Verdwijnen. Dat is het enige waar Matteo aan kan denken als zijn vader zijn bloederige tekeningen ontdekt en hem naar een therapeut wil sturen. Tijdens het schoolkamp op de Veluwe gaat hij ervandoor. Maar Matteo is niet de enige in het bos. Er is iemand die nóg ongelukkiger, nóg driftiger en in elk geval véél gevaarlijker is dan hij. Iemand die de jacht op hem heeft geopend...
Ik vind het zo heerlijk dat dit soort korte boeken mij oprecht weten te raken!
Dit is een lekker kort en snel verhaal. Ik heb het grootste gedeelte in 1 middag uit kunnen lezen. Het verhaal bleef spannend, waardoor ik er dus ook met mijn aandacht bij kon blijven. Ik heb misschien zelfs een traantje weggepinkt.
Review vanuit een dubbele visie: Het verhaal vind ik zeker wel leuk, maar er waren wendingen die ik persoonlijk niet zo interessant vond, wat kalm vooral. Daarentegen las ik dit boek met leesbegeleiding en deze leerling die normaal lezen helemaal niet zo leuk vind vloog door het boek heen en liep zomaar voor op onze planning, ondanks zijn dyslexie! Hij vond het verhaal super leuk en spannend en noemde het zelfs het beste boek dat hij ooit heeft gelezen. Dit zal een boek zijn die ik zelf niet in mijn collectie zal toevoegen, maar die ik wel aan jongeren zal aanraden. Het is kort maar krachtig voor ze!
Tip als je dit boek ook wilt gebruiken om te beginnen of oefenen met lezen: Het hielp bij ons vooral dat we het samen konden bespreken. Er zit veel in het verhaal zoals herinneringen, perspectiefwisselingen, verwijzingen, momenten om voorspellingen te maken en thema's die je op een leuke manier met elkaar kan doornemen en oefenen.
Huh deze had ik al lang uitgelezen en ik dacht dat ik ook al review had gedaan Nou Hij was wel leuk alleen snapte ik sommige dingen niet en er gebeurde niet zo heel veel
Thema’s: weglopen, overleven, vriendschap Content Warnings: depressieve en haatdragende gevoelens en uitingen - Beoordeling: 2.5 uit 5 sterren
Samenvatting: Matteo besluit weg te lopen nadat zijn vader zijn schetsboeken heeft ontdekt – waar hij nogal gruwelijke tekeningen in maakt. Hij vlucht meteen weg bij zijn schoolkamp op de Veluwe en verschuilt in het bos, waar hij bevriend raakt met een vosje. Maar… ineens is daar… De Mosman… Zal het Matteo lukken om aan hem te kunnen ontsnappen?
Recensie: Vormgeving: De vormgeving van dit boek is vrij standaard. Netjes, niet zozeer aangekleed in thema, maar wel duidelijk. Wat ik wel erg handig vond, is de verdeling ‘normale’ en schuingedrukte tekst voor de twee vertelperspectieven van het verhaal. Dit maakte het onderscheid tussen de vertellers erg duidelijk!
Schrijfstijl: Ik vond de schrijfstijl helaas niet zo prettig om te lezen, maar ik krijg het niet helemaal voor elkaar om te bepalen waar dat aan ligt. Ik werd niet zo lekker het verhaal in gezogen en was snel afgeleid tijdens het lezen. Ook vond ik de gedachten van de Mosman wat kinderachtig overkomen, dus dat was wat jammer.
Verhaallijn: Ik vond het een interessant verhaal met een wending die ik niet aan had zien komen. Ondanks dat ik misschien iets meer gehoopt had op een kampeerverhaal, was dit eerder een overlevingsverhaal, maar het gaf wel een belangrijke boodschap weer: soms weten mensen niet meer wat ze moeten doen en dan lijkt vluchten de enige uitweg. Daarnaast vond ik de boodschap: vriendschap komt op de meest vreemde plekken en in de vreemdste vormen, maar is daardoor niet minder echt – ook heel erg mooi. Hoewel het verhaal gaat over depressieve gevoelens, zaten er toch wat mooie lichtpuntjes in en dit kon ik ontzettend waarderen.
Setting: Ik ben altijd wel in voor een leuk verhaal in het bos en dat was dit zeker! Lekker in de natuur, verschillende dieren die voorbij komen en een enkele sterveling, maar verder helemaal niets. Ik kan dat helemaal goed waarderen.
Personages: Ik vond Matteo een goed uitgewerkt personage, zeker omdat je letterlijk in zijn hoofd kan kijken. Hierdoor vielen de uitwerkingen van de rest van de personages wat weg – dat moet ook wel in zo’n novelle, want anders wordt het verhaal te lang – maar daardoor had ik wel het gevoel wat achtergrondinformatie te missen en kwamen sommige delen van het verhaal wat heftiger en onverwachtser over dan ze hadden hoeven zijn. De overige personages waren leuk, maar ik kan er verder weinig over zeggen, omdat ze weinig zijn benoemd. Also, love de vos!
