What do you think?
Rate this book
LC DLVI #6
Adyta
Είναι γνωστός ο αστικός μύθος με τους metal μουσικούς και τα συμβόλαια με τον Διάβολο…
Τι θα συνέβαινε όμως αν δεν ήταν μύθος αλλά πραγματικότητα;
Πώς θα δρούσε σε εφτά ψυχές που ήδη είναι καταραμένες από θανάσιμα πάθη ή τραύματα που δεν κλείνουν;
Και ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα όταν μετά την δόξα και το χρήμα, το συμβόλαιο έφτανε στην λήξη του και ο Διάβολος ερχόταν να συλλέξει;
Η απάντηση βρίσκεται μέσα στις 666 σελίδες που κρατάτε στα χέρια σας…
Τι θα συνέβαινε όμως αν δεν ήταν μύθος αλλά πραγματικότητα;
Πώς θα δρούσε σε εφτά ψυχές που ήδη είναι καταραμένες από θανάσιμα πάθη ή τραύματα που δεν κλείνουν;
Και ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα όταν μετά την δόξα και το χρήμα, το συμβόλαιο έφτανε στην λήξη του και ο Διάβολος ερχόταν να συλλέξει;
Η απάντηση βρίσκεται μέσα στις 666 σελίδες που κρατάτε στα χέρια σας…
666 pages, Paperback
Published October 1, 2022
22 people want to read
About the author
Γιώργος Μπελαούρης
35 books167 followersΟ Γιώργος Μπελαούρης, είναι ο «μπαμπάς/βιογράφος» της Lenore Corpse, ο δημιουργός της μυθολογίας ψυχοπλάνης και του art project LC DLVI.
Πλήρες βιογραφικό: https://lcdlvi.com/bio/
Πλήρες βιογραφικό: https://lcdlvi.com/bio/
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 14 of 14 reviews
October 16, 2022
Ας υποθεσουμε οτι στην Ελληνικη λογοτεχνια του φανταστικου υπαρχει ενας κυκλος: μεσα του στεκονται ολοι οι συγγραφεις τρομου και φαντασιας - καλοι και κακοι, παλιοι και καινουργιοι, ατομα που εβγαλαν ενα βιβλιο ή πολλα, ατομα που εχουν κατα νου τριλογιες, τετραλογιες και γενικα ν-λογιες.
Και απεναντι τους, σε εναν δικο του κυκλο, μακρια απο ολους αυτους, στεκεται ο Μπελαουρης (αλλα οχι απομακρα, ο Γιωργος εχει κανει τις περισσοτερες συνεργασιες απο οποιονδηποτε αλλον ξερω): ενας τυπας που το κεφαλι του ειναι γεματο απο μια μυθολογια που δεν φαινεται να εχει τελειωμο. Ειναι εντυπωσιακο το πως ολα τα εργα του ενωνονται σε ενα αχανες ψηφιδωτο που το μεγαλειο του θα φανει οταν ολοκληρωθει με το καλο. Τον Μπελαουρη ή τον αγαπας ή τον μισεις - τα βιβλια του δεν ειναι για ολους, ο τροπος γραφης τους μπορει να πεταξει εξω τους αναγνωστες που εχουν μαθει σε πιο συμβατικες φορμες (αυτο ηταν κατι που ειχε συμβει και σε μενα οταν ξεκινησα το πρωτο βιβλιο της Λενορ και χωρις να εχω καμια αλλη επαφη με το εργο του. Χαιρομαι ομως που επεμεινα για να δω "που διαολο το παει ο μαγκας").
Φυσικα, απο το 2015 που κυκλοφορησε η πρωτη Λενορ μεχρι σημερα μπηκε πολυ νερο στο αυλακι: τα κειμενα του Μπελαουρη βελτιωνονται απο εργο σε εργο, καθως ο συγγραφεας χαλιναγωγησε λιγο την αστειρευτη φαντασια του χωρις να αφαιρεσει τιποτα απο τον σουρεαλισμο των σκηνων που περιγραφει. Στην βελτιωση αυτη βοηθαει και το οτι γραφει ασταματητα - μια ματια στο συγγραφικο βιογραφικο του θα σας πεισει για του λογου το αληθες.
Εχοντας αυτα κατα νου, περναω στα "Αδυτα". Το τελευταιο μυθιστορημα της μυθολογιας της Ψυχοπλανης αφορα ενα μεταλ συγκροτημα τα μελη του οποιου βρισκονται μπλεγμενα με τον διαβολο και, οταν εκεινος ερχεται να συλλεξει τα χρωστουμενα, το νταβαντουρι ξεκινα. Προφανως και δεν θα κανω σποιλερ για το τι συμβαινει στο βιβλιο, απλα θα αναφερθω σε καποια πραγματακια που μου εκαναν εντυπωση.
Πρωτο και σημαντικοτερο οι χαρακτηρες: ειναι ζωντανοι και καλογραμμενοι, με παθη και αδυναμιες και φετιχ. Βαθια ψυχογραφημενοι ολοι τους, καταφερνουν ταυτοχρονα να σε σοκαρουν και να σε κανουν να τους συμπονεσεις για την μοιρα τους (τα αγαπημενα μου ηταν τα διδυμα).
Δευτερον, το πως ολο το βιβλιο ειναι ενα 'παζλ': ουσιαστικα το μυθιστορημα αποτελειται απο επτα μερη, επτα νουβελες που ενωνονται. Το τελος δεν αφηνει καμια εκκρεμοτητα, ομως μεχρι να φτασεις μεχρι εκει (στις απαραιτητες εξηγησεις) αναρωτιεσαι τι σκατα συμβαινει. Στο τελευταιο κεφαλαιο γινονται και διαφορες συνδεσεις με αλλα κειμενα του συγγραφεα.
Τριτον, καποιες απο τις επεξηγησεις στο κατω μερος της σελιδας: ειδικα οσες ανεφεραν τον τιτλο ενος μελλοντικου βιβλιου, συνοδευομενο με το 'υπο εκδοση', με εκαναν να αναρωτιεμαι πως ο Μπελαουρης καταφερνει και βγαζει ακρη με τα οσα εχει κατα νου να γραψει.
Το να αναφερω την καλπαζουσα φαντασια του συγγραφεα ειναι περιττο - οσοι εχουμε διαβασει οτιδηποτε δικο του ξερουμε τι να περιμενουμε. Τα "Αδυτα" ειναι μια ακραια ιστορια με πρωταγωνιστες αληθινους ανθρωπους, καθολου ωραιοποιημενους ή εξιδανικευμενους. Το βιβλιο στεκεται και μονο του ομως, οπως εχω παρατηρησει τελευταια, το συμπαν της Ψυχοπλανης διογκωνεται ολο και περισσοτερο και ο νεος αναγνωστης θα δυσκολευτει να παρακολουθησει τα τεκταινομενα αν δεν ξερει το υποβαθρο. Ah well, τι να κανεις ομως - δεν μπορεις να επαναλαμβανεσαι σε καθε νεο βιβλιο.
Οσον αφορα τα αρνητικα, εντοπισα καποια πραγματακια στον τεχνικο τομεα, ομως αυτα δεν ανηκουν εδω - θα τα πω απο κοντα στον ιδιο τον Μπελαουρη σε καποιο ξενυχτι.
Τελος, δεν μπορω να μην αναφερω το εξαιρετικο εξωφυλλο της Lena Decay που εχει αποδωσει με καταπληκτικη λεπτομερεια τους χαρακτηρες και αποτελει κοσμημα για την σειρα της Ψυχοπλανης. Τρομερο artwork!
Και απεναντι τους, σε εναν δικο του κυκλο, μακρια απο ολους αυτους, στεκεται ο Μπελαουρης (αλλα οχι απομακρα, ο Γιωργος εχει κανει τις περισσοτερες συνεργασιες απο οποιονδηποτε αλλον ξερω): ενας τυπας που το κεφαλι του ειναι γεματο απο μια μυθολογια που δεν φαινεται να εχει τελειωμο. Ειναι εντυπωσιακο το πως ολα τα εργα του ενωνονται σε ενα αχανες ψηφιδωτο που το μεγαλειο του θα φανει οταν ολοκληρωθει με το καλο. Τον Μπελαουρη ή τον αγαπας ή τον μισεις - τα βιβλια του δεν ειναι για ολους, ο τροπος γραφης τους μπορει να πεταξει εξω τους αναγνωστες που εχουν μαθει σε πιο συμβατικες φορμες (αυτο ηταν κατι που ειχε συμβει και σε μενα οταν ξεκινησα το πρωτο βιβλιο της Λενορ και χωρις να εχω καμια αλλη επαφη με το εργο του. Χαιρομαι ομως που επεμεινα για να δω "που διαολο το παει ο μαγκας").
Φυσικα, απο το 2015 που κυκλοφορησε η πρωτη Λενορ μεχρι σημερα μπηκε πολυ νερο στο αυλακι: τα κειμενα του Μπελαουρη βελτιωνονται απο εργο σε εργο, καθως ο συγγραφεας χαλιναγωγησε λιγο την αστειρευτη φαντασια του χωρις να αφαιρεσει τιποτα απο τον σουρεαλισμο των σκηνων που περιγραφει. Στην βελτιωση αυτη βοηθαει και το οτι γραφει ασταματητα - μια ματια στο συγγραφικο βιογραφικο του θα σας πεισει για του λογου το αληθες.
Εχοντας αυτα κατα νου, περναω στα "Αδυτα". Το τελευταιο μυθιστορημα της μυθολογιας της Ψυχοπλανης αφορα ενα μεταλ συγκροτημα τα μελη του οποιου βρισκονται μπλεγμενα με τον διαβολο και, οταν εκεινος ερχεται να συλλεξει τα χρωστουμενα, το νταβαντουρι ξεκινα. Προφανως και δεν θα κανω σποιλερ για το τι συμβαινει στο βιβλιο, απλα θα αναφερθω σε καποια πραγματακια που μου εκαναν εντυπωση.
Πρωτο και σημαντικοτερο οι χαρακτηρες: ειναι ζωντανοι και καλογραμμενοι, με παθη και αδυναμιες και φετιχ. Βαθια ψυχογραφημενοι ολοι τους, καταφερνουν ταυτοχρονα να σε σοκαρουν και να σε κανουν να τους συμπονεσεις για την μοιρα τους (τα αγαπημενα μου ηταν τα διδυμα).
Δευτερον, το πως ολο το βιβλιο ειναι ενα 'παζλ': ουσιαστικα το μυθιστορημα αποτελειται απο επτα μερη, επτα νουβελες που ενωνονται. Το τελος δεν αφηνει καμια εκκρεμοτητα, ομως μεχρι να φτασεις μεχρι εκει (στις απαραιτητες εξηγησεις) αναρωτιεσαι τι σκατα συμβαινει. Στο τελευταιο κεφαλαιο γινονται και διαφορες συνδεσεις με αλλα κειμενα του συγγραφεα.
Τριτον, καποιες απο τις επεξηγησεις στο κατω μερος της σελιδας: ειδικα οσες ανεφεραν τον τιτλο ενος μελλοντικου βιβλιου, συνοδευομενο με το 'υπο εκδοση', με εκαναν να αναρωτιεμαι πως ο Μπελαουρης καταφερνει και βγαζει ακρη με τα οσα εχει κατα νου να γραψει.
Το να αναφερω την καλπαζουσα φαντασια του συγγραφεα ειναι περιττο - οσοι εχουμε διαβασει οτιδηποτε δικο του ξερουμε τι να περιμενουμε. Τα "Αδυτα" ειναι μια ακραια ιστορια με πρωταγωνιστες αληθινους ανθρωπους, καθολου ωραιοποιημενους ή εξιδανικευμενους. Το βιβλιο στεκεται και μονο του ομως, οπως εχω παρατηρησει τελευταια, το συμπαν της Ψυχοπλανης διογκωνεται ολο και περισσοτερο και ο νεος αναγνωστης θα δυσκολευτει να παρακολουθησει τα τεκταινομενα αν δεν ξερει το υποβαθρο. Ah well, τι να κανεις ομως - δεν μπορεις να επαναλαμβανεσαι σε καθε νεο βιβλιο.
Οσον αφορα τα αρνητικα, εντοπισα καποια πραγματακια στον τεχνικο τομεα, ομως αυτα δεν ανηκουν εδω - θα τα πω απο κοντα στον ιδιο τον Μπελαουρη σε καποιο ξενυχτι.
Τελος, δεν μπορω να μην αναφερω το εξαιρετικο εξωφυλλο της Lena Decay που εχει αποδωσει με καταπληκτικη λεπτομερεια τους χαρακτηρες και αποτελει κοσμημα για την σειρα της Ψυχοπλανης. Τρομερο artwork!
