🔥 Η Αιώνια Φωτιά λοιπόν... Έρεν και Ιλέιν, μια Επανάσταση, μια Πληγή και μια Αυτοκρατορία. Όλα τα υλικά για μπόλικη δράση, για μπόλικες σκηνές μαχών, για αίμα.
Ναι, φυσικά και υπάρχουν όλα αυτά. Μα δεν είναι αυτά το νόημα. Ο Κωνσταντίνος κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί για να σου δείξει ότι δεν είναι εκεί το νόημα.
Μοιράζει σκηνές δράσης και σκηνές ηρεμίας με τη γνωστή από αιώνες μέθοδο "εναλλάξ", που φημολογείται ότι πρωτοχρησιμοποιήθηκε από τους Κέλτες... Ξεφεύγω, σόρι. Μοιράζει σφαγή και τραγούδια, μοιράζει βιαιότητα και δάκρυα, χαρά και απώλεια.
Και καταλαβαίνεις, όσο διαβάζεις, τι έχει πραγματικά σημασία.
Αν κι έκανε κάτι που δε θα του συγχωρέσω ποτέ (και δε θα σας πω, γιατί σπόιλερς), δε μπορώ να μη σταθώ σε όλες τις φορές που μου έφερε δάκρυα αυτό το βιβλίο. Τόσα που ο Eric Cartman θα είχε βαρέλια για μήνες. Φράσεις που μου έμειναν ακόμη και τώρα, φράσεις γεμάτες πόλεμο, μα που δοξάζουν την ειρήνη, νοσταλγία, όλα μαζί εδώ.
Το βιβλίο, μέχρι και το τέλος του, θα μπορούσε άνετα να είναι αυτοτελές. Θα το διαπιστώσετε εύκολα, αν χρησιμοποιήσετε τα μάτια σας για να το διαβάσετε. Αλλά, ακόμα κι αν δεν έχετε όραση και σας το διαβάσουν, you will get the point. Μα φυσικά, μια πρόταση αρκεί για να σε κάνει να πεις "Ω, γλυκέ Ιησού, υπάρχει κι άλλο!".
Πρέπει να πω και κάτι που, κατά τη δική μου (εντελώς υποκειμενική ξαναλέω) άποψη, είναι το μόνο αρνητικό. Νιώθω ότι έγιναν πολλά, πολύ γρήγορα. Πιστεύω πως, αν ορισμένα γεγονότα λάμβαναν περισσότερο χρόνο και χώρο, θα ήταν εντάξει. Προφανώς δε λέω ποια, γιατί σπόιλερς.
Ξέρω, ξέρω. Δεν μπορώ να είμαι εκατό τοις εκατό αντικειμενικός εδώ. Κι έχετε δίκιο να το λέτε. Εγώ όφειλα να πω αυτό που μου έδωσε αυτό το βιβλίο, δατς ιτ. Και να πω στον Κωνσταντίνο να βιαστεί να βγάλει το επόμενο!