Holy Anorexia

by Rudolph M. Bell, William N. Davis (Contributor)

Is there a resemblance between the contemporary anorexic teenager counting every calorie in her single-minded pursuit of thinness, and an ascetic medieval saint examining her every desire? Rudolph M. Bell suggests that the answer is yes.

"Everyone interested in anorexia nervosa . . . should skim this book or study it. It will make you realize how dependent upon culture the definition of disease is. I will never look at an anorexic patient in the same way again."—Howard Spiro, M.D., Gastroenterology

"[This] book is a first-class social history and is well-documented both in its historical and scientific portions."—Vern L. Bullough, American Historical Review

"A significant contribution to revisionist history, which re-examines events in light of feminist thought. . . . Bell is particularly skillful in describing behavior within its time and culture, which would be bizarre by today's norms, without reducing it to the pathological."—Mary Lassance Parthun, Toronto Globe and Mail

"Bell is both enlightened and convincing. His book is impressively researched, easy to read, and utterly fascinating."—Sheila MacLeod, New Statesman

Genres: Nonfiction, History, Medieval, Religion, Psychology, Christianity, Philosophy

255 pages, Paperback

First published November 1, 1985

Reviews

[Petra · Rating 1 out of 5]

Two times reading this, I have come to the conclusion which I admit that Rudolph M. Bell has done his research and is a good writer but I can't just appreciate this as academical nonfiction. The case basically is that Bell applies the diagnosis of anorexia nervosa to medieval women saints' who starved themselves to be more connected to their religion and feel more pure. Convenient, yes, but in no way it is a good thing to use a modern diagnosis to the time where anything like that existed. The medieval culture didn't have the same obsession to body image and thin bodies and while it is almost impossible to find a short answer why asceticism and self-starving happened, I don't think that it was in any case near what anorexia nervosa is nowadays. Long story short, good in writing sense but I ca't get past of the anachronistic tendencies.

[Suzanne · Rating 2 out of 5]

This was okay--a bit reductionist and anachronistic in its conclusions. You should go read Caroline Bynum's Holy Feast, Holy Fast for a richer, more complex view of medieval female religiosity and relationship with body control.

[Valentina · Rating 4 out of 5]

a really interesting and thorough study of the plausible convergence between what we currently diagnose as anorexia nervosa and the plethora of historical accounts of female saints and devotees engaging in rituals of extreme fasting which the author refers to as "holy anorexia", i.e., the specific and historical phenomenon of female anorexia in religious contexts. the author's main thesis is that the female subjects' strict and repressing upbringing, where they were largely stripped from any type of personal agency under an unforgiving misogynistic society, was the driving force behind their engagement in extreme fasting rituals later in life, as a sort of coping mechanism that sought to regain part of the bodily autonomy that had been continuously denied to them.

overall, the accounts of the many "holy anorexics" provided by the author were very illuminating and revealing of his argument, and i was shocked more than once at the lengths to which these women were willing to take their bodies to in order to achieve their mission (that being their own deaths in some cases). however, i can't help but to doubt the extent of truth behind some of these accounts, since we know they were written with the intervention of the women's own biographers, confessors, or close acquintances (all male, for context), which likely altered some of the events recorded in order to appeal to a preexisting model of a "female saint" which had been popularized at the time many of these holy anorexics lived. this is of course a factor we should always take into consideration when engaging with historical documents of any kind (and especially with this genre of religious "vitas"), but i would've liked if the author had emphasized this more. at times, it felt like he was backing up his arguments with fiction rather than fact, and placing too much trust on the veracity of these accounts.

still, i really enjoyed this book and it introduced me to the lives and experiences of many female saints i hadn't heard of previously, as well as proving to be an exciting example of the kind of research that can be done today that merges contemporary science with medieval female history, which shows that our past still has so much to say to us.

[Paola · Rating 4 out of 5]

Psicostoria...

Mettere in parallelo storia e analisi psicologica.
Le testimonianze delle vitae delle sante (agiografiche certo ma non solo) e quel disturbo dell’alimentazione che si chiama anoressia. Bell ne analizza 261 di queste vitae, di sante italiane su un arco di tempo che va dal XIII al XVIII secolo, di alcune di esse per ogni periodo storico ci propone un'analisi dettagliata. (Caterina da Siena, Angela da Foligno, Chiara d'Assisi...)
Diciamo subito che é uno studio un po’ datato (1992) per quello che riguarda la psicologia. Ai tempi si, si parlava spesso di relazione primaria con la madre “problematica”, come una delle cause che poteva portare a tale disturbo, e Bell qui ne porta, laddove ne trova testimonianza, alcuni esempi, oggi invece tale interpretazione in generale é stata abbandonata ora l'approccio é di tipo “biologico” e la neurofisiologia e il suo dis-funzionamento sta giocando un ruolo importante.
(con parole grosse e grezze: si ipotizza che un’anoressica abbia difficoltà a comporre un’immagine “reale” del proprio corpo, vedendolo sempre “deformato”, grasso).
Anche per le “visioni” delle sante, e alcune di esse ci sono giunte perché le hanno dipinte, (Ildegarda di Bingen ad esempio) si parla di auree date da crisi di emicrania (cfr O. Sachs e il suo "Emicrania")
Però risulta interessante il metodo, l’approccio, seppure son presentate sempre più ipotesi che certezze.
E comunque le sante anoressiche erano donne forti decise a autodeterminare la propria vita al di fuori delle sole e uniche due possibilità che le venivano offerte, matrimonio o convento, e il campo di battaglia dove tale lotta veniva esperita era il loro corpo. D'altronde non avevano altro.

[Alexandra · Rating 2 out of 5]

I found this challenging to rate despite enjoying the tales of the dedication of female saints, discovering their quirks and character, and being fascinated by the decision to link female saints and modern anorexics. However, Bell's scholarly practice is questionable, and the book lacks an overarching analytic framework or substantial argument. I thought the body of this book was too divorced from its original intention. The link between anorexia, gender identity and holiness was often stated without further analysis. And what analysis was present was surface-level psychoanalytic notions that detracted rather than added to the portrait created by Bell. Ironically, the conclusion (written by a different author) was far more concise and thought-provoking in tying modern-day anorexia and the 'Holy Anorexia' of Saints together. Too often, this felt like reading narratives of Saints rather than analysis or genuine historiographical research.

[Kelli Peters · Rating 3 out of 5]

Rudolph Bell’s work Holy Anorexia examines women’s quest for liberation and autonomy through the process of self-starvation and flagellation. Bell argues that women resisted patriarchal domination at home and in the church by forging a place for themselves as holy heroines. Rudolph Bell’s immense undertaking in Holy Anorexia demonstrates a successful psychohistorical approach to individual and group trends amongst religious women in the thirteenth century on the Italian Peninsula. Bell includes a wide variety of sources throughout his work, and, as Green and Troup highlight, he is able to support the speculative claims made throughout the work with “considerable primary evidence”. Bell draws from hagiographies, confessions, and a variety of other sources to make determinations about the psyche of female saints. Bell argues that through this evidence, he is able to reflect the ideas pertinent during the time and analyze the larger group trend of anorexia. Bell’s focus on these types of sources and his analysis of the women’s relationships with their parents is indicative of the psychohistorical approach.

