`მკვლელობა სადგურის უბანში~ რატი რატიანის მეორე პროზაული კრებულია, რომელშიც სხვადასხვა ჟანრის მოთხრობებია შესული. მაგრამ, ჟანრობრივი ეკლექტურობის მიუხედავად, ამ ტექსტების მთავარ პერსონაჟებს რეალური სამყაროს შიში და უიღბლობა აერთიანებთ. ისინი დამკვირვებლები არიან, გიდები, რომელთაც ირონიული ტონით შეუძლიათ დამზაფვრელი ამბების მოყოლა, მაგრამ ის სინამდვილე აფრთხობთ, რომელზეც გვიამბობენ. დეტექტივიც, დღიურის ფორმის ავტობიოგრაფიული მოთხრობაც, `ათას ერთი ღამიდან~ თანამედროვეობაში გადმოტანილი სიუჟეტიც, საბოლოო ჯამში, სოციალური დრამის სახეს იღებს და დღევანდელი ქართული ყოფის ყველაზე მტკივნეულ პლასტებს ეხება.
მგონი, იმ იშვიათ ავტორებს მიეკუთვნება ქართულ ლიტერატურაში, "სისაყვარლეების" წერას და მკითხველისთვის ამ გზით გულის აჩუყებას რომ არ ცდილობს. გულწრფელი, სასტიკი და ოსტატურია. ძალიან კარგად წერს. "კაცი, რომელსაც მამაჩემს ეძახდნენ" ალბათ ამ კრებულის კი არა, ზოგადად უახლესი ქართული ლიტერატურის საუკეთესო მოთხრობაა.
"კაცი, რომელსაც მამაჩემს ეძახდნენ", "თრილერი", "ლიტვური დღიური" და "ავარია" - ჩემი აზრით, კრებულის საუკეთესო მოთხრობებია (ზუსტად ამ თანმიმდევრობით) და პირველივე მათგანის წაკითხვისას მივხვდი, რომ ხუთვარსკვლავიანი წიგნი ვიპოვე.
სტივენ კინგს თუ დავუჯერებთ, მოთხრობა სიბნელეში უცნობის ნაჩქარევ კოცნას ჰგავს, მაგრამ ეს კრებული უფრო სილაა, მტკივნეული გარტყმა სახეში... მარტოობით, უიღბლობით, სიცარიელით სავსე წუთები, საათები, დღეები, ცხოვრება...
რატი რატიანის შემოქმედებაში ვერც ჭრელ პეპლებს იპოვით, ვერც ხელოვნურ, თითიდან გამოწოვილ სამწერლო ენას, რომლითაც ახალბედა/არც მთლად ახალბედა მწერლები მკითხველებს ეკეკლუცებიან ხოლმე. ჯერ "რომეო იცინოდა" წავიკითხე, ახლა - "მკვლელობა სადგურის უბანში". ეს უკანასკნელი გულწრფელი, სოციალური პრობლემებით გაჟღენთილი კრებულია, რომელიც ქართული ყოველდღიურობის სიმახინჯეებს ბასრი დანით კანს აცლის. ერთი სიტყვით, recommended.