicht immer leicht gefallen zu lesen. Mal sind die Seiten nur so dahin geflogen, aber einiges zog sich auch ganz schön in die Länge. Der Schreibstil war dabei einfach und verständlich, aber auch trocken. Ganz zu Anfang begleiten wir Simone eine zeitlang während ihres Studiums. Simone als Charakter mochte ich ganz gerne, bei Sartre hatte ich allerdings große Probleme. Er ist mir nie ganz sympatisch geworden während des Buches, er und seine Lebensvorstellung sind interessant aber ich mochte ihn nicht leiden. So ist mir auch der Start in die Geschichte nicht leicht gefallen. Das kann auch daran gelegen haben, dass das Leben der beiden zwar fortschrittlich im Denken ist, aber ich wollte selber so nicht leben! Deshalb war es auch nicht immer einfach das Handeln und die Gedanken der beiden nachzuvollziehen, bei Simone ist mir dies aber noch eher gelungen. Ich mochte ihre große Liebe zu den Büchern, die Zeit die sich sich fürs lesen und schreiben genommen hat, die körperliche Ertüchtigung durch wandern und auch ihre Lust am Reisen. Hier konnte ich mich als Person auch wieder finden!
Vorallem Simone als Frau und Autorin konnte ich im Buch besser kennen lernen, dies hat mir gut gefallen auch wenn ich immer wieder von ihrer Lebensphilosophie verblüfft war! Auch Sartre kam ich ein Stückweit näher durch dieses Buch, auch wenn ich ihn bis zum Ende nicht mochte und nicht verstanden habe was Simone oder auch andere Frauen an ihm gefunden haben. Die Nebencharaktere hingegen blieben mir im gesamten Buch zu blass. Ausserdem waren sie mir zu zahlreich. Manches mal hat es sich eher wie eine Biografie gelesen, in der möglichst alle Menschen die Simone kennen gelernt hat,rein sollen, aber wirklich "kennen gelernt" habe ich von diesen Nebenpersonen keinen wirklich.
Fazit: Einerseits habe ich Simone de Beauvoir besser kennen lernen dürfen und war auch fasziniert von ihrem Leben und dem Zusammenwirken mit Sartre, aber stellenweise blieb es mir vom Schreibstil zu trocken und erinnerte mich dadurch mehr an eine Biografie als einen Roman. Wen das aber nicht stört und wer mehr über diese tolle Frau erfahren möchte, der sollte hier zugreifen!
Die junge Simone de Beauvoir lernt während ihres Studiums den jungen Jean-Paul Sartre kennen. Die beiden haben von Anfang an eine starke Verbindung zueinander, sie tauschen sich aus, schreiben und diskutieren, bald werden sie ein Liebespaar. Das konservative Liebesleben mit einer Ehe oder Monogamie liegt ihnen jedoch nicht, so beschließen sie einen Packt der ihre Liebe und dabei sexuelle Freiheit sichern soll. Kann das gut gehen und hat Simone dabei die Konzentration zu schreiben?
Dieses Buch ist mir nicht immer leicht gefallen zu lesen. Mal sind die Seiten nur so dahin geflogen, aber einiges zog sich auch ganz schön in die Länge. Der Schreibstil war dabei einfach und verständlich, aber auch trocken. Ganz zu Anfang begleiten wir Simone eine zeitlang während ihres Studiums. Simone als Charakter mochte ich ganz gerne, bei Sartre hatte ich allerdings große Probleme. Er ist mir nie ganz sympatisch geworden während des Buches, er und seine Lebensvorstellung sind interessant aber ich mochte ihn nicht leiden. So ist mir auch der Start in die Geschichte nicht leicht gefallen. Das kann auch daran gelegen haben, dass das Leben der beiden zwar fortschrittlich im Denken ist, aber ich wollte selber so nicht leben! Deshalb war es auch nicht immer einfach das Handeln und die Gedanken der beiden nachzuvollziehen, bei Simone ist mir dies aber noch eher gelungen. Ich mochte ihre große Liebe zu den Büchern, die Zeit die sich sich fürs lesen und schreiben genommen hat, die körperliche Ertüchtigung durch wandern und auch ihre Lust am Reisen. Hier konnte ich mich als Person auch wieder finden!
Vorallem Simone als Frau und Autorin konnte ich im Buch besser kennen lernen, dies hat mir gut gefallen auch wenn ich immer wieder von ihrer Lebensphilosophie verblüfft war! Auch Sartre kam ich ein Stückweit näher durch dieses Buch, auch wenn ich ihn bis zum Ende nicht mochte und nicht verstanden habe was Simone oder auch andere Frauen an ihm gefunden haben. Die Nebencharaktere hingegen blieben mir im gesamten Buch zu blass. Ausserdem waren sie mir zu zahlreich. Manches mal hat es sich eher wie eine Biografie gelesen, in der möglichst alle Menschen die Simone kennen gelernt hat,rein sollen, aber wirklich "kennen gelernt" habe ich von diesen Nebenpersonen keinen wirklich.
Fazit: Einerseits habe ich Simone de Beauvoir besser kennen lernen dürfen und war auch fasziniert von ihrem Leben und dem Zusammenwirken mit Sartre, aber stellenweise blieb es mir vom Schreibstil zu trocken und erinnerte mich dadurch mehr an eine Biografie als einen Roman. Wen das aber nicht stört und wer mehr über diese tolle Frau erfahren möchte, der sollte hier zugreifen!
September 2, 2023
This book is a Harlequin novel in disguise. It romanticizes a highly complex (and arguably toxic/unhealthy) relationship between Jean-Paul Sartre and Simone de Beauvoir.
I found it greatly patronizing (and slightly insulting) that Simone de Beauvoir is referred to by her baptism name while Jean-Paul Sartre always by surname. Simone's infatuation for Jean-Paul is described the same way a tween nowadays talks about her favourite Tik Tok influencer, it becomes embarrassing at some point.
Also, the sexual exploitation of the sisters Olga and Wanda, under the age of consent by the time they became a ménage-a-trois (ménage-a-catre, actually) with the odd couple, is taken on a very disrespectful manner, demonizing the girls and placing Sartre and Beauvoir as sanctimonious parental figures for the troublesome precocious little femme fatales.
It was extremely off-putting the way Philosophy (Existentialism in particular) was approached in this novel. Even though I can understand this was not supposed to be the main focus of the narrative, for obvious reasons, a little more of depth could have been provided about the intellectual basis for the oeuvres of both Sartre and Beauvoir. One who has read this book would find extremely difficult to believe its protagonists wrote Huis Clos and Le Deuxième Sexe, respectively.
Another problem with this narrative concerns its context. The Parisians are portraited in the most stereotypical way, drinking wine all the time and eating croissants, while taking a stroll every single time on Luxemburg Gardens, as if The City of Lights only had one eligible park to be seen.
The narrative takes place in one of the most violent and relevant hystorical moments of Europe, yet very little about the "l'entreguerres" (in-between wars) is referred to, as the books focusses on the endless "fangirling" of Beauvoir towards the object of her adoration.
I can only recommend this novel to 11-14 years old girls, as introduction to the feminism concept, and even so, with a lot of restraint.
I found it greatly patronizing (and slightly insulting) that Simone de Beauvoir is referred to by her baptism name while Jean-Paul Sartre always by surname. Simone's infatuation for Jean-Paul is described the same way a tween nowadays talks about her favourite Tik Tok influencer, it becomes embarrassing at some point.
