«Μην το πεις πουθενά, σε παρακαλώ! Αυτό που σου είπα. Για το παιχνίδι. Ο µπαµπάς θυµώνει και η µαµά δεν µιλάει και κρύβεται όταν θυµώνει ο µπαµπάς. Μου υπόσχεσαι ότι δεν θα το πεις;»
Εργάζοµαι ως Κοινωνική Λειτουργός από το 2003. Λόγω του επαγγέλµατός µου παρέχω καθηµερινά υποστήριξη σε συνανθρώπους µου που αντιµετωπίζουν προβλήµατα επιβίωσης, βιώνουν πένθη διαφόρων ειδών, παλεύουν µε εξαρτήσεις κάθε είδους, υποφέρουν από µοναξιά, καλούνται να διαχειριστούν προβλήµατα υγείας είτε δικά τους είτε δικών τους ανθρώπων, έχουν δεχθεί ή δέχονται ακόµα κάθε µορφής βία σε όλες τις εκφάνσεις της καθηµερινότητάς τους. Οι ιστορίες που θα διαβάσετε είναι εµπνευσµένες από πραγµατικές περιπτώσεις τις οποίες κλήθηκα να διαχειριστώ ως επαγγελµατίας Κοινωνική Λειτουργός στο πλαίσιο της εργασίας µου, τόσο στην αρχή της επαγγελµατικής µου πορείας, όσο και πολύ αργότερα.
Η παιδική κακοποίηση, η σεξουαλική παρενόχληση και βία, η εργασιακή βία, η µοναξιά της τρίτης ηλικίας, ο θάνατος και το πένθος, η ενδοοικογενειακή βία είναι ορισµένα από τα φλέγοντα κοινωνικά ζητήµατα τα οποία θίγονται στις αληθινές ιστορίες του βιβλίου που κρατάτε στα χέρια σας.
Ας βάλουµε, έστω για λίγο, τα χέρια µας στη φωτιά.
Το συγκεκριμένο βιβλίο δεν είναι μυθιστόρημα. Είναι καταγεγραμμένες αληθινές ιστορίες, όπως προέκυψαν από την επαγγελματική (αλλά και προσωπική) εμπειρία της συγγραφέως κ. Ευστρατίας Γουντουδάκη, η οποία εργάζεται πολλά χρόνια ως Κοινωνική Λειτουργός σε διάφορες δομές. Σε κάθε κεφάλαιο αναλύεται ένα συγκεκριμένο θέμα που άπτεται των αρμοδιοτήτων της Κοινωνικής Λειτουργού. Ξεκινά με το πένθος και στη συνέχεια αφού περιγράψει όλες τις μορφές βίας που έχει συναντήσει στη δουλειά της η συγγραφέας, κλείνει με την σεξουαλική παρενόχληση. Μας αναφέρει την ιστορία ενός συνανθρώπου μας με τον οποίο είχε συνομιλήσει η ίδια στο παρελθόν, μας ενημερώνει για τις ενέργειες που έκανε ώστε να βοηθήσει και μας προσφέρει τις γνώσεις της, το πώς μπορούμε εμείς να βοηθήσουμε τον γνωστό μας (ή τον εαυτό μας αν αντιμετωπίζουμε παρόμοιο πρόβλημα). Στο τέλος παραθέτει και τις υπάρχουσες κρατικές δομές στις οποίες μπορούν να απευθυνθούν όσοι χρειάζονται βοήθεια ή θέλουν κάποιον να μιλήσουν για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν. Ακόμη κι αν πιστεύετε ότι δεν χρειάζεστε τις πληροφορίες που δίνονται, πιστεύω ότι και μόνο η απενοχοποίηση που μέσα από τα λεγόμενά της προσφέρει για οποιοδήποτε συναίσθημα νιώθουμε και αφορά τις σχέσεις μας με άτομα που μας περιβάλλουν και είναι κατ΄ οποιονδήποτε τρόπο "τοξικά" για εμάς, είναι ένα πολύτιμο δώρο για την καθημερινότητά μας, οπότε ρίξτε του μια ματιά ακόμη κι αν δεν σας αρέσει πολύ το "non fiction" και τα βιβλία αυτοβοήθειας (αν και δεν θα το χαρακτήριζα ως τέτοιο).
