"Siento el frío de la pistola en la nuca casi antes de oír la puerta del baño abriéndose de golpe, el brazo flaco y lampiño de una persona que no alcanzo a ver me cruza el pecho y me hace girar en redondo, me abrocho rápido el pantalón y avanzo empujado desde atrás, pienso con culpa en que no tiré de la cadena, quizá ni funcionaba."Así arranca la asombrosa historia de Ramiro Valestra, un joven porteño que es secuestrado por un chino pirómano, llamado Li, después de oficiar de testigo en el juicio que condenaba a éste por haber incendiado once locales en la ciudad.A partir de ese momento, la inmersión del protagonista en la desconocida cultura china de las calles de Buenos Aires será completa. El autor logra un retrato muy especial y un tanto surrealista de un mundo dentro de otro mundo, de una cultura dentro de otra cultura. En ese forzado exilio interior en el barrio chino es donde empieza la nueva vida de Ramiro. Las extravagantes relaciones con todos los personajes que conviven en el restaurante chino Todos Contentos serán la clave para darle verdadero sentido a la vida del protagonista, quien llegará a No entiendo que se necesiten tantas casualidades para que uno pueda encontrar la felicidad. Entre predicciones apocalípticas, choques culturales, complots en búsqueda de la verdad, fuegos artificiales, amores apasionados y chinos que no saben ir en bicicleta se entreteje una de las historias más hilarantes que se ha escrito sobre la inmigración china en Argentina.
Ariel Magnus es un novelista argentino, descendiente de inmigrantes alemanes. Nació en 1975, en Buenos Aires. Estudió becado por la fundación Friedrich Ebert Stiftung literatura española y filosofía en Alemania, país donde vivió entre los años 1999 y 2005. Además de su labor como autor, Magnus colaboró con la revistas SoHo y Gatopardo, y el suplemento Radar de Página/12. Actualmente colabora con el suplemento El Ángel de La Reforma (México) y ocasionalmente con la revista cultural La mujer de mi vida y el diario Die Tageszeitung (Taz) de Alemania.
Tema Stockholmskog sindroma ne bi trebala biti vesela i prpošna, no s druge strane – zašto ne (barem u fikciji!). Glavnog junaka Ramira, otima Kinez piroman zvani Šibica te ga odvlači u kinesku četvrt Buenos Airesa kako bi ga uvjerio u svoju nevinost. Ramiro, na prekretnici života, s ničime što ga veže uz „prošli život“, objeručke prihvaća svakodnevnicu u ovoj manjinskoj zajednici koja sve više jača u njegovu rodnom gradu. Južnoamerički romani se uvijek nekako poigravaju sa fantazijom, pomalo su bez tjelesni - lirični, pa tako i ovaj roman ima svojih "trenutaka", no inače je tek lagano humoristično štivo koje nam približava pojam sudara kultura na poprilično bizaran način.
Изключително хаотична книга, претрупана с излишни елементи, които нямат особено голяма тежест върху историята и дори без тях сюжетът може да си върви съвсем добре. Всъщност в даден момент неусетно основната сюжетна линия се губи и това се осъзнава към края на книгата, когато реално отново се връща историята към основната идея. Цялостното ми усещане беше, сякаш авторът е употребил някакви субстанции и е нахвърлял абсолютно всички мисли в главата си на бял лист. Направиха ми впечатление пунктуационните грешки, които са в изобилие още в първите страници. Давам й две звезди единствено заради един-два момента, които успяха да ме разсмеят и поради времето, което й отделих.
Jedna od rijetkih knjiga kojoj sam dao dvostruku priliku. Počeo sam s čitanjem, jedva došao do 90. stranice, promislio da me je možda prethodni autor izmorio, ostavio sa strane, uzeo i pročitao neki lagani thriller pa se zatim vratio i pokušao nastaviti.
Zašto? A eto, neki su ga ozbiljni ljudi uvrštavali na popise dobrih djela, i ja sam po tko zna koji put promislio da mi se valja potruditi malo više.
E sad, ili su mi se stanjili živci, ili je došla i koja godina ili doista ne treba imati razumijevanja za te dječje igre i eksperimente s rečenicama bez pravilno postavljenih interpunkcija. Želim čitati, a ne sudjelovati u mazohističkom performansu. Ernestu Mallu sam dozvolio takvu igru, ali Magnus sigurno nije Mallo. Ili Magnus to ne zna napraviti, ili ovo djelo doista nije vrijedno takvog probijanja.
