Πώς διαβάζοντας μπορείς να ταξιδέψεις; Πώς ταξιδεύεις με καράβι δίχως πλοηγικά μέσα;
Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου «Οδυσσέας», με πλοηγό τον Γιώργο Μπιλικά, νιώθεις πως επιβιβάζεσαι σ’ ένα πλοίο φαντασίας, αργά-αργά, και φτάνεις κάποτε σ’ έναν προορισμό που δε νόμιζες πως υπάρχει, αφού δεν ήξερες την ύπαρξή του.
Το πλοίο λέγεται «Φαντασία 2». Κατασκευαστής του είναι ο ίδιος ναυπηγός που κατασκεύασε και άλλο τοιούτο, το «Φαντασία 1», το δε όνομά του διεσώθη ως Όμηρος.
Τα πλοία του, τα μεγαλύτερα, τα κοσμοποντοπόρα κι αθάνατα, ήσαν η Ιλιάδα και η Οδύσσεια.
Ο Γιώργος Μπιλικάς αρνείται να ομολογήσει το κατόρθωμά του, και αντίς να ονομάσει το βιβλίο του «Οδύσσεια», το αναφέρει απλά και σεμνά ως «Οδυσσέας».
Καλά κάνει; Αποφεύγει συγκρούσεις με τις Μούσες; Αποφεύγει λογοδοτήσεις και μνημονεύσεις στις Κόρες της Μνημοσύνης;
Το βιβλίο που αυτή τη στιγμή κρατάτε στα χέρια σας είναι ίσως η πιο εκκωφαντική απόδειξη πως ποτέ δεν τελειώνει η δημιουργική διάθεση αν, προσεκτικά και χωρίς ιεροσυλίες, ακουμπήσεις πάνω στα ιερά κείμενα που απετέλεσαν αναγνώσματα όλων των σοφών και φιλοσόφων, όλων των ανθρώπων των Τεχνών και των Γραμμάτων της αρχαιότητας, όλων των επιστημόνων που κυριάρχησαν στο παγκόσμιο πνεύμα από τότε μέχρι σήμερα.
ΜΕΣΟ ΤΕΧΝΗΣ!!! Λίτσα Κοντογιάννη Ο συγγραφέας μας, προσάρμοσε στη σύγχρονη εποχή, με αρκετό και απολαυστικό χιούμορ, αλλά και απόλυτο σεβασμό το μεγάλο έπος της «Οδύσσειας». Και ποιος δεν αγάπησε και δεν έβαλε σε ξεχωριστή θέση αυτό το μοναδικό δημιούργημα του Ομήρου, που διδαχθήκαμε στο γυμνάσιο; Μοναδική ευκαιρία λοιπόν να ασχοληθούμε εκ νέου μαζί του. «Μα πως είναι δυνατόν να γίνεται αυτή η προσαρμογή; Δεν αλλάζει ουσιαστικά αυτό το αρχαίο δημιούργημα;» Θα απορήσουν πολλοί. Κάθε άλλο, τους απαντώ εγώ, το ίδιο αυτό επικό δημιούργημα το επιτρέπει αυτόν τον «ανάλαφρο» εκμοντερνισμό με το λεπτό χιούμορ του κυρίου Μπιλικά. Και αυτό ακριβώς είναι που το κάνει ένα από τα μεγαλύτερα έπη της ιστορίας. Δίνει έναν ιδιαίτερο τόνο σε αυτό το δημιούργημά του, αλλά ταυτόχρονα δεν ξεφεύγει από το πνεύμα του έπους. Το να συνυπάρχουν δύο εποχές ταυτόχρονα, είναι ένα κατόρθωμα. Έτσι δίνει και σε νεότερους την ευκαιρία να αγαπήσουν και να δουν με νέα ματιά αυτό το μεγάλο έργο. Αλλά και σε μας να το αγαπήσουμε εκ νέου. Ξεκινώντας την ανάγνωση αυτού του βιβλίου έρχεται κανείς αντιμέτωπος με έναν απλό αλλά εξαιρετικό πεζό λόγο και κάνει αυτό το ταξίδι την Ιθάκη απολαυστικό και μοναδικό. Άλλωστε αυτό το ταξίδι της ζωής δεν είναι για πολλούς από μας μια συνεχής αναζήτηση με σκοπό να βρούμε τη δική μας Ιθάκη; Κύριε Μπιλικά, σας ευχαριστούμε!
Ήξερα τι θα διάβαζα, καθώς έχω διαβάσει όλα τα προηγούμενα βιβλία του συγγραφέα. Η φιλοσοφική διάθεσή του σε συνδυασμό με το χαρακτηριστικό χιούμορ του με κάνουν κάθε φορά να απολαύσω τα βιβλία του. Έτσι και εδώ. Προφανώς έχουμε να κάνουμε με μια σύγχρονη εκδοχή της Οδύσσειας, που θα απολαύσει όποιος αναγνώστης τη διαβάσει. Σε μόλις 130 σελίδες, ο συγγραφέας καταφέρνει να μας κάνει να θυμηθούμε πράγματα που είχαμε ξεχάσει, να αναπολήσουμε την πρώτη φορά που διαβάσαμε την Οδύσσεια, χωρίς όμως να χρειάζεται να διαβάσουμε και να αναλύσουμε ραψωδίες επί ραψωδιών. Κυριαρχεί το χιούμορ, χωρίς όμως να είναι το μοναδικό που μένει στον αναγνώστη στο τέλος. Δίνει απλά μια γεύση απόλαυσης στο ήδη επικό κείμενο. Μη διστάσετε αν πέσει στα χέρια σας, ειδικά αν ακόμη σιγοψιθυρίζετε τους άσεμνους στίχους που όλοι μάθαμε μικροί για τα δύο έπη του Ομήρου. Και όχι, δεν το κάνει με ασέβεια ο Γιώργος Μπιλικάς. Καθόλου...