Δύο εβδομάδες πριν το 2022 κλείσει την αυλαία του βρέθηκα αντιμέτωπη με το συγκεκριμένο βιβλιαράκι. Όπως προανέφερα Το "Όσα Ήθελα Να Πω" αποτελεί ένα από εκείνα τα βιβλία που σου τραβάνε την προσοχη με την αλήθεια τους και όχι με την ευφάνταστη υπόθεση τους. Αποτελείται από 7 πραγματικες ιστορίες που ποικίλουν σε θεματολογια όπως σεξουαλικη παρενόχληση, βία, αλλά και τρόπους αντιμετώπισης. Η συγγραφέας εργάζεται ως Κοινωνική Λειτουργός και μέσω του παιδιού της επιχειρεί να μας μεταφέρει στην πραγματικότητα των θυμάτων ίσως σε μια απόπειρα κινητοποίησης.
Ακόμα κάτι που μου τράβηξε την προσοχή και με έκανε να σεβαστώ αυτό το βιβλίο είναι ότι "τόνιζε" συγκεκριμένες λέξεις / φράσεις κλειδιά όπως "gasling" "εκπαιδευτική παραμέληση" "αναγνώριση". Ο αναγνώστης έχει την ευκαιρία να εισχωρήσει στους κόσμους αυτούς ακόμα και από τους τίτλους τον κεφαλαίων. Η μουσικής είναι ένα στοιχείο που αναδεικνευεται έντονα και υπογραμμίζει τις ιστορίες.
Προφανώς το προτείνω σε όλους ανεξαιρέτως. Προκειται για ένα βιβλίο του" τώρα" και όλους εκείνους που δεν έχουν υποστεί κάτι τέτοιο και ένα χέρι βοήθειας σε θύματα όλων αυτών. Σας προτρωπω, λοιπόν τα μπει στην λίστα των "must read".
Ελάτε να γνωρίσουμε ένα ξεχωριστό βιβλίο που περιέχει αληθινές ιστορίες όπως τις έζησε η συγγραφέας και κοινωνική λειτουργός Έφη Γουντουδάκη. Στο «Όσα ήθελα να πω» μας περιγράφει την εμπειρία από την δουλειά της μέσα από την ιστορία της μοναχικής Ευγενίας, ενός ατόμου με ειδικές ανάγκες, της Σοφίας και του αγώνα της να ξεπεράσει το πένθος της, της Άννας και του γιου της Λουκά θύματα κακοποίησης, της Βικτώριας, της Χριστίνας, της Έλενας και της Αλεξάνδρας.
Πρόκειται για ένα ανατριχιαστικά περιγραφικό βιβλίο βιωμάτων, μέσα από το οποίο παίρνουν ζωή επτά ιστορίες ανθρώπων, έτσι όπως περιγράφηκαν στη συγγραφέα την ίδια, διαμέσου της πολύχρονης και πολύμορφης εμπειρίας της ως επαγγελματία κοινωνική λειτουργό, η οποία κατάφερε να τις διατυπώσει έντεχνα πάνω στο χαρτί. Όπως η ίδια σημειώνει, για να διαβάσεις το εν λόγω βιβλίο πρέπει να βρεις το θάρρος, τη δύναμη και το σθένος να βάλεις -έστω και για λίγο- τα χέρια σου στη φωτιά· μία φωτιά που έκαιγε για χρόνια τη συνείδηση των (συν)ανθρώπων αυτών. Προτείνω το βιβλίο αυτό χωρίς ενδοιασμούς, θεωρώντας το παράλληλα και εργαλείο, όχι μόνο για τους επαγγελματίες ψυχικής υγείας, αλλά και για ανθρώπους των οποίων η προσωπικότητα και η ιδιοσυγκρασία διακατέχονται από ενσυναίσθηση, συμπόνια και αλληλοϋποστήριξη προς κάθε ανθρώπινο ον.
Εξαιρετική προσπάθεια από τη συγγραφέα η οποία αποτυπώνει την εμπειρία της ως κοινωνική λειτουργός μέσα από 7 πραγματικές ιστορίες γυναικών. Το βιβλίο θίγει σημαντικά κοινωνικά ζητήματα φωτίζοντας την αλήθεια των πρωταγωνιστριών αλλά και της συγγραφέως μέσα από την συμβουλευτική σχέση που δημιούργησε μαζί τους.Η σύνδεση της κάθε ιστορίας με τους στίχους ενός αγαπημένου τραγουδιού προσδίδει ένα ακόμη βιωματικό στοιχείο στην προσπάθεια. Συστήνω το συγκεκριμένο βιβλίο σε κάθε ειδικό ψυχικής υγείας, φοιτητή/τρια αλλά και σε κάθε αναγνώστη που επιθυμεί να βάλει τα χέρια του στη φωτιά όπως μας προτρέπει η συγγραφέας.