December 26, 2024
Ένα συγκρότημα πουλάει τη ψυχή του στον έξω από εδώ για να γίνει διάσημο και με το πέρασμα των χρόνων αυτός έρχεται να πάρει όσα του ανήκουν.
Αυτό θα μπορούσε να είναι το -απλό- concept του βιβλίου, αν δεν το έγραφε ο Γιώργος. Ο συγγραφέας από το πρώτο κεφάλαιο μας κάνει να καταλάβουμε ότι δεν μιλάει για ένα απλό συγκρότημα. Μιλάει για 7 νέους που ήταν αποφασισμένοι να ζήσουν τη ζωή τους στο μάξιμουμ και να τα καταφέρουν με οποιοδήποτε κόστος. Πάρα τις…ιδιαιτερότητες τους δε θα άφησουν κανέναν να σταθεί εμπόδιό τους. Και αν συνεχίζει να σας φαίνεται απλοϊκό, προσθέστε το ότι όλα ξεκινάνε αφού η παρέα (οικογένεια για κάποιους) διαλύεται και η θλίψη σε κάθε έναν από αυτούς είναι κυρίαρχη (για διάφορους λόγους).
Η ιστορία είναι εντυπωσιακή και κάθε ένας από τους μουσικούς παίρνει αυτό που του αξίζει (αν είσαι ο διάβολος και σκέφτεσαι λίγο σκατόψυχα). Κάθε κεφάλαιο ένα τραγούδι, μία κάρτα ταρώ και φυσικά ένας μουσικός και η ζωή του. Ιδιαίτερος τρόπος γραφής, που πλέον αγαπάμε, και σχεδόν μια αντίστροφη μέτρηση μέχρι ο Μπενιζεβούλης να πάρει ότι έχει συμφωνηθεί. Δε θα ήθελα να κάνω spoilers μια και πραγματικά αξίζει να το διαβάσετε.
Πάμε και σε κάποια αρνητικούλια τώρα; Η επιμέλεια του τεράστιου κειμένου είναι -σχεδόν- ανύπαρκτη. Είμαι σχεδόν σίγουρος πως μια δεύτερη ματιά θα διόρθωνε παραπάνω από τα μισά λάθη, επαναλήψεις λέξεων κτλ. Χωρίς να στερεί τη χαρά της ανάγνωσης σε πετάει σε κάποια σημεία. Ελπίζω σε κάποια μελλοντική διόρθωση και αναθεωρημένη έκδοση. Και πάμε στο δεύτερο (που είμαι σίγουρος πως κάποιοι θα το απολαύσουν και είμαι απλά γεροπαράξενος). Όλο αυτό το Multiuniverse μου θύμισε πάρα πολύ Marvel και την σιχαίνομαι. Αλλά οκ αυτό είναι δικό μου.
Α! Και μια παρατήρηση. Αν είσαι νέος αναγνώστης του Γιώργου, ετοιμάσου να χάσεις κάτι από τη μαγεία. Είναι τόσες οι αναφορές σε άλλα του βιβλία που σίγουρα θα σε κάνουν να θες να τα διαβάσεις. Εδώ έκαναν εμένα να το θέλω. Χαίρομαι που έχω διαβάσει τα περισσότερα (αν όχι όλα) βιβλία του συγγραφέα και μπορούσα να ακολουθήσω την πορεία. Τες παν. Σε γενικές γραμμές ένα πολύ ιδιαίτερο βιβλίο που προσφέρει περισσότερα από όσα υπόσχεται στην αρχή. Και σίγουρα αξίζει να διαβαστεί από όλους. Ειδικά τους metalheads!
ΥΓ Η ιστορία θα άξιζε και το πέμπτο αστέρι, αλλά…
ΥΓ2 Μην δίνεται σημασία στο διάστημα που πήρε για να τελειώσει. Το διάβαζα κεφάλαιο κεφάλαιο με τη γυναίκα μου σε πολύ συγκεκριμένες περιπτώσεις (ταξίδια, βράδια ξεκούρασης κτλ) και ήταν μια πολύ όμορφη διαδικασία.
Αυτό θα μπορούσε να είναι το -απλό- concept του βιβλίου, αν δεν το έγραφε ο Γιώργος. Ο συγγραφέας από το πρώτο κεφάλαιο μας κάνει να καταλάβουμε ότι δεν μιλάει για ένα απλό συγκρότημα. Μιλάει για 7 νέους που ήταν αποφασισμένοι να ζήσουν τη ζωή τους στο μάξιμουμ και να τα καταφέρουν με οποιοδήποτε κόστος. Πάρα τις…ιδιαιτερότητες τους δε θα άφησουν κανέναν να σταθεί εμπόδιό τους. Και αν συνεχίζει να σας φαίνεται απλοϊκό, προσθέστε το ότι όλα ξεκινάνε αφού η παρέα (οικογένεια για κάποιους) διαλύεται και η θλίψη σε κάθε έναν από αυτούς είναι κυρίαρχη (για διάφορους λόγους).
Η ιστορία είναι εντυπωσιακή και κάθε ένας από τους μουσικούς παίρνει αυτό που του αξίζει (αν είσαι ο διάβολος και σκέφτεσαι λίγο σκατόψυχα). Κάθε κεφάλαιο ένα τραγούδι, μία κάρτα ταρώ και φυσικά ένας μουσικός και η ζωή του. Ιδιαίτερος τρόπος γραφής, που πλέον αγαπάμε, και σχεδόν μια αντίστροφη μέτρηση μέχρι ο Μπενιζεβούλης να πάρει ότι έχει συμφωνηθεί. Δε θα ήθελα να κάνω spoilers μια και πραγματικά αξίζει να το διαβάσετε.
Πάμε και σε κάποια αρνητικούλια τώρα; Η επιμέλεια του τεράστιου κειμένου είναι -σχεδόν- ανύπαρκτη. Είμαι σχεδόν σίγουρος πως μια δεύτερη ματιά θα διόρθωνε παραπάνω από τα μισά λάθη, επαναλήψεις λέξεων κτλ. Χωρίς να στερεί τη χαρά της ανάγνωσης σε πετάει σε κάποια σημεία. Ελπίζω σε κάποια μελλοντική διόρθωση και αναθεωρημένη έκδοση. Και πάμε στο δεύτερο (που είμαι σίγουρος πως κάποιοι θα το απολαύσουν και είμαι απλά γεροπαράξενος). Όλο αυτό το Multiuniverse μου θύμισε πάρα πολύ Marvel και την σιχαίνομαι. Αλλά οκ αυτό είναι δικό μου.
Α! Και μια παρατήρηση. Αν είσαι νέος αναγνώστης του Γιώργου, ετοιμάσου να χάσεις κάτι από τη μαγεία. Είναι τόσες οι αναφορές σε άλλα του βιβλία που σίγουρα θα σε κάνουν να θες να τα διαβάσεις. Εδώ έκαναν εμένα να το θέλω. Χαίρομαι που έχω διαβάσει τα περισσότερα (αν όχι όλα) βιβλία του συγγραφέα και μπορούσα να ακολουθήσω την πορεία. Τες παν. Σε γενικές γραμμές ένα πολύ ιδιαίτερο βιβλίο που προσφέρει περισσότερα από όσα υπόσχεται στην αρχή. Και σίγουρα αξίζει να διαβαστεί από όλους. Ειδικά τους metalheads!
ΥΓ Η ιστορία θα άξιζε και το πέμπτο αστέρι, αλλά…
ΥΓ2 Μην δίνεται σημασία στο διάστημα που πήρε για να τελειώσει. Το διάβαζα κεφάλαιο κεφάλαιο με τη γυναίκα μου σε πολύ συγκεκριμένες περιπτώσεις (ταξίδια, βράδια ξεκούρασης κτλ) και ήταν μια πολύ όμορφη διαδικασία.
Read
November 1, 2023Θα το ξαναδιάβαζα, αν όχι ολόκληρο λόγω όγκου κ επειδή θέλω να μην έχω πολλά re-reads, τότε σίγουρα κάποια κεφάλαια, σαν...mini stories.
Σεξ, βία, γκοθομεταλιά, απόγνωση, πόνος, συνειδητοποίηση, αϊσιχτιριλίκια.
Ενα βιβλίο με πολλούς χαρακτήρες που όμως κατάφερε να δώσει σε όλους τίμιο χώρο και χρόνο.
Οι πρωταγωνιστές είναι το συγκρότημα και φαίνεται, παρ όλα προσωπικά ξεχώρισα κ άλλους, μικρότερους (σ αυτό το βιβλίο τουλάχιστον) χαρακτήρες.
Στα θετικά:
~Μ αρέσει η γραφή και οι συνδέσεις ανάμεσα στις ιστορίες/κεφάλαια. Αν και χωρισμένο, παραμένει δεμένο.
~Το βιβλίο αν και είναι γεμάτο "βαριά" θέματα καταφέρνει μέσα από την γραφή να παραμένει ευπεπτό(όχι όμως απλό), δεν κουράζει.
~Τα τόσο έντονα θέματα ταμπόυ είναι κάτι που γενικά δεν το βλέπω συχνά στο Ελλάδα και μ άρεσε (το έχω ξαναπετύχει, αλλά όχι πετυχημένα!).
~Οι 666 σελίδες ακουγονται τρομακτικές αλλά φεύγουν αρκετά γρήγορα!
~Συμπάθησα 2-3 άτομα και μου τράβηξαν το ενδιαφέρον περισσότερα!
~Δεν σου "ζαχαρώνει το χάπι" όσο αναφορά τα ελλατώματα των πρωταγωνιστών. Οι πρωταγωνιστές του Μπελαούρη γενικά είναι οι twisted villains άλλων βιβλίων. Ίσως αυτο σε κάνει να ξανασκέφτεσαι το ασπρόμαυρο που έχεις στο μυαλό σου περι ηθικής και "καλού ανθρώπου"..; Ίσως, can;t relate :D.
Στα αρνητικά:
~Με μπέρδεψε και κούρασε κάπως ο επίλογος. Ίσως έχω κενά επειδή δεν έχω κάποια άλλα βιβλία του, ίσως ήταν λίγο πιο προφορικός ο λόγος απ όσο ήθελα, ή ίσως φταίει οτι ο κύριος Μπελαούρης κάποιες φορές μας πάει μια βόλτα μεσα στον εγκέφαλό του και δεν έχω χάρτη!
~Τα 2 μέλη του συγκροτήματος μου φάνηκαν ριγμένα(από άποψη ξετυλίγματος κλπ) σε σχέση με τα 5 άλλα. Δεν παραπονιέμαι και πολυ όμως γιατί ο ένας απ τους αγαπημένους μου χαρακτήρες είχε πιο πολύ ψωμί λόγω αυτού(Πέρσα).
~Δεν είμαι φαν του πολύ σεξ στα βιβλία μου. Υποκειμενικό αυτό, το ξέρω, απλά το αναφέρω!
Αν δεν είστε φαν τη�� μίας κάποιας ποζεριάς που και που, παίζει να cringeαρετε σε καποια σημεία. Εγώ πάντως δεν είχα πρόβλημα!
Σεξ, βία, γκοθομεταλιά, απόγνωση, πόνος, συνειδητοποίηση, αϊσιχτιριλίκια.
Ενα βιβλίο με πολλούς χαρακτήρες που όμως κατάφερε να δώσει σε όλους τίμιο χώρο και χρόνο.
Οι πρωταγωνιστές είναι το συγκρότημα και φαίνεται, παρ όλα προσωπικά ξεχώρισα κ άλλους, μικρότερους (σ αυτό το βιβλίο τουλάχιστον) χαρακτήρες.
Στα θετικά:
~Μ αρέσει η γραφή και οι συνδέσεις ανάμεσα στις ιστορίες/κεφάλαια. Αν και χωρισμένο, παραμένει δεμένο.
~Το βιβλίο αν και είναι γεμάτο "βαριά" θέματα καταφέρνει μέσα από την γραφή να παραμένει ευπεπτό(όχι όμως απλό), δεν κουράζει.
~Τα τόσο έντονα θέματα ταμπόυ είναι κάτι που γενικά δεν το βλέπω συχνά στο Ελλάδα και μ άρεσε (το έχω ξαναπετύχει, αλλά όχι πετυχημένα!).
~Οι 666 σελίδες ακουγονται τρομακτικές αλλά φεύγουν αρκετά γρήγορα!
~Συμπάθησα 2-3 άτομα και μου τράβηξαν το ενδιαφέρον περισσότερα!
~Δεν σου "ζαχαρώνει το χάπι" όσο αναφορά τα ελλατώματα των πρωταγωνιστών. Οι πρωταγωνιστές του Μπελαούρη γενικά είναι οι twisted villains άλλων βιβλίων. Ίσως αυτο σε κάνει να ξανασκέφτεσαι το ασπρόμαυρο που έχεις στο μυαλό σου περι ηθικής και "καλού ανθρώπου"..; Ίσως, can;t relate :D.
