ΕΣΣΔ, 1968-1993: Με το χέρι στην καρδιά

by Μπάμπης Ιωάννου

Tο βιβλίο αυτό γράφτηκε από την ανάγκη που διαπίστωνε ο συγγραφέας ότι οι απλοί άνθρωποι παραπληροφορημένοι από την αντισοβιετική προπαγάνδα είχαν ανάγκη να πληροφορηθούν από πρώτο χέρι ποια ήταν η πραγματικότητα στην ΕΣΣΔ.
Διάφορα ερωτήματα είχαν τεθεί και στον ίδιο το συγγραφέα από το φιλικό του περιβάλλον. Πώς έζησες εκεί; Πείνασες; Δυστύχησες, σε παρακολουθούσε η αστυνομία ή όλα αυτά είναι υπερβολές; Ερωτήματα όπως: Ποια ήταν η καθημερινότητα στη Σοβιετική Ένωση; ποια χώρα ήταν αυτή; πώς ζούσαν άραγε οι απλοί άνθρωποι; Τέτοια ερωτήματα, με ορισμένη δυσπιστία, έθετε και ο ίδιος ο συγγραφέας όταν βρέθηκε στη Σοβιετική Ένωση το 1968.

Δυο δεκαετίες μετά την ολοκλήρωση και σε συμβολικό επίπεδο της διαδικασίας αντεπαναστατικών ανατροπών και καπιταλιστικής παλινόρθωσης το 1991 και με την αστική προπαγάνδα να οργιάζει πως είναι έγκλημα να ζουν οι εργάτες χωρίς καπιταλιστές, είναι εύλογο στους εργαζόμενους και στη νεολαία να γεννιούνται ερωτήματα με τα οποία ασχολείται ο συγγραφέας.

«Με το χέρι στην καρδιά» ο συγγραφέας δίνει ολοζώντανες πολλές πλευρές και απαντήσεις για την καθημερινότητα στη Σοβιετική Ένωση.

456 pages, Paperback

First published January 1, 2011

About the author

Ο σκηνοθέτης Μπάμπης Ιωάννου, εκτός από τη θεατρική του σταδιοδρομία, έχει δημοσιεύσει σε διάφορα περιοδικά κι εφημερίδες, διάφορες εργασίες γύρω από το θέατρο, την ιστορία, και διάφορα διηγήματα που είδαν το φως της δημοσιότητας από την περίοδο της δικτατορίας και σε συνέχεια.
Το Τσιφλίκι, ένα μικρό χωριό μεταξύ Μαυρόβου-Πολυκάρπης, δίπλα στη λίμνη της Καστοριάς, με δεκαπέντε σπιτάκια όλα κι όλα, είναι ο τόπος καταγωγής του.

Κυνηγημένος από παιδί για τα πολιτικά του φρονήματα, βρίσκεται στην Αθήνα και με τη δικτατορίας της 21ης Απριλίου καταφεύγει στη Σοβιετική Ένωση, όπου θα σπουδάσει σκηνοθεσία και καλές τέχνες.

Σε συνέχεια εργάστηκε σε διάφορα θέατρα και εκεί δημοσίευσε τα πρώτα του διηγήματα στην καθημερινή ελληνική εφημερίδα των πολιτικών προσφύγων Ο νέος δρόμος.

Reviews

[Konstantinos · Rating 5 out of 5]

Αυτό το βιβλίο το απόλαυσα, το χάρηκα με όλη μου την καρδιά. Ο τρόπος γραφής, που είναι σε στυλ απομνημονευμάτων με μια πινελιά λογοτεχνίας, μου θύμισε την Άλκη Ζέη ή τη Διδώ Σωτηρίου. Όμως ο πραγματικός θησαυρός ήταν σε αυτά που έλεγε, στο περιεχόμενο.

Όπως και στον συγγραφέα, έτσι και σε εμένα έκαναν εντύπωση τόσο οι παροχές που απολάμβαναν οι σοβιετικοί πολίτες - όπως δωρεάν κατοικία, δωρεάν ανώτατες σπουδές σύμφωνα με την κλίση του καθενός, ασφάλιση, υγεία, κτλ. - όσο και το γεγονός ότι (κάποιοι, όχι όλοι) ήταν έτοιμοι να τα ανταλλάξουν όλα αυτά με τζην, επώνυμα ρούχα και βιντεοταινίες του Χόλιγουντ. Ότι μπορούσαν να τρώνε κρέας κάθε μέρα και σε κάθε ευκαιρία γλεντούσαν με χαβιάρι και σαμπάνια, αλλά πίστευαν ότι ένας μέσος εργάτης στη Δύση ζούσε… σαν βασιλιάς!

Ο Μπάμπης Ιωάννου, όμως δεν τα δείχνει όλα ρόδινα. Εντοπίζει στην καθημερινότητα του σοβιετικού πολίτη τα σημάδια - αν και όχι τις αιτίες - της γραφειοκρατίας και της κατάχρησης εξουσίας από τα ανερχόμενα στελέχη, την έλλειψη ελέγχου και την ατιμωρησία από το κράτος των φαινομένων διαφθοράς, που οδήγησαν τελικά στην παλινόρθωση του καπιταλισμού.

Συνολικά, νομίζω ότι εφόσον κάποιος δεχτεί ότι όσα εξιστορεί ο συγγραφέας δεν είναι ωραιοποιημένα αλλά η πραγματικότητα όπως τη βίωσε, τότε δεν μπορεί παρά να καταρρίψει μέσα του, τους τόνους λάσπης και προπαγάνδας που έχει εξαπολύσει εδώ και δεκαετίες το διεθνές καπιταλιστικό σύστημα εναντίον της ΕΣΣΔ, και των σοσιαλιστικών κρατών.