Υπέροχο βιβλίο και πολύ διαφωτιστικό! Ιστορίες που πρωταγωνιστές είναι αληθινά πρόσωπα. Που δυστυχώς μπορεί να σου θυμίσουν κάτι και εσένα! Μια δική σου στιγμή, ένα δικό σου παρόμοιο συμβάν. Η συγγραφέας παρουσιάζει ιστορίες βίας και κακοποίησης καλά κρυμμένα πίσω από τις κλασσικές φράσεις του "δεν έγινε και τίποτα" ή "στην φαντασία σου είναι", όπως επίσης και ιστορίες με θέμα το πένθος και την μοναξιά τα οποία "θα περάσουν με τον καιρό", ενώ μετά έρχεται και σου εξηγεί ότι όχι... Έγινε κάτι, δεν είναι της φαντασίας σου και δεν περνάει τίποτα με τον καιρό, έτσι απλά!
Η συγγραφέας μέσα από τις αφηγήσεις αληθινών ιστοριών της επαγγελματικής της πορείας μας προσκαλεί να γίνουμε συνοδοιπόροι της σε ένα ιδιόμορφο "road trip", αυτό της ζωής της ως κοινωνικής λειτουργού. Με όχημα της το σθένος της, την αγάπη της για τον άνθρωπο και τη δουλειά της και με συνοδεία τη μουσική που αγαπά, μας περιηγεί σε σημαντικά ορόσημα που έχουν να μας μάθουν πολλά και δημιουργεί για εμάς ένα πολύ όμορφο ταξίδι.
Μια πολύ αξιόλογη προσπάθεια που δείχνει με απόλυτο πραγματικό τρόπο τον επαγγελματισμο της κοινωνικής λειτουργού σε μια πληθώρα δυσκολιών. Με μεγάλη ενσυναισθηση από την πλευρά της μας δείχνει το δρόμο διαχείρισης και παρεμβάσεων στο πεδίο. Πέρα από θεωρίες, έρχεται με βιωματικό τρόπο να μας μεταδώσει αξίες, πρακτικές και πάνω από όλα τον ανθρώπινο παράγοντα. Αξίζει η ανάγνωση.
Ένα βιβλίο που θα πρέπει όλοι να διαβάσουν και να έχουν σπίτι τους! Η ευαισθητοποίηση αλλά και το point of view που έχει γραφτεί το βιβλίο σε κάνει να καταλάβεις τόσα πράγματα για το επάγγελμα του κοινωνικού λειτουργού αλλά και πως μπορεί ο κάθε ένας από εμάς να πράξει σε περιπτώσεις που παρατηρεί-νιώσει πως κάτι παρεμβατικό του συμβαίνει. Το προτείνω ανεπιφύλαχτα!
Πόσο κοιτάμε αλλά δε βλέπουμε;;;;ίσως και να συναντήσεις τον εαυτό σου στην αφήγηση της κυρίας Γουντουδακη . Καταδεικνύει την τρομακτική δύναμη των διαπροσωπικών σχέσεων να προκαλέσουν τόσο βλάβη όσο καί ίαση.
Καθηλωτικό, ένα βιβλίο που σε κερδίζει άμεσα με τον εύθυ, λιτό λόγο του. Αληθινά γεγονότα της διπλανής πόρτας, γροθιά στο στομαχι, το ρούφηξα σε ένα απόγευμα επιθυμώντας περισσότερο, προσμωνώ σε συνέχεια και δεύτερο μέρος. Οι ιστορίες θα μπορούσαν κάλλιστα να γυριστούν με επιτυχία σε αυτοτελή επεισόδια τηλεοπτικής σειρας.
