hoewel alle boeken over jou gaan kun je er helaas niets aan verdienen er is een constructie waarbij de geldstromen via eendagsmachines over verschillende sluizen worden verdeeld, je zult je erin moeten verdiepen zoals in alles waar je uiteindelijk geen recht op hebt
Wat houdt zich schuil in de hoeken van de geschiedenis? Kun je dat blootleggen, en wat gebeurt er dan? Bewijs van bewaring is een zoektocht naar wat verzwegen werd en wat zich bewust verborgen hield. Iduna Paalman zoekt in archieven, getuigenis - sen en vrouwelijke ervaringen en probeert in poëzie het ongeziene adem te geven. Wat beweegt er tussen speeltafel, schaamte en schavot?
Misschien wel de lastigste dichtbundel die ik heb gelezen? Zo voelde het tenminste en daarom vond ik het een hele verademing wanneer er iets enigszins ‘bekend’ voorkwam; zo herkende ik het gedicht over Lou Salomé als gebaseerd op een essay van Niña Weijers en kon ik de paar verwijzingen naar het lerarenvak wel waarderen: ‘je deed een lerarenopleiding / dus je weet dat jonge mensen de kranen losdraaien de ladders wegduwen / en niet praten over hun waterangst hun hoogtevrees’
De haat-liefdeverhouding die ik normaal al heb met poëzie voelde ik ook weer erg bij het lezen van deze bundel. Het hielp als ik een gedicht twee of drie keer las en vaak vond ik het dan ook echt mooi. De onderwerpen die worden aangesneden en de taal hebben iets krachtigs, het gaat over dat wat verzwegen wordt en de vergeten (vrouwelijke) stemmen in de geschiedenis. Ik kreeg ook weer flashbacks naar mijn vak over ‘bureaucratisch lezen’ door de verwijzingen naar contracten, bewijzen en de rechtspraak. Al met al een interessante bundel, al zou ik geen idee hebben welk ‘eindoordeel’ ik eraan moet hangen.
Zoals jullie al konden raden gaat dit over geld. Jullie dachten Dat het over liefde ging maar dat blijkt dus niet waar, wisten jullie dat genegenheid een monetaire eenheid is, hoeveel je van de ander houdt blijk je uit te kunnen rekenen, het schijnt dat we geheel zijn opgebouwd uit de heilzame circulatie van winst en verlies.
"Ik kan je duiden navertellen misschien zelfs poëzie van je maken de mythe ontrafelen ik heb er lang op gewacht het is niet de vraag hoe je herinnerd wordt want ook dat gebeurt altijd op het plein van de ander."
Een dichtbundel die zich niet makkelijk laat lezen, maar waarin Iduna Paalman een aantal actuele en prangende onderwerpen aanstipt.
Een van de hoofdonderwerpen van de bundel is de stem van vrouwen, uit het heden en verleden: van Anna Göldi die van hekserij wordt beschuldigd tot vrouwen die tegenwoordig een verkrachting wegpraten. ("je spoelt het mooist aan als je de stroom niet vreest.") Ik vond het gedeelte "Wortels", waarin Paalman zich baseert op de dagboeken van Geertruida Kapteyn-Muysken, ook erg sterk. Hoe ze Geertruida's toenemende kennis beschrijft als een gistende bal deeg die uitgroeit tot een brood "en iedereen kon ervan eten", is een prachtig beeld.
De andere gedichten in de bundel, waarin de schrijver kritiek geeft op hedendaagse onderwerpen als het klimaat of falend beleid van de overheid vond ik lastiger om te begrijpen. Er zitten zinderende zinnen tussen - "angst is de muis die je s'nachts hoort knagen" - maar vaker liet het hele gedicht als 'De spelregels' en 'Bewijs van bewaring' mij in verwarring achter. Zoveel zinnen waar ik mijn vinger niet achter kreeg.
Geen bundel dus voor de beginnende poëzielezer, maar een met gedichten die lang bij mij nazongen. ('Bewijs van bekwaamheid', hoe duister!). Ik zal in ieder geval Paalman's debuut op mijn leeslijst zetten.
Mooie bundel. Van sommige gedichten kon ik meer genieten dan van andere. Misschien ligt het aan mij, maar sommige gedichten waren erg ingewikkeld? Misschien ben ik gewoon niet slim genoeg. Ik ga hem zeker nog een keer lezen/terugkeren naar bepaalde gedichten!