محبوس پواتیه

by André Gide, شورا وحدتی (Translator)

این کتاب یکی از متفاوت‌ترین نوشته‌های ژید است، زیرا می‌کوشد خود را به نفع واقعیت حذف کند، او شاهدی توانمند است که می‌خواهد مجدانه به نفع حقیقت نهفته در واقعیت جاری در دو پرونده قضایی دادگاه «روان» خودش را کنار بکشد. مادری دختر بیست و پنج ساله، سالم و هوشیارش را در اتاقی تاریک و نمور حبس کرده و پسری معصوم و آرام که از کودکی در مزارع کارگری می‌کرده به ناگاه ارباب و همه اعضای خانواده‌اش را به قتل می‌رساند. به راستی چه کسی یا چه کسانی در این دو فاجعه غریب مقصرند و چگونه می‌توان بی هیچ قضاوتی صرفاً مشاهده کرد.

135 pages, Paperback

First published January 1, 1930

About the author

Diaries and novels, such as The Immoralist (1902) and Lafcadio's Adventures (1914), of noted French writer André Gide examine alienation and the drive for individuality in an often disapproving society; he won the Nobel Prize of 1947 for literature.

André Paul Guillaume Gide authored books. From beginnings in the symbolist movement, career of Gide ranged to anticolonialism between the two World Wars.

Known for his fiction as well as his autobiographical works, Gide exposes the conflict and eventual reconciliation to public view between the two sides of his personality; a straight-laced education and a narrow social moralism split apart these sides. One can see work of Gide as an investigation of freedom and empowerment in the face of moralistic and puritan constraints, and it gravitates around his continuous effort to achieve intellectual honesty. His self-exploratory texts reflect his search of full self, even to the point of owning sexual nature without betraying values at the same time. After his voyage of 1936 to the Union of Soviet Socialist Republics, the same ethos informs his political activity, as his repudiation of Communism suggests.

Chinese 安德烈·纪德

Reviews

[Mojtaba R]