Πρόκειται για ένα βιβλίο που εξ όψεως φαίνεται ένα μικρό, ολιγοσέλιδο βιβλίο με έναν τίτλο που εξάπτει την περιέργεια. Ωστόσο, εσωτερικά, είναι κάτι πολύ παραπάνω. Μικρό σε έκταση, αλλά περνώντας από τη μία ιστορία στην επόμενη, ο πόνος και η βία απλώνονται σε κάθε λέξη και σε κάθε γραμμή, αφήνοντας πίσω τη δυσφορία που αφήνει μία γροθιά στο στομάχι και κάνοντάς το να μοιάζει ατελείωτο όσες σελίδες κι αν μετρά κανείς παρακάτω, σαν τον πόνο που βίωσαν οι γυναίκες των ιστοριών αυτών και πολλές άλλες ακόμη. Η συγγραφέας, αφηγούμενη αυτές τις ιστορίες από την εργασιακή της εμπειρία ως κοινωνική λειτουργός, καταφέρνει με τον δικό της μοναδικό τρόπο, να αναδείξει την πραγματικότητα των ατόμων και κυρίως των γυναικών που είναι θύματα βίας οποιασδήποτε μορφής, ενώ αφήνει το δικό της στίγμα εναποθέτοντας στο τέλος κάθε ιστορίας, στίχους τραγουδιού, συνδέοντας άρρηκτα την τέχνη με τον πόνο. Τα πολλά λόγια, ωστόσο, περιττεύουν, για αυτό το προτείνω ανεπιφύλακτα ανεξάρτητα από το αν είναι κανείς εν δυνάμει ή εν ενεργεία κοινωνικός λειτουργός, επαγγελματίας ψυχικής υγείας, απλός πολίτης ευαισθητοποιημένος σε θέματα βίας ή όχι, αρκεί να έχει το σθένος να βάλει τα χέρια του στη φωτιά, όπως προτρέπει η ίδια η συγγραφέας… Αξίζει λοιπόν να βρίσκεται σε κάθε βιβλιοθήκη και να διαβάζεται συχνά.
Πολύ ενδιαφέρον βιβλίο, γραμμένο με ζωντάνια και παραστατικότητα, αποπνέοντας αγάπη για τον άνθρωπο και ευαισθησία. Δίνει τη σκοπιά του εξυπηρετούμενου και ταυτόχρονα τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει ο θεραπευτής. Πληροφορεί και προβληματίζει γύρω από πολλές όψεις της βίας, αλλά και υπαρξιακών ζητημάτων, όπως το πένθος και η μοναξιά. Αποτελεί ένα στολίδι για τη βιβλιοθήκη του φοιτητή των κοινωνικών επιστημών, του επαγγελματία, αλλά και κάθε αναγνώστη.
Πολύ ενδιαφέρον. Με προβλημάτισε πολύ. Πολύ εύκολα μπορούμε να ταυτιστούμε με κάποια από τις ιστορίες. Η συγγραφέας μας παρουσιάζει αληθινές ιστορίες που συμβαίνουν καθημερινά γύρω μας, μέσα από την ιδιότητα της ως κοινωνικής λειτουργού. Πολύ ενδιαφέρουσα η χρήση στίχων τραγουδιών που σε ταξιδεύουν.
Το συγκεκριμένα βιβλίο αξίζει 5 αστέρια και με το παραπάνω. Αληθινές ιστορίες ζωής με ανθρώπους που αγωνίζονται για τη διεκδίκηση των δικαιωματων τους. Ένα βιβλίο που σου κεντρίζει το ενδιαφέρον από την πρώτη ανάγνωση και σε κρατά ως το τέλος. Θα μπορούσε να αποτελέσει και ένα χρήσιμο εργαλείο για τους φοιτητές κοινωνικής εργασίας, στους οποίους εντάσσομαι κι εγώ, καθώς η συγγραφέας-κοινωνική λειτουργός, Έφη Γουντουδάκη περιγράφει με εκπληκτικό τρόπο τις παρεμβάσεις της, χρησιμοποιώντας διαλόγους που φανερώνουν τόσο τις δυσκολίες των εξυπηρετούμενων (των οποίων τα ονόματα έχουν αλλαξει) όσο και μιας κοινωνικής λειτουργού η οποία προσπαθεί να ανταπεξέλθει σε αυτό το δύσκολο και γεμάτο προκλήσεις έργο. Τέλος, η ιδέα να προσθέσει σε κάθε κεφάλαιο ένα σχετικό-με την περίπτωση-τραγούδι θα μπορούσε να τη χαρακτηρίσει κανείς πρωτότυπη. Δεν απευθύνεται μόνο στους κοινωνικούς λειτουργούς, αλλά και σε κάθε πολίτη για να του θυμίζει την αξία του. Αξίζει να το διαβάσετε!
Το "Όσα ήθελα να πω" εμπεριέχει ωμές αλήθειες που ίσως δεν είναι όλοι έτοιμοι να ακούσουν. Είναι οι αλήθειες καθημερινών ανθρώπων που μπορεί να είναι φίλοι σου, γείτονές σου, ή μπορεί απλώς να τους έχεις προσπεράσει κάποια στιγμή στον δρόμο. Η κοινωνική λειτουργός-συγγραφέας περιγράφει τις ιστορίες τους όπως τις άκουσε και τις έζησε η ίδια κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής της πορείας. Ένα βιβλίο που αξίζει να βρίσκεται στα χέρια όχι μόνο κάθε επαγγελματία του πεδίου, αλλά και κάθε ανθρώπου γενικότερα.