Also, the sexual exploitation of the sisters Olga and Wanda, under the age of consent by the time they became a ménage-a-trois (ménage-a-catre, actually) with the odd couple, is taken on a very disrespectful manner, demonizing the girls and placing Sartre and Beauvoir as sanctimonious parental figures for the troublesome precocious little femme fatales.
It was extremely off-putting the way Philosophy (Existentialism in particular) was approached in this novel. Even though I can understand this was not supposed to be the main focus of the narrative, for obvious reasons, a little more of depth could have been provided about the intellectual basis for the oeuvres of both Sartre and Beauvoir. One who has read this book would find extremely difficult to believe its protagonists wrote Huis Clos and Le Deuxième Sexe, respectively.
Another problem with this narrative concerns its context. The Parisians are portraited in the most stereotypical way, drinking wine all the time and eating croissants, while taking a stroll every single time on Luxemburg Gardens, as if The City of Lights only had one eligible park to be seen.
The narrative takes place in one of the most violent and relevant hystorical moments of Europe, yet very little about the "l'entreguerres" (in-between wars) is referred to, as the books focusses on the endless "fangirling" of Beauvoir towards the object of her adoration.
I can only recommend this novel to 11-14 years old girls, as introduction to the feminism concept, and even so, with a lot of restraint.
May 25, 2022
Grazie all'autrice per aver raccontato e dato luce a un icona femminile come lo è stata Simone De Beauvoir. Ho divorato ogni pagina, immergendomi in Simone totalmente. Sono stata rapita dal suo modo di pensare e di essere. Ha scelto di essere donna. Ha scelto di essere Simone De beauvoir. Per me non sarà mai soltanto la compagna di Jean Paul sartre ma sarà sempre colei che il femminismo se lo è cucito addosso. Ve lo consiglio assolutamente
September 12, 2022
Un libro bellissimo. La storia di una donna straordinaria raccontata come romanzo. Anche se Simone de Beauvoir è molto, molto di più di quanto detto in queste pagine se ne può respirare l’anima curiosa, ribelle, appassionata, alla costante ricerca di se stessa e in corsa verso l’esistenzialismo.
August 31, 2025
In dit gefictionaliseerde schrijversportret volgt Caroline Bernard (pseudoniem van literatuurwetenschapper Tania Schlie) het leven van Simone de Beauvoir, van haar zestiende levensjaar, in 1924, tot het succes van haar roman De tweede sekse in 1949.
Het boek begint met de worsteling van een eigenwijze Simone die niet voldoet aan de verwachtingen van haar vader. Hij vindt dat ze zich onaantrekkelijk kleedt en te veel met haar neus in de boeken zit, zo zal ze nooit een geschikte man voor het huwelijk ontmoeten. Daar is ze zelf helemaal niet mee bezig, haar dagen brengt ze het liefst door in de Bibliothèque Nationale. Hoewel het voor vrouwen nog vrij uitzonderlijk is om te studeren, kan ze zich inschrijven aan de Sorbonne en rondt ze uiteindelijk een lerarenopleiding af aan een gerenommeerde school, waar ze Sartre ontmoet. Op haar 21e staat ze voor het eerst voor de klas als docente filosofie.
De rode draad in haar leven is de drang naar vrijheid: keuzes over haar toekomst wil ze zelf maken en zich niet laten opleggen. Het bestaan is voor haar een aaneenschakeling van ontmoetingen, intieme relaties, contemplatieve bergwandelingen en pogingen haar ideeën op papier te zetten in de vorm van een roman. Wat ze als jonge vrouw mist, is een rolmodel. Ze besluit dat ze dan zelf een rolmodel zal zijn voor al die vrouwen die niet uit gewoonte de door de maatschappij opgelegde weg richting het huwelijk willen volgen.
In het begin beschrijft Bernard wat meer de buitenkant van het volwassen worden: de gebeurtenissen en ontmoetingen in Simones leven. Logisch misschien, want haar ideeën moeten nog ontwikkeld worden en vorm krijgen, en dat gebeurt vooral later, in de gesprekken met Sartre. Toch hadden haar twijfels en controversiële ideeën die ze als jonge studente had, wat meer uitgediept kunnen worden. Later in het boek wordt daar meer aandacht aan besteed, al is het mondjesmaat. Caroline Bernard maakt vooral duidelijk hoezeer de filosofe zich een pad baant door het leven dat door burgerlijke mores wordt bepaald. Dat ze niet wil trouwen en zelfs relaties met vrouwen heeft, wordt haar, buiten het artistieke milieu waarin ze verkeert, niet in dank afgenomen. Ook de moeder van haar beste vriendin houdt Simone het liefst bij haar dochter weg.
Het contact met Sartre blijft, ondanks hun andere relaties en de periodes dat ze door hun werk op verschillende plekken in Frankrijk terechtkomen, de stabiele factor. Mooi zijn de citaten uit hun correspondentie, waaruit een onvoorwaardelijke wederzijdse liefde blijkt – en die veel meer is dan dat. Op intellectueel niveau zijn ze met elkaar verbonden en niemand zal er ooit in slagen zo’n diep innerlijk contact met een van beiden te hebben.
Als ze weer eens op pad is, schrijft Sartre haar: ‘Vreemde kleine globetrotter! Ik zou u op dit moment bij me hebben, vervuld van uw fijne glimlach, als u niet die vreemde manie had om kilometers af te leggen. Waar begeeft u zich in godsnaam?’ Hoewel ze elkaar kunnen vinden in hun ideeën en de filosofen die ze lezen, onderscheidt Simone zich door haar verlangen om steeds weer te gaan wandelen, alleen of met haar minnaar Bost.
Ze vraagt het uiterste van zichzelf, niet alleen tijdens het wandelen, maar ook thuis. Ze houdt er een strak schema op na wat betreft lezen, lesgeven en schrijven. Daaruit blijkt hetzelfde doorzettingsvermogen dat ze laat blijken in haar keuze om niet te trouwen maar een eigen ‘kleine familie’ te stichten, die bestaat uit twee of drie geliefden met wie ze soms samenwoont. Ook zet ze door in de wens een roman te schrijven en te publiceren. Zij helpt Sartre en leest en corrigeert zijn manuscript dat in 1938 uitmondt in de publicatie van zijn roman De walging. Hij is op zijn beurt een klankbord voor haar als ze aan het schrijven is, en al moet ze aardig wat afwijzingen doorstaan, uiteindelijk lukt het haar ook een roman te publiceren: Uitgenodigd verschijnt in 1943, gebaseerd op haar driehoeksverhouding met Sartre en de Russische studente Olga.
Ze zijn het niet eens over het begrip vrijheid, dat volgens Sartre zelfs in oorlogstijd geheel nagestreefd kan worden. Iedereen is altijd vrij in het maken van keuzes, De Beauvoir heeft daar een ander idee over.
Als ik meedogenloos mijn eigen vrijheid nastreef, stel ik grenzen aan de vrijheid van anderen. Dat maakt mij dan weer onvrij.
Caroline Bernard is erin geslaagd om de zoektocht weer te geven van Simone de Beauvoir naar wat liefde en waarheid voor haar inhielden en hoe ze zich tijdens haar leven tegen wil en dank als rolmodel heeft opgeworpen, vooral door zichzelf niet te verloochenen. Hopelijk is ze nog steeds een rolmodel en nodigt dit boek uit om haar romans te (her)lezen.