[Amber · Rating 3 out of 5]

Other than Bell’s weird preoccupation with Freud, which I ascribe to his scholarship being dated at this point (nearly 40 years old now), this is a good exploration of what he terms “holy anorexia” among medieval saints. I have read some of the very low star reviews and I feel like many are missing the point. He’s not trying to say that holy women wanted to be thin. They wanted to seek a spiritual enlightenment, holiness as an analogy to the modern desire for thinness that leads to anorexia nervosa. I think he’s quite clear about not conflating the two, and the epilogue, written by a colleague, states it again very well. This isn’t a book for someone trying to read about modern anorexia in the past. It’s a book grappling with real issues about why so many women sought holiness by starving themselves to death. This is but one of four books I’ll be reading on the topic, and I suspect I’ll like this one the least of the four, but in no way does it mean I think this book is bad or useless.

[Jay · Rating 4 out of 5]

I feel like he sometimes stretches his argument, and he definitely overlooks a few things, but overall this is a lot of fun and hot damn Catholics are really just like that

[enyaaaa · Rating 4 out of 5]

:0

[cris · Rating 2 out of 5]

a little too freudian for my liking.

[سیــــــاوش · Rating 3 out of 5]

بعضی کتاب‌ها را می‌شود با یک جمله خلاصه کرد؛ بعضی دیگر را حتی بعد از تمام شدن هم نمی‌شود به یک موضوع تقلیل داد. بی‌اشتهایی مقدس برای من از دسته‌ی دوم بود. وقتی خواندنش را شروع کردم، تصور می‌کردم قرار است کتابی درباره زنانی بخوانم که در قرون وسطی از غذا خوردن دست می‌کشیدند و بعدها کلیسا آن‌ها را قدیس اعلام می‌کرد. اما هرچه جلوتر رفتم، موضوع کتاب مدام از دستم فرار می‌کرد. یک بار فکر کردم درباره تاریخ مذهب است، چند فصل بعد به نظرم کتابی درباره روان انسان آمد، بعد فهمیدم درباره قدرت است، و در نهایت به این نتیجه رسیدم که شاید بیش از هر چیز، درباره حق انسان بر بدن خودش باشد.

رودلف بلم از همان ابتدا یک انتخاب مهم می‌کند؛ او نمی‌خواهد ثابت کند این زنان واقعاً معجزه می‌کردند یا صرفاً دچار بیماری روانی بودند. این دوگانه برایش جذاب نیست. او به جای داوری، می‌پرسد چرا در یک دوره تاریخی مشخص، بارها و بارها زنانی با تجربه‌های متفاوت، به الگوهای رفتاری مشابهی می‌رسند. چرا این همه زن، بدن خود را به میدان اصلی زندگی‌شان تبدیل می‌کنند؟ چرا گرسنگی، ریاضت، زخم، رؤیا، خلسه و انکار بدن، این‌قدر در روایت زندگی آن‌ها تکرار می‌شود؟ همین تغییر زاویه است که کتاب را از یک گزارش تاریخی به پژوهشی درباره روان انسان تبدیل می‌کند.

بلم به جای آنکه از بیرون به این زنان نگاه کند، سعی می‌کند جهان را از درون چشم‌های آن‌ها ببیند. جهانی که در آن تقریباً همه راه‌های اعمال اراده از پیش تعیین شده بود؛ پدر درباره ازدواج تصمیم می‌گرفت، شوهر مالک جایگاه اجتماعی و اقتصادی زن بود و کلیسا نیز ساختاری مردانه داشت که حق تفسیر، سخن گفتن و داوری را در اختیار روحانیون قرار می‌داد. در چنین جهانی اگر زنی می‌خواست فقط یک بار بگوید این زندگی من است، اصلاً چه ابزاری در اختیار داشت؟
به نظرم پاسخ اصلی کتاب همین‌جاست. بدن، آخرین قلمرو آزادی بود.
این جمله در نگاه اول ساده به نظر می‌رسد، اما هرچه بیشتر درباره‌اش فکر کردم، بیشتر فهمیدم که تقریباً تمام روایت‌های کتاب از همین نقطه منشعب می‌شوند.

وقتی زنی نمی‌تواند درباره تحصیل، سفر، شغل، ازدواج یا حتی آینده خودش تصمیم بگیرد، تنها چیزی که هنوز تا حدی در اختیارش باقی مانده، بدنش است. اگر قرار است نه بگوید، آن نه دیگر فقط با زبان گفته نمی‌شود؛ با غذا نخوردن گفته می‌شود، با بریدن از دنیا، با ریاضت، با بیمار شدن و حتی با نابود کردن تدریجی بدن گفته می‌شود.
همین‌جا بود که نگاه من به کتاب تغییر کرد. تا قبل از آن، بی‌اشتهایی برایم موضوع اصلی بود؛ اما بعد فهمیدم بی‌اشتهایی فقط زبان است، نه پیام. پیام چیز دیگری است؛ تلاشی برای پس گرفتن اختیار در جهانی که تقریباً همه چیز را از انسان گرفته است.
یکی از بزرگ‌ترین امتیازهای کتاب این است که این زنان را نه قدیسه‌های دست‌نیافتنی می‌بیند و نه بیمارانی که باید برای رفتارشان تشخیص پزشکی صادر کرد. آن‌ها برای بلم انسان‌اند؛ انسان‌هایی با ترس، امید، ایمان، وسواس، اراده و رنج. همین نگاه منصفانه باعث شد بارها احساس کنم نویسنده بیش از آنکه درباره مذهب بنویسد، درباره تجربه انسانی می‌نویسد. او نمی‌خواهد رفتار این زنان را توجیه کند، اما حاضر هم نیست آن را به دیوانگی یا خرافه تقلیل دهد. می‌خواهد بفهمد وقتی همه راه‌های بیان بسته می‌شوند، ذهن انسان چگونه راه تازه‌ای برای حرف زدن پیدا می‌کند.
شاید به همین دلیل است که عنوان کتاب، با وجود تمام دقتش، کمی گمراه‌کننده است. چون بعد از بستن آخرین صفحه، چیزی که در ذهن من باقی نماند گرسنگی نبود؛ تصویر زنانی بود که با وجود تمام محدودیت‌های زمانه‌شان، هنوز می‌خواستند فاعل زندگی خود باشند. زنانی که گاهی تنها ابزار باقی‌مانده برای اعمال اراده‌شان، همان چیزی بود که دیگران همواره می‌خواستند کنترلش کنند؛ بدنشان.