Στα αρνητικά:
~Με μπέρδεψε και κούρασε κάπως ο επίλογος. Ίσως έχω κενά επειδή δεν έχω κάποια άλλα βιβλία του, ίσως ήταν λίγο πιο προφορικός ο λόγος απ όσο ήθελα, ή ίσως φταίει οτι ο κύριος Μπελαούρης κάποιες φορές μας πάει μια βόλτα μεσα στον εγκέφαλό του και δεν έχω χάρτη!
~Τα 2 μέλη του συγκροτήματος μου φάνηκαν ριγμένα(από άποψη ξετυλίγματος κλπ) σε σχέση με τα 5 άλλα. Δεν παραπονιέμαι και πολυ όμως γιατί ο ένας απ τους αγαπημένους μου χαρακτήρες είχε πιο πολύ ψωμί λόγω αυτού(Πέρσα).
~Δεν είμαι φαν του πολύ σεξ στα βιβλία μου. Υποκειμενικό αυτό, το ξέρω, απλά το αναφέρω!
Αν δεν είστε φαν τη�� μίας κάποιας ποζεριάς που και που, παίζει να cringeαρετε σε καποια σημεία. Εγώ πάντως δεν είχα πρόβλημα!
October 15, 2022
~ Αυτό το βιβλίο περίμενα να το πιάσω στα χέρια μου 8 χρόνια.
Ακουγα ιστορίες για τους χαρακτήρες διάσπαρτα μέσα στους μήνες, είτε έσκαγαν μύτη σε άκυρες συζητήσεις σαν εισβολείς (χωρίς τύμπανα και τρομπέτες...) είτε ώς επίτιμοι καλεσμένοι (κουστουμάτοι αλλά avant-garde..) σε σχετικό brainstorming -still ala καταιγίδα- και το "ζούσα", όπως συμβαίνει με τα περισσότερα projects του LC άλλωστε και για το lore των οποίων θέλω-δε-θέλω, σε αυτή τη φάση έχω περισσότερο insight από κάθε άλλον εκτός του αρμόδιου litterateur. Το point είναι ότι από την πρώτη μέρα (αυτή πριν 8 χρόνια oui-ja-da-ναι) που μου συστήθηκαν οι "μεντεσέδες" αυτής της ιστορίας, μέχρι και τους ανοιξιάτικους μήνες του 22' -όταν πιά είχαν βγάλει ρίζες στο "στομάχι" μου τα σπόρια της ανυπομονησίας και μια εικοσαριά μικροί διάβολοι μου έτρωγαν τα σωθικά- έλεγα το ίδιο πράγμα: "Πρέπει να βγεί τ-ώ-ρ-α.. + *ιαχή*".
Γιατί απλά το ήθελα προχθές.
Το καλοκαίρι του 22' αρχίζω να δουλεύω την εικονογράφηση του εξωφύλλου, η οποία "έκλεισε" την τελευταία εβδομάδα του Αυγούστου γυρίζοντας από το νησί. Ήδη με στοίχειωνε το "πότε θα το πιάσω στα χέρια μου" -απλά πλέον επί 100-.
Το πρώτο σαββατοκύριακο του Οκτώβρη, ξόρκισα το στοιχειό.
Το διάβασα σε 5 ημέρες.
Έγινε η αγαπημένη μου νουβέλα του LC, αλλά μπήκε και στο "holy grail" των αγαπημένων μου βιβλίων γενικότερα.
Και θα πεί κάποιος "Ναι οκέυ "μαν μου", πώς μπορείς εσύ με βάση όλα αυτά να είσαι αντικειμενικός κριτής..?".
Και θα του πώ: "Μαν μου, το Lenore 2 του Γ το έχω αφήσει στη μέση 4 χρόνια, γιατί με πέταξε έξω ΜΙΑ σκηνή με καρτούν panda και τις σχετικές απεκκρίσεις τους σε setting σουρεαλιστικής μάχης = μου γάμησε το mood και την αισθητική, καθώς το βιβλίο ανοίγει με γοτθικό god tier κείμενο για την πτώση των Εκπτωτων και μετα "χάνομαι" ηδονικά στα (αγαπημένα) καταραμένα παραληρήματα του Ανδρόνικου και σε μια Λενορ έρμαιο του ίδιου της του εαυτού σε μια θύελλα ptsd και ωμού θυμού, σε μια αφήγηση όλο σύμβολα και "βάθος". Και ξαφνικά μετά απο ΑΥΤΟ μου "πετάει" panda για coprophiliacs και μου "έσπασε" η ψυχή στα δύο, σαν ένας αμνός από πορσελάνη με ροζ φιόγκο που είχα ως infans. Και ένιωσα σαν κάποιος να πετάει λάσπη μπροστά στα μάτια μου στην Πιετά (ή σα να είμαι εκεί εκείνη τη πεντηκοστή του 1972 και να μοιρολογάω σα τη τρελέγκω στα πρόθυρα αλληγορικού εγκεφαλικού..).
Και από τότε δεν έχω καταφέρει να το ξαναπιάσω γιατί θύμωσα σα πεντάχρονο που το έσπρωξαν στις κούνιες, ακόμα και εάν ξέρω ότι οι υπόλοιπες σελίδες θα μου δώσουν πίσω το "αίμα" μου, αλλά αρνούμαι να με πιέσω και ΔΕ με πιέζω. Όποτε το νιώσω θα το πιάσω. Γιατί όταν διαβάζω κάτι θέλω να το χαίρομαι και μπορεί να είναι όσο πνευματική εμπειρία είναι για μένα το να κάνεις τατουάζ. Δέν είναι κακό να ξέρεις τί και γιατί σου αρέσει btw...! To conclude, ναι, εάν κάτι δε μου αρέσει το "κράζω" με την ψυχή μου (είτε με αγάπη είτε με παραδοσιακό μίσος) στο λέβελ που του αναλογεί (και ας είναι και δικό μου - και ας είναι και "δικού μου").
- [Χωρίς Σπόιλερ] Στα Άδυτα: Κάθε κεφάλαιο διαδέχεται το άλλο όπως οι διαβαθμίσεις των αποχρώσεων πάνε απο αχνό σε όλο και πιο έντονο μέχρι να φτάσουν στο "αληθινό" χρώμα. Κάθε κεφάλαιο κάνει "βλάσφημο" zoom σε ένα διαφορετικό χαρακτήρα και ταυτόχρονα η βασική πλοκή προχωράει μέσα από τα μάτια του, ενώ με κάθε προσθήκη συνδέονται ολοένα και περισσότερο οι σχέσεις και οι ιδιοσυγκρασίες όλων τους σε σημείο που πραγματικά τους νοιάζεσαι και τους πονάς γιατί ο δημιουργός τους "ξεγυμνώνει" χωρίς απολύτως καμία εγκράτεια ή το παραμικρό hint απο τύψεις. Γιατί ό,τι και αν έχουν κάνει, όποια και αν είναι τα "πάθη" τους, για κάποιον που προτιμάει τη συλλογική σκέψη, δεν παύουν να είναι τραγικά "άνθρωποι". Η ιστορία ερευνά θέματα ταμπού, "απαγορευμένα" και άβολα, αλλά κομμένα και ραμμένα -τόσο ρεαλιστικά όσο και ρομαντικά, γιατί στη ζωή συνυπάρχουν οι προοπτικές, απλά οι περισσότεροι επιλέγουν ποιές θέλουν να "δουν"-πάνω σε διαφορετικούς χαρακτήρες. Μπορείς επομένως να επιλέξεις τί να "δείς" ή να "καταλάβεις" πέρα από την επιφάνεια.
Βέβαια τους "βασανίζουν" πολλά περισσότερα "συμπαντικά" ακραία κι απόκοσμα στοιχεία περά από οποιαδήποτε πάθη ή τραύματα φέρουν απο μόνοι τους -με καμάρι, με άρνηση ή με πόνο-, αλλά αυτό είναι κάτι που δεν ενδιαφέρομαι να αναλύσω εδώ ή χωρίς σπόιλερ.
Ο ωμός ρεαλισμός με στοιχεία τρόμου και σκοτεινού fantasy δένουν "πένα" καλύτερα από κάθε άλλο έργο του Γ μέχρι στιγμής κατ' εμέ. Οι συνδέσεις της πλοκής όσο και του γενικού lore γίνονται πιο masterfully από ποτέ, κάνοντας τα ΑΔΥΤΑ το ΠΙΟ σημαντικό βιβλίο για τη μυθολογία του LCDLVI και την κατανόηση της από έναν casual reader που γουστάρει να διαβάζει κείμενο με τα τάδε στοιχεία -πόσο μάλλον για κάποιον που την ακολουθεί, καθώς συνδέει σχεδόν όλους τους βασικούς main characters που έχουν εκδοθεί στο LC οργανικά και με μαεστρία, έτσι και προσεγγιθεί με ελάαααχιστο ενδιαφέρον. Είναι επομένως το τέλειο intro για κάποιον που "θα του αρέσει η φάση"...γιατί, όχι δεν είναι για όλους, δε θα "μιλήσει" σε όλους, δεν είναι digestable για τον καθένα και αυτό μόνο κακό δεν είναι για κάποιον με τα "μυαλά" μας τουλάχιστον. Γιατί όσοι καταλήγουμε να γουστάρουμε γινόμαστε die hard πιστά σκυλιά, και όσοι ΔΕΝ: "τί είχαμε τι χάσαμε μαν μου", το θέμα είναι να υπάρχει ποικιλία..να υπάρχει "αυτό το κάτι" για όλους. Άμα δε σ' αρέσει το ψάρι, ο μπουφές έχει και κοτόπουλο = move on. Άμα δεν είσαι λίγο "αρρωστάκι" = move on. Έτσι νιώθω, δε μπορώ να πω ψέματα, απλά σε αντίθεση με την πλειοψηφία (βάση προσωπικής παρατήρησης πάντα) ΔΕΝ το θεωρώ κάτι αρνητικό, αλλά ένα καθοριστικό element το οποίο επαινώ και αποζητώ.
Φυσικά έχω και αρνητικές παρατηρήσεις.
Όλες είναι στο πρώτο κεφάλαιο :P..Αυτό το κεφάλαιο γνωρίζω ότι ήταν από τα πρώτα που γράφτηκαν - μέχρι ένα σημείο- χρόνια πριν κλπ. Ξέρω όμως ότι είχε φάει ώρες και ΏΡΕΣ επιμέλειας! Και γνωρίζοντας αυτό δε μπορώ παρά να θυμώσω λίγο, γιατί λόγω "χαζών" παραπτωμάτων (λαθάκια συνταξης, λεκτικής αρμονίας προτάσεων και γενικά αρκετά τέτοιου είδους εκνευριστικά "αγκαθάκια", παιδιάστικα, είτε βιασύνης είτε συγκέντρωσης σε άλλα θέματα κουλουπου) σε σημεία αδικείται ένα πραγματικά καλό κεφάλαιο, που λούστηκε απο αχρείαστα..χμμ.."χημικά απόβλητα". Και είναι κρίμα και άδικο! (λολ) Ακόμα πιο what-the-fuck και ενοχλητικό το κάνει το γεγονός ότι από το δεύτερο κεφάλαιο και μέχρι τέλους, το κείμενο είναι "πένα", το μόνο που συνάντησα ΜΙΑ στο τόσο είναι κανας τυπικός δαίμονας του τυπογραφείου (και το μικρότερο υποδεέστερο δαιμόνιο που τρώει κάνα γράμμα στις καταλήξεις κάθε 50σελίδες το πολύ..) = Το κοντράστ σε σχέση με όλο το υπόλοιπο βιβλίο είναι απλά τεράστιο, και ρίχνει το λέβελ σε ένα κατα τα άλλα εξαιρετικά απολαυστικό story και εξαιρετικά σημαντικό κεφάλαιο, το πρώτο!
Αυτά όμως διορθώνονται στην επανέκδοση και έτσι δέ θα "κλάψω" άλλο, ούτε θα απαγχονίσω αστεράκι - και έτσι κλείνει η "χολή" μου.
- Τέλος, σε αυτές τις σελίδες συνάντησα τον εαυτό μου και στοιχεία του μοιρασμένα τυχαία και αγνά σε μορφές που ζούνε μόνο εκεί και θα έχει ίσως πάντα πιο πολύ Λ, από κάθε άλλο βιβλίο LC = άρα και σπέσιαλ θέση στα ψυχικά μου "ράφια".