(Eerder gepubliceerd op Tzum.info)
Het boek begint met de worsteling van een eigenwijze Simone die niet voldoet aan de verwachtingen van haar vader. Hij vindt dat ze zich onaantrekkelijk kleedt en te veel met haar neus in de boeken zit, zo zal ze nooit een geschikte man voor het huwelijk ontmoeten. Daar is ze zelf helemaal niet mee bezig, haar dagen brengt ze het liefst door in de Bibliothèque Nationale. Hoewel het voor vrouwen nog vrij uitzonderlijk is om te studeren, kan ze zich inschrijven aan de Sorbonne en rondt ze uiteindelijk een lerarenopleiding af aan een gerenommeerde school, waar ze Sartre ontmoet. Op haar 21e staat ze voor het eerst voor de klas als docente filosofie.
De rode draad in haar leven is de drang naar vrijheid: keuzes over haar toekomst wil ze zelf maken en zich niet laten opleggen. Het bestaan is voor haar een aaneenschakeling van ontmoetingen, intieme relaties, contemplatieve bergwandelingen en pogingen haar ideeën op papier te zetten in de vorm van een roman. Wat ze als jonge vrouw mist, is een rolmodel. Ze besluit dat ze dan zelf een rolmodel zal zijn voor al die vrouwen die niet uit gewoonte de door de maatschappij opgelegde weg richting het huwelijk willen volgen.
In het begin beschrijft Bernard wat meer de buitenkant van het volwassen worden: de gebeurtenissen en ontmoetingen in Simones leven. Logisch misschien, want haar ideeën moeten nog ontwikkeld worden en vorm krijgen, en dat gebeurt vooral later, in de gesprekken met Sartre. Toch hadden haar twijfels en controversiële ideeën die ze als jonge studente had, wat meer uitgediept kunnen worden. Later in het boek wordt daar meer aandacht aan besteed, al is het mondjesmaat. Caroline Bernard maakt vooral duidelijk hoezeer de filosofe zich een pad baant door het leven dat door burgerlijke mores wordt bepaald. Dat ze niet wil trouwen en zelfs relaties met vrouwen heeft, wordt haar, buiten het artistieke milieu waarin ze verkeert, niet in dank afgenomen. Ook de moeder van haar beste vriendin houdt Simone het liefst bij haar dochter weg.
Het contact met Sartre blijft, ondanks hun andere relaties en de periodes dat ze door hun werk op verschillende plekken in Frankrijk terechtkomen, de stabiele factor. Mooi zijn de citaten uit hun correspondentie, waaruit een onvoorwaardelijke wederzijdse liefde blijkt – en die veel meer is dan dat. Op intellectueel niveau zijn ze met elkaar verbonden en niemand zal er ooit in slagen zo’n diep innerlijk contact met een van beiden te hebben.
Als ze weer eens op pad is, schrijft Sartre haar: ‘Vreemde kleine globetrotter! Ik zou u op dit moment bij me hebben, vervuld van uw fijne glimlach, als u niet die vreemde manie had om kilometers af te leggen. Waar begeeft u zich in godsnaam?’ Hoewel ze elkaar kunnen vinden in hun ideeën en de filosofen die ze lezen, onderscheidt Simone zich door haar verlangen om steeds weer te gaan wandelen, alleen of met haar minnaar Bost.
Ze vraagt het uiterste van zichzelf, niet alleen tijdens het wandelen, maar ook thuis. Ze houdt er een strak schema op na wat betreft lezen, lesgeven en schrijven. Daaruit blijkt hetzelfde doorzettingsvermogen dat ze laat blijken in haar keuze om niet te trouwen maar een eigen ‘kleine familie’ te stichten, die bestaat uit twee of drie geliefden met wie ze soms samenwoont. Ook zet ze door in de wens een roman te schrijven en te publiceren. Zij helpt Sartre en leest en corrigeert zijn manuscript dat in 1938 uitmondt in de publicatie van zijn roman De walging. Hij is op zijn beurt een klankbord voor haar als ze aan het schrijven is, en al moet ze aardig wat afwijzingen doorstaan, uiteindelijk lukt het haar ook een roman te publiceren: Uitgenodigd verschijnt in 1943, gebaseerd op haar driehoeksverhouding met Sartre en de Russische studente Olga.
Ze zijn het niet eens over het begrip vrijheid, dat volgens Sartre zelfs in oorlogstijd geheel nagestreefd kan worden. Iedereen is altijd vrij in het maken van keuzes, De Beauvoir heeft daar een ander idee over.
Als ik meedogenloos mijn eigen vrijheid nastreef, stel ik grenzen aan de vrijheid van anderen. Dat maakt mij dan weer onvrij.
Caroline Bernard is erin geslaagd om de zoektocht weer te geven van Simone de Beauvoir naar wat liefde en waarheid voor haar inhielden en hoe ze zich tijdens haar leven tegen wil en dank als rolmodel heeft opgeworpen, vooral door zichzelf niet te verloochenen. Hopelijk is ze nog steeds een rolmodel en nodigt dit boek uit om haar romans te (her)lezen.
(Eerder gepubliceerd op Tzum.info)
February 25, 2021
LESEEINDRUCK ZU
"DIE FRAU VON MONTPARNASSE"
VON CAROLINE BERNARD
Nachdem ich von Frida Kahlo von Caroline Bernard so begeistert war, musste ich natürlich auch diesen Roman lesen, jedoch ging ich diesmal ganz anders daran. Zum einen mit der Frage, ob dieser Roman an Frida Kahlo herankäme und zum anderen etwas skeptisch, da Simone de Beauvoir für mich nicht wirklich greifbar war. Ich habe vor zwei oder drei Monaten eine Biografie über sie angefangen und abgebrochen, zu steif und spröde wirkte mir die Person der Simone und ich kam einfach nicht rein.
Was kann ich nun zu dieser Romanbiografie sagen, die die Beziehung von Simone de Beauvoir und Jean-Paul Sarte thematisiert?
Hat es meine Erwartungen erfüllt? Konnte ich diesmal die Person der Simon und deren Umelt und Weltbild erfassen?
Die Antwort auf diese Fragen lautet "Ja!"
Caroline Bernard ist es wunderbar gelungen diesem Gerippe aus Daten und Fakten um Simone de Beauvoir Leben einzuhauchen, so dass sogar ich, die bisher nicht zu ihren Verehrern zählte, Sympathien und Empathie für ihre Person entwickeln konnte. Man muss nicht all ihre Ansichten und Entscheidungen gutheißen, aber man muss sie nachvollziehen können.
Dieser Roman zeigt sehr klar, wie aus der Tochter aus verarmtem großbürgerlichen Haus, deren Bestimmung es gewesen wäre trotz fehlender Mitgift eine möglichst gute Verbindung einzugehen und eine gute Ehefrau und Mutter zu werden, die intellektuelle Schriftstellerin und Feministin Simone de Beauvoir wurde. Wie man sich vorstellen kann, war es kein einfacher Weg, den sie eingeschlagen hatte und so musste sie die Freiheit als Frau ein selbstbestimmt Leben führen zu können, hart erkämpfen. Ihre eigenartige und einzigartige Verbingung zu Jean-Paul Sarte tat sein Übriges, aber auch hier hat sie sich nicht von ihrem Weg und Lebensplan abbringen lassen. Hätte ich einen Sartre lieben können? Wohl kaum, aber ich kann verstehen, dass und warum sie es tat.