A tema je doista mogla biti zanimljiva, pogled na kinesku zajednicu u Argentini. Bilo je tu prostora i za istočnjačke običaje i sukobe kultura i za humoreskne situacije, ... Moglo je, možda i je, ali se do toga uopće ne može doprijeti uz pokušaje traženja rečeničnih završetaka i početaka.
110 pročitanih stranica čini više od polovice romana, i sad mi se čini da sam čitao 100 stranica više nego li sam trebao. Ako netko ima jače živce možda nađe i to "nešto".
PS Kakva je 2020. bila u svijetu, nije ni čudo da mi je na kraju godine uletjelo i takvo iskustvo, no bolje i to nego virus :)
vrlo simpatičan knjižuljak koji na vedar i šaljiv način opisuje kinesku grupaciju koja živi u Argentini. ali vrlo dobro opisuje Kineze kako naciju, općenito. ne vidim kod autora neke velike političke ambicije da se bavi problemom manjine ili nečim sličnim. priča nam jednostavnu ali apsurdnu priču o Ramiru, domaćem čovjeku kojeg na početku priče otima Kinez Li, zvani Šibica. Li je (kako on tvrdi, nepravedno) optužen za podmetanja požara, te odvodi Ramireza u kinasku četvrt, s namjerom da mu on pomogne dokazati nevinost. Ramirezu, koji se i inače bio zasitio svog života, se počinje dopadati zatočeništvo, počinje upoznavati svoje čuvare, zatim udomitelje a na kraju i svoje prijatelje, Lita i Chena. Ovdje pronalazi i svoju ljubav, Yintai. svidjela mi se knjiga, vedra je, pozitivna, vrckasto napisana......
Още с първите няколко страници на "Един китаец на велосипед" от Ариел Магнус (изд. "ЖАР - Жанет Аргирова", 2023), без дори да усетим кога, се озоваваме в Аржентина - гореща и цветна - както по дрехите и табелите на магазините, така и по многообразната реч, която се лее по улиците и в заведенията. Следвайки сюжета, заедно с главния герой ставаме заложници в Китайския квартал на Буенос Айрес, което обаче не се оказва толкова лошо, колкото звучи, защото, както знаете, понякога сме на една случайност разстояние от истинското щастие. Не липсват стил и чувство за хумор, а цинизмите и натуралният език, използвани на моменти, допринасят за автентичното усещане, което носи книгата.
I bought this book in beautiful Buenos Aires at El Ateneo, probably the most beautiful bookshop in the western world! The book itself is amazing I read it in castellano, after my stay in Argentina and really loved it! Very satirical and witty absolutely funny and dramatic at the same time! I want to discover more Argentinian writers and read more from Ariel, congratulations! Gracias por el Té Mate e por suya linda escritura!
Me esforcé por agarrarle gusto a esta lectura, pero no se pudo. Tiene partes muy buenas, sátira muy buena y partes completamente olvidables. Lo malo es que tiene mejor inicio que final y me quedé con cara de "¿qué diablos acabo de leer!"
Recomiendo su lectura para entender la forma en que dos grupos humanos se distancian, pero buscan puntos de encuentro. Además, me gustó el tipo de humor y la desbordante imaginación del autor que cuenta desde un niño que no podía putear en un los partidos de fútbol hasta la celebración del año nuevo chino.
Se supone que es un libro de humor, pero no me reí en ningún momento. Desperdicia una oportunidad al no concentrarse en la averiguación sobre quién fue verdaderamente el pirómano. En cambio, se va por las ramas con historias supuestamente graciosas de la cultura china que terminan aburriendo. Es una novela que no te podés creer en ningún momento, sobre todo por los agregados humorísticos irrisorios que no convencen a nadie. Al final parece retomar la trama delictiva, pero hay que tener ganas de llegar al final.