داستان با روایت یک خانواده بورژوا و خوش نام شروع می شود. خانم باستین 75 ساله از تباری اشرافی و پسرش آقای پیر باستین، بخشدار سابق شهر است که با دختری اسپانیایی ازدواج کرده و دوباره به شهر پواتیه برگشته است. ملانی دختر 25 ساله این خانواده تا این سن در اجتماع دیده شده بود، اما بعد از آن کسی او را تاکنون ندیده است. او بیماری روانی دارد و خانم باستین او را در اتاقی به صورت رقت بار حبس کرده است. خدمتکاران زیادی در این خانه مشغول به کار شده اند که از این میان عاقبت جوانی نیرومند تصمیم می گیرد نامه ای به پلیس بنویسد و قضیه را افشا کند. از کمیساری فوراً به خانه خانم باستین می آیند و بالأخره دختر مفلوک را غرق در کثافات و تعفن پیدا می کنند، خانم و آقای باستین دستگیر می شوند تا مورد بازجویی قرار بگیرند. هر دو خود را تبرئه می کنند و می گویند او از بیماری روانی رنج می برد و خود داوطلبانه گرایش به انزوا دارد. پیر به شدت تحت تأثیر سلطه طلبی مادر خود می باشد و طی گزارش شاهدان چندین بار با مادرش بر سر مادیات مشاجره داشته است و نهایتاً مادرش ورود او را به خانه ممنوع می کند. به گزارش شاهدان این خانواده کلاً کثیف، طماع و خسیس هستند و زندگی پیر نیز کمتر از ملانی نیست و او نیز با وجود آزادی غرق در کثافات است و حتی اتاقش بوی تعفن می دهد و برای دستشویی از یک گلدان استفاده می کند.
خانم باستین بالأخره در زندان می میرد. بازرسی های انجام شده در مورد او و پیر و سؤال از شاهدان گزارش هایی را به دست می دهد که دادگاه را به این نتیجه می رساند که حبس ملانی نه داوطلبانه بود و نه اجباری. جنون او بعد از کشاکشی که سالها پیش او با مادرش در مورد زندگی شخصی و ازدواج داشته، باعث شده تا خانم باستین اجازه مراوده با اشخاص و محیط بیرون را به او ندهد. حال که خانم باستین از دنیا رفته است، با اینکه پیر برادر او مستحق شماتت و سرزنش است که چرا خواهرش را به مدت 25 ساله از آن اتاق نجات نداده، هیچ گناهی بر او مترتب نیست و به این ترتیب پیر توسط دادگاه تبرئه می شود. در بخش دوم این اثر با کودکی به نام مارسل ردیرو روبرو هستیم که پسری 15 ساله و مطیع و شیرین است و پدری درست و صادق دارد، اما ناگهان هفت نفر را سر می برد. کیفر خواست این پرونده اینگونه شروع می شود: کودکی گریه کنان جلوی در خانه مابیت به همسایه شان می گوید که مادر و مادربزرگش در خانه غرق در خون هستند. وقتی مردان همسایه به خانه می روند، شاهد هفت قربانی می شوند. دو خدمتکار و سه تن از اعضای خانه نیز کشته شده اند.
ردیرو را در خانه پدر و مادرش پیدا می کنند و او به این جنایت اعتراف می کند. او در اثر یک مشاجره با اربابش، آقای مابیت را می کشد و وقتی به خانه ارباب می رود، همسر حامله ارباب از شوهرش جویا می شود. ردیرو از آنجایی که می ترسد همسر ارباب به کارگاه شراب گیری برود و ارباب را در آن وضعیت ببیند، او و خدمتکار را می کشد و وقتی صدای اعضای خانواده بلند می شود، همه را قربانی می کند. فقط طفلی 4 ساله که در آشپزخانه خوابیده است، جان سالم به در می برد. ردیرو به کودک در گهواره نیز رحم نکرده است. شاهدان همه بر سلامت روحی و جسمی او تأکید می کنند و همه از رفتار او رضایت دارند. پس مسلم است که این حادثه از خصوصیات نوجوانی ناشی می شود. بی فکری و عدم خویشتن داری در این سن و فشار کاری و تحقیر ارباب باعث می شود که او دست به این جنایت بزند. دادگاه او را به 20 سال حبس محکوم می کند. ردیرو همواره از این جنایت اظهار پشیمانی می کند و نامه ای جانسوز به خانواده اش نیز می نویسد و عاقبت در تبعیدگاه بر اثر بیماری سل از دنیا می رود.

[شیدا شاهد]

اثر با ریتم خودش جلو می‌رود و خواننده را مجبور نمی‌کند تنها یک برداشت قطعی از آن داشته باشد. با توجه به عنوان «محبوس پواتیه»، همین فضا به نظرم انتخاب درستی بود. چیزی که دوست داشتم این بود که احساسات را زیادی شیک و مرتب نمی‌کند؛ آدم‌ها همان‌قدر پیچیده‌اند که باید باشند. از بین نوشته‌های André Gide، «محبوس پواتیه» برای من بیشتر با فضای خودش جواب داد تا با نتیجه‌گیری‌های آماده.

[سعید آرامش]

کتاب محبوس نمونه‌ای از نثر منسجم و اندیشیده است که به‌خوبی از ظرفیت‌های روایی خود بهره می‌برد. انسجام ساختاری اثر در سراسر متن حفظ شده و از پراکندگی مفهومی جلوگیری می‌کند. در مجموع، این کتاب را می‌توان اثری قابل‌اعتنا در میان آثار هم‌ژانر دانست.

[Golsa Jamshidi]

حال‌وهوای اثر به‌تدریج خودش را نشان می‌دهد و برای خواننده‌ای که با حوصله پیش برود، جزئیات بیشتری آشکار می‌کند. در «محبوس پواتیه» بعضی بخش‌ها بیشتر از بقیه با من همراه شدند، اما کلیت اثر منسجم و قابل‌تأمل بود.

[Saeed Pakzed]

«محبوس پواتیه» را بیشتر با دل خواندم تا با ذهن تحلیل‌گر، و فکر می‌کنم این مدل خواندن بهش می‌آمد. از خود عنوان «محبوس پواتیه» نمی‌شود با اطمینان دربارهٔ همهٔ جزئیاتش حرف زد، اما لحن و فضای اثر برایم از خط اصلی ماجرا مهم‌تر شد.