Mir hat wirklich gut gefallen, wie die Autorin das innere Ringen Simones zwischen gelebter offener Beziehung und dem Wunsch nach Exklusivität in der Partnerschaft, gezeigt hat. Das hat Simone menschlich und greifbar gemacht... eine Frau, die nicht einfach starrhalsig ihren Weg gegangen ist, sondern sich Stück für Stück zu der entwickelt hat, die sie sein wollte.
Auch wenn ich für mich einen ganz anderen Lebensplan habe und mir ein Leben ohne Kinder oder in einer offenen Beziehung nicht vorstellen könnte, kann ich ihre Entscheidungen und Einstellungen verstehen und nachvollziehen und genau so sollte es bei einem guten Buch sein!
Ich habe ein Buch zu einer sehr interessanten und komplexen Person gelesen, das mich nach einer kleinen Durstrecke der Wanderungen (das mag daran liegen, dass ich selber nicht wandere und endlich wissen wollte, wie es weitergeht) so unglaublich gut unterhalten hat, dass ich mich während dem Spülen geärgert habe, dass es nicht möglich ist, beides simultan zu tun😅 Ich finde, das sagt schon alles.
Folgt Simone nach Paris, taucht ein in ihre Zeit, erlebt den 2. Weltkrieg durch ihre Augen und macht Euch ein Bild davon, wieviel Simone in Euch steckt. Sie war definitiv für ihre Zeit eine ganz außergewöhnliche Frau und ich kann mir gut vorstellen, dass sie es auch heute noch wäre. Schade, dass großartige Frauen, die Unglaubliches leisten, immer nur als Anhängsel des Partners wahrgenommen wurden, in deren Schatten standen und nicht die Aufmerksamkeit und Anerkennung bekamen, die ihnen zugestanden hätte.
Die Autorin hat es geschafft, uns eine wahnsinnig intellektuell geartete Beziehung lebendig und interessant nahezubringen, was eine große Leistung ist.
Obwohl ganz anders als Frida Kahlo, war dieser Roman auf seine Weise für mich ein absoluter Pageturner und daher ein Highlight, dass ich unbedingt empfehlen möchte❤👍
"DIE FRAU VON MONTPARNASSE"
VON CAROLINE BERNARD
Nachdem ich von Frida Kahlo von Caroline Bernard so begeistert war, musste ich natürlich auch diesen Roman lesen, jedoch ging ich diesmal ganz anders daran. Zum einen mit der Frage, ob dieser Roman an Frida Kahlo herankäme und zum anderen etwas skeptisch, da Simone de Beauvoir für mich nicht wirklich greifbar war. Ich habe vor zwei oder drei Monaten eine Biografie über sie angefangen und abgebrochen, zu steif und spröde wirkte mir die Person der Simone und ich kam einfach nicht rein.
Was kann ich nun zu dieser Romanbiografie sagen, die die Beziehung von Simone de Beauvoir und Jean-Paul Sarte thematisiert?
Hat es meine Erwartungen erfüllt? Konnte ich diesmal die Person der Simon und deren Umelt und Weltbild erfassen?
Die Antwort auf diese Fragen lautet "Ja!"
Caroline Bernard ist es wunderbar gelungen diesem Gerippe aus Daten und Fakten um Simone de Beauvoir Leben einzuhauchen, so dass sogar ich, die bisher nicht zu ihren Verehrern zählte, Sympathien und Empathie für ihre Person entwickeln konnte. Man muss nicht all ihre Ansichten und Entscheidungen gutheißen, aber man muss sie nachvollziehen können.
Dieser Roman zeigt sehr klar, wie aus der Tochter aus verarmtem großbürgerlichen Haus, deren Bestimmung es gewesen wäre trotz fehlender Mitgift eine möglichst gute Verbindung einzugehen und eine gute Ehefrau und Mutter zu werden, die intellektuelle Schriftstellerin und Feministin Simone de Beauvoir wurde. Wie man sich vorstellen kann, war es kein einfacher Weg, den sie eingeschlagen hatte und so musste sie die Freiheit als Frau ein selbstbestimmt Leben führen zu können, hart erkämpfen. Ihre eigenartige und einzigartige Verbingung zu Jean-Paul Sarte tat sein Übriges, aber auch hier hat sie sich nicht von ihrem Weg und Lebensplan abbringen lassen. Hätte ich einen Sartre lieben können? Wohl kaum, aber ich kann verstehen, dass und warum sie es tat.
Mir hat wirklich gut gefallen, wie die Autorin das innere Ringen Simones zwischen gelebter offener Beziehung und dem Wunsch nach Exklusivität in der Partnerschaft, gezeigt hat. Das hat Simone menschlich und greifbar gemacht... eine Frau, die nicht einfach starrhalsig ihren Weg gegangen ist, sondern sich Stück für Stück zu der entwickelt hat, die sie sein wollte.
Auch wenn ich für mich einen ganz anderen Lebensplan habe und mir ein Leben ohne Kinder oder in einer offenen Beziehung nicht vorstellen könnte, kann ich ihre Entscheidungen und Einstellungen verstehen und nachvollziehen und genau so sollte es bei einem guten Buch sein!
Ich habe ein Buch zu einer sehr interessanten und komplexen Person gelesen, das mich nach einer kleinen Durstrecke der Wanderungen (das mag daran liegen, dass ich selber nicht wandere und endlich wissen wollte, wie es weitergeht) so unglaublich gut unterhalten hat, dass ich mich während dem Spülen geärgert habe, dass es nicht möglich ist, beides simultan zu tun😅 Ich finde, das sagt schon alles.
Folgt Simone nach Paris, taucht ein in ihre Zeit, erlebt den 2. Weltkrieg durch ihre Augen und macht Euch ein Bild davon, wieviel Simone in Euch steckt. Sie war definitiv für ihre Zeit eine ganz außergewöhnliche Frau und ich kann mir gut vorstellen, dass sie es auch heute noch wäre. Schade, dass großartige Frauen, die Unglaubliches leisten, immer nur als Anhängsel des Partners wahrgenommen wurden, in deren Schatten standen und nicht die Aufmerksamkeit und Anerkennung bekamen, die ihnen zugestanden hätte.
Die Autorin hat es geschafft, uns eine wahnsinnig intellektuell geartete Beziehung lebendig und interessant nahezubringen, was eine große Leistung ist.
Obwohl ganz anders als Frida Kahlo, war dieser Roman auf seine Weise für mich ein absoluter Pageturner und daher ein Highlight, dass ich unbedingt empfehlen möchte❤👍
June 24, 2025
Deze recensie werd eerder gepubliceerd op mijn blog GraagGelezen.
In 'De vrouw van Montparnasse' duikt Caroline Bernard in het leven van een van de meest invloedrijke denkers van de 20e eeuw: Simone de Beauvoir. Deze roman geeft een inkijkje in haar zoektocht naar liefde en waarheid, haar strijd tegen maatschappelijke conventies, en haar baanbrekende relatie met Jean-Paul Sartre. Dit zet de toon voor een fascinerend verhaal over een vrouw die haar tijd ver vooruit was.
Bernard neemt de lezer mee naar het Parijs van de late jaren twintig, waar we Simone ontmoeten als een jonge vrouw die zich verzet tegen de burgerlijke verwachtingen. Haar diepe verlangen naar persoonlijke ontwikkeling en academische vrijheid staat centraal, een drijfveer die herkenbaar zal zijn voor velen die zich ooit hebben willen ontworstelen aan vastgeroeste structuren. De continue tegenwerking die ze als vrouw ervaart, schetst een schrijnend beeld van de uitdagingen waar getalenteerde vrouwen destijds mee kampten.
