Sąpierz

Grodzisko #2

by Katarzyna Puzyńska

Sąpierz to druga część serii Grodzisko. Postapokaliptyczny Nowy Świat spotyka się z magią słowiańskiego fantasty Starego Świata w jedynej w swoim rodzaju opowieści. Pozornie niepasujące do siebie elementy mieszają się w wybuchową całość, niczym w miksturze wołchwa. Czy kiedy wypełni się przepowiednia, znajdziesz się po odpowiedniej stronie? Tak czy inaczej, topór zakończy wszystko.

Kiedy jeden z bogów niefrasobliwie zapomni wspomnieć o najważniejszym sekrecie, można się spodziewać kłopotów. Nie inaczej dzieje się w dwóch bliźniaczych światach zawieszonych w nicości Rozstaju. Jeden z nich jest pełen magii, w drugim nigdy w nią nie wierzono. Jeśli jednak czegoś nie widać, nie znaczy, że tego nie ma. Kiedy obu światom grozi unicestwienie, uwierzyć w magię muszą nawet najwięksi sceptycy. Gorzej, gdy ratunek znajduje się w rękach pewnego zrzędliwego starca z drewnianą nogą (który jest tylko zwykłym katem), pyskatej Marzanny (która chętnie oddałaby swoją boską nieśmiertelność za kilka łyków dobrej ludzkiej niepewności istnienia) oraz pewnej kobiety (która, tak się złożyło, utknęła w zaświatach z dość gadatliwym rumakiem).

W Nowym Świecie większość ludzi wkłada magię między bajki. Są jednak wyjątki - kobiety, które z pokolenia na pokolenie strzegą ziemi przed potworami i demonami przybywającymi ze Starego Świata. Zwano je Obrończyniami. Wykonywały swą misję długo i wytrwale, przekazując wiedzę kolejnym adeptkom i kryjąc ją przed oczami niepowołanych. W końcu została już tylko jedna, samotna wobec przepowiedni, że wkrótce nadejdzie wróg. I właśnie na to czeka Sąpierz. Wie on, że wkrótce wypełni się stara przepowiednia. Potrafi być cierpliwy. Niedługo losy bliźniaczych światów się splotą. Potrzebne są tylko odpowiednie imiona. Wszyscy bowiem wiedzą, że imię ma nieskończenie silną moc, kiedy nada je właściwa osoba.

Genres: Fantasy, Audiobook

480 pages, Paperback

First published November 8, 2022

Reviews

[Zena · Rating 3 out of 5]

Druga część, ale jakby bardziej "nieziemska" 😉 Połączenie postapo ze słowiańskimi wierzeniami - wydawałoby się niemożliwe, a jednak wyszło całkiem zgrabnie. Dzieje się dużo i szybko. Jak dla mnie drogowskazy do śmieci, bo są całkiem niepotrzebne.

[Podskarbnica · Rating 3 out of 5]

Kurczę, dla mnie takie 2.75
Pierwszy tom mi się dość podobał bo uwielbiam słowiańskie klimaty, ale że drugi tom to zupełnie inny klimat, a mało które Urban Fantasy do mnie trafia to niestety wynudziłam się porządnie.


Tym razem mamy połączenie naszego słowiańskiego Grodziska z postapokaliptycznym światem pseudowspółczesnym. No nie dla mnie.

[Romulus · Rating 2 out of 5]

Pierwsza część mogła się podobać. Jako nietypowy kryminał w realiach pseudosłowiańskiego fantasy. Drugiej nie potrafię obronić. Autorka do Starego świata, znanego z „Chąśby” dodała Nowy, postapokaliptyczny. Ale nie było to dla mnie interesujące. W zasadzie to ten Stary, ciekawszy „wisiał”, był zależny fabularnie od nieciekawego Nowego. Nie ma napięcia, tajemnice w końcu zostaną wyłożone kawa na ławę. Gdyby nie recenzenckie zobowiązanie nie przeczytałbym do końca. Bo nawet bym nie kupił.

