Wanneer de vader van de zeventienjarige Sofie door een noodlottig ongeval om het leven komt, voelt ze zich eenzamer dan ooit. Verloren doolt ze urenlang door de grote stad. Haar vader verdedigde als strafrechtadvocaat jonge moslimextremisten. Hun geweld, zei hij, heeft niets te maken met hun religie. Maar waarmee dan wel? In een poging dichter bij hem te komen stort Sofie zich op een werkstuk over de islam en extremisme. Zo wordt ze bevriend met haar Afghaanse klasgenote Zayah en raakt ze betoverd door de geheimzinnige schoonheid van Zayahs geloof. Het contrast met haar eigen kille bestaan kan niet groter zijn. Voor Sofie is er geen God. Of toch wel? Haar zoektocht maakt dat Sofie haar vader in een ander licht gaat zien, en dwingt haar uiteindelijk om zelf kleur te bekennen.
Na haar internationaal bejubelde debuut Muidhond slaagt Inge Schilperoord er opnieuw in om dicht onder de huid te kruipen van een niet-alledaags personage. Ze deed jarenlang research naar de Islam en naar de belevingswereld van de bekeerling. Op basis daarvan, en vanuit haar werk als onderzoekspsycholoog op de Terroristenafdeling van de gevangenis, neemt ze in haar tweede roman de lezer mee in een wereld die voor velen onbekend is.
Inge Schilperoord is a Dutch criminal psychologist. She also works as an editor and reviewer for a number of newspapers and magazines. "Tench", her first novel, won the Bronze Owl Prize for best debut, was shortlisted for four other major prizes in the Netherlands and Belgium, and was a five-time book of the year in the Dutch press.
Het lijkt een heel aardig onderwerp voor een pakkende roman, maar het komt helemaal niet uit de verf. Het verhaal loopt stroef. Het grootste deel vertoef je als lezer in het hoofd van de wankelmoedige en obsessieve Sophie. Dat kan goed uitpakken, maar in dit geval niet. Er blijft niets meer te raden over, alles wordt voor je uitgekauwd.
Daarnaast bevat Het licht in de stad heel wat ongeloofwaardigs. Dat geldt niet alleen voor de plot zelf. Hoe kan het dat haar vader het dossier van zo’n gevoelige zaak mee naar huis neemt en daar nogal slordig mee omgaat? Hoe waarschijnlijk is het dat Sophie, met haar achtergrond, geen andere vrienden, bekenden, klasgenoten en familie om zich heen heeft? Niet, wat mij betreft. Dat zij zo eenzaam is en daardoor geobsedeerd raakt door Zala en haar religie, het kan, maar is moeilijk om in mee te gaan. De manier waarop zij vlotjes de verblijfplaats van Isra weet te achterhalen is nauwelijks te bevatten, zo gemakkelijk als dat gaat.
Donker en licht spelen een belangrijke rol in Het licht in de stad. Op vrijwel elke pagina komt dat terug, het fenomeen licht en varianten daarvan wordt erin geramd. Een willekeurig voorbeeld op pagina 149:
“Een schokkerig streepje licht van buiten verlichtte haar ogen, die nu heel dichtbij kwamen. Er straalde wel iets uit, Isra’s ogen keken haar nu aan alsof ze schitterden door een spleet.”
Nee, Het licht in de stad is een worsteling, stroef en moeizaam van begin tot einde. De projectsubsidie van het Nederlands Letterenfonds die de auteur hiervoor ontving had een beter lot verdiend.
Mooie psychologische roman. Sophie is een sympathiek meisje en haar verwarring, angst, zenuwen zijn prachtig beschreven en worden heel goed duidelijk. Het is een moeilijk te bevatten maatschappelijk onderwerp, maar in deze roman leer je er wel veel over en krijg je een ongewoon fictief perspectief mee. Het einde wordt vlotter en de verwarring in Sophie’s hoofd komt goed over. De grens tussen werkelijkheid en realiteit vervaagt en de gebeurtenissen worden onduidelijker. Eigenlijk een prachtig einde. Het is een roman die je leeg en een beetje betreurd achterlaat.
Nou was ik toch echt onder de indruk van Muidhond, maar ik weet niet goed wat ik met dit boek moet. Eigenlijk kwam de zoektocht en de verwarring pas op het laatst een beetje binnen. Het verhaal liep stroef, was niet overal even geloofwaardig en de verbeelding van de lezer wordt nergens geprikkeld. Ondanks dat heb ik me nog wel vermaakt met het boek, er zat toch een soort spanning in, waardoor ik nieuwsgierig werd naar het einde.
Het boek heeft me laten nadenken, juist doordat je zo veel van Sophie haar gedachten meekrijgt. Dit zorgde ervoor dat op het moment dat ik het boek weglegde, ik eigenlijk direct weer verder wilde lezen. Wel was ik soms niet helemaal weg van de schrijfstijl. De vele komma's leidden me soms af. Dit past natuurlijk weer wel bij alle gedachtespinsels die werden beschreven. Ik zou het boek aanraden om te lezen, maar kan nog niet goed onder woorden brengen wat ik er écht van vond
Het verhaal gaat over Sophie, die sinds het overlijden van haar vader bij haar tante woont. Ze is een middelbare scholiere die haar vader mist, geïntrigeerd is door het werk dat hij deed, en ( hierdoor ) nu haar eigen zoektocht start. Hoewel het niet in de ik-vorm is geschreven, weet de schrijfster je beslist Sophies' gedachtestroom in te trekken, wat best beklemmend is. Heel knap gedaan.
Een verhaal waarin je meegezogen wordt. Het deed me denken aan de film 'Rebel' van Adil en Bilal dat over hetzelfde thema gaat. Zeker een aanrader, zowel voor jongeren als voor volwassenen. En het is niet te dik.
Op een gegeven moment kruip je in de huid van Sophie en voel je wat er met haar gebeurd. De zoektocht naar het werk van haar vader, wat dreef een van zijn cliënten.
Intrigerend maar minder spannend dan Inge Schilperoord's debuut Muidhond. Aanvankelijk dacht ik dat de hoofdvraag: ‘wat is het mechanisme waardoor sommige kinderen of jongeren escaleren c.q. radicaliseren en afreizen naar het kalifaat?’ was. Die vraag is naar mijn idee niet beantwoord. Het verlaten gevoel van de hoofdpersoon die haar vader mist, is wel mooi en beklemmend beschreven. Ze zoekt naar haar identiteit en houvast. Ze lijkt dat te vinden in religie en belandt in gevaarlijke situaties die tot een escalatie zouden kunnen leiden.
Tweede boek van de auteur van Muidhond. Ook in dit boek kruipt de schrijfster, forensisch psycholoog in een tbs-kliniek, in het hoofd van de hoofdpersoon. Dit keer is dat geen zedendelinquent maar Sophie, een Nederlands meisje dat gefascineerd raakt door de islam en het kalifaat doordat haar vader, die net is overleden, als advocaat meisjes verdedigde die van moslimterrorisme werden beschuldigd. Sophie raakt erg in de war, wat bijzonder mooi wordt beschreven maar de lezer óók verwart: wat gebeurt echt en wat speelt zich alleen in het hoofd van de hoofdpersoon af? Omdat ik daar iets meer duidelijkheid over had willen hebben drie in plaats van vier sterren.