De ontmoeting met Jean-Paul Sartre vormt het hart van het verhaal. Bernard belicht de complexiteit van hun beroemde 'liefdespact' – een verbond dat zowel romantische vervulling als ongekende vrijheid beloofde. Het is intrigerend om te lezen hoe ze zij aan zij de filosofie van het existentialisme ontwikkelden en uitgroeiden tot het intellectuele boegbeeld van hun tijd. De roman adresseert echter ook de keerzijde van deze onconventionele relatie: kan liefde werkelijk gedijen in volledige individuele vrijheid, zonder de beproevingen van jaloezie of onzekerheid? Bernard navigeert behendig door deze delicate vragen en toont de menselijke kant van deze iconische figuren.
“Simone schreef Sartre er pas drie dagen later over. Ze was er niet eerder aan toe gekomen omdat haar geluk met Bost haar geen tijd liet. Ze kon niet geloven hoezeer haar liefde voor hem haar had doen opbloeien. Al haar twijfels werden door hem weggeblazen. Ze voelde zich zich jong en mooi en had de hele dag een glimlach op haar gezicht als ze met hem wandelde, soms hand in hand.
Wat er tussen haar en Bost was, was iets heel speciaals. Het was niet te vergelijken met de manische seksuele veroveringen van Sartre. Dit ging haast vanzelf. Of had het iets te maken met haar lange overpeinzingen van de afgelopen dagen? Zou het de emotionele onrust tussen haar en Sartre kalmeren als ze naast Olga nog iemand had?”
Een sterk punt van de roman is de aandacht voor Simones worsteling om voet aan de grond te krijgen als schrijfster. De afwijzing van haar manuscripten, simpelweg omdat ze 'ongeschikt' zouden zijn voor een vrouw, is een pijnlijke herinnering aan de seksistische vooroordelen die zelfs de meest briljante geesten moesten trotseren. Dit aspect van haar leven, vaak overschaduwd door haar filosofische werk, krijgt hier de verdiende erkenning.
“Je wordt niet als vrouw geboren, je wordt tot vrouw gemaakt.”
'De vrouw van Montparnasse' is een boeiende roman die het leven van Simone de Beauvoir op een toegankelijke en meeslepende manier neerzet. Bernard slaagt erin om haar intellectuele strijd, haar persoonlijke verlangens en haar complexe relaties met nuance te portretteren. Het is een aanrader voor iedereen die meer wil weten over deze invloedrijke vrouw, haar tijdperk, en de ontwikkeling van het existentialisme, verpakt in een meeslepend verhaal.
Ik heb genoten van ‘De vrouw van Montparnasse’.
In 'De vrouw van Montparnasse' duikt Caroline Bernard in het leven van een van de meest invloedrijke denkers van de 20e eeuw: Simone de Beauvoir. Deze roman geeft een inkijkje in haar zoektocht naar liefde en waarheid, haar strijd tegen maatschappelijke conventies, en haar baanbrekende relatie met Jean-Paul Sartre. Dit zet de toon voor een fascinerend verhaal over een vrouw die haar tijd ver vooruit was.
Bernard neemt de lezer mee naar het Parijs van de late jaren twintig, waar we Simone ontmoeten als een jonge vrouw die zich verzet tegen de burgerlijke verwachtingen. Haar diepe verlangen naar persoonlijke ontwikkeling en academische vrijheid staat centraal, een drijfveer die herkenbaar zal zijn voor velen die zich ooit hebben willen ontworstelen aan vastgeroeste structuren. De continue tegenwerking die ze als vrouw ervaart, schetst een schrijnend beeld van de uitdagingen waar getalenteerde vrouwen destijds mee kampten.
De ontmoeting met Jean-Paul Sartre vormt het hart van het verhaal. Bernard belicht de complexiteit van hun beroemde 'liefdespact' – een verbond dat zowel romantische vervulling als ongekende vrijheid beloofde. Het is intrigerend om te lezen hoe ze zij aan zij de filosofie van het existentialisme ontwikkelden en uitgroeiden tot het intellectuele boegbeeld van hun tijd. De roman adresseert echter ook de keerzijde van deze onconventionele relatie: kan liefde werkelijk gedijen in volledige individuele vrijheid, zonder de beproevingen van jaloezie of onzekerheid? Bernard navigeert behendig door deze delicate vragen en toont de menselijke kant van deze iconische figuren.
“Simone schreef Sartre er pas drie dagen later over. Ze was er niet eerder aan toe gekomen omdat haar geluk met Bost haar geen tijd liet. Ze kon niet geloven hoezeer haar liefde voor hem haar had doen opbloeien. Al haar twijfels werden door hem weggeblazen. Ze voelde zich zich jong en mooi en had de hele dag een glimlach op haar gezicht als ze met hem wandelde, soms hand in hand.
Wat er tussen haar en Bost was, was iets heel speciaals. Het was niet te vergelijken met de manische seksuele veroveringen van Sartre. Dit ging haast vanzelf. Of had het iets te maken met haar lange overpeinzingen van de afgelopen dagen? Zou het de emotionele onrust tussen haar en Sartre kalmeren als ze naast Olga nog iemand had?”
Een sterk punt van de roman is de aandacht voor Simones worsteling om voet aan de grond te krijgen als schrijfster. De afwijzing van haar manuscripten, simpelweg omdat ze 'ongeschikt' zouden zijn voor een vrouw, is een pijnlijke herinnering aan de seksistische vooroordelen die zelfs de meest briljante geesten moesten trotseren. Dit aspect van haar leven, vaak overschaduwd door haar filosofische werk, krijgt hier de verdiende erkenning.
“Je wordt niet als vrouw geboren, je wordt tot vrouw gemaakt.”
'De vrouw van Montparnasse' is een boeiende roman die het leven van Simone de Beauvoir op een toegankelijke en meeslepende manier neerzet. Bernard slaagt erin om haar intellectuele strijd, haar persoonlijke verlangens en haar complexe relaties met nuance te portretteren. Het is een aanrader voor iedereen die meer wil weten over deze invloedrijke vrouw, haar tijdperk, en de ontwikkeling van het existentialisme, verpakt in een meeslepend verhaal.
Ik heb genoten van ‘De vrouw van Montparnasse’.