Εάν θαυμάζω και εμπνέομαι αληθινά και αναμφισβήτητα από έναν άνθρωπο στη ζωή μου, έ τυχαίνει αυτός να είναι ο καλύτερος μου φίλος και το άλλο-μου-μισό. (αλλά αυτές οι λέξεις νιώθω να γίνονται "φθηνές" και να είναι "μικρές" για να δώσουν φώς σε αυτό που τις πιέζω να περιγράψουν..Όπως και να 'χει το definien τους πάντα θα αποτυγχάνει)
- Αυτό δεν είναι "ορθόδοξο" ριβιού, είναι εδώ κυρίως για εμένα -να το βλέπω και να χαίρομαι (ντίλ γουιθ ιτ).
Peace.
Ακουγα ιστορίες για τους χαρακτήρες διάσπαρτα μέσα στους μήνες, είτε έσκαγαν μύτη σε άκυρες συζητήσεις σαν εισβολείς (χωρίς τύμπανα και τρομπέτες...) είτε ώς επίτιμοι καλεσμένοι (κουστουμάτοι αλλά avant-garde..) σε σχετικό brainstorming -still ala καταιγίδα- και το "ζούσα", όπως συμβαίνει με τα περισσότερα projects του LC άλλωστε και για το lore των οποίων θέλω-δε-θέλω, σε αυτή τη φάση έχω περισσότερο insight από κάθε άλλον εκτός του αρμόδιου litterateur. Το point είναι ότι από την πρώτη μέρα (αυτή πριν 8 χρόνια oui-ja-da-ναι) που μου συστήθηκαν οι "μεντεσέδες" αυτής της ιστορίας, μέχρι και τους ανοιξιάτικους μήνες του 22' -όταν πιά είχαν βγάλει ρίζες στο "στομάχι" μου τα σπόρια της ανυπομονησίας και μια εικοσαριά μικροί διάβολοι μου έτρωγαν τα σωθικά- έλεγα το ίδιο πράγμα: "Πρέπει να βγεί τ-ώ-ρ-α.. + *ιαχή*".
Γιατί απλά το ήθελα προχθές.
Το καλοκαίρι του 22' αρχίζω να δουλεύω την εικονογράφηση του εξωφύλλου, η οποία "έκλεισε" την τελευταία εβδομάδα του Αυγούστου γυρίζοντας από το νησί. Ήδη με στοίχειωνε το "πότε θα το πιάσω στα χέρια μου" -απλά πλέον επί 100-.
Το πρώτο σαββατοκύριακο του Οκτώβρη, ξόρκισα το στοιχειό.
Το διάβασα σε 5 ημέρες.
Έγινε η αγαπημένη μου νουβέλα του LC, αλλά μπήκε και στο "holy grail" των αγαπημένων μου βιβλίων γενικότερα.
Και θα πεί κάποιος "Ναι οκέυ "μαν μου", πώς μπορείς εσύ με βάση όλα αυτά να είσαι αντικειμενικός κριτής..?".
Και θα του πώ: "Μαν μου, το Lenore 2 του Γ το έχω αφήσει στη μέση 4 χρόνια, γιατί με πέταξε έξω ΜΙΑ σκηνή με καρτούν panda και τις σχετικές απεκκρίσεις τους σε setting σουρεαλιστικής μάχης = μου γάμησε το mood και την αισθητική, καθώς το βιβλίο ανοίγει με γοτθικό god tier κείμενο για την πτώση των Εκπτωτων και μετα "χάνομαι" ηδονικά στα (αγαπημένα) καταραμένα παραληρήματα του Ανδρόνικου και σε μια Λενορ έρμαιο του ίδιου της του εαυτού σε μια θύελλα ptsd και ωμού θυμού, σε μια αφήγηση όλο σύμβολα και "βάθος". Και ξαφνικά μετά απο ΑΥΤΟ μου "πετάει" panda για coprophiliacs και μου "έσπασε" η ψυχή στα δύο, σαν ένας αμνός από πορσελάνη με ροζ φιόγκο που είχα ως infans. Και ένιωσα σαν κάποιος να πετάει λάσπη μπροστά στα μάτια μου στην Πιετά (ή σα να είμαι εκεί εκείνη τη πεντηκοστή του 1972 και να μοιρολογάω σα τη τρελέγκω στα πρόθυρα αλληγορικού εγκεφαλικού..).
Και από τότε δεν έχω καταφέρει να το ξαναπιάσω γιατί θύμωσα σα πεντάχρονο που το έσπρωξαν στις κούνιες, ακόμα και εάν ξέρω ότι οι υπόλοιπες σελίδες θα μου δώσουν πίσω το "αίμα" μου, αλλά αρνούμαι να με πιέσω και ΔΕ με πιέζω. Όποτε το νιώσω θα το πιάσω. Γιατί όταν διαβάζω κάτι θέλω να το χαίρομαι και μπορεί να είναι όσο πνευματική εμπειρία είναι για μένα το να κάνεις τατουάζ. Δέν είναι κακό να ξέρεις τί και γιατί σου αρέσει btw...! To conclude, ναι, εάν κάτι δε μου αρέσει το "κράζω" με την ψυχή μου (είτε με αγάπη είτε με παραδοσιακό μίσος) στο λέβελ που του αναλογεί (και ας είναι και δικό μου - και ας είναι και "δικού μου").
- [Χωρίς Σπόιλερ] Στα Άδυτα: Κάθε κεφάλαιο διαδέχεται το άλλο όπως οι διαβαθμίσεις των αποχρώσεων πάνε απο αχνό σε όλο και πιο έντονο μέχρι να φτάσουν στο "αληθινό" χρώμα. Κάθε κεφάλαιο κάνει "βλάσφημο" zoom σε ένα διαφορετικό χαρακτήρα και ταυτόχρονα η βασική πλοκή προχωράει μέσα από τα μάτια του, ενώ με κάθε προσθήκη συνδέονται ολοένα και περισσότερο οι σχέσεις και οι ιδιοσυγκρασίες όλων τους σε σημείο που πραγματικά τους νοιάζεσαι και τους πονάς γιατί ο δημιουργός τους "ξεγυμνώνει" χωρίς απολύτως καμία εγκράτεια ή το παραμικρό hint απο τύψεις. Γιατί ό,τι και αν έχουν κάνει, όποια και αν είναι τα "πάθη" τους, για κάποιον που προτιμάει τη συλλογική σκέψη, δεν παύουν να είναι τραγικά "άνθρωποι". Η ιστορία ερευνά θέματα ταμπού, "απαγορευμένα" και άβολα, αλλά κομμένα και ραμμένα -τόσο ρεαλιστικά όσο και ρομαντικά, γιατί στη ζωή συνυπάρχουν οι προοπτικές, απλά οι περισσότεροι επιλέγουν ποιές θέλουν να "δουν"-πάνω σε διαφορετικούς χαρακτήρες. Μπορείς επομένως να επιλέξεις τί να "δείς" ή να "καταλάβεις" πέρα από την επιφάνεια.
Βέβαια τους "βασανίζουν" πολλά περισσότερα "συμπαντικά" ακραία κι απόκοσμα στοιχεία περά από οποιαδήποτε πάθη ή τραύματα φέρουν απο μόνοι τους -με καμάρι, με άρνηση ή με πόνο-, αλλά αυτό είναι κάτι που δεν ενδιαφέρομαι να αναλύσω εδώ ή χωρίς σπόιλερ.
Ο ωμός ρεαλισμός με στοιχεία τρόμου και σκοτεινού fantasy δένουν "πένα" καλύτερα από κάθε άλλο έργο του Γ μέχρι στιγμής κατ' εμέ. Οι συνδέσεις της πλοκής όσο και του γενικού lore γίνονται πιο masterfully από ποτέ, κάνοντας τα ΑΔΥΤΑ το ΠΙΟ σημαντικό βιβλίο για τη μυθολογία του LCDLVI και την κατανόηση της από έναν casual reader που γουστάρει να διαβάζει κείμενο με τα τάδε στοιχεία -πόσο μάλλον για κάποιον που την ακολουθεί, καθώς συνδέει σχεδόν όλους τους βασικούς main characters που έχουν εκδοθεί στο LC οργανικά και με μαεστρία, έτσι και προσεγγιθεί με ελάαααχιστο ενδιαφέρον. Είναι επομένως το τέλειο intro για κάποιον που "θα του αρέσει η φάση"...γιατί, όχι δεν είναι για όλους, δε θα "μιλήσει" σε όλους, δεν είναι digestable για τον καθένα και αυτό μόνο κακό δεν είναι για κάποιον με τα "μυαλά" μας τουλάχιστον. Γιατί όσοι καταλήγουμε να γουστάρουμε γινόμαστε die hard πιστά σκυλιά, και όσοι ΔΕΝ: "τί είχαμε τι χάσαμε μαν μου", το θέμα είναι να υπάρχει ποικιλία..να υπάρχει "αυτό το κάτι" για όλους. Άμα δε σ' αρέσει το ψάρι, ο μπουφές έχει και κοτόπουλο = move on. Άμα δεν είσαι λίγο "αρρωστάκι" = move on. Έτσι νιώθω, δε μπορώ να πω ψέματα, απλά σε αντίθεση με την πλειοψηφία (βάση προσωπικής παρατήρησης πάντα) ΔΕΝ το θεωρώ κάτι αρνητικό, αλλά ένα καθοριστικό element το οποίο επαινώ και αποζητώ.
Φυσικά έχω και αρνητικές παρατηρήσεις.
Όλες είναι στο πρώτο κεφάλαιο :P..Αυτό το κεφάλαιο γνωρίζω ότι ήταν από τα πρώτα που γράφτηκαν - μέχρι ένα σημείο- χρόνια πριν κλπ. Ξέρω όμως ότι είχε φάει ώρες και ΏΡΕΣ επιμέλειας! Και γνωρίζοντας αυτό δε μπορώ παρά να θυμώσω λίγο, γιατί λόγω "χαζών" παραπτωμάτων (λαθάκια συνταξης, λεκτικής αρμονίας προτάσεων και γενικά αρκετά τέτοιου είδους εκνευριστικά "αγκαθάκια", παιδιάστικα, είτε βιασύνης είτε συγκέντρωσης σε άλλα θέματα κουλουπου) σε σημεία αδικείται ένα πραγματικά καλό κεφάλαιο, που λούστηκε απο αχρείαστα..χμμ.."χημικά απόβλητα". Και είναι κρίμα και άδικο! (λολ) Ακόμα πιο what-the-fuck και ενοχλητικό το κάνει το γεγονός ότι από το δεύτερο κεφάλαιο και μέχρι τέλους, το κείμενο είναι "πένα", το μόνο που συνάντησα ΜΙΑ στο τόσο είναι κανας τυπικός δαίμονας του τυπογραφείου (και το μικρότερο υποδεέστερο δαιμόνιο που τρώει κάνα γράμμα στις καταλήξεις κάθε 50σελίδες το πολύ..) = Το κοντράστ σε σχέση με όλο το υπόλοιπο βιβλίο είναι απλά τεράστιο, και ρίχνει το λέβελ σε ένα κατα τα άλλα εξαιρετικά απολαυστικό story και εξαιρετικά σημαντικό κεφάλαιο, το πρώτο!
Αυτά όμως διορθώνονται στην επανέκδοση και έτσι δέ θα "κλάψω" άλλο, ούτε θα απαγχονίσω αστεράκι - και έτσι κλείνει η "χολή" μου.
- Τέλος, σε αυτές τις σελίδες συνάντησα τον εαυτό μου και στοιχεία του μοιρασμένα τυχαία και αγνά σε μορφές που ζούνε μόνο εκεί και θα έχει ίσως πάντα πιο πολύ Λ, από κάθε άλλο βιβλίο LC = άρα και σπέσιαλ θέση στα ψυχικά μου "ράφια".
Εάν θαυμάζω και εμπνέομαι αληθινά και αναμφισβήτητα από έναν άνθρωπο στη ζωή μου, έ τυχαίνει αυτός να είναι ο καλύτερος μου φίλος και το άλλο-μου-μισό. (αλλά αυτές οι λέξεις νιώθω να γίνονται "φθηνές" και να είναι "μικρές" για να δώσουν φώς σε αυτό που τις πιέζω να περιγράψουν..Όπως και να 'χει το definien τους πάντα θα αποτυγχάνει)
- Αυτό δεν είναι "ορθόδοξο" ριβιού, είναι εδώ κυρίως για εμένα -να το βλέπω και να χαίρομαι (ντίλ γουιθ ιτ).
Peace.
December 16, 2023
Η γνωριμία μου με αυτό το βιβλίο καθώς και με τον συγγραφέα ήταν τελείως τυχαία στο φετινό fantasy festival. Όπως περιφερομουν έπεσε τυχαία το μάτι μου πάνω στο συγκεκριμένο βιβλίο και κατευθείαν μου κίνησε το ενδιαφέρον. Ξεκινώντας να το διαβάζω και γνωρίζοντας ελάχιστα πράγματα για την υπόθεση ομολογώ πως έπαθα πλάκα!.