[Ana Libros]

Muy bueno

[Samaneh Masoudii]

این اثر ارزش چند بار خواندن را دارد، کتاب حس خوبی بعد از خواندن منتقل می‌کند، این کتاب بسیار روان و خوش‌خوان بود.

[Niyousha]

داستان کتاب جذاب و قابل دنبال‌کردن است، خواندن این کتاب تجربه‌ای دلنشین بود، کتاب از نظر محتوایی غنی و قابل تأمل است، کتاب حس خوبی بعد از خواندن منتقل می‌کند، پرداخت موضوعات کتاب هوشمندانه انجام شده.

[مرجان سعیدی]

مطالعه‌ی این کتاب تجربه‌ای آرام و رضایت‌بخش بود.

[شهرام صداقت]

درون‌مایه کتاب محبوس پواتیه فکربرانگیز است و نگاه تازه‌ای ارائه می‌دهد. اثر از نظر ساختار کلی منسجم و خوش‌ساخت به نظر می‌رسد. خواندن این اثر تجربه‌ای دلنشین و رضایت‌بخش است.

[Hamid Taha]

درون‌مایه کتاب محبوس پواتیه فکربرانگیز است و نگاه تازه‌ای ارائه می‌دهد. اثر از نظر ساختار کلی منسجم و خوش‌ساخت به نظر می‌رسد. خواندن این اثر تجربه‌ای دلنشین و رضایت‌بخش است.

[Shima Ltf]

کتاب محبوس نمونه‌ای قابل‌توجه از یک روایت منسجم و خوش‌پرداخت است. زبان اثر ساده اما دقیق است و انتقال مفاهیم را تسهیل می‌کند. این اثر برای علاقه‌مندان ادبیات انتخابی قابل‌اعتماد محسوب می‌شود.

[Shahin Azadi]

کتاب محبوس اثری خوش‌خوان و سنجیده به نظر می‌رسد. ریتم روایت متعادل و بدون افت است. خواندن آن تجربه‌ای رضایت‌بخش است.

[Saba Behjat]

از خوندن محبوس پواتیه واقعاً لذت بردم. هم ایده خوبی داره هم خوب تعریفش کرده. اگه اهل کتاب باشی احتمالاً ازش خوشت میاد.

[Shadan Sabouri]

چیزی که در «محبوس پواتیه» بیشتر دوست داشتم، همان حرف‌هایی بود که عمداً ناگفته ماند. از روی عنوان «محبوس پواتیه» نمی‌شود دربارهٔ همهٔ جزئیاتش مطمئن بود، اما لحن و فضای اثر شخصیت خودش را دارد.

[مرضیه حامدی]

از روی عنوان «محبوس پواتیه» نمی‌شود دربارهٔ همهٔ جزئیاتش مطمئن بود، اما لحن و فضای اثر شخصیت خودش را دارد. «محبوس پواتیه» حال خودش را دارد و نمی‌شود خیلی راحت با یک کتاب دیگر عوضش کرد.

[Raha Pirnia]

از «محبوس پواتیه» بیشتر همان چیزهایی را دوست داشتم که مستقیم گفته نمی‌شدند. عنوان «محبوس پواتیه» با حال‌وهوای کتاب جور است و اثر بدون ادعای اضافه مسیر خودش را می‌رود.

[سمیه اسدی]

از «محبوس پواتیه» بیشتر همان چیزهایی را دوست داشتم که مستقیم گفته نمی‌شدند. عنوان «محبوس پواتیه» با حال‌وهوای کتاب جور است و اثر بدون ادعای اضافه مسیر خودش را می‌رود.

[Homeira Amir Tajdar]

عنوان محبوس پواتیه با حال‌وهوای اثر جور است و داستان بدون ادعای اضافه مسیر خودش را می‌رود. وسط محبوس پواتیه چند بار مکث کردم تا اتفاق‌ها ته‌نشین شوند و این را دوست داشتم.

[آرش عرب زاده]

عنوان محبوس پواتیه با حال‌وهوای اثر جور است و داستان بدون ادعای اضافه مسیر خودش را می‌رود. وسط محبوس پواتیه چند بار مکث کردم تا اتفاق‌ها ته‌نشین شوند و این را دوست داشتم.