January 12, 2022
Olin lugenud Simon de Beauvoiri raamatut "Teine sugupool". Mu meelest peaks see kuuluma iga intelligentse inimese lugemisvaramusse. Olin mõelnud, kuidas ta suutis nii geniaalselt kirja panna selle, miks naised on alati "teised", vähemväärtuslikud, allutatud ja alluvad, teiste eest hoolitsejad, kuidas see ajalooliselt ja kultuurilooliselt niimoodi kujunes. Beauvoir ütleb seal, et me ei sünni naiseks, vaid meid kasvatatakse selleks. Caroline Bernardi raamatust sain aga alles aru, miks Simon sellise teemani jõudis ja et tal kulus üle 20 aasta oma teemat otsides, läbi kogedes. Tema ainus soov oli saada kirjanikuks, aga ka 30-aastaselt ei olnud ta veel midagi kirjutanud või enda arvates elus saavutaud. Ainult redigeeris Sartre'i teoseid. Tegemist on elulooraamatuga filosoofist, ühest väga julgest ja mõjukast naisest (tänapäevases keeles suunamudijast), keda ülistati, põlati, kes ei lasknud end häirida ühiskonna moraalinormidest ja kelle raamatud ei jätnud kedagi ükskõikseks. Ta murdis läbi mingi seni kehtinud paradigma ja tema järgi hakkasid joonduma paljud teised naised. Lugedes mõtlesin, kui õnnelikud on tänapäeva naised, et nad ei pea alluma sellistele moraalinormidele nagu naised eelmise sajandi alguses. Kuigi klaaslaed on jäänud, moraalinormid hõõguvad senini tuha all. Raamat räägib Beauvoiri suurest armastusest teise suure filosoofi - Jean Paul Sartre'i vastu. Sartre eksistentsialismifilosoofia rajajana on seisukohal, et inimene peab olema aus ja vaba ning ei tohi end millegagi kammitseda. Selliseks kammitsaks peab Sartre ka abielu ja teeb Beauvoirile ettepaneku sõlmida pakt - olla igavesti vabad koos (mis ei tähenda truudust), rääkida teineteisele ausalt kõigest (ka oma armusuhetest) ja mitte abielluda. Koos on nad lahutamatu paar kuni elu lõpuni, kuna Sartre vajab Beauvoiri kui tarka naist ja hingesugulast, et jagada temaga mõtteid ja lasta tal oma töid redigeerida, kritiseerida. Raamat annab aga ka tunnistust sellest, milliseid ohvreid Beauvoir sellele paktile toob ja et ta oma vabadust alles keskeas nautida suudab. Lõpuks on ta tõesti õnnelik, et tal pole lapsi, ta pole koduperenaine ja tema peamine rõõmu allikas on kirjanikutöö, millele ta pühendub iga päev täie tõsidusega.
August 19, 2025
DÁMA Z MONTPARNASSU je beletrizovaný životopis Simone de Beauvoir, jednej z popredných postáv existencializmu a feminizmu 20.storočia. Táto kniha mapuje približne prvú polovicu jej života, jej štúdium, prácu učiteľky, celoživotný vzťah s Jeanom Paulom Sartrom, obdobie 2. svetovej vojny a formovanie jej názorov na slobodu, lásku, spoločnosť. Kniha sa končí de facto vydaním jej prelomového diela Druhé pohlavie, ktoré skúma historické a sociálne postavenie žien, ktoré sú definované vo vzťahu k mužom, a nie ako nezávislé bytosti.
Simone od mladosti bojovala proti spoločenským konvenciám. Odmietala sa vydať, pretože z jej pohľadu manželstvo pre ženu znamenalo absolútnu závislosť na mužovi, koniec slobody a pracovných ambícií. Po úspešnom štúdiu (jediná žena!) na záverečných skúškach skončila druhá v ročníku (údajne preto, že bolo nemysliteľné, aby škola verejne priznala, že bola ako žena najlepšia, a tak vymenila poradie).
Už počas štúdia sa začal jej komplikovaný romantický a hlavne intelektuálny vzťah so Sartrom, ktorý trval cca 50 rokov až do jeho smrti. Obaja odmietali konvencie a stratu slobody, nikdy sa nezobrali, nikdy spolu nežili, no napriek tomu bez seba nedokázali existovať. Všetko, čo Sartre kedy napísal, prešlo Simoninou korektúrou, čerpal od nej inšpiráciu, bola preňho partnerkou do diskusií o absolútnej slobode, hraniciach, spoločnosti, vzťahoch s inými. Napriek tomu ju mnohí dodnes považujú za jeho prívesok.
Ich otvorený vzťah, ktorý Sartre veľmi často testoval aférami s vydatými ženami či ich spoločnými priateľkami, Simone dosť ubíjal a mala som pocit, že jej ďalšie vzťahy na začiatku vznikali hlavne ako reakcia na tie Sartrove.
Bola vášnivou turistkou, našlapala stovky kilometrov a zničila nejedny topánky spoznávaním prírody aj dovolenkových destinácií (Sartre na ňu zväčša čakal pri víne a cigaretách v nejakom café).
Ako autorka spomína v závere, kniha neobsahuje ďalších 40 rokov Simoninho života nie preto, že by sa v ňom už nič zaujímavé neudialo. Jej kniha dosiahla okamžitý úspech a Simone bola pozvaná na veľké turné po USA. Americký spisovateľ Nelson Algren, s ktorým nadviazala vzťah, sa do nej tak zamiloval, že trval na tom, aby sa definitívne rozišla so Sartrom. Nemala nikdy deti, ale jednu zo svojich mladých mileniek si ako dospelú adoptovala a určila za dedičku jej literárneho diela. Rada cestovala po svete a písala zo svojich ciest denníky, ktoré vyšli aj knižne. Toto všetko by vydalo na dalších 400 strán životopisu, ale ja by som si to s chuťou prečítala.
Simone od mladosti bojovala proti spoločenským konvenciám. Odmietala sa vydať, pretože z jej pohľadu manželstvo pre ženu znamenalo absolútnu závislosť na mužovi, koniec slobody a pracovných ambícií. Po úspešnom štúdiu (jediná žena!) na záverečných skúškach skončila druhá v ročníku (údajne preto, že bolo nemysliteľné, aby škola verejne priznala, že bola ako žena najlepšia, a tak vymenila poradie).
Už počas štúdia sa začal jej komplikovaný romantický a hlavne intelektuálny vzťah so Sartrom, ktorý trval cca 50 rokov až do jeho smrti. Obaja odmietali konvencie a stratu slobody, nikdy sa nezobrali, nikdy spolu nežili, no napriek tomu bez seba nedokázali existovať. Všetko, čo Sartre kedy napísal, prešlo Simoninou korektúrou, čerpal od nej inšpiráciu, bola preňho partnerkou do diskusií o absolútnej slobode, hraniciach, spoločnosti, vzťahoch s inými. Napriek tomu ju mnohí dodnes považujú za jeho prívesok.
Ich otvorený vzťah, ktorý Sartre veľmi často testoval aférami s vydatými ženami či ich spoločnými priateľkami, Simone dosť ubíjal a mala som pocit, že jej ďalšie vzťahy na začiatku vznikali hlavne ako reakcia na tie Sartrove.
Bola vášnivou turistkou, našlapala stovky kilometrov a zničila nejedny topánky spoznávaním prírody aj dovolenkových destinácií (Sartre na ňu zväčša čakal pri víne a cigaretách v nejakom café).
Ako autorka spomína v závere, kniha neobsahuje ďalších 40 rokov Simoninho života nie preto, že by sa v ňom už nič zaujímavé neudialo. Jej kniha dosiahla okamžitý úspech a Simone bola pozvaná na veľké turné po USA. Americký spisovateľ Nelson Algren, s ktorým nadviazala vzťah, sa do nej tak zamiloval, že trval na tom, aby sa definitívne rozišla so Sartrom. Nemala nikdy deti, ale jednu zo svojich mladých mileniek si ako dospelú adoptovala a určila za dedičku jej literárneho diela. Rada cestovala po svete a písala zo svojich ciest denníky, ktoré vyšli aj knižne. Toto všetko by vydalo na dalších 400 strán životopisu, ale ja by som si to s chuťou prečítala.
April 10, 2021
Meine Meinung:
Simone ist eine Tochter aus gutem Hause und soll eigentlich gut verheirtat werden und natürlich eine Familie gründen. Doch schon immer war ihr klar, dass sie ihre Freiheit möchte und schreiben will.