یکی از چیزهایی که بیشتر از همه در این کتاب ذهنم را درگیر کرد، این بود که بلم اجازه نمی‌دهد این زنان فقط قربانی باقی بمانند. او خشونتی را که بر آن‌ها رفته انکار نمی‌کند؛ برعکس، بارها نشان می‌دهد که چگونه خانواده، کلیسا و ساختار اجتماعی انتخاب‌هایشان را محدود کرده بود. اما هم‌زمان روی نکته دیگری هم تأکید می‌کند؛ این زنان صرفاً اشیائی نبودند که قدرت روی آن‌ها عمل کند، بلکه خودشان هم، هرچند در محدوده‌ای بسیار تنگ، دست به انتخاب می‌زدند.
این تفاوت ظریفی است که اگر دیده نشود، نیمی از کتاب از دست می‌رود.
ما معمولاً وقتی درباره زن‌های قرون وسطی فکر می‌کنیم، تصویری از انسان‌هایی کاملاً منفعل در ذهنمان شکل می‌گیرد؛ کسانی که فقط دستور می‌گرفتند، ازدواج می‌کردند، فرزند می‌آوردند و زیر سلطه مردان زندگی می‌کردند. اما بلم تصویر پیچیده‌تری نشان می‌دهد. او می‌گوید این زنان مدام در حال پیدا کردن شکاف‌هایی بودند که بتوانند از دل همان محدودیت‌ها، اراده خودشان را اعمال کنند.


برای همین جمله‌هایی مثل بدنم را به خدا تقدیم کرده‌ام، دیگر فقط جمله‌های مذهبی نیستند. این‌ها جمله‌های سیاسی‌اند، البته نه به معنای سیاست رسمی، بلکه به معنای اعلام مالکیت بر خویشتن.
وقتی دختری در آن دوره می‌گفت نمی‌خواهم ازدواج کنم این فقط رد کردن یک خواستگار نبود. او در واقع نظم اقتصادی و خانوادگی زمانه را به هم می‌ریخت. خانواده دختر را بخشی از شبکه پیوندهای اجتماعی و اقتصادی می‌دید و ازدواج، فقط یک رابطه عاشقانه نبود؛ نوعی قرارداد میان خانواده‌ها بود. در چنین وضعی، گفتن بدن من متعلق به خداست فقط یک انتخاب معنوی نبود؛ نوعی پس گرفتن حقی بود که جامعه از پیش برای خودش فرض کرده بود.
تلخ‌ترین بخش ماجرا اینجاست که این استقلال، بهای سنگینی داشت.


مردان برای به دست آوردن نفوذ مذهبی، می‌توانستند موعظه کنند، شهر به شهر سفر کنند، با پاپ و اسقف وارد گفت‌وگو شوند، فرقه تشکیل دهند یا درباره الهیات بنویسند. اما زنان تقریباً از همه این میدان‌ها کنار گذاشته شده بودند. نتیجه این شد که همان میل به استقلال، همان اراده برای اثر گذاشتن بر جهان، به جای آنکه در عرصه عمومی ظاهر شود، روی بدن خودشان متمرکز شد.
هرچه بیشتر کتاب را می‌خواندم، بیشتر احساس می‌کردم مردان و زنان این کتاب هر دو در جست‌وجوی آزادی‌اند، اما میدان نبردشان متفاوت است.
فرانسیس آسیزی با شهر، کلیسا و ساختار قدرت درگیر می‌شود.
کاترین سیه‌نا با بدن خودش.
این تفاوت، شاید مهم‌ترین کشف کتاب برای من بود.
از بیرون ممکن است هر دو زاهد به نظر برسند، اما از درون، یکی در حال تغییر جهان بیرون است و دیگری ناچار شده جهان درون بدنش را به میدان مقاومت تبدیل کند.
همین نگاه باعث شد شخصیت‌هایی مثل کاترین، کلر، کولومبا یا اوستوخیا برایم از قالب قدیس بیرون بیایند و به انسان‌هایی واقعی تبدیل شوند؛ انسان‌هایی که ظرفیت رهبری، سازمان‌دهی، استدلال و تأثیرگذاری داشتند. وقتی نامه‌های کاترین را می‌خواندم یا می‌دیدم چگونه با پاپ وارد گفت‌وگو می‌شود، مدام این سؤال در ذهنم شکل می‌گرفت که اگر این زن در جامعه‌ای زندگی می‌کرد که اجازه تحصیل رسمی، تدریس یا مشارکت سیاسی داشت، آیا امروز او را فقط به عنوان یک قدیس می‌شناختیم؟ یا شاید نامش کنار فیلسوفان، پزشکان یا متفکران بزرگ آمده بود؟

پاسخ این سؤال را کسی نمی‌داند، اما خود سؤال نشان می‌دهد کتاب فقط درباره گذشته نیست. بلم مدام ما را وادار می‌کند به این فکر کنیم که استعداد انسانی همیشه از بین نمی‌رود؛ فقط مسیرش تغییر می‌کند. اگر جامعه راه‌های سالم بروز اراده را ببندد، همان انرژی ممکن است از مسیرهایی بسیار دردناک‌تر خودش را نشان دهد.
برای همین هرچه جلوتر رفتم، احساس کردم کمتر درباره بی‌اشتهایی می‌خوانم و بیشتر درباره انسان‌هایی می‌خوانم که نمی‌خواستند از حق انتخابشان دست بکشند، حتی اگر آخرین چیزی که برای انتخاب باقی مانده بود بدن خودشان باشد.


اگر بخواهم فقط یک ایده را از کل کتاب با خودم نگه دارم، احتمالاً این جمله خواهد بود که گاهی یک رفتار، زمانی راه نجات بوده، اما بعدها به زندان همان انسان تبدیل می‌شود.

بلم این را با زبان تاریخ توضیح می‌دهد، اما به نظرم یکی از مدرن‌ترین بخش‌های کتاب همین‌جاست. او نشان می‌دهد رفتاری که در ابتدا به زن احساس قدرت، اختیار یا معنا می‌داد، کم‌کم از اراده او مستقل می‌شود. در آغاز زن تصمیم می‌گیرد غذا نخورد؛ این یک انتخاب است، نوعی نه گفتن به جهانی که می‌خواهد درباره بدنش تصمیم بگیرد. اما بدن همیشه تا ابد از اراده پیروی نمی‌کند. بعد از مدتی، همان چیزی که روزی انتخاب بود، به ناتوانی واقعی تبدیل می‌شود.
این همان الگویی است که بارها هنگام خواندن کتاب به ذهنم آمد
ابتدا اراده بعد نخوردن بعد ناتوانی بدن در خوردن.
در ابتدا، زن بدنش را کنترل می‌کند؛ اما در پایان، بدن او را کنترل می‌کند.