Μία πολύ αξιόλογη προσπάθεια που αναδυκνύει τον ρόλο του κοινωνικού λειτουργού. Ειναι ένα βιβλίο το οποίο μας δείχνει πως ένας κοινωνικός λειτουργός δρα στην πράξη. Δεν μένει σε θεωρίες αλλά με βιωματικό τρόπο βλέπουμε πως υποστηρίζει ένας κοινωνικός λειτουργός άτομα που έχουν βιώσει παιδική κακοποίηση, σεξουαλική παρενόχληση., βία κλπ. Το προτεινω ανεπιφύλακτα σε επαγγελματίες κοινωνικούς λειτουργούς, φοιτητές αλλά και σε κάθε αναγνώστη.
Δεν έχω να πω πολλά γι' αυτό το βιβλίο. Ο λόγος είναι πως ένα τέτοιο βιβλίο πρέπει να διαβαστεί από όλους.
Θέματα επίκαιρα που δυστυχώς τα βιώνουν συνάνθρωποι μας. Πένθος, κακοποίηση, βιασμοί, εργασιακή βία και πολλά άλλα συνθέτουν τις ιστορίες αυτού του βιβλίου.
Σπουδαία επαγγελματιας στον χώρο της κοινωνικής εργασίας και υπέροχος άνθρωπος. Σημαντικό το όφελος των αναγνωστών είτε αφορά επαγγελματίες, είτε εν δυναμη ωφελουμενα άτομα. Οι ταυτίσεις με τους ήρωες σου ξυπνούν την ανάγκη για εσωτερική αναζήτηση και αναστοχασμο. Σε ευχαριστούμε για την αφύπνιση. Αποτελεί πολύτιμο εργαλείο για την καθημερινή μας ενασχόληση με τους ανθρώπους.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Ένα από πιο συγκινητικά αλλά και διαφωτιστικά βιβλία που έχω διαβάσει! Δημιουργεί ποικίλα συναισθήματα και προβληματισμούς για το θεσμό της οικογένειας και της κοινωνίας μας γενικότερα! Μακάρι κάποτε όλοι οι άνθρωποι να μπορέσουν να μιλήσουν γι' αυτά που αντιπετωπίζουν στους αρμόδιους φορείς και να βρουν λύσεις στα προβλήματά τους!
Ένα βιβλίο που έχει θέση σε κάθε σπίτι και πρέπει να έχει θέση. Ιστορίες της διπλανής πόρτας που κάποιοι τις έζησαν, κάποιοι τις ζουν, κάποιοι ίσως τις ζήσουν. Ιστορίες που πολλοί δεν τολμούν να ξεστομίσουν. Ιστορίες πραγματικές.
Ατόφια και ειλικρινής γραφή από μια επαγγελματία, με τη δική της ματιά, την δική της οπτική. Θησαυρός.
Ενα ξεχωριστο, βιωματικο βιβλιο στο οποιο αναγραφονται ιστοριες που διηγηθηκαν στην ιδια τη συγγραφεα κατα τη διαρκεια των χρονων εργασιας της ως κοινωνικη λειτουργος.Εξαιρετικη αποτυπωση και περιγραφη των εμπειριων οι οποιες θιγουν πολλαπλα κοινωνικα ζητηματα.Ειναι ενα βιβλιο που θα προτεινα χωρις δευτερη σκεψη!
Μου κίνησε το ενδιαφέρον λόγω των αληθινών ιστοριών και του άμεσου λόγου της συγγραφέως. Επίκαιρο, καλογραμμένο, ανθρώπινο. Θα το σύστηνα σε όλους όσους είναι ευαισθητοποιημένοι σε κοινωνικά ζητήματα αλλά και σε επαγγελματίες κοινωνικών επιστημών και ψυχολογίας.
Ένα βιβλίο γροθιά στο στομάχι που προβληματίζει και διδάσκει ταυτόχρονα.Κάθε ιστορία τροφή για σκέψη.Πολύ χρήσιμο κατά τη γνώμη μου για νέες και νέους που σκέφτονται να ακολουθήσουν το επάγγελμα του κοινωνικού λειτουργού.
Το παραπάνω αποτελεί την αξιόλογη προσπάθεια μιας έμπειρης κοινωνικής λειτουργού να καταγράψει (μέσω αληθινών ιστοριών που συνάντησε στα 20 χρόνια της στο πεδίο) ολα αυτά που συμβαίνουν γυρω μας καθημερινά και δεν το καταλαβαίνουμε ή ενδεχομένως σιωπούμε και δεν αναφέρουμε. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα.