Nuestro corresponsal en el vacío: Diarios sin fecha

by Dimitri Verhulst, Catalina Ginard Féron (Translator)

Alcohólico y cocainómano, Dimitri Verhulst teme seguir los pasos de su padre, otro borracho terminal muerto de cáncer prematuramente. Esa espada de Damocles, esa predisposición a la adicción y al cáncer —ese bulto en la garganta— que es la senda de su progenitor, lo acompaña constantemente, por todas las habitaciones de hotel solitarias y ferias de libro de medio mundo, saltándose noches de sueño en aseos de bares por los que pasa coleccionando fracasos, esnifando y bebiendo hasta vaciarse. Cuando descubre que Hollywood es un barrio de chabolas para ricos, ya no queda nada más que decir.

Con un nihilismo que busca el cero absoluto, Verhulst persigue, escribiendo, el origen de sus pulsiones, algo que solo al final de este libro descubrirá y que, quizás poniéndolo por escrito, consiga exorcizar y así salvarse.

Genres: Dutch Literature, Fiction

150 pages, Paperback

First published February 25, 2020

About the author

Na zijn debuut in 1999 schreef Dimitri Verhulst 13 boeken, romans, verhalen, novellen, poëzie en toneel. Zijn werk verschijnt in meer dan 20 talen over de hele wereld en hij wordt gezien als een van de grote schrijvers uit de Lage Landen. De klassieker De helaasheid der dingen werd bekroond met de Gouden Uil Publieksprijs, met Godverdomse dagen op een bol won hij de Libris Literatuurprijs. Zijn laatste, De laatkomer, verkocht binnen een half jaar meer dan 75 000 exemplaren, wordt verfilmd en over de hele wereld vertaald.

• 2007 - Publieksprijs Gouden Uil voor De helaasheid der dingen
• 2007 - Humo's Gouden Bladwijzer voor De helaasheid der dingen
• 2008 - De Inktaap voor De helaasheid der dingen, literaire jongerenprijs Vlaanderen, Nederland en Suriname
• 2009 - Beste Boek 2008 Humo's Pop Poll voor Godverdomse dagen op een godverdomse bol
• 2009 - De Libris Literatuur Prijs voor Godverdomse dagen op een godverdomse bol



Dimitri Verhulst in de Nederlandstalige Wikipedia

Dimitri Verhulst in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren

Dimitri Verhulst bij "Schrijversgewijs"


Dimitri Verhulst is a Flemish poet and writer.

Dimitri Verhulst in the English Wikipedia

Reviews

[Ilja Leonard Pfeijffer]

Alleen al vanwege deze zin: “Ik dacht deze week weer mijn vader te ruiken, maar het waren mijn voeten.”

[Melissa Giardina · Rating 5 out of 5]

‘Over geluk schrijft men beter in de verleden tijd.’

Doorheen dikke tranen en wat gegrinnik deze Verhulst gelezen. Over Konrád en Le mari de la coiffeuse, over liefhebben en destructie. De leegheid. De verslaving. Wat een eerlijk en afschuwelijk pijnlijk boek. Dit moet je durven. Dit moet je kunnen. Respect, Dimitri. En liefde.

‘Soms mag het voelen het voelen blijven.’

[Ief Stuyvaert · Rating 3 out of 5]

'Onze verslaggever in de leegte' is een boek dat vele vragen oproept.

Waarom je dit (dag)boek schrijft moge duidelijk zijn. Schrijven is de laatste houvast van een schrijver. Zijn pen is zijn strohalm.

Waarom je dit boek publiceert is al veel moeilijker te vatten. Betreft het zelfkastijding? Publieke boetedoening? Waarvoor? Dimitri Verhulst heeft ons niets misdaan (in tegendeel: hij heeft ons al menige uren leesplezier geschonken). Is het koketterie? Moeilijk te geloven, daarvoor is het relaas al te treurig. Lukte het romanschrijven maar moeizaam en moest er brood op de plank? Ik hoop het allerminst.

Rest de derde (en misschien wel belangrijkste) vraag: waarom zou je dit boek lezen? Vrolijk word je er niet van. Zelfs al strooit Verhulst weer in het rond met plastische formuleringen, ze ontlokken je eerder een trieste grijns dan een gulle glimlach. Neergang blijft nu eenmaal neergang en hoe mooi je stront ook omschrijft, hij blijft stinken.

Men zal mij nooit meer hetzelfde zien, zegt Verhulst. Dat klopt helemaal en dat is jammer. Niet omdat de coke van de bladzijden spat (vrijheid blijheid), wel omdat je de sympathie voor de schrijver pagina na pagina voelt wegglijden. Je moet in een boek toch altijd minstens een béétje liefde voor het hoofdpersonage voelen.

Gelukkig (gelukkig!) houdt Dimitri Verhulst evenveel van 'Mid Air' van Paul Buchanan als ik. Dat maakt veel goed.

(Nog een vraag: hoe kun je sterren geven aan dit boek? De 'schrijfkunde' staat buiten kijf en mag vijf sterren krijgen, het leesplezier eindigt op één ster. Iets in het midden dan maar zeker?)

[Lieke Marsman · Rating 5 out of 5]

uitstekende schrijfstijl

[Gianni Van Den Braak · Rating 3 out of 5]

Een taalvirtuoos en alleen daarom al een genot om te lezen. Toch weet ik het niet zo goed met dit boek: een pijnlijk, openhartig logboek, of pathetisch geleuter? Misschien gewoon allebei..

[Ina · Rating 4 out of 5]

Het eerste wat me aantrok aan het boek was de cover. Het weerspiegelt het leven van de auteur, alleen met zijn sigaret in zijn mond met de zwarte gedachten om zich heen.

De eerste 30 pagina's wist ik echt niet wat ik nu eigenlijk aan het lezen was. Zelf mijn dagboek zaliger was toen op dat moment misschien wel interessanter. Blij dat ik dan toch doorgebeten heb want vanaf pagina 38 begon ik terug de schrijfstijl van Dimitri Verhulst te herkennen. Mijn eerste gedacht was, die eerste bladzijden heeft hij geschreven in een dronken of in een stoned mood.

pag 35 - Je moet rustiger worden. Je bent gehaast. Er zit teveel daver, te veel onrust in je lijf. Zo kan je niet schrijven.

Dat was het dus, die daver, die onrust dat de auteur doorgaat, zijn leven lang.

pag 38 - Eenzaamheid is de prijs die men betaalt voor openhartigheid, dit heb ik al langer begrepen en ondervonden. Maar de waarde van de mensen de je overhoudt is groter.

Ik werd geboeid door de woordspelingen van de auteur en werd in zijn verhaal gezogen en heb het boek in één ruk uitgelezen.

Dan kwam er een passage waar ik mij vragen bij stelde.
pag 58 - Mijn aanwezigheid op de Boekenbeurs van Parijs was uiteraard volkomen zinloos, behalve dan misschien dat ik mezelf gedurende een fractie van een seconde wijs kon maken een internationale auteur van betekenis te zijn, en de lezing die ik er op de Nederlandse ambassade gaf veroorzaakte vanzelfsprekend geen enkele golfslag.

Ik had altijd gehoord dat Dimitri Verhulst zich een beetje een Aspe voelt en de Boekenbeurs van Antwerpen wil vermijden. Ik begrijp niet goed waarom, velen staan te popelen om deze auteur eens te ontmoeten ondanks zijn zwartgallige gedachten, eenzaamheid en miserabel leven dat hij geleefd heeft. Waarom niet eens daar een lezing geven en zijn boeken laten signeren. Want dat doet mij dan weer verwijzen naar zijn nawoord, daar spreekt hij dat aan wie hij in zijn vorige boeken het boek voordraagt , zij hem al klakkeloos hebben laten vallen. Dat hij zijn boeken eens voordraagt aan zijn fans, aan zijn lezers, die zullen er altijd voor hem zijn. En hopelijk ook zijn Tutut.

Al bij al heb ik toch nog een tijdje wakker gelegen want het verhaal bleef hangen en spoken in mijn gedachten.

[Marijke Carpentier · Rating 5 out of 5]

Dimitri Verhulst demonstreert met verve zijn zelfdestructieve kant. Hij zat diep en dat zullen we geweten hebben. Maar hoe hard hij ook zijn best doet om de dieperik in te raken, de liefde komt op zijn spoor, hij ziet zijn gedrag dat hij in dagboekfragmenten neerschreef als een vlucht, als onzin waar hij komaf mee wil maken en het boek eindigt zelfs met een liefdesgedicht. In één keer uitgelezen. Een must voor de fans. En ja, Verhulst kan schrijven!

[Laura Vanwezemael · Rating 3 out of 5]

"De katten hier in huis zijn deze week vaker gestreeld dan ik."

[Wim Oosterlinck]

Gelezen: het nieuwe boek van Dimitri Verhulst. Het is niet echt een verhaal, met een begin en een einde; het is eerder een illustratie van momenten van wanhoop in het leven van de schrijver en de mens Dimitri Verhulst. Vandaar de ondertitel: Ongedateerde dagboeken.

Een boek vol liefdes die verloren gaan, drugs (cocaïne vooral) en veel drank. De hoofdpersoon drinkt zich te pletter bij elke mogelijke gelegenheid. De verhalen spelen zich af op verschillende tijdstippen en verschillende plaatsen (Gent, Los Angeles, Frankrijk, Toronto), maar overal speelt drank een kolossale rol.

In die zin is Onze verslaggever in de leegte een soort droevige weerspiegeling van het meesterwerk De helaasheid der dingen, waarin de marginale, alcoholminnende familie van Dimitri Verhulst met veel humor wordt beschreven. In dit boek bekent Verhulst dat hij (tijdelijk) hetzelfde pad is opgegaan.

Onze verslaggever in de leegte is een treurig relaas van een menselijke ondergang, maar zoals steeds: geweldig geschreven.

volledig leesverslag: https://wimoosterlinck.wordpress.com/...

[Lena · Rating 4 out of 5]

Klaar en duidelijk: Verhulst blijft de beste verteller van Vlaanderen.

[Guido Everaert · Rating 4 out of 5]

Prachtige zinnen, mooie gedachtes. Heerlijk triest mooi boek.

[Luna Vercruysse · Rating 3 out of 5]

minstens 3.5 maar wel echt geen 4

[Scott Meysman · Rating 1 out of 5]

Dit is een zaagboek zonder richting. Verhulst uit zelf de vraag in de laatste pagina's wat het doel van deze dagboeken zijn, en blijft een antwoord schuldig. Autobiografisch toch niet zo zijn ding.

[Sofie · Rating 4 out of 5]

Zijn eerlijkheid raakt me, je moet ballen hebben om dit boek uit te durven geven. Ik heb ook meerdere keren hardop moeten lachen met zijn even hilarische als tragische zinnen.

[Fabienne Vandekerckhove · Rating 4 out of 5]

Een boek vol fragmenten. Perfect om gefaseerd te lezen. En toch doe je dat niet. En dan blijf je triest achter, omdat het veel te snel uit is.

[amulier · Rating 4 out of 5]

Inkijk in Dimitri zijn hoofd. Chance dat hij goed kan schrijven want voor de rest lijkt hij mij totaal onuitstaanbaar

[Jorik Breban · Rating 5 out of 5]

Er nogmaals achtergekomen dat lyrische vertellingen van destructieve dichters mijn favoriete leesvoer zijn - zij het ook bij deze ongedateerde dagboeken van de heer Verhulst. Ofschoon hij schrijft over hoe eenzaamheid pijnlijker voelt in het gezelschap van anderen, of hoe die effectief voorkomen kan worden door pijn te bevrienden, elk woord druipt van waarheid en rauw verdriet, waarin toch plaats is voor een gegoochel met woorden en betoverde zinnen.

[Peter Van Riet · Rating 4 out of 5]

Mooi. Iets meer coherentie had leuk geweest, al is de nergensnaartoegaandheid eigen aan de vorm en het genre. Poëtisch en pakkend met momenten.

[Stijn · Rating 3 out of 5]

Zeer eerlijk, naakt en pathethisch, en met zotte creativiteit geschreven.

[Bert · Rating 3 out of 5]

Onze verslaggever in de leegte is een roman over vermijden en vluchten, tot in een dagboek toe. "Het logboek van een ondergang, lijkt wel. Wat wil ik hiermee? Wat hoop ik ermee te bereiken? Was ik de sensationele lezer van deze zelfbeklaagzang in kots kruis mineur, ik bleef op m'n honger zitten. Want tja, waar begint dit zinken allemaal? De schots waartegen ik voer blijft afwezig in dit geschrift voor de duisternis."
Die schots komt pas in de laatste 20 pagina's aan bod. Deze roman beschrijft niet de oorzaak, maar het gevolg. En dat gevolg is een uitgesproken zelfdestructieve episode in het leven van de schrijver, doorspekt met zuipen, drugs en seks. Gelukkug is er ook meer dan dat en zorgt zijn typische schrijfstijl voor een indringende leeservaring.