همین‌جا بود که احساس کردم کتاب دیگر فقط درباره قرون وسطی نیست. انسان امروز هم درگیر این چرخه‌هاست. گاهی سکوت، زمانی راهی برای زنده ماندن بوده، بعد تبدیل می‌شود به ناتوانی در حرف زدن. گاهی مراقب بودن از همه، زمانی تنها راه پیش‌بینی خطر بوده؛ بعد تبدیل می‌شود به فرسودگی دائمی. گاهی مستقل بودن، زمانی سپری برای محافظت از خود بوده؛ بعد تبدیل می‌شود به ناتوانی در اعتماد کردن.
کتاب هیچ‌وقت این مثال‌ها را نمی‌زند، اما مدام مرا به یادشان می‌انداخت.
به همین دلیل است که فکر می‌کنم اگر کسی این کتاب را فقط به عنوان تاریخ بی‌اشتهایی بخواند، مهم‌ترین بخشش را از دست داده است. بلم در واقع دارد سازوکارهای روان انسان را مطالعه می‌کند؛ این‌که ذهن چگونه زیر فشار، برای خودش راهی پیدا می‌کند و بعد چگونه همان راه، آرام‌آرام به بخشی از زندان او تبدیل می‌شود.
از همین زاویه، بی‌اشتهایی این زنان دیگر فقط یک بیماری یا یک ریاضت مذهبی نیست؛ نوعی زبان است. وقتی امکان اعتراض مستقیم وجود ندارد، بدن اعتراض می‌کند. وقتی کسی حاضر نیست صدای تو را بشنود، بدن بلندتر از هر کلمه‌ای حرف می‌زند.
هرچه بیشتر جلو رفتم، بیشتر احساس کردم بدن در این کتاب شبیه صحنه تئاتر است. همه چیز روی آن اجرا می‌شود؛ ایمان، اعتراض، رنج، عشق، گناه، مقاومت و حتی سیاست. جامعه بدن زن را کنترل می‌کند، خانواده بدن زن را کنترل می‌کند، کلیسا بدن زن را کنترل می‌کند، و زن هم ناچار می‌شود همان بدن را به تنها وسیله مقاومتش تبدیل کند.
این تصویر، هم زیباست و هم هولناک.
زیباست چون نشان می‌دهد اراده انسان حتی در سخت‌ترین شرایط هم خاموش نمی‌شود.
و هولناک است چون گاهی تنها راه باقی‌مانده برای نشان دادن آن اراده، نابود کردن خود است.
یکی از دردناک‌ترین احساس‌هایی که هنگام خواندن کتاب داشتم، این بود که مدام میان تحسین و اندوه در رفت‌وآمد بودم. تحسین می‌کردم اراده عظیم این زنان را؛ اینکه حاضر بودند برای انتخاب خودشان در برابر خانواده، کلیسا و جامعه بایستند. اما هم‌زمان غمگین می‌شدم، چون می‌دیدم همین اراده، در جهانی که تقریباً هیچ راه دیگری برای بروز نداشت، ناچار شده بود از مسیر نابودی بدن عبور کند.
به نظرم این همان تراژدی اصلی کتاب است.
تراژدی این نیست که این زنان غذا نمی‌خوردند.
تراژدی این است که جامعه‌ای ساخته شده بود که در آن، گاهی تنها راه گفتن این زندگی من است، آسیب زدن به همان بدنی بود که دیگران ادعای مالکیتش را داشتند.


یکی دیگر از لایه‌هایی که هرچه جلوتر رفتم بیشتر به چشمم آمد، جنگ بر سر روایت بود. اینکه چه کسی حق دارد درباره تجربه یک زن حرف آخر را بزند.
تقریباً در تمام روایت‌های کتاب، زن تجربه‌ای شخصی از بدن، ایمان یا رنج خود دارد؛ اما این تجربه تا وقتی توسط مردان کلیسا تأیید نشود، مشروعیت پیدا نمی‌کند. انگار خود زن، حتی درباره بدن خودش، شاهد معتبری نیست. همیشه یک مقام مذهبی باید تصمیم بگیرد که این گرسنگی، قداست است یا وسوسه شیطان؛ این رؤیا، الهام الهی است یا توهم؛ این استقلال، فضیلت است یا بدعت.

برای من این بخش از کتاب بسیار آشنا بود، چون نشان می‌داد قدرت فقط از راه زور عمل نمی‌کند؛ قدرت، روایت را هم در اختیار می‌گیرد. اگر بتوانی داستان دیگری را تعریف کنی، در واقع می‌توانی بر زندگی او هم مسلط شوی.
به همین دلیل، بلم مدام به نوشته‌ها، نامه‌ها و گزارش‌های معاصران این زنان برمی‌گردد. او سعی می‌کند میان صدای خود زنان و صدایی که بعدها درباره آن‌ها ساخته شده تفاوت بگذارد. گاهی همین تفاوت، از خود واقعه مهم‌تر است.
نمونه روشنش کاترین است. در بعضی روایت‌های رسمی، او زنی کاملاً مطیع تصویر می‌شود که فقط مجری اراده خداست؛ اما وقتی نامه‌های خودش را می‌خوانیم، با انسانی روبه‌رو می‌شویم که نظر دارد، مخالفت می‌کند، به پاپ تذکر می‌دهد، برای دیگران تصمیم می‌گیرد و حتی مرزهای اطاعت را مشخص می‌کند.

جمله معروفش که می‌گوید: «من دختر طاعتم، اما در اموری که قانون مرا ملزم نمی‌کند، اطاعت نمی‌کنم» شاید یکی از رادیکال‌ترین جمله‌های کل کتاب باشد. او اطاعت را نفی نمی‌کند، اما اجازه هم نمی‌دهد اطاعت به معنای واگذاری کامل اراده‌اش باشد.
در روایت اوستوخیا هم همین تفاوت دیده می‌شود. مردان معمولاً می‌نویسند خدا او را هدایت کرد، خدا او را واداشت، خدا از طریق او عمل کرد؛ اما راهبه‌هایی که کنارش زندگی کرده بودند، چیز دیگری می‌گویند: او خودش تصمیم گرفت. این تفاوت شاید در ظاهر کوچک باشد، اما تمام معنای کتاب را تغییر می‌دهد. در روایت اول، زن فقط ظرفی برای اراده‌ای بیرونی است؛ در روایت دوم، او انسانی است که حتی اگر انتخابش دردناک و خودویرانگر باشد، همچنان فاعل زندگی خویش است.
همین نگاه باعث شد بفهمم چرا بلم این‌قدر با احتیاط می‌نویسد. او نه می‌خواهد این زنان را قدیس‌های معصوم معرفی کند و نه بیماران روانی. بیشتر تلاش می‌کند روایت‌هایی را که قرن‌ها روی زندگی آن‌ها انباشته شده کنار بزند و بپرسد؛ اگر خودشان فرصت داشتند بدون واسطه حرف بزنند، داستان زندگی‌شان را چگونه تعریف می‌کردند؟