Πράγματα που με εντυπωσίασαν:
1) Από την αρχή η υπόθεση και οι χαρακτήρες σε "γραπωνουν" και σου κινούν το ενδιαφέρον.
2) Και οι 7 χαρακτήρες της μπάντας είναι καλογραμμένοι , καταφέρνει να σε συνδέσει με τον καθένα προσωπικά . Με αποτελέσματα να νοιάζεσαι για την πορεία του κάθε χαρακτήρα.
(Προσωπικά ο αγαπημένος μου ήταν ο Αλέκος!)
3)Στην "ακραία πλευρά" του κάθε χαρακτήρα, ομολογώ πως είναι σωστά τοποθετημένη. Γενικά ότι "ακραίο" περιέχει το βιβλίο είναι πολύ καλά "κουμπωμενο" στην όλη ιστορία και αφήνει μια ιδιαίτερη αίσθηση η οποία με εντυπωσίασε ιδιαίτερα.
4)Έξυπνο και μετρημένο χιούμορ σε σωστές στιγμές που πραγματικά με έκανε να απολαύσω το βιβλίο ακόμη περισσότερο.
5) Δεν κάνει πουθενά "κοιλιά" η πλοκή διαβάζετε με ευχαρίστηση ��αι δημιουργει ενδιαφέρον για το τι θα γίνει παρακάτω και πως θα τελειώσει όλη αυτή η ιστορία.
6) Μου άρεσαν πολύ οι αναφορές (από ταινίες , μουσικές κλπ) στην αρχή του κάθε κεφαλαίου.
Τέλος, είναι ένα από τα καλύτερα και πιο προτοτυπα βιβλία που διάβασα φέτος και μου άφησε ένα πολύ ιδιαίτερο συναίσθημα . Προσωπικά δεν παρατήρησα τίποτα αρνητικό, το διάβασα σε σύντομο χρονικό διάστημα και με έκανε να καταλάβω ότι υπάρχουν νέοι Έλληνες συγγραφείς με όραμα και ταλέντο που αξίζουν στήριξη και προβολή!.
Συγχαρητήρια! , περιμένουμε τα επόμενα.
Πράγματα που με εντυπωσίασαν:
1) Από την αρχή η υπόθεση και οι χαρακτήρες σε "γραπωνουν" και σου κινούν το ενδιαφέρον.
2) Και οι 7 χαρακτήρες της μπάντας είναι καλογραμμένοι , καταφέρνει να σε συνδέσει με τον καθένα προσωπικά . Με αποτελέσματα να νοιάζεσαι για την πορεία του κάθε χαρακτήρα.
(Προσωπικά ο αγαπημένος μου ήταν ο Αλέκος!)
3)Στην "ακραία πλευρά" του κάθε χαρακτήρα, ομολογώ πως είναι σωστά τοποθετημένη. Γενικά ότι "ακραίο" περιέχει το βιβλίο είναι πολύ καλά "κουμπωμενο" στην όλη ιστορία και αφήνει μια ιδιαίτερη αίσθηση η οποία με εντυπωσίασε ιδιαίτερα.
4)Έξυπνο και μετρημένο χιούμορ σε σωστές στιγμές που πραγματικά με έκανε να απολαύσω το βιβλίο ακόμη περισσότερο.
5) Δεν κάνει πουθενά "κοιλιά" η πλοκή διαβάζετε με ευχαρίστηση ��αι δημιουργει ενδιαφέρον για το τι θα γίνει παρακάτω και πως θα τελειώσει όλη αυτή η ιστορία.
6) Μου άρεσαν πολύ οι αναφορές (από ταινίες , μουσικές κλπ) στην αρχή του κάθε κεφαλαίου.
Τέλος, είναι ένα από τα καλύτερα και πιο προτοτυπα βιβλία που διάβασα φέτος και μου άφησε ένα πολύ ιδιαίτερο συναίσθημα . Προσωπικά δεν παρατήρησα τίποτα αρνητικό, το διάβασα σε σύντομο χρονικό διάστημα και με έκανε να καταλάβω ότι υπάρχουν νέοι Έλληνες συγγραφείς με όραμα και ταλέντο που αξίζουν στήριξη και προβολή!.
Συγχαρητήρια! , περιμένουμε τα επόμενα.
January 19, 2023
αυτό το βιβλίο περίμενα καιρό να το πιάσω στα χέρια μου και γενικά επειδή είμαι πολυυυυύ slow reader και θέλω να το νιώθω για να ξεκινήσω κάποιο βιβλίο και όχι απλά να το διαβάσω και να το πετάξω στην άκρη. Well, μόλις έπιασα επιτέλους το αριστούργημα αυτό στα χέρια μου δεν το ξεκίνησα απευθείας, καθόταν κάποιες μέρες στο γραφείο μου το κοίταζα με κοίταζε, το μύριζα (ναι είμαι από αυτούς τους weirdos που χώνουν το πρόσωπό τους μέσα στις σελίδες και προσπαθούν να ρουφήξουν όλα τα πιθανά αρώματα κάθε φορά....κλπ κλπ) τεσπα πολύ μεγάλος πρόλογος. όταν λοιπόν έγινε το κλικ και ξεκίνησα να το διαβάζω there was no turning back. Ο τρόπος γραφής, η ιστορία σε κάθε κεφάλαιο οι χαρακτήρες που θα μπορούσε να είναι ο οποιοσδήποτε, ακόμα και ο γείτονάς σου Εντάξει αν εξαιρέσεις κάποια πράγματα που δεν γίνεται να κάνει ένας γείτονας όπως να δημιουργεί πράγματα με τη δύναμη της σκέψης .... καλά πότε δεν ξέρεις βέβαια όλα σχετικά είναι χάχα. ,το γεγονός λοιπόν αυτό σε τραβάει τόσο πολύ μέσα στην ιστορία που είναι σα να είσαι και εσύ κάπου εκεί μαζί και παρακολουθείς αυτές τις περιπετειώδεις ζωές των χαρακτήρων. και αυτό το έχει πετύχει σε κάθε βιβλίο του ο Γιώργος που έχω διαβάσει μέχρι τώρα δεν θέλω να τελειώσει, είναι αυτό που θες να μάθεις τι θα συμβεί παρακάτω αλλά το καθυστερείς κιόλας για να σε συντροφεύσει λίγο καιρό ακόμα και αυτό το βιβλίο. Και σίγουρα θες ως δια μαγείας να προστεθούν κι άλλες σελίδες για να συνεχίσεις να διαβάζεις. Μπράβο λοιπόν γι αυτή τη δημιουργία μόνο καλές κριτικές θα μπορούσε να αποσπάσει. Απλά το αγάπησα 🤍
March 24, 2025
Είναι από εκείνες τις φορές που το εξώφυλλο σου έχει κάνει 'κλικ' και θες να το διαβάσεις.
Αυτή ήταν η επιλογή μου να διαβάσω το συγκεκριμένο βιβλίο. Καθετί που διαβάζω είναι με δική μου ευθύνη και το λέω αυτό γιατί όταν πρόκειται να διαβάσεις μια ιστορία με μια μέταλ μπάντα που έχει κάνει συμφωνία με τον έξω από εδώ, καταλαβαίνεις τι πραγματεύεται.
Προσωπικά είναι το στοιχείο μου, λατρεύω τον τρόμο και μου αρέσει το μεταφυσικό στοιχείο!
Ναι, υπάρχουν σημεία στο βιβλίο που δεν μπορούν να διαβαστούν απ' όλους, αλλά δεν με άγγιξαν, δεν με επηρέασαν , απλά το απόλαυσα και με μεγάλη μου χαρά το παρουσιάζω..
Η ιστορία είναι μοναδική και η ιδέα που μας αφηγείται ο συγγραφέας ιδιαίτερη. Εφτά μέλη ενός συγκροτήματος, από την αρχή μέχρι και την συνέχεια αυτής της μπάντας με έκανε να νιώσω διάφορα συναισθήματα. Ανθρώπους, με όνειρα που πάλεψαν για αυτά, που τα ονειρεύτηκαν πρώτου τα γευθούν και αντιμετώπισαν τις οποίες δυσκολίες όπως τις αντιμετωπίζει ο καθένας μας γύρω του. Μια ιστορία πολύπλευρη και πολύπλοκη που ο συγγραφέας την παρομοιωσε με τις στρώσεις του κρεμμυδιού, εγώ θα συμπληρώσω πως καθώς τα φύλλα του αποκωλουνται τόσο περισσότερο είναι το κλάμα πλησιάζοντας στον πυρήνα του.
Υπηρξαν στιγμές που ήθελα να ήταν κάποια σημεία αλλιώς, αλλά αυτή ήταν η ιστορία που διάβαζα και με αυτή ταξίδεψα.
Η μόνη μου ένσταση ήταν ότι ο κάθε ήρωας είχε τη δική του ιστορία, ενώ προσωπικά θα την ήθελα συνολικά να υπάρχει και όχι μεμονωμένα. Βέβαια αυτό είναι άκρως προσωπικό.
Ολοκληρώνοντας, θα ήθελα να πω, πως έχει δύσκολες σκηνές και περιγραφές..
Κατά τ'αλλα ... εξαιρετικό και χαίρομαι που υπάρχουν τέτοιοι συγγραφείς να δίνουν πνοή στην διαφορετικότητα!
Πολλά συγχαρητήρια...
Αυτή ήταν η επιλογή μου να διαβάσω το συγκεκριμένο βιβλίο. Καθετί που διαβάζω είναι με δική μου ευθύνη και το λέω αυτό γιατί όταν πρόκειται να διαβάσεις μια ιστορία με μια μέταλ μπάντα που έχει κάνει συμφωνία με τον έξω από εδώ, καταλαβαίνεις τι πραγματεύεται.
Προσωπικά είναι το στοιχείο μου, λατρεύω τον τρόμο και μου αρέσει το μεταφυσικό στοιχείο!
Ναι, υπάρχουν σημεία στο βιβλίο που δεν μπορούν να διαβαστούν απ' όλους, αλλά δεν με άγγιξαν, δεν με επηρέασαν , απλά το απόλαυσα και με μεγάλη μου χαρά το παρουσιάζω..
Η ιστορία είναι μοναδική και η ιδέα που μας αφηγείται ο συγγραφέας ιδιαίτερη. Εφτά μέλη ενός συγκροτήματος, από την αρχή μέχρι και την συνέχεια αυτής της μπάντας με έκανε να νιώσω διάφορα συναισθήματα. Ανθρώπους, με όνειρα που πάλεψαν για αυτά, που τα ονειρεύτηκαν πρώτου τα γευθούν και αντιμετώπισαν τις οποίες δυσκολίες όπως τις αντιμετωπίζει ο καθένας μας γύρω του. Μια ιστορία πολύπλευρη και πολύπλοκη που ο συγγραφέας την παρομοιωσε με τις στρώσεις του κρεμμυδιού, εγώ θα συμπληρώσω πως καθώς τα φύλλα του αποκωλουνται τόσο περισσότερο είναι το κλάμα πλησιάζοντας στον πυρήνα του.
Υπηρξαν στιγμές που ήθελα να ήταν κάποια σημεία αλλιώς, αλλά αυτή ήταν η ιστορία που διάβαζα και με αυτή ταξίδεψα.
Η μόνη μου ένσταση ήταν ότι ο κάθε ήρωας είχε τη δική του ιστορία, ενώ προσωπικά θα την ήθελα συνολικά να υπάρχει και όχι μεμονωμένα. Βέβαια αυτό είναι άκρως προσωπικό.
Ολοκληρώνοντας, θα ήθελα να πω, πως έχει δύσκολες σκηνές και περιγραφές..
Κατά τ'αλλα ... εξαιρετικό και χαίρομαι που υπάρχουν τέτοιοι συγγραφείς να δίνουν πνοή στην διαφορετικότητα!
Πολλά συγχαρητήρια...
June 23, 2023
Μέσα σε αυτές τις 666 σελίδες ξετυλίγεται η ιστορία των Adyta, καθώς και το προσωπικό δράμα των μελών του συγκροτήματος. Και πραγματικά, είναι όλοι ένας κι ένας. Η χαρά του ψυχολόγου. 😂 😂 Ο καθένας με τα δικά του ''θεματάκια''. Συμπαθητικούς δεν τους λες ακριβώς, είναι όμως ενδιαφέροντες. Κάποιους τους συμπονάς, κάποιοι σε εξοργίζουν... σίγουρα όμως δε σε αφήνουν αδιάφορο.
Το βιβλίο θίγει διάφορα δύσκολα θέματα ταμπού, οπότε σίγουρα δεν είναι για όλους. Θα έλεγα απευθύνεται περισσότερο σε αυτούς που έχουν λίγο πιο ''διεστραμμένο'' μυαλό και πιο dark αίσθηση του χιούμορ. 😅 Το καλό βέβαια είναι, πως άμα το ξεκινήσεις, δε θες να το αφήσεις. Ακόμα και τα κεφάλαια που δε μου άρεσαν *τόσο* πολύ, κυλούσαν σαν νεράκι και ανυπομονούσα να μάθω τη συνέχεια.
1ο Μέρος: Not my thing! Οι Lannisters μου δημιούργησαν μια απέχθεια και οι πολλές σεξουαλικές αναφορές με έκαναν να αισθάνομαι άβολα. Φανταστικές περιγραφές όμως (τοπία, έπαυλη κτλ, φτιάχνουν ωραία ατμόσφαιρα)!
2ο Μέρος: Το ότι με σόκαρε περισσότερο το πρώτο μέρος, παρά το δεύτερο, μάλλον θέλει διερεύνηση. 😂 Ο Δαμιανός είναι από τους πιο ιδιαίτερους και σκοτεινούς χαρακτήρες.
3ο Μέρος: Ακόμα περισσότερο δράμα! Σοκαριστική ιστορία, όπως κι όλες οι υπόλοιπες.
4ο Μέρος: Μου άρεσαν πολύ οι σκηνές στο γηροκομείο και η αίσθηση μυστηρίου που σου δημιουργεί. Εκεί νομίζω χωρούσε λίγο περισσότερο gore! Θα γούσταρα να δω να ξεντεριάζουν γερόντια πχ, με μεγαλύτερη λεπτομέρεια και προσήλωση. 😂😂 Αλλά οκ, αυτό είναι καθαρά προσωπική διαστροφή. Νομίζω μόνο η ιστορία του γιατρού κόβεται κάπως απότομα. Ή ίσως εγώ δεν το έπιασα ακριβώς το υπονοούμενο και έμεινα με την απορία για το τι απέγινε?! 🤔
5ο Μέρος: Ατμοφαιρικό κεφάλαιο, σχεδόν κινηματογραφικό. Ωραίες περιγραφές, απόκοσμο νησάκι, βροχή, θάλασσα, φάρος... Πεθαίνω για κάτι τέτοια! Σου δημιουργεί ωραίες εικόνες μες στο μυαλό.
6ο Μέρος: Την παράσταση την κλέβει η μάνα του Θωμά, ξεκάθαρα!!! 🤩 Αναπάντεχο twist! Σε ιντριγκάρει να μάθεις περισσότερα για κείνη.
7ο Μέρος: Μετά απ'αυτό θέλω περισσότερο Άζι. Ωραίο τυπάκι! 😂 Που αλλού τον συναντάμε?
Μερικά ακόμα θετικά points που πρέπει να αναφέρω:
~ Υπάρχει πλούσιο backstory για τον κάθε χαρακτήρα. Εξηγεί τα βιώματα του καθενός και πως έφτασε ο καθένας εκεί που έφτασε.
~ Δε βρίσκεις συχνά βιβλία με πρωταγωνιστές μεταλλάδες! Σημαντικό selling point!
~ Στο βιβλίο υπάρχουν αρκετές αναφορές σε συγκροτήματα, τραγούδια κτλ. Το κάθε κεφάλαιο είναι σα να σου δίνει κι ένα μικρό playlist για να κινηθείς. Μου άρεσε αυτή η λεπτομέρεια.
~ Ωραία ροή, καλά οργανωμένα τα κεφάλαια, δένουν όμορφα μεταξύ τους, χωρίς να δημιουργείται σύγχυση στον αναγνώστη.
~ Πέρα από τη βασική ιστορία, υπάρχουν πολλές αναφορές σε άλλα βιβλία του συγγραφέα, και είναι εντυπωσιακό πόσο περίπλοκο είναι το σύμπαν που έχει φτιάξει και πως συνδέονται όλοι οι χαρακτήρες και οι κόσμοι μεταξύ τους. Σίγουρα θέλω να πιάσω κάποια στιγμή το Ξενοδοχείον Ελπίς στα χέρια μου.
~ Όμορφο artwork
Και τώρα στα αρνητικά:
Χρειάζεται περισσότερο editing. Κάπου κάπου ξεφεύγουν διάφορα τυπογραφικά λάθη, λείπουν μερικές λέξεις από δω κι απο κει... Κρίμα είναι! Δυστυχώς πάντα προσέχω τέτοιες λεπτομέρειες.
Αυτααά!!! Απολαυστικό βιβλίο, σοκαριστικό, σκοτεινό... για ιδιαίτερα γούστα! 😅
Το βιβλίο θίγει διάφορα δύσκολα θέματα ταμπού, οπότε σίγουρα δεν είναι για όλους. Θα έλεγα απευθύνεται περισσότερο σε αυτούς που έχουν λίγο πιο ''διεστραμμένο'' μυαλό και πιο dark αίσθηση του χιούμορ. 😅 Το καλό βέβαια είναι, πως άμα το ξεκινήσεις, δε θες να το αφήσεις. Ακόμα και τα κεφάλαια που δε μου άρεσαν *τόσο* πολύ, κυλούσαν σαν νεράκι και ανυπομονούσα να μάθω τη συνέχεια.
1ο Μέρος: Not my thing! Οι Lannisters μου δημιούργησαν μια απέχθεια και οι πολλές σεξουαλικές αναφορές με έκαναν να αισθάνομαι άβολα. Φανταστικές περιγραφές όμως (τοπία, έπαυλη κτλ, φτιάχνουν ωραία ατμόσφαιρα)!
2ο Μέρος: Το ότι με σόκαρε περισσότερο το πρώτο μέρος, παρά το δεύτερο, μάλλον θέλει διερεύνηση. 😂 Ο Δαμιανός είναι από τους πιο ιδιαίτερους και σκοτεινούς χαρακτήρες.
3ο Μέρος: Ακόμα περισσότερο δράμα! Σοκαριστική ιστορία, όπως κι όλες οι υπόλοιπες.
4ο Μέρος: Μου άρεσαν πολύ οι σκηνές στο γηροκομείο και η αίσθηση μυστηρίου που σου δημιουργεί. Εκεί νομίζω χωρούσε λίγο περισσότερο gore! Θα γούσταρα να δω να ξεντεριάζουν γερόντια πχ, με μεγαλύτερη λεπτομέρεια και προσήλωση. 😂😂 Αλλά οκ, αυτό είναι καθαρά προσωπική διαστροφή. Νομίζω μόνο η ιστορία του γιατρού κόβεται κάπως απότομα. Ή ίσως εγώ δεν το έπιασα ακριβώς το υπονοούμενο και έμεινα με την απορία για το τι απέγινε?! 🤔
5ο Μέρος: Ατμοφαιρικό κεφάλαιο, σχεδόν κινηματογραφικό. Ωραίες περιγραφές, απόκοσμο νησάκι, βροχή, θάλασσα, φάρος... Πεθαίνω για κάτι τέτοια! Σου δημιουργεί ωραίες εικόνες μες στο μυαλό.
6ο Μέρος: Την παράσταση την κλέβει η μάνα του Θωμά, ξεκάθαρα!!! 🤩 Αναπάντεχο twist! Σε ιντριγκάρει να μάθεις περισσότερα για κείνη.
7ο Μέρος: Μετά απ'αυτό θέλω περισσότερο Άζι. Ωραίο τυπάκι! 😂 Που αλλού τον συναντάμε?
Μερικά ακόμα θετικά points που πρέπει να αναφέρω:
~ Υπάρχει πλούσιο backstory για τον κάθε χαρακτήρα. Εξηγεί τα βιώματα του καθενός και πως έφτασε ο καθένας εκεί που έφτασε.
~ Δε βρίσκεις συχνά βιβλία με πρωταγωνιστές μεταλλάδες! Σημαντικό selling point!
~ Στο βιβλίο υπάρχουν αρκετές αναφορές σε συγκροτήματα, τραγούδια κτλ. Το κάθε κεφάλαιο είναι σα να σου δίνει κι ένα μικρό playlist για να κινηθείς. Μου άρεσε αυτή η λεπτομέρεια.
~ Ωραία ροή, καλά οργανωμένα τα κεφάλαια, δένουν όμορφα μεταξύ τους, χωρίς να δημιουργείται σύγχυση στον αναγνώστη.
~ Πέρα από τη βασική ιστορία, υπάρχουν πολλές αναφορές σε άλλα βιβλία του συγγραφέα, και είναι εντυπωσιακό πόσο περίπλοκο είναι το σύμπαν που έχει φτιάξει και πως συνδέονται όλοι οι χαρακτήρες και οι κόσμοι μεταξύ τους. Σίγουρα θέλω να πιάσω κάποια στιγμή το Ξενοδοχείον Ελπίς στα χέρια μου.
~ Όμορφο artwork
Και τώρα στα αρνητικά:
Χρειάζεται περισσότερο editing. Κάπου κάπου ξεφεύγουν διάφορα τυπογραφικά λάθη, λείπουν μερικές λέξεις από δω κι απο κει... Κρίμα είναι! Δυστυχώς πάντα προσέχω τέτοιες λεπτομέρειες.
Αυτααά!!! Απολαυστικό βιβλίο, σοκαριστικό, σκοτεινό... για ιδιαίτερα γούστα! 😅
January 2, 2024
Spoilers alert!
Μέταλ, ταξίδια στις "φλούδες", άμεση σύνδεση με Λενόρ και Ελπίς και στοιχεία που δείχνουν ξεκάθαρα ότι η ιστορία των Adyta είναι μόνο ένα κομμάτι του παζλ. Γενικά, λατρεύω το concept του multiverse και εδώ είχαμε κάμποσα ταξίδια σε παράλληλες διαστάσεις, οπότε το ευχαριστήθηκα! Δόθηκαν πολλές πληροφορίες, όχι μόνο για τις "φλούδες", αλλά και για τους κατοίκους (μύριους, αντίγραφα και αντίτυπα) και η όλη φάση μου κέντρισε άπειρα το ενδιαφέρον. Όπως είπα και πριν, νιώθω ότι αυτή η ιστορία είναι μόνο ένα κομμάτι του παζλ. Στο συγκεκριμένο βιβλίο λοιπόν, αισθάνθηκα ότι προχώρησε αρκετά η "μεγάλη" πλοκή, αυτή που εκτείνεται σε όλα τα βιβλία του Μπελαούρη, και ψήθηκα πολύ για τη συνέχεια.
Στο συγκεκριμένο βιβλίο βλέπουμε τις ιστορίες 7 ατόμων. Ο συγγραφέας έχει εμβαθύνει πολύ στον ψυχισμό και των 7 κι έχει κάνει τρομερή δουλειά με τους χαρακτήρες. Είναι όλοι τους πολύ καλογραμμένοι, ιδιαίτεροι και ξεχωριστοί μεταξύ τους. Κανείς τους δεν είναι "τέλειος" κι αψεγάδιαστος. Όλοι έχουν είτε κάποιο πολύ σοβαρό ελάττωμα είτε κάποιο πολύ σοβαρό τραύμα από το παρελθόν. Κι ενώ αρχικά μπορεί να φανεί κλισέ το γεγονός ότι όλοι τους είναι "καταραμένοι", έρχεται το τελευταίο κεφάλαιο και δίνει τις εξηγήσεις, οπότε μια χαρά. Κάποιους χαρακτήρες τους συμπαθείς, κάποιους τους λυπάσαι και κάποιους τους αντιπαθείς. Προσωπικά, αντιπάθησα τον Δαμιανό και τον Θωμά, λυπήθηκα πολύ για την Τάμαρα και τον Αλέκο, ενώ οι αγαπημένοι μου ήταν ο Τίμος και η Λένα. Το κεφάλαιο με τα αδέλφια το λάτρεψα, μου άρεσε πιο πολύ από όλα και με πείραξε που δεν κατάφεραν να σωθούν. Αλλά, οκ, καταλαβαίνω ότι ήταν απαραίτητο να πεθάνουν.
Αν ήθελα κάτι διαφορετικό, θα ήταν περισσότερο Πέρσα. Θα μου άρεσε να βλέπαμε περισσότερο τα κίνητρά της. Δεν μπορεί να μην ήθελε τίποτα άλλο εκτός από σεξ με τον δαίμονα. (Ίσως κάποιο rank στην κόλαση;)
Επίσης θα ήθελα περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τη συμφωνία μεταξύ Πέρσας και Άζι. Πώς γίνεται η Πέρσα να πούλησε ψυχές που δεν της ανήκαν; Καλά ο Θωμάς που ήταν γιος δικός της και του Άζι, αλλά τους άλλους έξι, πώς μπόρεσε να τους κάνει μέρος της συμφωνίας της; Γενικά, στο φινάλε εξηγούνται πολλά και υπάρχει closure, αλλά εγώ θα ήθελα περισσότερες πληροφορίες.