[Pulek · Rating 3 out of 5]

Momentami ciekawa książka z problemami niestety. Ma swoje fajne elementy: słowiańszczyzne, nawiązania do współczesności, przyjemny język, nawet podobało mi się wprowadzenie równoległego świata postapo (!), ale zabrakło oryginalniejszej wizji, przekucia pomysłów w coś porywającego. Za bardzo też prześlizgujemy się powierzchownie czy to po postaciach czy po wydarzeniach.

[Zuzia · Rating 5 out of 5]

Wow….

[Klaudia Zielona · Rating 5 out of 5]

Bardzo mi się podobała jak i poprzednia Chaśba. Klimat słowiańskich wierzeń i Bogów zderzających się z naszym "Nowym światem" polecam!

[Aleksandra · Rating 3 out of 5]

3,5 ⭐️ Książka jest na pewno lepsza niż pierwsza część. Ogromnym plusem jest dla mnie to, że autorka odpuściła sobie skakanie po książce i można było czytać ją płynnie. Nie jestem fanką „postapokaliptycznych” powieści, dlatego zdecydowanie wolałam momenty, w których wracaliśmy do starego świata. Mimo tego czytało się to w miarę przyjemnie. Po pierwszej części myślałam, że przeczytam kontynuację „dla zasady”, ale teraz czekam na dalsze losy, bo zakończenie pozostawia wiele pytań.

[Anaka237 · Rating 4 out of 5]

4.5. Jakież to było dobre! Na początku trochę mi się dłużyło, ale później akcja się rozkręciła. Oczywiście mam nadzieję na kolejne tomy, bo im dłużej myślę o tym co dalej, tym bardziej chcę się dowiedzieć czy moje przeczucia się sprawdzą. Jedna z tych książek, które po zakończeniu zmusiła mnie do refleksji na tyle, że wybór kolejnej lektury jest trudny.

PS: Matki są niesamowite!
PS2: Dziękuję autorce, że w tym tomie dowiedziałam się co powiedział Jan ;)

[Julia · Rating 3 out of 5]

3,5.
To, co tak bardzo podobało mi się w części pierwszej, czyli zabawa chronologią, w tej części stało się najgorszym elementem książki, który wprowadzał niepotrzebny chaos. Pierwszą część pochłonęłam w dobę, tutaj zmuszałam się do powrotów. Mimo wszystko motywy zaczerpnięte z mitologii słowiańskiej to wciąż jedne z moich ulubionych, w dodatku + za postać Zamira.

[Emilia · Rating 2 out of 5]

✨2,5 ✨

[Basia Hałupka · Rating 4 out of 5]

3.5/5

[xelkax · Rating 4 out of 5]

cholera

[Jacek · Rating 3 out of 5]

6.5/10

[Magdalena · Rating 5 out of 5]

Świetne połączenie elementów słowiańskiej mitologii z dobrym post-apo. Dużo słowiańskości i dużo końca świata. Może to moje czytelnicze preferencje, ale fabuła "Sąpierza" wciągnęła mnie bardziej, niż ta w "Chąśbie".
Konstrukcja drugiego tomu z serii różni się od pierwszego, wg mnie na plus - nie trzeba skakać cały czas po książce, mimo że historia rozgrywa się w dwóch miejscach.

[Katarzyna Startek · Rating 5 out of 5]

Niesamowity pomysł na powieść. To zestawienie dwóch tak różnych światów… liczę na 3 tom serii!