Sfeer: De sfeer die in het boek hing was wat duister, wat goed paste bij het verhaal! Je krijgt door de sfeer een heel groot deel van de gemoedstoestand van de vertellers te weten en dit paste erg goed bij elkaar.
Conclusie: Ik vond dit een leuk boek voor tussendoor, maar zou het niet zo snel nog eens oppakken. Er miste voor mij net iets te veel achtergrondinformatie over de personages en het verhaal wat voorafging aan dit boek, waardoor ik niet goed in het verhaal kon komen. Echter, was het een vermakelijk verhaal met belangrijke boodschappen en in dat opzicht raad ik het wel aan!
Het hele ‘mosman’gebeuren had er wat mij betreft volledig uitgelaten morgen. Dat had geen enkele meerwaarde. Ik vond het geen spannend boek en de verhaalopbouw was afwezig. Geen motieven, geen fatsoenlijke karakterontwikkeling. Nee, dit boek zou door mij niet worden aangeraden.
Avontuurlijke kluitmannovelle over verlangen en vriendschap.
De eerste bladzijde van “Slipjacht” hakt er direct in. Je moet meteen heel alert zijn om te begrijpen dat de eerste beelden slechts fantasieën zijn, die zich in het hoofd van de hoofdpersoon Matteo afspelen. Die heeft hij op kunstzinnige wijze aan het papier toevertrouwd. Niemand kent het geheim van zijn bloederige, lugubere tekeningen (“Bloederig, extreem en een beetje grappig, dat is wat hij zoekt.”) Totdat zijn vader ze ontdekt.
Matteo wil eigenlijk helemaal niet met zijn klas op schoolkamp, maar in een opwelling doet hem de ontdekking van zijn grote geheim besluiten alsnog mee te gaan en graait hij wat spullen bij elkaar. Eenmaal in de bus naar de Veluwe wordt al vrij snel duidelijk dat hij die gelegenheid aangrijpt om te ontsnappen aan de harde realiteit. Zodra de bus bij het kamp aankomt, neemt hij ongemerkt de benen en begint zijn avontuurlijke reis door het bos.
Jowi Schmitz schreef met “Slipjacht” een bijzondere novelle over een bijzondere jongen. Het is een heerlijk en hier en daar herkenbaar verhaal voor pubers, met thema’s als pesten, onzekerheid en verlangen. De auteur neemt je mee op een gevoelig avontuur met de met zichzelf worstelende hoofdpersoon. Verder zorgt ze ervoor dat meerdere personages in het boek, waaronder buitenbeentje Matteo, een mooie ontwikkeling doormaken.
Het originele verhaal bevat mooie parallellen tussen verschillende verhaallijnen. Daarnaast zijn er verschillende flashbacks naar betekenisvolle momenten (een schreeuwende kleuterjuf, vertrek van moeder), maar ook hoopvolle vooruitblikken op een goede afloop. Daarnaast wordt Matteo’s groeiende eenwording met de natuur liefdevol beschreven.
Door verschil in de lay-out te maken, is duidelijk dat het verhaal vanuit twee verschillende perspectieven wordt verteld. Doordat je als lezer meer informatie hebt dan alleen de gedachten en gevoelens van de hoofdpersoon, begrijp je de verschillende motieven prima. Door de tweede verteller wordt duidelijk dat Matteo zich in een gevaarlijke situatie bevindt. Maar is deze “mosman” nu meer een vijand of blijkt hij toch de beschermer te zijn zoals de vergelijking met “the green man” doet vermoeden?
De korte hoofdstukken en het eenvoudige taalgebruik maken van deze achttiende kluitmannovelle een zeer prettig leesbare pageturner. Op een paar kleine puntjes is het niet altijd geloofwaardig, maar het blijft wel superspannend. Wat bovendien heel fijn is, is dat Jowi Schmitz Matteo anders dan anderen laat zijn en ze je daarbij het gevoel geeft dat dat prima is.
Het blijft vrij lang onvoorspelbaar hoe het met Matteo verder zal gaan. Ook daardoor blijft de lezer de spanning vasthouden. En net als je denkt dat het verhaal langzaam tot een einde komt, zijn er weer een aantal verrassende wendingen, die het verloop telkens anders laten verlopen dan je waarschijnlijk zult vermoeden. Kortom “Slipjacht” is weer een zeer mooie aanvulling in deze zeer succesvolle novellereeks.
PIEP. Matteo schrikt op, het is zijn telefoon. Hij checkt zijn scherm, wauw, wel tien berichten! MATTEO, WAAR BEN JE, LUL, schrijft Joshua. Het blije gevoel verdwijnt meteen. O ja. Zo ging het. Ze gaan heus niet juichen als ze hem vinden. Nou en. Hij gaat niet gevonden worden. Om dat te bewijzen doet hij zijn telefoon uit. Zo. Dat lijntje wilde hij toch al doorsnijden.