Δυστυχώς, κι εδώ, όπως και σε πολλά βιβλία Ελλήνων συγγραφέων, βρήκα πολλά τυπογραφικά.
Πέραν από αυτά όμως, το βιβλίο ήταν πολύ καλό, κρατά το ενδιαφέρον αμείωτο και, παρά τον όγκο του, έφυγε μέσα σε τρεις μέρες. Από τα βιβλία του συγκεκριμένου συγγραφέα, νομίζω πως μέχρι στιγμής είναι το αγαπημένο μου.
Μέταλ, ταξίδια στις "φλούδες", άμεση σύνδεση με Λενόρ και Ελπίς και στοιχεία που δείχνουν ξεκάθαρα ότι η ιστορία των Adyta είναι μόνο ένα κομμάτι του παζλ. Γενικά, λατρεύω το concept του multiverse και εδώ είχαμε κάμποσα ταξίδια σε παράλληλες διαστάσεις, οπότε το ευχαριστήθηκα! Δόθηκαν πολλές πληροφορίες, όχι μόνο για τις "φλούδες", αλλά και για τους κατοίκους (μύριους, αντίγραφα και αντίτυπα) και η όλη φάση μου κέντρισε άπειρα το ενδιαφέρον. Όπως είπα και πριν, νιώθω ότι αυτή η ιστορία είναι μόνο ένα κομμάτι του παζλ. Στο συγκεκριμένο βιβλίο λοιπόν, αισθάνθηκα ότι προχώρησε αρκετά η "μεγάλη" πλοκή, αυτή που εκτείνεται σε όλα τα βιβλία του Μπελαούρη, και ψήθηκα πολύ για τη συνέχεια.
Στο συγκεκριμένο βιβλίο βλέπουμε τις ιστορίες 7 ατόμων. Ο συγγραφέας έχει εμβαθύνει πολύ στον ψυχισμό και των 7 κι έχει κάνει τρομερή δουλειά με τους χαρακτήρες. Είναι όλοι τους πολύ καλογραμμένοι, ιδιαίτεροι και ξεχωριστοί μεταξύ τους. Κανείς τους δεν είναι "τέλειος" κι αψεγάδιαστος. Όλοι έχουν είτε κάποιο πολύ σοβαρό ελάττωμα είτε κάποιο πολύ σοβαρό τραύμα από το παρελθόν. Κι ενώ αρχικά μπορεί να φανεί κλισέ το γεγονός ότι όλοι τους είναι "καταραμένοι", έρχεται το τελευταίο κεφάλαιο και δίνει τις εξηγήσεις, οπότε μια χαρά. Κάποιους χαρακτήρες τους συμπαθείς, κάποιους τους λυπάσαι και κάποιους τους αντιπαθείς. Προσωπικά, αντιπάθησα τον Δαμιανό και τον Θωμά, λυπήθηκα πολύ για την Τάμαρα και τον Αλέκο, ενώ οι αγαπημένοι μου ήταν ο Τίμος και η Λένα. Το κεφάλαιο με τα αδέλφια το λάτρεψα, μου άρεσε πιο πολύ από όλα και με πείραξε που δεν κατάφεραν να σωθούν. Αλλά, οκ, καταλαβαίνω ότι ήταν απαραίτητο να πεθάνουν.
Αν ήθελα κάτι διαφορετικό, θα ήταν περισσότερο Πέρσα. Θα μου άρεσε να βλέπαμε περισσότερο τα κίνητρά της. Δεν μπορεί να μην ήθελε τίποτα άλλο εκτός από σεξ με τον δαίμονα. (Ίσως κάποιο rank στην κόλαση;)
Επίσης θα ήθελα περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τη συμφωνία μεταξύ Πέρσας και Άζι. Πώς γίνεται η Πέρσα να πούλησε ψυχές που δεν της ανήκαν; Καλά ο Θωμάς που ήταν γιος δικός της και του Άζι, αλλά τους άλλους έξι, πώς μπόρεσε να τους κάνει μέρος της συμφωνίας της; Γενικά, στο φινάλε εξηγούνται πολλά και υπάρχει closure, αλλά εγώ θα ήθελα περισσότερες πληροφορίες.
Δυστυχώς, κι εδώ, όπως και σε πολλά βιβλία Ελλήνων συγγραφέων, βρήκα πολλά τυπογραφικά.
Πέραν από αυτά όμως, το βιβλίο ήταν πολύ καλό, κρατά το ενδιαφέρον αμείωτο και, παρά τον όγκο του, έφυγε μέσα σε τρεις μέρες. Από τα βιβλία του συγκεκριμένου συγγραφέα, νομίζω πως μέχρι στιγμής είναι το αγαπημένο μου.
November 9, 2023
Άδυτα... Σημαίνει το σημείο στο οποίο δεν επιτρέπεται η πρόσβαση παρά μόνο σε λίγους μυημένους.
Αυτό θα έλεγα και σε όποιον θα έπιανε στα χέρια του αυτό το βιβλίο. Πως δηλαδή επρόκειτο να εισέλθει σε έναν κόσμο, για τον οποίο αν δεν είσαι προετοιμασμένος, η διαδρομή που θα διασχίσεις μέσα του θα μοιάζει με αυτή ενός roller coaster που ταυτόχρονα περνάει μέσα από το κλασσικό Σπίτι του Τρόμου.
Παρόλο που είμαι γνώριμη τόσο με τη μυθολογία που έχει δημιουργήσει ο Μπελαουρης όσο και με τη γραφή του δεν ήμουν καθόλου προετοιμασμένη για αυτό το αναγνωστικό ταξίδι.
Το κύριο θέμα του βιβλίου ; Μια μέταλ μπάντα που κάνει -αθελα της;- ένα συμβόλαιο με τον Διάβολο (περίπου).
Κλισέ; Ναι.
Κατάφερε ο συγγραφέας από αυτό το κλισέ να δημιουργήσει μια ιστορία πρωτότυπη, ιδιαίτερη και μοναδική; Ναι.
Δεν ξέρω πώς καταφέρνει να πραγματεύεται τόσο δύσκολα και "δυσπεπτα" θέματα όπως αιμομιξία, νεκροφιλία -που από την πλειοψηφία θεωρούνται ταμπού- και να τα περνάει στην αναγνωστική συνείδηση με τέτοια φυσικότητα. Τα αντιμετωπίζει με την απαιτούμενη σοβαρότητα και διασχίζει αυτό το λεπτό σχοινί πάνω από τον γκρεμο της υπερβολής, του χυδαίου και της προκλησης με απόλυτη επιτυχία. Από ένα σημείο και μετά, βλέπεις πίσω από αυτές τις πράξεις. Βλέπεις τους χαρακτήρες, βλέπεις τα κίνητρα, βλέπεις την κοινωνία εν τέλει.
Οι πρωταγωνιστές του είναι ρεαλιστικοί, απτοί θα έλεγα. Περσόνες διαφορετικές μεταξύ τους που όμως κουμπώνουν σαν κομμάτια παζλ. *Αγάπησα λίγο παραπάνω τον Διαμανό.*
Η γραφή είναι η πιο ώριμη που έχω διαβάσει σε βιβλίο του Γιώργου Μπελαουρη και σε πολλά σημεία τη θαύμασα για την ευρηματικότητα.
Τα μειονεκτήματα που είχε κατά τη γνώμη μου ήταν α)πως αν κάποιος δεν έχει διαβάσει ξανά βιβλίο του θα είναι εύκολο να χαθεί με τις τόσες αναφορές σε άλλα βιβλία και σε ιστορίες παράλληλες από τη μυθολογία του και β) στο τελευταίο κεφάλαιο -αν και αποκαλύπτονται πολλά- η εκτεταμένη χρήση της αργκό ίσως κουράσει και πετάξει τον αναγνώστη εκτός θέματος.
Τα "Άδυτα" ήταν μια τεράστια έκπληξη για μένα γιατί όσα και να είχα φανταστεί για την υπόθεση τους δεν θα το είχα βρει ποτέ και πραγματικά το απόλαυσα (ταυτόχρονα υπέφερα λόγω της θεματολογίας βέβαια).
Η ελληνική λογοτεχνική σκηνή είναι τυχερή που έχει κάποιον σαν τον Μπελαούρη γιατί πραγματικά καινοτομεί, τολμάει και κερδίζει το στοίχημα!
Τα λόγια είναι περιττά για το υπέροχο εξώφυλλο από τη Lena Decay!
Αυτό θα έλεγα και σε όποιον θα έπιανε στα χέρια του αυτό το βιβλίο. Πως δηλαδή επρόκειτο να εισέλθει σε έναν κόσμο, για τον οποίο αν δεν είσαι προετοιμασμένος, η διαδρομή που θα διασχίσεις μέσα του θα μοιάζει με αυτή ενός roller coaster που ταυτόχρονα περνάει μέσα από το κλασσικό Σπίτι του Τρόμου.
Παρόλο που είμαι γνώριμη τόσο με τη μυθολογία που έχει δημιουργήσει ο Μπελαουρης όσο και με τη γραφή του δεν ήμουν καθόλου προετοιμασμένη για αυτό το αναγνωστικό ταξίδι.
Το κύριο θέμα του βιβλίου ; Μια μέταλ μπάντα που κάνει -αθελα της;- ένα συμβόλαιο με τον Διάβολο (περίπου).
Κλισέ; Ναι.
Κατάφερε ο συγγραφέας από αυτό το κλισέ να δημιουργήσει μια ιστορία πρωτότυπη, ιδιαίτερη και μοναδική; Ναι.
Δεν ξέρω πώς καταφέρνει να πραγματεύεται τόσο δύσκολα και "δυσπεπτα" θέματα όπως αιμομιξία, νεκροφιλία -που από την πλειοψηφία θεωρούνται ταμπού- και να τα περνάει στην αναγνωστική συνείδηση με τέτοια φυσικότητα. Τα αντιμετωπίζει με την απαιτούμενη σοβαρότητα και διασχίζει αυτό το λεπτό σχοινί πάνω από τον γκρεμο της υπερβολής, του χυδαίου και της προκλησης με απόλυτη επιτυχία. Από ένα σημείο και μετά, βλέπεις πίσω από αυτές τις πράξεις. Βλέπεις τους χαρακτήρες, βλέπεις τα κίνητρα, βλέπεις την κοινωνία εν τέλει.
Οι πρωταγωνιστές του είναι ρεαλιστικοί, απτοί θα έλεγα. Περσόνες διαφορετικές μεταξύ τους που όμως κουμπώνουν σαν κομμάτια παζλ. *Αγάπησα λίγο παραπάνω τον Διαμανό.*
Η γραφή είναι η πιο ώριμη που έχω διαβάσει σε βιβλίο του Γιώργου Μπελαουρη και σε πολλά σημεία τη θαύμασα για την ευρηματικότητα.
Τα μειονεκτήματα που είχε κατά τη γνώμη μου ήταν α)πως αν κάποιος δεν έχει διαβάσει ξανά βιβλίο του θα είναι εύκολο να χαθεί με τις τόσες αναφορές σε άλλα βιβλία και σε ιστορίες παράλληλες από τη μυθολογία του και β) στο τελευταίο κεφάλαιο -αν και αποκαλύπτονται πολλά- η εκτεταμένη χρήση της αργκό ίσως κουράσει και πετάξει τον αναγνώστη εκτός θέματος.
Τα "Άδυτα" ήταν μια τεράστια έκπληξη για μένα γιατί όσα και να είχα φανταστεί για την υπόθεση τους δεν θα το είχα βρει ποτέ και πραγματικά το απόλαυσα (ταυτόχρονα υπέφερα λόγω της θεματολογίας βέβαια).
Η ελληνική λογοτεχνική σκηνή είναι τυχερή που έχει κάποιον σαν τον Μπελαούρη γιατί πραγματικά καινοτομεί, τολμάει και κερδίζει το στοίχημα!
Τα λόγια είναι περιττά για το υπέροχο εξώφυλλο από τη Lena Decay!
September 12, 2024
Τα Adyta ήταν ένα από τα βιβλία που ανυπομονούσα να διαβάσω από τη στιγμή που το πήρα στα χέρια μου. Αλλά με τούτα και με 'κεινα, πέρασαν σχεδόν 2 χρόνια για να τα καταφέρω.
Δεν θα πω ψέματα, είναι βαρύ βιβλίο (τουλάχιστον κατά τη γνώμη μου), ίσως γιατί διανύω μια παράξενη περίοδο οπότε με έριχνε αρκετά ψυχολογικά και έτσι άργησα να το τελειώσω. Το οποίο, θεωρώ, πως είναι μεγάλο win για τον συγγραφέα οπότε kudos από μένα, με κατέστρεψε αρκετές φορές. Το παράξενο είναι πως παρόλο που δυσκολευόμουν να το ανοίξω, άπαξ και το έπιανα στα χέρια μου, οι σελίδες κυλούσαν νεράκι.