[Patka_czyta_ · Rating 4 out of 5]

Dzisiaj przychodzę do Was z recenzją książki Sąpierz autorstwa Katarzyny Puzyńskiej. Nie przepadam za fantasty, ale książki z serii Grodzisko są czymś więcej niż typowymi przedstawicielkami tego gatunku. Autorka wzorem Chąśby podzieliła powieść na gawędy, które można czytać w sposób dowolny kierując się drogowskazami. Ja zdecydowałam się czytać gawędy po kolei i opcja ta była dla mnie jak najbardziej w porządku. W Sąpierzu spotykamy się z bohaterami znanymi z Chąśby, ale też poznajemy wielu nowych. Novum stanowi natomiast współistnienie ze sobą dwóch alternatywnych Światów - Starego i Nowego. Pierwszy z nich jest tym samym Grodziskiem, które znamy z części pierwszej, drugi jest zdecydowanie bardziej nowoczesny, ale jednocześnie zniszczony epidemią i wojną wywołaną przez Prezydenta Sokołowa. Ten postapokaliptyczny krajobraz był dla mnie zarówno fascynujący, jak i poruszający. Brakuje prądu, są problemy z zasięgiem, a nawet z dostępem do wody pitnej czy żywności. Oba światy koegzystują obok siebie, nie każdy jednak wie, że istnieje możliwość przenikania z jednego do drugiego. Pierwszym takim przypadkiem, który obserwujemy jest Dobrowoja, która wyruszyła na poszukiwanie swojego syna Niemoja. Z kolei Szalona Wiera jest jedną z Obrończyń, które mają bronić obu światów przed nadejściem Sąpierza. Wszelkie znaki na niebie i ziemi wskazują, że ten dzień jest już blisko. Szalona Wiera poluje więc na demony, strzygi i inne stworzenia, które przedostały się do Nowego Świata. Sąpierz czerpie bowiem energię ze wszystkiego co magiczne. Jej plany próbuje pokrzyżować grupa osób planujących wykorzystać nadejście Sąpierza do przejęcia władzy nad obu światami, a odpowiedzialność za ich czyny przypisywana jest zupełnie komu innemu. Czy im się to uda? Jak to wszystko się zakończy? Odpowiedzi czekają na kartach powieści. Sąpierz ku mojemu zdumieniu okazał się być opowieścią o silnych kobietach i mocy matczynej miłości. Katarzyna Puzyńska potwierdziła, że jest utalentowaną autorką. Mimo, że najbardziej cenię ją za serię o Lipowie to nie mogę się nadziwić, że udało jej się mnie wciągnąć w czytanie serii fantasty. Podkreślić należy, że autorka zręcznie utkała nić powiązań między bohaterami i zdarzeniami. Na końcu jak zwykle okazało się, że zostałam wywiedziona w pole. Podczas lektury bawiłam się przednio. Polecam!

[Kinga Stasina · Rating 4 out of 5]

"Sąpierz" to drugi tom słowiańskiego cyklu Katarzyny Puzyńskiej pt. "Grodzisko". Tom ten jest również świetną kontynuacją "Chąśby", a to dzięki temu, że na kartach powieści spotykają się ze sobą dwa Światy. Pierwszy dobrze nam znany Stary Świat z pierwszego tomu, w którym ludzie żyją w wierze w bóstwa i demony z postapokaliptycznym Nowym Światem trawionym przez wojnę. W Nowym Świecie już prawie nikt nie wierzy w słowiańskie bóstwa, choć są obecne - z pokolenia na pokolenie - Obrończynie. Kobiety te strzegą ziemię przed potworami i demonami przybywającymi ze Starego Świata. Nikt jednak nie wie, że zbliża się gorsza apokalipsa od bomb. Nadciąga Sąpierz - ten, który unicestwi dosłownie wszystko. Bogowie Starego Świata stają przed wyborem ratowania dwóch Światów. Czy im się to uda? Czy znani z pierwszego tomu bohaterowie mają w sobie na tyle siły, by w postapokaliptycznym Nowym Świecie przeciwstawić się starej słowiańskiej przepowiedni?