Het licht in de stad -Inge Schilperoord Religie, rouw, migratie, vriendschap, eenzaamheid
Sinds haar vader, die advocaat is voor Nederlandse jongeren die zich aansloten bij IS, haar kennis heeft laten maken met de Islam is Sofie gefascineerd met het geloof. De prachtige klanken van de teksten waar ze met haar vader naar luisterde maken zoveel indruk dat ze stiekem overweegt zich te bekeren. Maar kan dat wel? Hoe kan ze God ooit goed genoeg leren kennen om zich moslim te kunnen noemen? Als haar vader overlijdt, worden haar gemengde gevoelens steeds sterker. Ze besluit samen met Zayah, een Afghaans moslimmeisje bij haar op school, haar profielwerkstuk te schrijven over de ware aard van de Islam. Hiermee hoopt ze niet alleen het geloof, maar ook haar vader en zijn cliënten beter te leren begrijpen. Maar alles blijkt ingewikkelder dan verwacht, en Sofie raakt verstrikt in haar eenzaamheid…
Het licht in de stad is een ontzettend mooi verhaal over een meisje dat alleen achterblijft. Sofies rouw, eenzaamheid en haar verlangen naar connectie - met Zayah en met de Islam - zijn ontzettend mooi beschreven. Het voelt echt alsof je in haar hoofd zit, waardoor je enorm met haar meeleeft. Ondanks dat Het licht in de stad maar een kort boek is, is haar karakter heel goed uitgewerkt. De gebeurtenissen nemen je mee in haar leefwereld, waardoor je precies ziet hoe ze verandert door haar vriendschap met Zayah en tegelijk haar fascinatie met haar vaders werk. Door die focus op Sofie en haar gevoelens komen de andere karakters in het boek wat minder sterk naar voren, wat ik ergens wel jammer vind. Vooral Zayah had ik graag beter leren kennen, en ook Sofies tante, bij wie ze woont, speelt eigenlijk maar een hele kleine rol in het boek. Toch vond ik dit uiteindelijk niet enorm storend. Wat ik wel echt jammer vond was het einde. Het boek voelde niet helemaal af, alsof het midden in een hoofdstuk stopte.
Al met al is Het licht in de stad een ontzettend mooi boek dat je echt laat meeleven met de gevoelens van de hoofdpersoon; alleen het einde gaf wat mij betreft net niet genoeg afsluiting.
Boeiend verhaal over een meisje dat de moslima gaat zoeken die door haar overleden vader (advocaat) verdedigd werd. De waanzin ten top maar met empathie beschreven. Hoe waanzin alle ratio kan verdringen. Geloofwaardig, dwingend, eng.
Inge Schilperoort, kende een zeer succesvol debuut met Muidhond, Een. roman over Jonathan die bij gebrek aan bewijs tbs weet te ontlopen. Met groot inlevingsvermogen en het inzicht van een klinisch psychologe (wat ze in werkelijkheid ook is) beschrijft Inge Schilperoord hoe Jonathan zich probeert aan te passen. Met dit zeer doorleefd werk haalde ze de shotlist van de Libris Literatuurprijs, de Anton Wachterprijs. Ook internationaal trok dit in zeven talen vertaalde debuut de aandacht en won de International Dublin Literary Award en de Prix Fémina étranger. Ook werd Muidhond met groot succes verfilmd. Inge Schilperoort deed jarenlang onderzoek naar jihadisme en ze werkt als psycholoog met verdachten op de Terroristen Afdeling van de gevangenis. Daarnaast deed ze jarenlang onderzoek research naar jihadisme onder Nederlandse jongeren en verdiepte ze zich in de belevingswereld van de bekeerling. In Het licht in de stad volgen we de zestienjarige Sophie die haar vader (een strafrechtadvocaat) heeft verloren. Haar vader was gespecialiseerd in de juridische hulp aan jonge moslimextremisten. Zo stond hij bijvoorbeeld Isra bij, een vrouw die zich aansloot bij IS. Sophie raakt gefascineerd door de islam en het kalifaat en ze stort zich op een werkstuk over jihadisme. Ook raakt ze bevriend met haar Afghaanse en islamitische klasgenote Zala. Betoverd door de geheimzinnige schoonheid van Zala’s geloof, doet het steeds meer pijn dat er voor haar geen God is. Sophies zoektocht naar waar ze thuishoort maakt dat ze niet alleen haar vader, maar ook zichzelf in een ander daglicht gaat zien. Sophie verlangt naar duidelijke antwoorden, een waterscheiding tussen goed en kwaad, maar hoe meer ze zich in het verleden van haar vader en in de islam verdiept, hoe complexer de werkelijkheid lijkt.