Verdwijnen. Dat is het enige waar Matteo aan kan denken als zijn vader zijn bloederige tekeningen ontdekt en hem naar een therapeut wil sturen. Tijdens het schoolkamp op de Veluwe gaat hij ervandoor. Maar Matteo is niet de enige in het bos. Er is iemand die nóg ongelukkiger, nóg driftiger en in elk geval véél gevaarlijker is dan hij. Iemand die de jacht op hem heeft geopend.
Het boek Slipjacht is een novelle van uitgeverij Kluitman. Het telt 119 pagina’s en leest als een spannend volksverhaal uit Nederland. Het lijkt bijna een waarschuwing voor de mysterieuze mosman die rondloopt op de Veluwe.
Dit is het eerste boek dat ik heb gelezen van schrijver Jowi Schmitz. De taal is makkelijk te begrijpen. De zinnen zijn soms kort, soms wat langer. Dat leest prettig.
Het verhaal wordt verteld vanuit twee personen: Matteo, de hoofdpersoon, en de geheimzinnige mosman. Zo krijg je als lezer twee kanten van het verhaal te zien.
Het boek is vooral bedoeld voor jonge lezers van ongeveer 13 jaar. Voor oudere lezers is het verhaal misschien niet spannend genoeg.
Slipjacht is een verhaal over eenzaamheid, de zoektocht naar vriendschap en erbij willen horen.
Matteo tekent graag, maar het zijn geen tekeningen die hij deelt met anderen. De onderwerpen zijn bloederig en gewelddadig en gaan vaak over de mensen in zijn omgeving. Zijn leven lijkt in te storten op het moment dat zijn vader zijn tekeningen vindt en hem belooft een goede therapeut voor hem te vinden. Of was zijn leven al eerder ingestort en vormde dat de inspiratie voor zijn tekeningen? Matteo probeert te ontsnappen aan het plan van zijn vader en loopt weg bij het schoolkamp op de Veluwe. Hij hoopt alleen te kunnen overleven en niet meer terug te hoeven naar de realiteit. Tot het moment dat zijn eigen leven minder angstaanjagend blijkt te zijn dan het leven op de Veluwe. Hij is namelijk niet de enige die op de Veluwe een toevluchtsoord heeft gezocht.
Een spannend boek voor jongeren vanaf een jaar of 10. Uitgegeven in de serie Kluitman-novelles: niet dik, wel spannend!
Matteo loopt weg tijdens een kamp en is vastbesloten om altijd op de Veluwe te blijven. Ver van mensen die zich op de verkeerde manier met hem bezighouden, ver van de eenzaamheid die hij voelt door de afwezigheid van zijn moeder. Op de Veluwe raakt hij bevriend met een vosje. Maar er is ook een vijand, die nog veel woedender dan Matteo is. En die steeds dichterbij komt. Verhalen over de band tussen mens en dier... dan word ik toch een beetje week vanbinnen. In slipjacht werkt Jowi die band heel mooi uit en verweeft dit perfect met de andere verhaalelementen. Het verhaal is mooi rond. De zinnen zijn mooi, ritmisch en moeiteloos. Soms kwam de toon op mij iets te jong over, was het iets te veel kinderboek (zingen 15-jarigen potje met vet?). De tegenstelling met de toon van de vijand (en zijn achtergrond) is dan wel groot.
Dit boek begon langzaam, met een protagonist Matteo die ik niet uit kon staan. Naarmate ik echter verder in het verhaal kwam ging ik veel geven om het vosje dat hij al snel ontmoette. Dankzij het vosje ging ik de Matteo beter begrijpen.
Maar poeh poeh- de auteur is goed in je laten geven om schattige kleine dieren zoals vossenwelpen😭 Zal het einde niet verklappen, maar de opbouw naar het einde van het verhaal was goed voor de traanbuisjes in elk geval 😭🤣
Het vossenwelpje en Matteo's relatie met dit welpje was dan ook het beste in dit boek en ook belangrijk voor Matteo's verhaalwending💝
Prachtig verhaal over een jongen die zich niet begrepen en gezien voelt en dan als hij besluit weg te lopen, vriendschap met een jonge vos sluit. Een verhaal dat goed balanceert tussen realisme en surrealisme, werkelijkheid en fantasie, over ouder en kind en over jezelf leren begrijpen.
Dikke aanrader voor lezers vanaf 12 jaar die een realistisch boek met een vleugje fantasie willen lezen.
Goed voor de B-stroom. Mooi verhaal. Veel stof tot nadenken en om over te praten/discussiëren. Leuk dat er verschillende vertelstandpunten zijn. Een boek dat zich leent om gedurende een aantal weken uit voor te lezen en stukje per stukje te bespreken. Leerlingen kunnen er hun leesvaardigheden mee verbeteren.