Ten slotte nog dit: Onze verslaggever in de leegte is de tweede roman die ik dit jaar lees die verwijst naar Het seksuele leven van Catherine M. Nadat ik haar eerst tegenkwam in Serotonine van Houllebecq, duikt ze nu opnieuw op bij Verhulst. Toeval bestaat niet, zeggen ze dan.

[Hendrik Dejonckheere · Rating 4 out of 5]

Een luie Verhulst presenteert in de leegte een verzameling van korte dagboekpost die stuk voor stuk vermakelijk zijn om te lezen maar toch een gemakzuchtige indruk nalaten. Maar.. het blijft Verhulst regelmatig in lachen uitgebarsten en nog vaker geglimlacht. Zijn omgang met literatuur van anderen maakt het extra vlot verteerbaar en het gevecht met Lowry kan ik me best voorstellen bij iemand die snel verveeld raakt.
Ik hoop dat hij nu weer maniakaal bezig is met een echte roman. Ondertussen was het met deze leegte aangenaam verpozen zonder drank en drugs.

[Huibert · Rating 2 out of 5]

Gosh. Bij tijd en wijlen wel een vette Verhulstzin, maar moest dit? Dat vraagt de auteur zichzelf gelukkig ook af op het einde. En is dit echt allemaal zo gebeurd? Iemand hem ooit tegengekomen in Sexyland of de Engelbewaarder? Aardig voor mij was de lange passage waarin Verhulst naar Boxtel reist (inclusief uitgebreide beschrijving van alle narigheid die daar te zien is) om er een hond te kopen die ook nog eens vol met de verschrikkelijkste parasieten blijkt te zitten.
Onze verslaggever gaat terug naar de weggeefboekenkast.

[Maaike Soenens · Rating 4 out of 5]

Verslaafd aan alcohol en drugs de gang naar hoeren leidt hem tot aan de aan de rand van de zelfvernietiging. De angst om nooit meer een boek te kunnen schrijven zijn angst om zijn geliefde Tutut te verliezen beschrijft hij in zijn dagboekaantekeningen. In prachtige rake zinnen
vertelt hij een eerlijk verhaal over de wil om aan het duister te ontsnappen. zijn liefde voor de muziek en de natuur die hem houvast bieden om toch nog van dit leven te genieten.

[Peter Vegel · Rating 4 out of 5]

3.5

Verhulst toont zich een meester van taal, maar dit is in contrast met zijn niet-meester-zijn van allerhande verslavingen en duistere driften. Pas helemaal op het einde wordt duidelijk waarom hij zichzelf al die tijd kapot heeft gedronken en gefeest. Gelukkig kwam er nog dit stuk op het eind want anders was het maar al te triest geweest. Het boek begint sterk maar wordt dan wat eentonig omdat het constant over zijn zelf-destructief gedrag gaat.

[Anouk Van der Heyden · Rating 4 out of 5]

Een zwartgallige autobiografie die uitmondt in een niet te onderdrukken smile op elke pagina naar het einde toe. De teksten zijn heerlijk doorspekt met originele woordspelingen en gedachtengangen. Van Dimitri Verhulst ga ik nóg lezen!

[Ibisette · Rating 2 out of 5]

Een collectie mooie zinnen die maar geen boek wil worden.
Ik was jaren geleden enorm fan van Verhulst, maar de laatste boeken zijn niet meer mijn ding. Dit zal dan ook de laatste zijn dat ik van hem las. Jammer.

[Helenec1988 · Rating 1 out of 5]

Geen idee waarom ik Dimitri Verhulst nogmaals een kans gaf.

[Yvan De · Rating 4 out of 5]

Vier sterren op een beperkte schaal van vijf, maar vanuit stilistisch oogpunt een kleinood. Heerlijk zwartgallig.

[Melanie · Rating 4 out of 5]

Heel graag gelezen met een traan en een lach.

[O.P. Römer · Rating 3 out of 5]

Veel humor om een zwartgallig verslaafden bestaan; niet het beste wat ik van Verhulst heb gelezen. Hij blijft een groot woordkunstenaar