Doch wie man sich vorstellen kann, war so ein emanzipiertes Leben zur damaligen Zeit nicht einfach und eine Frau durfte auch nicht klüger sein als ein Mann. Doch dann lernt sie ihren Seelenverwandten Jean-Paul Sartre kennen und die beiden schließen einen Liebespakt und erarbeiten gemeinsam die Philosophie des Existenzialismus.
Mir hat es sehr gut gefallen, wie Simone unbeirrt ihren Weg geht, sich sogar ihrer Familie widersetzt und als zweitbeste ihr Studium abschließt. Auch war sie die erste Frau, die in Frankreich Knaben in Philosophie unterrichtete.
Simone war mir im Gegensatz zu Sartre (in den sie aber unsterblich verliebt war) sehr sympathisch, sie opfert sich für ihre Mitmenschen auf und hat viele Gewissenskonflikte zu bewältigen.
Der Schreibstil der Autorin ist eher ruhig, aber dadurch konnte ich mich umso besser in Simone reinversetzen und die Seiten flogen nur so dahin.
Fazit: Eine sehr lesenswerte Biografie über die Frau an Sartres Seite, die zudem große Lust auf die Werke von Simone de Beauvoir macht.
Simone ist eine Tochter aus gutem Hause und soll eigentlich gut verheirtat werden und natürlich eine Familie gründen. Doch schon immer war ihr klar, dass sie ihre Freiheit möchte und schreiben will.
Doch wie man sich vorstellen kann, war so ein emanzipiertes Leben zur damaligen Zeit nicht einfach und eine Frau durfte auch nicht klüger sein als ein Mann. Doch dann lernt sie ihren Seelenverwandten Jean-Paul Sartre kennen und die beiden schließen einen Liebespakt und erarbeiten gemeinsam die Philosophie des Existenzialismus.
Mir hat es sehr gut gefallen, wie Simone unbeirrt ihren Weg geht, sich sogar ihrer Familie widersetzt und als zweitbeste ihr Studium abschließt. Auch war sie die erste Frau, die in Frankreich Knaben in Philosophie unterrichtete.
Simone war mir im Gegensatz zu Sartre (in den sie aber unsterblich verliebt war) sehr sympathisch, sie opfert sich für ihre Mitmenschen auf und hat viele Gewissenskonflikte zu bewältigen.
Der Schreibstil der Autorin ist eher ruhig, aber dadurch konnte ich mich umso besser in Simone reinversetzen und die Seiten flogen nur so dahin.
Fazit: Eine sehr lesenswerte Biografie über die Frau an Sartres Seite, die zudem große Lust auf die Werke von Simone de Beauvoir macht.
April 21, 2025
De vrouw van Montparnasse
Simone de Beauvoir en haar zoektocht naar liefde en waarheid
Uitgeverij:
Uitgeverij Orlando
Inhoud
Aantal bladzijden:
286
Taal:
Nederlands
Eigenschappen
Productcode (EAN):
9789083335858
Verschijningsdatum:
2024
De jonge Simone Simone de Beauvoir wil studeren – en schrijven. Dan ontmoet ze Jean-Paul Sartre, enfant terrible, genie en al snel haar minnaar. Ze sluiten een pact om hun liefde en seksuele vrijheid veilig te stellen. Samen formuleren ze de filosofie van het existentialisme en vormen ze het middelpunt van de Parijse bohemianscene. Maar Simone kan haar droom om te schrijven niet waarmaken – uitgevers wijzen haar teksten af als ‘ongeschikt’. En ze moet ook vechten voor haar relatie met Sartre.
Heerlijk om te lezen over het leven van Simone de Beauvoir en Sartre, haar worstelingen met het schrijven, haar relaties met Sartre en anderen. Je komt op een gemakkelijke manier in aanraking met de filosofische principes waar Sartre en zij steeds meer gericht mee werken, met aan het einde van het boek 'haar zin' die zo beroemd geworden is.
Het verhaal beschrijft het meisje dat opgroeide in een streng conservatief gezin, de jonge vrouw die in opstand komt tegen haar vader en tegen de leefomstandigheden in het eerste derde deel van de 20e eeuw. Rebelleren, uitbreken, anders zijn dan de ouders: onder jongeren is dit niets ongewoons. Misschien was de druk voor haar iets groter dan voor anderen.
Hoe dan ook, ze is op zoek naar haar weg, naar "vrijheid". Een persoonlijke vrijheid, een eigen uniek pad in het leven. Is dit ongebruikelijk? En dan ontmoet ze Sartre. Met de vrijheid in haar achterhoofd, wordt ze afhankelijk en laat ze zijn gedachten de leidraad voor haar leven worden. Absolute persoonlijke vrijheid, leven volgens een strikt vooraf bepaald plan. Gevoelens, empathie, consideratie zijn niet toegestaan.....
De auteur,Caroline Bernard, die naar eigen zeggen een bewezen kenner is van de Beauvoir, vertelt in een min of meer romanachtige stijl de biografie van een icoon. Met de De tweede sekse (originele Franse titel: Le Deuxième Sexe) een essay, uitgebracht als tweedelig boek, dat Simone de Beauvoir op 41-jarige leeftijd schreef in 1949 werd ze wereldberoemd. Het is een van de bekendste werken van het feminisme en geldt als de oprichtingstekst voor de feministische beweging in Frankrijk.
De tweede sekse, werd door velen beschouwd als een rechtvaardiging voor haar ‘schandalige’ levenswandel – met Sartre. Voor Les Mandarins een roman die op 21 oktober 1954 bij Gallimard verscheen,kreeg ze hetzelfde jaar de Prix Goncourt.Het centrale thema van de roman is een beschrijving van een Franse intellectueel die geëngageerd is in politieke debatten en de middelen die hij aanwendt om zijn ideeën te verspreiden in een maatschappij die verzwakt is door de oorlog en de ontdekking van de Shoah, maar ook bewust van de gevolgen van de bombardementen op Hiroshima en Nagasaki. Een maatschappij die zich opnieuw moet positioneren tegenover de nieuwe, grote machten die de wereld de komende jaren zullen besturen. Die positie is fragiel en volgens De Beauvoir gedoemd tot een zekere futiliteit. De Beauvoir werd langzaam maar zeker steeds groter , opgetild en meegevoerd door de tweede feministische golf. Maar Sartre loslaten deed ze nooit. Ook voor hen beiden had hun relatie mythische proporties gekregen.In dit prachtige boek wordt haar leven, verteld vanuit haar standpunt, niet vanuit het standpunt van Sartre, met haar moed, intelligentie en actie, is ze een idool en vechter, voor elke vrouw en voor een open en gelijkwaardige samenleving waarin je vrij, tolerant en individueel kunt leven.
Simone de Beauvoir en haar zoektocht naar liefde en waarheid
Uitgeverij:
Uitgeverij Orlando
Inhoud
Aantal bladzijden:
286
Taal:
Nederlands
Eigenschappen
Productcode (EAN):
9789083335858
Verschijningsdatum:
2024
De jonge Simone Simone de Beauvoir wil studeren – en schrijven. Dan ontmoet ze Jean-Paul Sartre, enfant terrible, genie en al snel haar minnaar. Ze sluiten een pact om hun liefde en seksuele vrijheid veilig te stellen. Samen formuleren ze de filosofie van het existentialisme en vormen ze het middelpunt van de Parijse bohemianscene. Maar Simone kan haar droom om te schrijven niet waarmaken – uitgevers wijzen haar teksten af als ‘ongeschikt’. En ze moet ook vechten voor haar relatie met Sartre.