شاید به همین دلیل است که هرچه جلوتر رفتم، احساس کردم موضوع کتاب دیگر فقط زنان قرون وسطی نیست. این پرسش هنوز هم زنده است؛ وقتی زنی از تجربه خودش حرف می‌زند، چه کسی حق دارد بگوید آنچه حس کرده واقعی است یا نه؟ خودش؟ یا کسی که قدرت بیشتری برای تعریف واقعیت دارد؟
بلم پاسخ مستقیمی به این سؤال نمی‌دهد، اما تمام کتابش دعوتی است برای اینکه پیش از قضاوت، صدای خود انسان را بشنویم؛ صدایی که قرن‌ها زیر لایه‌های تفسیر، قضاوت و اقتدار پنهان مانده است.




اگر بخواهم از میان تمام روایت‌های کتاب بخشی را انتخاب کنم که بیش از همه آزارم داد، احتمالاً داستان کولومبا و فرانچسکا را انتخاب می‌کنم.
نه فقط به خاطر خشونتی که بر آن‌ها رفت، بلکه به خاطر نوع نگاهی که روایت‌های زمانه به این خشونت داشتند.
در داستان کولومبا، بلم فقط نمی‌خواهد ماجرای فرار یک دختر از خانه و حمله چند مرد را تعریف کند. او لایه پنهان روایت را نشان می‌دهد؛ جایی که به جای تمرکز بر خشونت مردان، نگاه‌ها آرام‌آرام به سمت خود کولومبا می‌چرخد. چرا تنها سفر کرد؟ چرا به غریبه اعتماد کرد؟ چرا از خودش مراقبت نکرد؟ چرا این‌قدر زیبا بود؟ انگار پرسش اصلی دیگر این نیست که چرا سه مرد تصمیم گرفتند به او تجاوز کنند؟ این است که او چه کرد که چنین اتفاقی برایش افتاد؟
این همان منطقی است که امروز آن را سرزنش قربانی می‌نامیم؛ منطقی که مسئولیت را از عامل خشونت برمی‌دارد و بر دوش کسی می‌گذارد که خشونت را تحمل کرده است. تکان‌دهنده است که ببینی چنین الگویی فقط مسئله دنیای امروز نیست، بلکه قرن‌هاست خودش را با زبان‌های مختلف بازتولید می‌کند.
اما چیزی که بیشتر از همه مرا تکان داد، نحوه نجات کولومبا بود. او نه به کمک قانون نجات پیدا می‌کند، نه به کمک عدالت، نه به خاطر اینکه اراده‌اش محترم شمرده می‌شود. روایت می‌گوید مهاجمان وقتی از او دست می‌کشند که بدنش دیگر برایشان جذاب نیست؛ وقتی زخمی، خون‌آلود و تغییرشکل‌یافته است. انگار امنیت زن نه از حق او، بلکه از تغییر نگاه مردان به بدنش حاصل می‌شود.
این تصویر بسیار تلخ بود؛ یعنی حتی در روایت قدیسانه هم بدن زن همچنان موضوع نگاه دیگران است! تا وقتی زیباست، در معرض خطر است؛ وقتی زیبایی‌اش از بین می‌رود، امنیت پیدا می‌کند. این امنیت، امنیت واقعی نیست؛ فقط پایان میل متجاوز است.


فرانچسکا از زاویه‌ای دیگر همین تراژدی را نشان می‌دهد. بخش ازدواج اجباری او را با سختی خواندم. دختری سیزده‌ساله که بعد از رابطه جنسی دچار فلج و لالی می‌شود. مهم نیست امروز این وضعیت را چگونه تفسیر پزشکی یا روان‌شناختی کنیم؛ چیزی که اهمیت دارد این است که بدن او دیگر توان بیان آن رنج را با زبان معمولی ندارد. بدن، خودش تبدیل به زبان می‌شود. همان چیزی که بلم بارها در کتاب به آن برمی‌گردد؛ وقتی امکان سخن گفتن از انسان گرفته می‌شود بدن شروع به سخن گفتن می‌کند.
یعنی بدن این زنان فقط بدن نیست؛ آرشیوی از تمام چیزهایی است که اجازه نداشتند بر زبان بیاورند. هر زخمی، هر روزه، هر امتناع از غذا، هر بیماری و هر خلسه، جمله‌ای است که هرگز فرصت نداشت به شکل کلمه گفته شود.

ارتباط عجیبی میان این کتاب و زمان امروز را می‌شود پیدا کرد. هنوز هم گاهی نه گفتن یک زن به تنهایی کافی نیست. گویی اراده او باید به چیزی بزرگ‌تر تکیه کند تا پذیرفته شود؛ به یک قانون، یک پدر، یک شوهر، یا حتی خدایی که جامعه او را به رسمیت می‌شناسد. اگر فقط بگوید نمی‌خواهم، گاهی این پاسخ برای بعضی‌ها کافی نیست.
شاید به همین دلیل بود که بسیاری از این زنان می‌گفتند من عروس مسیح هستم. این جمله فقط یک تجربه عرفانی نبود؛ در بستر تاریخی خودش، راهی بود برای اعلام اینکه بدن من دیگر موضوع معامله خانواده یا خواست مردان نیست. آن‌ها ناچار بودند نه خود را در زبانی بیان کنند که جامعه توان شنیدنش را داشته باشد.

این همان تناقض دردناک کتاب است. زن برای آنکه مالک بدن خود شود، باید مالکیتش را به خدا نسبت بدهد؛ نه به خودش. جامعه، اراده مستقیم او را به رسمیت نمی‌شناخت، اما اگر همان اراده در قالب رابطه‌ای مقدس بیان می‌شد، ناگهان قابل تحمل می‌شد.

برای من، این بخش از کتاب فقط درباره قرون وسطی نبود. درباره این بود که انسان چگونه حتی در محدودترین شرایط هم تلاش می‌کند راهی برای حفظ اختیار خود پیدا کند؛ و اینکه گاهی آن راه، به اندازه خود زندانی که از آن می‌گریزد، دردناک و ویرانگر است.