Przy czytaniu "Chąśby" nieco dużo chaosu wprowadziła narracja, która była bardzo specyficzna. Puzyńska postawiła przed swoimi czytelnikami literacki eksperyment, dzieląc swoją książkę na Gawędy i Anegdoty stawiając jeszcze Drogowskazy, które poprowadzą Czytelnika do mniej lub bardziej istotnych wydarzeń. W "Sąpierzu" było podobnie, różnicą było tylko to, że książka została podzielona no Nowy Świat i Stary Świat. Czytelnik spokojnie może sobie wybrać, o którym Świecie będzie czytał najpierw, lub tak jak ja czytać po prostu po kolei, nie patrząc się na Drogowskazy.

Ta książka/ten cykl to również całkiem inna słowiańskość, bardziej mroczna, magiczna, porywająca swoją akcją. Jest intrygujaco, zwłaszcza w "Sąpierzu". Autorka rewelacyjnie wplotła słowiański świat fantasy do postapokaliptycznego Nowego Świata. Skonstruowała ciekawe nowe postacie. Do zakończenia, książka trzymała poziom i nie pozwoliła mi się nudzić. Wobec czego czekam na dalszy ciąg.

Jeżeli szukasz naprawdę wciągającej i zupełnie innej odsłony słowiańskości w fantastyce, to sięgnij po "Grodzisko".

[ania.bookup · Rating 4 out of 5]

Tak to jest z książkami Katarzyny Puzyńskiej, że mi się je po prostu dobrze czyta… Nie jestem fanką fantastyki, sci-fi, postapokaliptycznych historii. Jest jedynie kilka książek, które przeczytałam, wybiegających z mojej strefy „komfortu” i mi się spodobały, tak jest właśnie z serią Kasi Puzyńskiej.

Teraz się trochę zastanawiam, czy nie jest to trochę związane z moim olbrzymim sentymentem do Lipowa… ale nie ma co gdybać, kiedy książka jest po prostu dobra!

Przechodząc jednak płynnie do samego „Sąpierza”, jest to druga po „Chąśbie” część z serii Grodzisko. Od pierwszych stron zaczyna się niezłe zamieszanie, autorka nie zważając na nic połączyła dość nietypowo zarówno magię słowiańską i fantastykę, którą odkrywamy w Starym Świecie z postapokaliptycznym Nowym Światem. Książka jest więc podzielona na Gawędy zarówno z Nowego, jak i Starego Świata, które niezmiennie jak w „Chąśbie” kończą się drogowskazami, które pozwalają nam na wybór, czy podążamy dalej, czy „przeskakujemy” w czasie i świecie, aby dowiedzieć co dzieje się po drugiej stronie.
Uwielbiam ten zabieg! Sama decyduję co chcę wiedzieć w danym momencie i układam sobie własną drogę do końca przygody.

Starym Światem, jest dobrze znane nam z pierwszej części Grodzisko, natomiast Nowy Świat, jest jego nowocześniejszą wersją, która została zniszczona przez wojnę wywołaną przez Prezydenta Sokolowa oraz epidemię. W „Sąpierzu” oprócz znanych nam już bohaterów, poznajemy również nowe postacie, jedną z nich jest szalona Wiera (Wiera jak z Lipowa <3), która poluje i zabija wszystkie magiczne stworzenia, takie jak np. strzygi, z których magicznej mocy czerpie Sąpierz. Natomiast Dobrowoja, wyrusza na poszukiwania swojego syna Niemoja.

Co się wydarzy i jak potoczą się ich losy, dowiecie się już czytając. Nie chciałabym zdradzać zbyt wiele, ale mam nadzieję, że będziecie zachwyceni! Bohaterowie tworzeni przez autorkę, są ZNAKOMICI, każdy z nich ma swoją historię, swoje życie i swoje problemy… nie da się przejść obojętnie obok serii, która pozwala spędzić czas w tak magicznym świecie.

Mimo, że to pomieszanie z poplątaniem, może się wydawać trochę niezrozumiałe, to wciąga i nie pozwala się oderwać. Ja bez zmian uwielbiam twórczość Katarzyny Puzyńskiej, no i teraz czekam i zacieram ręce na kolejną część Lipowa!