Het licht in de stad is een mooi verhaal over een meisje dat alleen achterblijft. Sofies rouw, eenzaamheid en haar verlangen naar connectie - met Zayah en met de Islam - zijn ontzettend mooi beschreven. Het boek is een vaardig geschreven psychologisch portret van een kwetsbaar pubermeisje. Tegelijk laat de auteur de lezer ervaren hoe divers en tegenstrijdig de meningen zijn die vandaag de ronde doen over de islam, en hoe lastig het is daar enig houvast in te vinden.
Een 16-jarige 5vwo-scholiere lijdt onder het verlies van haar vader in een verder niet uitgewerkt fietsongeluk, en raakt innerlijk steeds verder verloren in haar zoektocht naar de zin van dit alles, die ze denkt te vinden in de islam. Het levert een matig geschreven geëxalteerd bakvissenproza op, waarin de perspectiefwisselingen zo frequent zijn dat je op den duur niet meer weet wie wat denkt en of het niet allemaal verzonnen is. Af en toe ergerlijke bespiegelingen over het leven en zo.
Waarom dit verhaal vooral irritatie oproept kan ik niet helemaal goed verwoorden: onsamenhangend en ongeloofwaardig, lees ik in andere reviews. Misschien is het ook wel mijn grondige hekel aan wat religies van welke aard dan ook mensen opleggen, aan gedrag, kledingvoorschriften en eetgewoontes. Wel herkenbaar is het wanhopig zoeken naar houvast en ergens bij horen, dat zie ik dagelijks om me heen op mijn werk.
Een interessant onderwerp: de wereld van jonge moslimextremisten en hun beweegredenen. En twee jonge pubermeiden, met een Nederlandse en Afghaanse achtergrond. Alle uitleg werd mij teveel en de verhaallijn kwam voor mij niet uit de verf. Wat jammer, want het boek Muidhond van dezelfde schrijfster vond ik een topper, zo'n boek wat iedereen zou moeten lezen. Dus toch verwachtingsvol kijk ik uit naar haar volgende boek.
Heel boeiend en absoluut relevant onderwerp. Ik miste wel verdere uitwerking. Van personages en hun drijfveren, de zoektocht naar (h)erkenning en horen bij. Ook de achtergrondthema's islam en jihadisme worden erg oppervlakkig verwerkt. Ik blijf met het gevoel zitten dat er meer in zat, maar het boek leest wel vlot weg.
Na haar indrukwekkende debuut Muidhond uit 2015 vond ik dit boek erg tegenvallen. Inge Schilperoord is zo gretig om haar verhaal te vertellen dat ze, wat mij betreft, vervalt in een wat krampachtige, onbeholpen schrijfstijl. Ze probeert een urgent verhaal te schrijven, maar het komt op mij allemaal wat ongeloofwaardig over.
Heel fijngevoelig subtiel boek over hoe twee jonge meisjes op een heel verschillende wijze omgang met de islam radicalisering, over hun tegenstrijdige gevoelens, over de moeilijkheden die ze tegenkom en. Heel mooi geschreven over een actueel onderwerp. Het lezen echt wel waard.
Het verhaal intrigeert: waar gaat het heen? Bekeert zij zich tot de islam, wordt ze extremistisch, neemt ze wraak omdat Isra gelogen had? Het lijkt alsof Isra en Zala allegorieën zijn. Alleen dan slaat het eind misschien ergens op. Het eind is verwarrend en is abrupt.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Random fact: leerlingen uit mijn 4V weten niet wat jihadisten zijn.
Interessante premisse (witte advocatendochter voelt zich aangetrokken tot extremisme), maar te veel losse eindjes aan het eind. Back in het boekenkastje she goes.