بلم می‌خواهد از یک سوءتفاهم قدیمی فاصله بگیرد؛ این سوءتفاهم که زنانی مانند کاترین، کولومبا، اوستوخیا یا فرانچسکا یا صرفاً قدیس بودند یا صرفاً بیمار. او هیچ‌کدام از این دو پاسخ ساده را نمی‌پذیرد. نه تجربه‌های آن‌ها را به معجزه تقلیل می‌دهد و نه همه چیز را با یک برچسب روان‌پزشکی توضیح می‌دهد. به جای آن، سؤال دیگری می‌پرسد، انسانی که در چنین جهان و فرهنگی زندگی می‌کند چگونه رنجش را تجربه می‌کند و چگونه به آن معنا می‌دهد؟
این تفاوت نگاه شاید ارزشمندترین بخش کتاب باشد. بلم به جای آنکه درباره درستی یا نادرستی تجربه‌های عرفانی داوری کند، به شرایطی نگاه می‌کند که آن تجربه‌ها را ممکن ساخته‌اند. برای او مهم نیست که آیا شیطان واقعاً بر قدیسه‌ها ظاهر می‌شده یا نه؛ مهم این است که چرا ذهن انسان، وقتی زیر فشار ترس، فقدان، بی‌قدرتی و محدودیت قرار می‌گیرد، برای بیان خودش به چنین روایت‌هایی نیاز پیدا می‌کند. او نشان می‌دهد که فرهنگ فقط مجموعه‌ای از باورها نیست؛ زبانی است که انسان با آن رنجش را روایت می‌کند.

به همین دلیل است که بی‌اشتهایی مقدس را نمی‌توان فقط تاریخ یک اختلال یا تاریخ یک آیین مذهبی دانست. این کتاب درباره رابطه‌ی میان روان و فرهنگ است. درباره اینکه ذهن انسان هرگز در خلأ عمل نمی‌کند. هر رنجی، هر مقاومتی و هر تلاشی برای حفظ هویت، درون زبان و نمادهای همان جامعه شکل می‌گیرد. اگر این زنان در قرن بیست‌ویکم زندگی می‌کردند، شاید دیگر از شیطان، استیگماتا یا عروس مسیح بودن سخن نمی‌گفتند؛ اما احتمالاً باز هم برای بیان همان نیاز بنیادی به اختیار و معنا، زبان دیگری پیدا می‌کردند.
یکی از تلخ‌ترین چیزهایی که در کتاب آمده این است که بسیاری از اطرافیان این زنان، اصلاً کنجکاو نبودند بدانند درون آن‌ها چه می‌گذرد. کسی نمی‌پرسید چرا این دختر از ازدواج وحشت دارد، چرا خودش را از غذا محروم می‌کند یا چرا بدنش را این‌گونه تنبیه می‌کند. همه فقط می‌خواستند او را در یکی از دو دسته قرار دهند یا قدیس یا جادوگر، مطیع یا خطرناک، الهام‌گرفته از خدا یا فریب‌خورده‌ی شیطان. خود انسان، با همه‌ی پیچیدگی‌های روانی‌اش، در این میان گم می‌شد.
شاید به همین دلیل است که هنگام خواندن بعضی فصل‌ها بیشتر از خود زنان، از انسان‌های صاحب قدرت متنفر می‌شدم؛ از کسانی که می‌توانند برای رفتار خودشان نظامی از الهیات، اخلاق یا قانون بسازند و بعد همان نظام را برای کنترل دیگری به کار بگیرند. خشونت همیشه با شمشیر و زندان آغاز نمی‌شود، گاهی از جایی شروع می‌شود که تجربه‌ی درونی یک انسان، دیگر حق ندارد خودش را توضیح بدهد و باید از صافی تفسیر صاحبان قدرت عبور کند.

بلم در برابر این سنت، کار ساده اما مهمی انجام می‌دهد، او دوباره این زنان را به انسان تبدیل می‌کند. نه اسطوره، نه افسانه و نه صرفاً بیمار. انسان‌هایی که می‌ترسیدند، اشتباه می‌کردند، مقاومت می‌کردند، انتخاب می‌کردند و گاهی برای حفظ همان انتخاب، بهای بسیار سنگینی می‌پرداختند. همین نگاه انسانی است که باعث می‌شود کتاب، با وجود موضوع تاریخی‌اش، همچنان معاصر به نظر برسد.



من این کتاب را اتفاقی پیدا کردم، اما در نهایت چیزی بسیار بزرگ‌تر از تاریخ یک آیین مذهبی را به من آموخت؛ اینکه تاریخ فقط تاریخ جنگ‌ها، پادشاهان و کلیساها نیست؛ تاریخ بدن‌هایی هم هست که بار قدرت را بر دوش کشیده‌اند. تاریخ زنانی که گاهی تنها راه گفتن این زندگی و این بدن، مال من است را در رنج کشیدن پیدا کردند. و شاید به همین دلیل است که با وجود فاصله چند قرنی، بسیاری از پرسش‌های این کتاب هنوز هم تمام نشده‌اند؛ تنها زبانشان عوض شده.

[akoz · Rating 1 out of 5]

this dude has never been a teenage girl with an eating disorder and it shows

so bad i couldn’t finish it

[Francesca Penchant · Rating 5 out of 5]

I loved this book; it has a fascinating premise and empathizes with the iron-willed saints it examines. I’m grateful there are authors like Bell, who take on such controversial and daring research.

“Anorexics struggle against feeling enslaved, exploited, and not permitted to lead a life of their own. They would rather starve than continue a life of accommodation. In this blind search for a sense of identity and selfhood they will not accept anything that their parents, or the world around them, has to offer.... [In] genuine or primary anorexia nervosa, the main theme is a struggle for control, for a sense of identity, competence, and effectiveness.”
—Hilde Bruch
Quoted in Holy Anorexia by Rudolph M. Bell

“The only path [for a medieval girl] was from parental domination to submission before a husband. Western culture reproves any deviation from this pattern in ways distinctly unfavorable and psychologically guilt-ridden for women. Spinster-not-bachelor, whore-not-philanderer, prostitute-not-john. Such gender-split words convey images of a deep historical reality, which tolerates or only smirkingly disapproves the same self-expression in men that it condemns in women, especially sexual expression in the refusal to be bound by marital vows.”
—Rudolph M. Bell in Holy Anorexia

[Kathleene · Rating 5 out of 5]

I own this book and use it as a reference book for a series of poems I'm writing. I haven't read it cover to cover; it's one of those books I dip into from time to time. I call this a "Keep on hand" book. I've been interested in anorexia as a social construct for a long time. It's always seemed more complex to me than issues of control, and certainly more complex than weight issues. This book uses examples from saints, who are supposed to be revered, prayed to, entities who are asked by individuals to intercede for them with god. (It doesn't glamorize anorexia as a path to sainthood.) For me, t helps to show that "women's issues" is a phrase that doesn't mean B-level importance.

[Claire]

The young girl becomes the arbiter of a direct and personal relationship with God that offers not only salvation in the next world but liberation in this, liberation from family, siblings, even confessors—anyone or anything that would tell her against her will what to do, how to do it, or what its value. Such self-assurance, however, does not come easily or without the sacrifice of conquering all bodily desire.