[Renata · Rating 2 out of 5]

„Sąpierz” jest kontynuacją „Chąśby” i zaczyna się niemal dokładnie w momencie jej zakończenia. Tym razem jednak poza postaciami znanymi nam z pierwszej części serii dostajemy też cały nowy świat!

Stary świat, który już zdążyliśmy poznać ma swojego bliźniaka – Nowy Świat – zniszczony przez wybuchy nuklearne i umierający, gdzie od wieków magii niemal nie ma, a jej resztek strzegą obrończynie. Przez strzegą, mam na myśli eliminują istoty zużywajace magię. Oba światy znalazły się na kursie kolizyjnym, a do tego na całą historię cieniem kładzie się przepowiednia o Sąpierzu, którą mało kto zdaje się pamiętać.

„Sąpierz” fenomenalnie przeplata przeszłość z przyszłością – a’la średniowieczny świat wypełniony magią i bogami z postapokaliptycznym światem przyszłości, chylącym się ku upadkowi przez głupotę ludzi. Bohaterowie ze Starego próbują odnaleźć się w Nowym, a z kolei Ci ze zniszczonego Nowego starają się wykorzystać magię do swoich celów.

Jak i w „Chąśbie”, autorka daje czytelnikowi możliwość czytania/słuchania nie po kolei. Można wybrać z jaką częścią historii zapoznać się najpierw. Ja osobiście nie widzę w tym sensu. Kolejność w jakiej Katarzyna Puzyńska napisała książkę jest świetna, po co więc tak kombinować? A wtrącenia o drogowskazach, przy słuchaniu audiobooka, wprowadzają chaos.

Zakończenie nie zapadło mi w pamięć, było za szybkie i trochę nijakie. Ba! Dla pewności przesłuchałam ostatnie rozdziały jeszcze raz i niewiele mi to pomogło. Moim zdaniem w końcówce historia za bardzo pędzi w stosunku do reszty powieści. Niektóre wątki pozostają niedopowiedziane i pojawia się pytanie, czy to zapowiedź części 3 „Grodziska” czy szansa dla wyobraźni odbiorcy.

Słuchałam „Sąpierza” układając w domu panele i choć mile umiliła mi czas to mnie nie porwała, a za sam tytuł zabrałam sie, nie z ciekawości po „Chąśbie”, a z braku innego pomysłu. Tak jak „Chąśbę” „Sąpierza” oceniam na 5/10. Chyba po prostu „Grodzisko” nie trafia w moje gusta.

[Katarzyna · Rating 5 out of 5]

Twórczość Katarzyny Puzyńskiej znam głównie z kryminalnej serii o Lipowie. 📚 Tym razem autorka poszła w nieco innym kierunku, bo w fantastykę. 😯 I muszę przyznać, że to dużo bardziej do mnie przemówiło, ponieważ fantastyka to coś, co bardzo lubię. 😍 Byłam ciekawa, jak pani Kasia poradziła sobie w tej kwestii, dlatego po serię Grodzisko sięgnęłam z wielką chęcią. 😊

Pierwsza część nosi tytuł "Chąśba" i ją czytało mi się naprawdę dobrze. 👍 Dziś opowiem Wam nieco o części drugiej, czyli o "Sąpierzu".

Mamy tu do czynienia ze Starym Światem oraz Nowym Światem. Ten pierwszy to dobrze znane z "Chąśby" Grodzisko. Ten drugi jest jego postapokaliptyczną wersją, zdewastowaną przez epidemię i wojnę wywołaną przez Prezydenta Sokołowa. 😔 Te dwa światy koegzystują obok siebie, jednak nie wszyscy wiedzą, że istnieje możliwość przenikania z jednego w drugi. 🫨 Jako pierwsza czyni to Dobrowoja, która wyrusza na poszukiwanie swojego syna Niemoja.