Heerlijk om te lezen over het leven van Simone de Beauvoir en Sartre, haar worstelingen met het schrijven, haar relaties met Sartre en anderen. Je komt op een gemakkelijke manier in aanraking met de filosofische principes waar Sartre en zij steeds meer gericht mee werken, met aan het einde van het boek 'haar zin' die zo beroemd geworden is.
Het verhaal beschrijft het meisje dat opgroeide in een streng conservatief gezin, de jonge vrouw die in opstand komt tegen haar vader en tegen de leefomstandigheden in het eerste derde deel van de 20e eeuw. Rebelleren, uitbreken, anders zijn dan de ouders: onder jongeren is dit niets ongewoons. Misschien was de druk voor haar iets groter dan voor anderen.
Hoe dan ook, ze is op zoek naar haar weg, naar "vrijheid". Een persoonlijke vrijheid, een eigen uniek pad in het leven. Is dit ongebruikelijk? En dan ontmoet ze Sartre. Met de vrijheid in haar achterhoofd, wordt ze afhankelijk en laat ze zijn gedachten de leidraad voor haar leven worden. Absolute persoonlijke vrijheid, leven volgens een strikt vooraf bepaald plan. Gevoelens, empathie, consideratie zijn niet toegestaan.....
De auteur,Caroline Bernard, die naar eigen zeggen een bewezen kenner is van de Beauvoir, vertelt in een min of meer romanachtige stijl de biografie van een icoon. Met de De tweede sekse (originele Franse titel: Le Deuxième Sexe) een essay, uitgebracht als tweedelig boek, dat Simone de Beauvoir op 41-jarige leeftijd schreef in 1949 werd ze wereldberoemd. Het is een van de bekendste werken van het feminisme en geldt als de oprichtingstekst voor de feministische beweging in Frankrijk.
De tweede sekse, werd door velen beschouwd als een rechtvaardiging voor haar ‘schandalige’ levenswandel – met Sartre. Voor Les Mandarins een roman die op 21 oktober 1954 bij Gallimard verscheen,kreeg ze hetzelfde jaar de Prix Goncourt.Het centrale thema van de roman is een beschrijving van een Franse intellectueel die geëngageerd is in politieke debatten en de middelen die hij aanwendt om zijn ideeën te verspreiden in een maatschappij die verzwakt is door de oorlog en de ontdekking van de Shoah, maar ook bewust van de gevolgen van de bombardementen op Hiroshima en Nagasaki. Een maatschappij die zich opnieuw moet positioneren tegenover de nieuwe, grote machten die de wereld de komende jaren zullen besturen. Die positie is fragiel en volgens De Beauvoir gedoemd tot een zekere futiliteit. De Beauvoir werd langzaam maar zeker steeds groter , opgetild en meegevoerd door de tweede feministische golf. Maar Sartre loslaten deed ze nooit. Ook voor hen beiden had hun relatie mythische proporties gekregen.In dit prachtige boek wordt haar leven, verteld vanuit haar standpunt, niet vanuit het standpunt van Sartre, met haar moed, intelligentie en actie, is ze een idool en vechter, voor elke vrouw en voor een open en gelijkwaardige samenleving waarin je vrij, tolerant en individueel kunt leven.
June 29, 2025
Een zeer interessant en vlot lezend boek over Simone de Beauvoir en Jean-Paul Sartre. Heel onderhoudend als je de filosofe nog niet zo goed kent en niet zo goed weet hoe ze ‘la grande dame’ geworden is. Het boek geeft een mooi beeld van de jaren twintig en dertig in Parijs en Frankrijk - met de oorlog afwisselend op de voor- en achtergrond. En natuurlijk van het filosofische gedachtegoed van Simone de Beuavoir en hoe zij en Sartre elkaar beïnvloedden. Het meest beklijvende is echter het tweemansschap dat De Beauvoir en Sartre vormen, en hoe die relatie zich ontwikkeld. Je zou er haast automatisch een grote sympathie en meer voor Sartre van krijgen-,) Ik had er ook het tweede deel van haar autobiografie (De bloei van het leven) naast liggen en een aantal delen stemmen letterlijk overeen.
De auteur Cariline Bernard (pseudoniem) heeft ook een boek over Anna Mahler en over Frida Kahlo geschreven, elle in de serie ‘Mutige Frauen zwischen Kunst und Liebe’ - een titel die effectief maakt dat het zeer vlot leesbaar is. Een aanrader!
De auteur Cariline Bernard (pseudoniem) heeft ook een boek over Anna Mahler en over Frida Kahlo geschreven, elle in de serie ‘Mutige Frauen zwischen Kunst und Liebe’ - een titel die effectief maakt dat het zeer vlot leesbaar is. Een aanrader!
December 16, 2025
Toevallig op dit boek gebotst omdat het prominent in de bib stond.
Het hele boek door, graag gelezen.
Ik ben zot van Parijs, alleen al daardoor was er veel leesplezier. Idem dito voor haar tijd in Marseille.
Het was boeiend en leerrijk om in het hoofd en onder de huid van Simone de Beauvoir te kruipen. Goed gedaan om de lezer hierin mee te nemen.
Bij de relatie tussen Sartre en Simone (hij wordt steevast bij zijn familienaam aangesproken) kan ik mij nu wel iets voorstellen.
Ook het leven onder de tweede wereldoorlog komt aan bod.
Het hele boek door, graag gelezen.
Ik ben zot van Parijs, alleen al daardoor was er veel leesplezier. Idem dito voor haar tijd in Marseille.
Het was boeiend en leerrijk om in het hoofd en onder de huid van Simone de Beauvoir te kruipen. Goed gedaan om de lezer hierin mee te nemen.
Bij de relatie tussen Sartre en Simone (hij wordt steevast bij zijn familienaam aangesproken) kan ik mij nu wel iets voorstellen.
Ook het leven onder de tweede wereldoorlog komt aan bod.
October 20, 2022
Raamat Simone de Beauvoir'st - tema elust, kujunemisest, tööst, suhetest Jean-Paul Sartre'ga. Raamat avardab kultuuriloolisi teadmisi - see on minu jaoks hea raamatu märk, kui loetu ärgitab Google'st tegelaste kohta lisainfot otsima ja seda see raamat tegi.
November 8, 2022
Recensione completa -> https://thebooksblender.altervista.or...
April 5, 2024
Fand die Einblicke in das Leben von Beauvoir und Sartre sehr spannend und es liest sich wie leichte Sommerlektüre. Der Schreibstil ist aber oft floskelhaft und wiederkehrende Beschreibungen der Gefühlswelt wiederholen sich aufs Wort.
August 12, 2024
J'ai pas beaucoup aimé. Pas vraiment d'histoire, assez plat et surtout, ce livre représente Simone de Beauvoir comme une femme très dependante de Sartre, vu que 80% du livre parle de sa relation avec lui.
June 18, 2022
Lots of interesting topics in this book. Paris, philosophy, books, women, love, but also hiking, cycling and travelling. Learned a lot about Simone de Beauvoir. 4.5 Stars I guess.
July 20, 2022
donne si diventa... mai sentita frase piu'azzeccata.
magnifico davvero
magnifico davvero
March 10, 2023
Ein schönes Buch über eine wunderbare Frau, hat viele neue Einsichten in mein Leben gebracht.
War im Ganzen sehr zufrieden damit.
War im Ganzen sehr zufrieden damit.
Displaying 1 - 30 of 39 reviews