The young girl here is Catherine of Siena and Veronica Giulani, but it is also Umiliana de' Cerchi, Margaret of Cortona, Clare of Assisi, Angela of Foligno, and a number of other Italian holy women* both cloistered and in the public eye, virgins and housewives and mothers and ex-prostitutes, recovered or having died of their austerities. Many inadvertent vegans.

Bell situates anorexia nervosa somewhere between cultural and psychological and as different from holy anorexia which, like its contemporary incarnation, persists despite societal opposition toward the sufferer but begins removed from society—particularly its modern equation of thinness with status—as a whole**. To that end, it is a pretty sympathetic book—therapy over etiology, a look at Eustochia of Messina's notably women-written vita—despite the references to Freudian stages of development which, as with everything Freudian, you may find either detrimental to Bell's analysis or just kind of silly. There's more related to Italian Catholic history and convention, too, like the difference between models of piety in the Franciscan and Dominican mendicant orders and the misogynist doctrines that dominated the church before the rise of mendicancy and after the Reformation.

*Bell's focus is the Italian Middle Ages because he hopes to reduce cultural/historical confounding variables, but states in later chapters that they still exist because he covers South Italian women in addition to ones from the northern provinces, for example.

**Make no mistake: It is a shaky distinction from the start, reliant despite Bell's acknowledgement of these women's failure to be taken seriously by the public on their most performative, public-facing writings. I agree with another commenter's assertion that William N. Davis's epilogue draws the intersection of lust and appetite (as well as the key role which the rejection of both plays in the medieval holy woman's quest for self-actualization) toward which Bell had been aiming clearer and more succinctly than he could. From here, I could go the Fasting Girls: The History of Anorexia Nervosa route, or something like Holy Feast and Holy Fast: The Religious Significance of Food to Medieval Women (Volume 1) since I'm already on the subject of women's food restriction/religious ascetism but would like to continue with fewer anachronistic trappings.

[Rita · Rating 5 out of 5]

UN DISTURBO EMOTIVO

Un'opera di interesse straordinario, la mia preferita nell'ambito di quelle lette per la stesura della tesi triennale, ma di cui paradossalmente ho fatto un uso limitato. Risulta sempre scivoloso, infatti, rapportare i fenomeni mistici alla malattia mentale, ed io ho preferito restare sul sicuro, accennando a tale connessione soltanto in via ipotetica. Non vi nascondo, tuttavia, che leggere le teorie di Bell (e soprattutto di Davis, autore del saggio finale) mi ha totalmente scombussolata.
Queste, infatti, apparentano l'aspirazione alla santità a quella, tutta moderna, alla magrezza: "entrambe rappresentano due stati ideali negli ambienti culturali considerati". S'indaga quindi questa "santa anoressia" nei termini di affermazione della propria autonomia, di controllo e purificazione, di lotta contra il patriarcato. Si analizzano le vicende biografiche di mistiche quali Caterina da Siena, Veronica Giuliani, Maddalena de' Pazzi sottolineando l'influenza degli eventi dell'infanzia e del rapporto con i famigliari nel determinare il percorso mistico di ciascuna.
Potrei scrivere righe e righe su questo studio, illustrarne i contenuti, descriverne le impressionanti immagini che si trovano a metà libro... senza riuscire comunque a rendere quanto mi abbia colpito. Soprattutto nelle conclusioni raggiunte:

"[L']eccesso di metodi di cura significa una sola cosa: non si sa ancora gran che circa la cura dei malati di anoressia nervosa. Certamente vi sono anoressiche che guariscono e riescono a condurre una vita appagante e produttiva; ma ve ne sono ancora troppe che non ricevono cure sufficienti. Queste anoressiche cadono in uno stato cronico della malattia, in cui la vita diventa una disperata sopravvivenza, oppure muoiono. L'anoressia presenta il più alto tasso di mortalità di tutte le malattie psichiche. [...] L'anoressia nervosa è una malattia che mette a repentaglio la vita. Ancora oggi le anoressiche hanno la capacità di incutere un senso di timore reverenziale. Per curare l'anoressia, invece, non ci si deve impressionare né paralizzare. È necessario prendere iniziative, talvolta in maniera drastica, pur di salvare una vita."

E non parliamo di sante, né di secoli fa. Parliamo della necessità di considerare l'anoressia nervosa quale "disturbo emotivo", dove il rifiuto del cibo è sempre sintomo di un disagio più esteso.

[Fungus Head · Rating 3 out of 5]

Personally, it seemed as if there were many flaws present-- nonetheless, I still found this book worthwhile and interesting given the focus. Some portions are a bit much, but others are within reason for a quick read, or introduction to this subject/similar ties.

While not perfect, it is a good read when it comes to first examining the topic. It is not possible to falsify or verify many things. So, it does depend on how seriously you take it all, in the end.

---
Objectively, anorexia nervosa is a disorder with remarkably homogeneous features that have appeared for many centuries. The differences have generally been dependent on the culture of the times. This book covers the topic in an easily understood manner, maintaining both a decent historical and scientific approach throughout.

This truly is an exceptional book for its time. It examines the similarities between what we now consider to be anorexia nervosa, as it is clinically defined, and Italian saints of the Middle Ages who engaged in seemingly unparalleled fasting as an expression of religious conviction-- largely pious self-denial.

Rudolph Bell presents a compelling case for the resemblance between the instances of anorexia nervosa we see today, typically viewed as related in some way to the culturally defined ideals some of us grew up with/have been sold, and the notion that many of these Italian saints would now be viewed as having the same disorder.

The book dives into just how enduring beliefs that the maintenance of voluntary starvation is worthwhile or related to self-worth, and just how much alike psychological and behavioral features of anorexia nervosa are compared to what was seen centuries and centuries ago.

All that seems truly inconsistent would be the individual psychological/personal rationale for the behaviors. They appear dependent on culture, while the rest endures-- finding worth and success in religious purity or secular attractiveness, or at minimum, using this as support and definition for the abstract, yet almost compulsory need individuals with the disorder have to mortify their own flesh.

Many people, with or without the disorder, see the empty satisfaction people who have anorexia nervosa get out of it all, but do the majority truly understand how much deeper it might actually go?