Kolejną bohaterką jest Szalona Wiera, Obrończyni chroniąca świat przed nadejściem Sąpierza. ☠️ Karmi się on wszystkim, co magiczne, dlatego zadaniem Wiery jest polowanie na demony, upiory, strzygi oraz inne stworzenia. 👹 Ktoś jednak usilnie stara się jej w tym przeszkodzić. 😵

Książka podzielona jest na gawędy, które są swego rodzaju drogowskazami. ⬅️ ➡️ Można je czytać po kolei lub przeskakiwać w czasie i świecie. Myślę, że jest to całkiem ciekawe rozwiązanie. 🙂

W serii o Grodzisku autorka łączy fantastykę ze słowiańską magią, postapokalipsą i kryminałem. 🤩 Bohaterowie są nietuzinkowi, ciekawi i jedyni w swoim rodzaju, a sama lektura 📖 jest wciągająca i zaskakująca. Ja bawiłam się przy niej świetnie. 😊 Polecam❗️

[Krzysztof Grabowski · Rating 2 out of 5]

Osobiście nie uważam, że "Chąśba" to jakaś super lksiążka, ale bawiłem się przy lekturze całkiem nieźle, zwłaszcza że miałem dostęp do audiobooka, gdzie lektorem jest imć Leszek Lichota i to było świetne. Tutaj lektor się zmienił i też fun nie był już tak wielki, więc całość postanowiłem pozycję przeczytać. Nie było łatwo...

Bo Puzyńska postanawia nieco namieszać w swojej nowej franczyzie i wprowadza post-apokaliptyczne motywy, które choć funkcjonują to są zwyczajnie nudniejsze niźli przygody postaci z poprzedniego tomu. Kiedy tylko wracaliśmy do tego słowiańskiego wątku, tak i fabuła nabierała rumieńców. Bo mamy tutaj zagrożenie, które pragnie wykorzystać dwójkę dzieci z równoległych światów, aby się wyswobodzić.

Są bliscy, którzy walczą o te dzieci. Zakochany w bogince wojownik, a które to uczucie jest odwzajemnione i walczą przeciwko przeznaczeniu. Są wreszcie inni bogowie, jak i ludzie, którzy pragną wykorzystać magię i magiczne stworzenie na własne, ukryte cele. Dwa światy się przenikają i atrakcji będzie co nie miara. Szkopuł w tym, że te takie przeskakiwanie pomiędzy światami za pomocą "drabinek", zarówno ciekawy, jak i chybiony. Zbędny, zaburzający narrację. I tak trzymałem się właściwej kolejności, aby mi to nie wprowadzało sytuacji, że coś się stało, a ja nie wiem czemu tak, a nie inaczej.

Sąpierz to przykład, że nowe nie oznacza lepsze. To definitywnie nie koniec przygód tych postaci, bo zakończenie (słabe, ucinane bardzo niewygodnie) jest otwarte. W sumie chce nowej książki z tej serii, ale wolałbym aby autorka wróciła do pierwotnego zamysłu i skupiła się na jakiejś złożonej intrydze, ale w klimatach słowiańskich. Te postapo jest zwyczajnie zbędne. Niemniej brawo za próbę niecodziennego miksu.

[Paulina · Rating 3 out of 5]

Nie jestem wielką fanką "Chąśby", ale należę do osób, które jak zaczynają serię, to ją kończą. W tym wypadku nie mogło być inaczej.

Obawiałam się bardzo tego "skakania" po stronach i drogowskazów, jak w pierwszej części. Bardzo usatysfakcjonował mnie fakt, że tutaj autorka od tego odeszła. Nie panował tutaj dzięki temu, tak wielki chaos, bo książkę i tak przeczyta się w całości.