Το premise σου φανερώνει ξεκάθαρα τι πρόκειται να διαβάσεις. Είναι μια ιστορία τόσο εθιστική και συνάμα τρομακτική/στενάχωρη/disturbing, που από τη μια μου προκαλούσε βάρος στο στήθος -οπότε το άφηνα στην άκρη για μέρες- και από την άλλη ήθελα να μάθω τι θα συμβεί στον επόμενο χαρακτήρα λες και κινδύνευε η δική μου ζωή -και έτσι παίζει να το διάβασα σε 4-5 μεγάλα chunks.
Τους χαρακτήρες τους γνωρίζεις σταδιακά και καθώς κυλάει η ιστορία, μαθαίνεις περισσότερα για εκείνους, είτε από τους ίδιου είτε από κάποιο άλλο μέλος της μπάντας. Έτσι, έχεις μια αρκετά σφαιρική άποψη για το πώς βλέπουν εκείνοι τους εαυτούς τους αλλά και πώς φροντίζουν -άθελα και μη- να παρουσιάζονται στους γύρω τους. Προφανώς, ο καθένας έχει τα θετικά και τα αρνητικά του και δυσκολεύτηκα να αποφασίσω αν κάποιος είναι ο αγαπημένος μου μα αν έπρεπε θα επέλεγα τα αδέρφια Ζοφιδη και την Ταμι. Δεν ξέρω γιατί αλλά με αυτούς κλίκαρα κάπως και η κατάληξή τους πόνεσε περισσότερο. Όσο για τον Δαμιανό… Good riddance!
Η αγάπη μου για την Λενόρ είναι γνωστή (αν έχετε διαβάσει παλαιότερες κριτικές μου) και παρόλο που τα Adyta δεν έχουν να κάνουν μαζί της άμεσα, μαθαίνουμε αρκετά πράγματα για τον κόσμο στον οποίο ζει και νιώθω ότι γνωρίζοντας πια (σχετικά) τι την περιμένει, ανυπομονώ να διαβάσω το επόμενο βιβλίο της. Ο κόσμος της Λενόρ (της Κρομυας Γαίας) είναι απίστευτα όμορφα πλασμένος αλλά πάντοτε βουτηγμένος σε μια disturbing και ψυχοπλακωτική βαφή που μόνο η πένα του Γιώργου Μπελαούρη μπορεί να δημιουργήσει, και πάντοτε μου αφήνει ένα βαρύ συναίσθημα και με κάνει να σκέφτομαι σε τι σκ@τ@ κόσμο ζούμε τελικά.
Δεν θα πω ψέματα, είναι βαρύ βιβλίο (τουλάχιστον κατά τη γνώμη μου), ίσως γιατί διανύω μια παράξενη περίοδο οπότε με έριχνε αρκετά ψυχολογικά και έτσι άργησα να το τελειώσω. Το οποίο, θεωρώ, πως είναι μεγάλο win για τον συγγραφέα οπότε kudos από μένα, με κατέστρεψε αρκετές φορές. Το παράξενο είναι πως παρόλο που δυσκολευόμουν να το ανοίξω, άπαξ και το έπιανα στα χέρια μου, οι σελίδες κυλούσαν νεράκι.
Το premise σου φανερώνει ξεκάθαρα τι πρόκειται να διαβάσεις. Είναι μια ιστορία τόσο εθιστική και συνάμα τρομακτική/στενάχωρη/disturbing, που από τη μια μου προκαλούσε βάρος στο στήθος -οπότε το άφηνα στην άκρη για μέρες- και από την άλλη ήθελα να μάθω τι θα συμβεί στον επόμενο χαρακτήρα λες και κινδύνευε η δική μου ζωή -και έτσι παίζει να το διάβασα σε 4-5 μεγάλα chunks.
Τους χαρακτήρες τους γνωρίζεις σταδιακά και καθώς κυλάει η ιστορία, μαθαίνεις περισσότερα για εκείνους, είτε από τους ίδιου είτε από κάποιο άλλο μέλος της μπάντας. Έτσι, έχεις μια αρκετά σφαιρική άποψη για το πώς βλέπουν εκείνοι τους εαυτούς τους αλλά και πώς φροντίζουν -άθελα και μη- να παρουσιάζονται στους γύρω τους. Προφανώς, ο καθένας έχει τα θετικά και τα αρνητικά του και δυσκολεύτηκα να αποφασίσω αν κάποιος είναι ο αγαπημένος μου μα αν έπρεπε θα επέλεγα τα αδέρφια Ζοφιδη και την Ταμι. Δεν ξέρω γιατί αλλά με αυτούς κλίκαρα κάπως και η κατάληξή τους πόνεσε περισσότερο. Όσο για τον Δαμιανό… Good riddance!
Η αγάπη μου για την Λενόρ είναι γνωστή (αν έχετε διαβάσει παλαιότερες κριτικές μου) και παρόλο που τα Adyta δεν έχουν να κάνουν μαζί της άμεσα, μαθαίνουμε αρκετά πράγματα για τον κόσμο στον οποίο ζει και νιώθω ότι γνωρίζοντας πια (σχετικά) τι την περιμένει, ανυπομονώ να διαβάσω το επόμενο βιβλίο της. Ο κόσμος της Λενόρ (της Κρομυας Γαίας) είναι απίστευτα όμορφα πλασμένος αλλά πάντοτε βουτηγμένος σε μια disturbing και ψυχοπλακωτική βαφή που μόνο η πένα του Γιώργου Μπελαούρη μπορεί να δημιουργήσει, και πάντοτε μου αφήνει ένα βαρύ συναίσθημα και με κάνει να σκέφτομαι σε τι σκ@τ@ κόσμο ζούμε τελικά.
November 7, 2023
Μέταλ συγκρότημα πουλάει την ψυχή του στο διάβολο και ο διάβολος έρχεται να συλλέξει.
Σίγουρα το βιβλίο που πάντα ήθελα να διαβάσω. Αλλά (ευτυχώς) δεν ήταν αυτό που περίμενα.
Βέβαια, με το Γιώργο Μπελαούρη να γράφω ποτέ δε θα περίμενα ένα ασφαλές βιβλίο.
Ο ίδιος ο συγγραφέας λέει ότι είναι love him or hate him αλλά, προσωπικά, έχω love/hate σχέση με τα βιβλία του.
Και θα σας πω το γιατί μιλώντας για αυτό το βιβλίο.
Το άνοιξα (btw απίστευτο εξώφυλλο από τη Lena Decay) και το μόνο που δε διάβασα ήταν μία ιστορία για ένα συγκρότημα που έκανε συμβόλαιο με το διάβολο.
Είναι η ιστορία μίας παρέας που τελείωσε και η θλίψη που αφήνει πίσω. Και, ειλικρινά, αυτό το κομμάτι είναι από τα καλύτερα πράγματα που διάβασα φέτος.
Αν και το βιβλίο είναι spinoff του Lenore Corpse, εδώ συναντάμε πολλούς χαρακτήρες της κυρίως σειράς και εξελίσσεται παράλληλα με τα βιβλία της Lenore (νομίζω και το τρίτο που δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα) ο ίδιος ο συγγραφέας έχει εξελιχθεί πολύ τα 7 χρόνια που πέρασαν από το πρώτο βιβλίο και αυτό φαίνεται στη γραφή, από το πόσο βαθιά μπαίνει στους χαρακτήρες και πόσο αληθινό συναίσθημα βγάζει πλέον.
Όχι ότι η καφρίλα και η καγκουριά έχουν χαθεί, κάθε άλλο, εδώ θα διαβάσετε καφρίλα με το τσουβάλι, αλλά υπάρχει και μία νέα διάσταση στο έργο που μου άρεσε.
Προς το τέλος μάλιστα σου πετάει ένα χαστούκι (και έναν χαρακτήρα που ως εκείνη τη στιγμή περνούσε απαρατήρητος) που σου αλλάζει σχεδόν ό,τι έχεις διαβάσει ως εκείνο το σημείο (και κλέβει την παράσταση).
Βέβαια, κάπου στη μέση, όπως και οι (πολύ ζωντανοί) χαρακτήρες αρχίζουν να πατάνε μεταξύ κόσμων, και το βιβλίο αρχίζει να πατάει πολύ στέρεα στην ευρύτερη μυθολογία της Ψυχοπλάνης και, αν δεν έχεις εικόνα του τι παίζει στο κεφάλι του Μπελαούρη (ή αν είσαι σαν κι εμένα που ξεχνάς ονόματα), ίσως να χαθείς λίγο και να χάσεις και τη ροή του βιβλίου.
Συνολικά, εξαιρετικό βιβλίο και τώρα, αν η επόμενη Λενόρ αντικατοπτρίζει την εξέλιξη του συγγραφέα, θέλω να τη διαβάσω χθες.
Σίγουρα το βιβλίο που πάντα ήθελα να διαβάσω. Αλλά (ευτυχώς) δεν ήταν αυτό που περίμενα.
Βέβαια, με το Γιώργο Μπελαούρη να γράφω ποτέ δε θα περίμενα ένα ασφαλές βιβλίο.
Ο ίδιος ο συγγραφέας λέει ότι είναι love him or hate him αλλά, προσωπικά, έχω love/hate σχέση με τα βιβλία του.
Και θα σας πω το γιατί μιλώντας για αυτό το βιβλίο.
Το άνοιξα (btw απίστευτο εξώφυλλο από τη Lena Decay) και το μόνο που δε διάβασα ήταν μία ιστορία για ένα συγκρότημα που έκανε συμβόλαιο με το διάβολο.
Είναι η ιστορία μίας παρέας που τελείωσε και η θλίψη που αφήνει πίσω. Και, ειλικρινά, αυτό το κομμάτι είναι από τα καλύτερα πράγματα που διάβασα φέτος.
Αν και το βιβλίο είναι spinoff του Lenore Corpse, εδώ συναντάμε πολλούς χαρακτήρες της κυρίως σειράς και εξελίσσεται παράλληλα με τα βιβλία της Lenore (νομίζω και το τρίτο που δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα) ο ίδιος ο συγγραφέας έχει εξελιχθεί πολύ τα 7 χρόνια που πέρασαν από το πρώτο βιβλίο και αυτό φαίνεται στη γραφή, από το πόσο βαθιά μπαίνει στους χαρακτήρες και πόσο αληθινό συναίσθημα βγάζει πλέον.
Όχι ότι η καφρίλα και η καγκουριά έχουν χαθεί, κάθε άλλο, εδώ θα διαβάσετε καφρίλα με το τσουβάλι, αλλά υπάρχει και μία νέα διάσταση στο έργο που μου άρεσε.
Προς το τέλος μάλιστα σου πετάει ένα χαστούκι (και έναν χαρακτήρα που ως εκείνη τη στιγμή περνούσε απαρατήρητος) που σου αλλάζει σχεδόν ό,τι έχεις διαβάσει ως εκείνο το σημείο (και κλέβει την παράσταση).
Βέβαια, κάπου στη μέση, όπως και οι (πολύ ζωντανοί) χαρακτήρες αρχίζουν να πατάνε μεταξύ κόσμων, και το βιβλίο αρχίζει να πατάει πολύ στέρεα στην ευρύτερη μυθολογία της Ψυχοπλάνης και, αν δεν έχεις εικόνα του τι παίζει στο κεφάλι του Μπελαούρη (ή αν είσαι σαν κι εμένα που ξεχνάς ονόματα), ίσως να χαθείς λίγο και να χάσεις και τη ροή του βιβλίου.
Συνολικά, εξαιρετικό βιβλίο και τώρα, αν η επόμενη Λενόρ αντικατοπτρίζει την εξέλιξη του συγγραφέα, θέλω να τη διαβάσω χθες.
November 18, 2023
🐖Πρώτη επαφή με την πένα του Γιώργου και άκρως ενδιαφέρουσα θεματολογία. Ομολογώ περίμενα λίγο παραπάνω μουσικό περιεχόμενο αλλά και πάλι μ' άρεσε. Δεν έχω βάλει για αυτό το λόγο 4 αστέρια αντί για 5 αλλά επειδή 5/5 βάζω δύσκολα. Συνήθως αν με ταξιδεύει από την πρώτη ως την τελευταία σελίδα. Το απόλαυσα εις πέρας αλλά έχω ένα ένστικτο ότι άλλο του βιβλίο (πχ Lenore Corpse) θα το απολαύσω παραπάνω. 8/10 και σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα!🐖
December 6, 2024
Ατόφιο πεντάρι...
(Μέχρι να αξιωθώ και να γράψω αυτά που θέλω, δύο λέξεις αρκούν)
(Μέχρι να αξιωθώ και να γράψω αυτά που θέλω, δύο λέξεις αρκούν)
Displaying 1 - 14 of 14 reviews