[Mary Grace · Rating 4 out of 5]

I’ve read feminist psychological case studies before that were disappointingly reductionist but this was not that at all. It gives a comprehensive history of the hagiographical content of multiple subjects and compares symptoms to both modern criteria of Anorexia Nervosa and a new established criteria based on his historical observations. He does the most extensive of analyses of Catherine of Sienna, Veronica Giuliani, Umliana Cerchi, Margaret of Cortona and Angela of Foligno. While there is some brief excerpts on Clare of Assisi and acknowledgements of her influence on the extravagant fasting trend I believe her lack of coverage resides in her later disavowal of her pathology which is not exhibited in other examples. It was strange in a way to read a book like this for me since I haven’t done deep dives into hagiography and monastic history since high school and Catherine of Sienna was one of my favorites when I was little. This books gives a new perspective on certain aspects of medieval asceticism I find compelling and refreshing. I don’t really find this book entirely anachronistic. I think it’s offers possible explanations for behavior based on modern science but it contrasts it with period distinctions and sets up the broader picture well. He also establishes the broader historical context so we see both the rise and fall of the religiously revered imitations of anorexic-like behavior in monastic life. I thought the psychologist writing the epilogue made a good point about whether a traditional feminist lens is truly applicable in the holy anorexic’s assertions of autonomy since they may desire divine connection more than total liberation. Such a distinction is definitely a notable thought that was overlooked in the books analysis at times. I am not particularly keen on the primarily psychoanalytic approach to this authors psychology but that is merely my preference.

[tortie puff · Rating 4 out of 5]

firstly, i would like to say this book is not one to read if your mentally unwell with disordered eating or lose of reality. this book is something I could imagine assisting one into psychosis if not well enough.

that being said, this was an interesting read and i would recommend to anyone who is interested in the greater topic of disordered eating and/or Catholicism. joining the two subjects together may not actually hold much merit to modern day anorexia nervosa or bulimia, but i do think it touches on similarities. for example, woman feeling the need to take extreme measures to gain control over their body again after being rejected in some way by societal norms or a male, this is still an issue today with modern disordered eating patterns.

while this isn't a direct concrete or conclusive analysis, nor is it entirely reliable; it is thought provoking if looked at as a hypothesis of this could've been early version of anorexia nervosa or bulimia.

i liked the citations at the end it is something i will be looking into further for my own curiosity, but the overall book just gives me a slight annoyance of a man talking of saintly woman who he is just speculating about. I personally feel that woman who have been persecuted and analysed by men and the hierarchy during their lifetime; shouldn't be subjected to that again by a man in death. i would feel differently if this book was written by a woman yes, but this book also doesn't stick to a strictly scientific bias, it does change to his opinion which i wasn't necessarily looking forward to in this book.

anyways i would recommend this book to those i know who deep thinkers are but i would NOT recommend to those who would take this book as factual in science and historical events.

[Eric · Rating 4 out of 5]

Last book of 2025 146 total lost my goodreads midway through the year but we’re back. This is a beautiful work tho that explores the corner where spirituality, bodily denial, and control meet with a seriousness that feels intentional rather than sensational. It frames anorexia not only clinically but symbolically portraying faith, purity, and transcendence. That lens gives it a depth that stays with you well after finishing. The prose is frequently striking and thoughtful, especially when examining how suffering can be reframed as virtue. There’s a sharp awareness of how religious language can sanctify harm, and the text does an effective job of exposing the thin line between devotion and self-erasure. At its best, Holy Anorexia feels like a philosophical meditation as much as a cultural critique, inviting the reader to interrogate why self-denial is so often admired. That being said thought the reason I knock it down a star. The book can occasionally feel dense or repetitive in its arguments often lingering longer than necessary on some ideas. People may also wish for a bit more grounding or variation in tone to balance the heaviness of the subject matter. While this intensity is part of the book’s identity, it can make sections feel exhausting rather than illuminating. Personally this book really stuck the landing for me a very good read. I thank the TikTok I saw for recommending me this.

[noor · Rating 4 out of 5]

very informative read tbf and the research is pretty well done and insightful

Bell definitely has something with Freud but i won't deny that seeing a freud-believer's perspective makes me understand subconscious and mental illness more

one thing i found lacking was the line between different saints. it starts chapter wise but by the end of it most saints just feel jumbled up together in order to just prove a point. maybe Bell is a Christian himself (not sure, most likely is though) since it reflects in his words and the way he perceives these women. felt like there was a loss of objectivity in between and that he was interpreting the womens' hagiographies for the reader

however really liked the commentary in the first chapter. very clear opening from that and also is very certain about specific disorder-ly debates that still plague their spheres

[Arkaitz · Rating 4 out of 5]

It has really great and extensive sources, the stories got me laughing out loud to my surprise, given the topic and kind of writing it was something I didn’t expect but appreciated. Only at times it was lacking clarity when describing the psychological background of the holy anorexics in infancy, when describing the link between its childish quirks and manifestation of their illness, if it is true when in the psychoanalytical terrain no certitudes can be said (even less from different hagiographical accounts) some cohesion was missing when drawing his conclusions. Nonetheless it is an amazing pioneering work that successfully encircles the catholic reformation era, women’s dialogue with the church and societal norms from the Middle Ages through the renaissance in Central Europe, in specific Italy.

[violet dachtler]

“The suppression of physical urges and basic feelings-fatigue, sexual drive, hunger, pain-frees the body to achieve heroic feats and the soul to commune with God. Or so I shall propose.”

the holy anorexic heeds, not the advice of a worldly physician, but the call of higher authority. Death becomes a logical, sweet, and total liberation from the flesh. The path of saintly austerity is well marked, and its rewards are ultimate.

For women evil was internal and the Devil a domestic parasitic force, whereas for men sin was an impure response to an external stimulus, one that left the body inviolate."

[Liis · Rating 5 out of 5]

A truly unique research, both horrifying and inspiring. The connections between anorexia and a holy, religious and almost sacred experience is what is often missed when dealing with contemporary cases of anorexia, and this book is a great way to show that nothing that anorexics nowadays experience is new.

[Emily · Rating 4 out of 5]

“Both priest and physician lacked either the certitude of medieval faith or the confidence of modern science necessary to recognize the holy anorexic for what she was, a woman determined to find her own way to her own destiny.” pg 158

“She wanted to suffer, and everyone else also came to want this for her, for only in this way could she be certain that she was the holiest of all.” pg 175

[Marilina · Rating 2 out of 5]

Buona l'idea, pessima l'esecuzione. Pagine e pagine di indagine sulle vite delle sante anoressiche senza mai arrivare ad una conclusione incisiva. I parallelismi con la moderna anoressia risultano accademici e superficiali. Si può sicuramente leggere di meglio sullo stesso tema. Peccato!

[isa · Rating 3 out of 5]

the historical recounts are super interesting but the analysis bits fall short in a lot of freudian understands of gender and only a wash of church criticisms, but we needed more conversations about the evolution of sainthood!!

[Owen Contri · Rating 4 out of 5]

Really fascinating read.

[Zoe · Rating 4 out of 5]

very interesting, but the focus on Fried was off-putting and not aligned with current understandings of eating disorders.

[amelia · Rating 4 out of 5]

Very cool book but I wonder where the author got this rumor that Lucrezia Borgia had beef with Blessed Columba of Rieti from.