Zacznę od tego, że sam zamysł na historię jest genialny. Niestety w szkole nie mówiło się często o słowiańskości, więc dowiaduję się tego po kilku latach właśnie z takich książek. Jednak połączenie Nowego Świata ze Starym Światem nie było do końca dla mnie. Straciło to cały urok inspiracji mitologią słowiańską. Nie mogłam poczuć tego sielskiego klimatu, który był w pierwszej części. W sumie nic dziwnego, jak oba Światy mogą zaraz przestać istnieć. Zabrakło mi również większego rozwinięcia postaci, jaką była Obrończyni. Chciałabym poznać bliżej jej historię poszukiwania duszków, swojej Uczennicy itp. Było kilka zwrotów akcji, których totalnie się nie spodziewałam i nigdy sama bym na to nie wpadła. Niektóre po czasie wydają mi się dziwne, a niektóre bardzo logiczne.

W moim odczuciu zakończenie lekko przewidywalne. Można było się domyślić, że wszystko się uda, gdy wszyscy zmierzali do jednego miejsca i w końcu się tam spotkali.

Koniec końców jak dla mnie książkę i tak warto przeczytać. Pomysł na fabułę nie jest standardowy i rzadko albo nawet wcale, trafia się na takie historie. Nie wiem czy będzie kolejna część, ale jeśli się pojawi, to z pewnością po nią sięgnę, ponieważ zakończenie daje nam wiele dróg, którymi ta historia może się dalej potoczyć.

[Shoggothey · Rating 4 out of 5]

Bardzo miłe zaskoczenie!

Wróciłem do Grodziska z nadzieją na epicką powieść z wieloma słowiańskimi elementami. Tutaj mieszane uczucia. Dostaliśmy dwa światy, jeden wykreowany na podobieństwo naszego, ale w stylu postapo, gdzie przez działania polityczne przyroda obumiera, oraz 'stary' świat, w którym wierzenia dawnych Słowian i wszystkie postaci z legend są ciągle żywe i obecne. Przez wybryki jednego z bogów światy zaczynają się przenikać, co ma swoje konsekwencje (oczywiście są one złe). I tutaj widać, że mimo chęci do napisania książki fantasy, Puzyńska przesiąkła na wskroś swoimi kryminałami. To chyba jedyny aspekt, który do mnie nie przemawiał, podobały mi się momenty łączenia ludzi ze starego i nowego świata, ale wyciąganie politycznych, często zbędnych wspomnień bohaterów jakoś mi się gryzło.

Ale co się działo przez ostatnie sto stron! Byłem nieźle zawiedziony, aż tu nagle bogowie postanowili wziąć wszystko w swoje dłonie, Baba Jaga pokazała pazur, a Leszy pokazał, kto jest panem na włościach (albo w lesie). Zakończenie napisane w bardzo humorystyczny sposób, bo z punktu widzenia konia. Ale co ważniejsze - dostaliśmy otwarte zakończenie, nie wiemy tak dokładnie co stało się ze wszystkimi bohaterami. Tak więc czekam na więcej!

[Aga · Rating 4 out of 5]

3.75⭐️
Zdecydowanie lepsza niż część pierwsza. W przeciwieństwie do ,,Chąśby” w ,,Sąpierzu” mamy Stary Świat (znany z pierwszego tomu), a dodatkowo Nowy Świat, mocno w klimacie postapokaliptycznym. Na skutek splotu zdarzeń oba światy zaczynają się przenikać. Bardzo spodobała mi się kreacja Nowego Świata, bohaterowie, cała akcja też była bardziej wartka niż w ,,Chąśbie”. Niestety na minus wątek tytułowego Sąpierza, który w książce gdzieś tam się przewija we wzmiankach, ale samo starcie z nim jest tak mało istotne i nieznaczące, że ten wątek można było pominąć całkowicie. No i zakończenie takie, że w sumie to nie dowiedziałam się za wiele i pewnie będzie kolejny tom.

Zdecydowanie lepiej mi się czytało niż poprzedni tom ze względu na brak anegdot i skakania po książce, jak ktoś lubi to można było sobie przewijać i mieszać wydarzenia z dwóch światów, ja czytałam po kolei. Ale fajnie, że istnieje opcja, która zadowoli dwa typy czytelników.