Divertido e inusitado. Mas a narrativa não me prendeu no final, talvez a linguagem seja um pouco cansativa. Os primeiros 50% foram uma delícia e os últimos, arrastados. Talvez eu tenha perdido o interesse depois que eu saquei a estrutura do humor de Ariel Magnus. Ele passou de surpreendente para previsível. Ainda assim, acho que pode se tornar um bom roteiro de filme ;P
Una novela muy divertida sobre el choque de culturas y un joven vacío que de a poco se va llenando. O sea, una novela de aprendizaje (tardío). La trama inicial es una excusa para mostrar, con cierta ternura, este camino de iniciación involuntario. Un descubrimiento interesante, voy a buscar más de Magnus.
קראתיו בעברית, סיני על אפניים, אריאל מגנוס. הספר המושלם לשנה החדשה(סינית או יהודית). קולח, רווי הומור, עשיר במידע מעניין אודות סין וסיניות, בסאונד של כדורגל ארגנטיני וניחוחות מעורבים. קריאה מענגת.
Encontré en "Un chino en bicicleta" una lectura amena, sencilla, divertida y con un buen toque de cultura china. Me sentí más cerca de esta cultura y me quedo con todo lo bueno que ha aportado.
Hacía muchísimo que no me reía a carcajada limpia con un libro. Es una obra hecha desde la inteligencia y el cinismo, pero sin atisbo de oscuridad. Es para disfrutarla.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Por alguna razón tuve medianas expectativas en este libro. De hecho, terminado el primer tercio, pensé que tenía potencial para convertirse en una comedia fresca. Me equivoqué. Si caso lgo, este libro fue tedioso y mortalmente aburrido. Hay mucho material incongruente e innecesario (a mi parecer) que cambia ese aire fresco en denso y tufoso. Las exageraciones sobre las culturs me parecen aceptables, considerando la comedia bordeando lo rídiculo. Otra de las desventajas de este texto es el estilo de escritura. Realmente no creo que el autor haya aportado gran cosa a los dilogos. Al libro se le otorgó el premio La otr Orilla en el 2007. Así que algo bueno debe ser pero francamente no es un libro para mi.
La hilarante situación creada en el primer tercio de la novela se va diluyendo paulatinamente a medida que avanzas en la lectura y el autor va explicando la chocante situación: un secuestrador chino que habla perfectamente porteño ubica a su secuestrado en un piso compartido en el barrio chino de Buenos Aires. Como se dice en el libro, lo gracioso y chocante de las situaciones exóticas e incomprensibles se va perdiendo a medida que vas entendiendo (el idioma, las costumbres... la trama) hasta que comprendes que has caído de nuevo en lo cotidiano, en la rutina, en el aburrimiento. Eso mismo es lo que ocurre con la novela, cuando comprendés (léase con acento porteño) te aburrís.
Un tipo es secuestrado por un chino pirómano y es retenido en pleno barrio chino de Belgrano, hasta desarrollar una especie de Síndrome de Estocolmo. Es eso todo lo que pasa, mechado con mucho humor, narrado con un estilo particular pero no forzado. Por supuesto que el trasfondo es la inmigración, la discriminación, los prejuicios y los estereotipos. Pero el libro no cae en moralina barata de "no digan que los chinos comen perro, eso es discriminar". Al contrario: todos los personajes tienen prejuicios, todos discriminan, y está bien así. Siempre y cuando no termines en la agresión. O prendiendo fuego mueblerías al tuntún.
Ich fürchte ich verstehe es einfach nur nicht. Es fing ganz gut, ein wenig absurd und witzig an. Anfangs nur hin und wieder kurios oder "freaky" wird es immer schlimmer und mittendrin verstehe ich kaum noch worum es geht. Ständig wird zwischen Phantasie und Realität hin und her gesprungen und da die Realität in diesem Buch noch verwirrender und abstrakter ist als die Phantasie fühlt man sich selbst, also wäre man im Opium-Delirium. Leider macht mir das Buch keinen Spaß, es ist für mich mittlerweile undurchsichter als jede Bundestagssitzung geworden. Ich fürchte, ich bin nicht schlau genug um in diesem Buch köstlich-komische Unterhaltungsliteratur zu sehen. :(
Muy buena novela. No suelo leer literatura con tanto humor, pero el libro de Magnus me encantó. Tuve la suerte de conocerlo y el tipo es re copado. "Viste que el pibe es totalmente anti-futbolero", me dijo, haciendo referencia a que él es todo lo contrario, súper fanático (de hecho tiene un libro de cuentros sobre fútbol).