Patrząc na to jak bardzo drugi tom był lepszy od pierwszego, myślę, że trzeci może się okazać książka i na 5 gwiazdek.

[Pioter · Rating 3 out of 5]

Pierwsza część bardziej przypadła mi do gustu, ale podobał mi się klimacik post-apo oraz zderzenia dwóch różnych światów (rozumiem, że panią Kasię zainspirował Wiesiek oraz koniunkcja sfer🥰). Nadal nie potrafię oswoić się z tymi drogowskazami w książce. Uważam to za zabieg zbędny, ytrudniający czytanie oraz skupienie się na lekturze, a sama książka jak i historia dużo na tym traci. Czytanie na czytniku w dużym stopniu utrudnione.
Nadal i niezmiennie #teampuzyńska , czekam na kolejną część oraz nowe Lipowo!

[Ania Z-B · Rating 1 out of 5]

Łooooo matulu...jakie to było nudne! Wątek Nowego Świata to spokojnie można przeczytać tylko z początku żeby zaznajomić się z bohaterami. Bo tak poza tym to fabuła rozwleczona i nijaka. Autorka chyba na siłę chciała się wbić w trend literatury postapokaliptycznej. Z uwagi na pierwszy tom większą uwagę skupiłam na Starym Świecie, ale tu też fabuła się wlecze, bogowie się wzajemnie obwiniają, a dookoła nic się nie dzieje. Jeszcze miałam nadzieję że w wątku romantycznym między Marzanną a Zamirem coś się wydarzy, ale...nie. Nawet na to autorka nie miała pomysłu. Nie warto tracić czasu...

[Monika · Rating 4 out of 5]

Tego się nie spodziewałam. Cała historia poszła w stronę, której nie mogłabym przewidzieć. Jeszcze nie czytałam książki z mitologią słowiańską w takim wydaniu. Autorka powiedziała na początku, że ma zamiar łamać zasady i robić wszystko po swojemu i jestem jak najbardziej za tym.
To jak wątki z pierwszego tomu wplotły się w aktualne, złożoność całości, kolejne przemyślane postaci, szokujące zwroty akcji - uwielbiam to wszystko.
Jedynie znów koniec zostawia mnie z pytaniami. Ja chcę odpowiedzi!
Dla mnie to duży progres od pierwszego tomu.

[Karolina · Rating 3 out of 5]

"Sąpierz" Katarzyny Puzyńskiej to książka z intrygującym pomysłem połączenia postapokaliptycznego świata ze słowiańską mitologią. Osobiście jednak odczuwam mieszane wrażenia. Narracja bywała dla mnie nieco chaotyczna, a "drogowskazy" wydawały się zbędne. Fabuła, choć pełna walki i proroctw, momentami brakowało świeżości, opierając się na znanych motywach. Mimo to, fani gatunku i słowiańskich klimatów mogą znaleźć w niej coś dla siebie.

[zaczytana.ada · Rating 4 out of 5]

Dobrze było wrócić do tego świata i bohaterów. Dużo się dzieje w tej części, dostajemy wiele nowych wątków i bohaterów. Zdecydowanie nie jest nudno. Książka bardzo dobra, zaskakująca, autorka na pewno nie poszła na łatwiznę. Czekam na kolejną część💜


Kocham Marzannę ❤️
Baba Jaga to 🔥 szkoda, że dostaliśmy jej tak mało

[Adam1988e · Rating 2 out of 5]

Bardzo słaba książka, pierwszy tom był bardzo dobry a ten momentami wręcz komiczny…dialogi bogów czy innych postaci jakby czasami pisało je dziecko a nie dość znana pisarka w naszym kraju. Sam historia również dość prymitywna ale cóż może komuś się spodoba.
1 tom mogę polecić to 2 polecam żeby nie czytać :)