What do you think?
Rate this book
Η υπέρβαση της βαρύτητας
Μερικά ποτά σε ένα μπαρ αρκούν ώστε δύο αδέλφια να αναθερμάνουν τη σχέση τους. Μιλούν για την οικογένεια, τις ενοχές που κουβαλούν ως Γερμανοί, για έναν πασίγνωστο δολοφόνο, για τις χαρές της πατρότητας, την τέχνη, τη φιλοσοφία. Ο μεγαλύτερος αδελφός είναι ένας άνθρωπος ευφυής, ευαίσθητος, ιδεαλιστής, με βαθιά αισθήματα που όμως έχει καταλήξει καταθλιπτικός και αλκοολικός. Ο μικρότερος είναι πιο πειθαρχημένος, πιο πραγματιστής.
Μετά τον θάνατο του μεγάλου αδελφού ο μικρότερος θυμάται αυτή την τελευταία τους νυχτερινή βόλτα και προσπαθεί να καταλάβει πώς δύο αδέλφια ακολουθούν αντίθετους δρόμους.
"Ένα μυθιστόρημα που διαβάζεται απνευστί" (Die Welt), "βαθιά ανθρώπινο [...] παίρνει θέση ψηλά στη σφαίρα της λογοτεχνίας" (Frankfurter AIIgemeine Zeitung).
Ο Χάιντς Χέλε (γενν. Μόναχο 1978) σπούδασε φιλοσοφία στο Μόναχο και τη Νέα Υόρκη. Έχει γράψει τρία μυθιστορήματα, όλα υποψήφια για βραβεία.
Μετά τον θάνατο του μεγάλου αδελφού ο μικρότερος θυμάται αυτή την τελευταία τους νυχτερινή βόλτα και προσπαθεί να καταλάβει πώς δύο αδέλφια ακολουθούν αντίθετους δρόμους.
"Ένα μυθιστόρημα που διαβάζεται απνευστί" (Die Welt), "βαθιά ανθρώπινο [...] παίρνει θέση ψηλά στη σφαίρα της λογοτεχνίας" (Frankfurter AIIgemeine Zeitung).
Ο Χάιντς Χέλε (γενν. Μόναχο 1978) σπούδασε φιλοσοφία στο Μόναχο και τη Νέα Υόρκη. Έχει γράψει τρία μυθιστορήματα, όλα υποψήφια για βραβεία.
- GenresFictionGerman Literature
208 pages, Paperback
First published September 10, 2018
2 people are currently reading
160 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 15 of 15 reviews
October 22, 2022
Τα παντα, μια βουτια αναμεσα σε εικόνες που σιγα σιγα ξεθωριαζουν
Ο αδερφός μου δεν έζησε τον κατακερματισμό του κόσμου της πληροφορίας,
και μαζι κ τον κατακερματισμό της συνειδησης μας,
ουτε θα μπορούσε να προβλέψει την παγκόσμια υποτροπή της ανθρωπότητας
σε εγωκεντρικά, αντιμαχόμενα κ ωστόσο διόλου βιώσιμα αφ' εαυτού τος μικροκράτη
τις ρομαντικες αναφορές σε ενα θάνατο εμπλεο νοήματος, για τον Θεο ή την πατρίδα
δεν θα μπορουσε να έχει την παραμικρή ιδεα για την προσεχή πυρρειο νίκη του απομωνομένου Εγω,
ουτε για το τι θα εκανε η νίκη αυτη στον κοσμο , που πριν ηταν χωρισμένος σε ομάδες Ανθρώπων....
...Αλλα μηπως γνωριζουμε εμείς που τον ζούμε??
Έπειτα απο καθε μπουκαλι που πεφτει στον καδο . περιμενουμε λιγο κ αφουγκραζομαστε για να ακουσουμε τον ηχο των θραυσμάτων
Ο αδερφός μου δεν έζησε τον κατακερματισμό του κόσμου της πληροφορίας,
και μαζι κ τον κατακερματισμό της συνειδησης μας,
ουτε θα μπορούσε να προβλέψει την παγκόσμια υποτροπή της ανθρωπότητας
σε εγωκεντρικά, αντιμαχόμενα κ ωστόσο διόλου βιώσιμα αφ' εαυτού τος μικροκράτη
τις ρομαντικες αναφορές σε ενα θάνατο εμπλεο νοήματος, για τον Θεο ή την πατρίδα
δεν θα μπορουσε να έχει την παραμικρή ιδεα για την προσεχή πυρρειο νίκη του απομωνομένου Εγω,
ουτε για το τι θα εκανε η νίκη αυτη στον κοσμο , που πριν ηταν χωρισμένος σε ομάδες Ανθρώπων....
...Αλλα μηπως γνωριζουμε εμείς που τον ζούμε??
Έπειτα απο καθε μπουκαλι που πεφτει στον καδο . περιμενουμε λιγο κ αφουγκραζομαστε για να ακουσουμε τον ηχο των θραυσμάτων
October 23, 2022
« […] δεν έχει σημασία πόσο αγαπάς έναν άνθρωπο, όταν τον παρακολουθείς καιρό και με αρκετή ακρίβεια, και λες μέσα σου τι βλέπεις, ο άνθρωπος θα εξαφανιστεί πίσω από τις λέξεις που κατασκευάζεις γι’ αυτόν.»
Δύο ετεροθαλή αδέρφια συναντιούνται ένα χιονισμένο βράδυ στους παγωμένους δρόμους του Μόναχο.
Μία ατέρμονη περιπλάνηση στα μπαρ της πόλης.
Πολλές μπύρες, άπειρα τσιγάρα κι ανομολόγητες σκέψεις που έρχονται στην επιφάνεια, αφού οι αντιστάσεις έχουνε πια πνιγεί στο ατελείωτο αλκοόλ.
Κι ένας θάνατος αμετάκλητος, που το βαρύ φορτίο του τσακίζει εκείνους που έμειναν πίσω.
Ο μικρός αδερφός είναι αυτός που μένει πίσω.
Αυτός που πρέπει να διαχειριστεί και να μεταβολήσει το τετελεσμένο γεγονός του θανάτου.
Ο θάνατος του μεγαλύτερου αδερφού, ενός ανθρώπου υπαρξιακά ανήσυχου και ιδιαίτερα ευαίσθητου, που βρίσκει απάγκιο στο αλκοόλ και στο μούδιασμα που αυτό προσφέρει στη σκέψη, γίνεται η μέγγενη που τον συνθλίβει καθημερινά.
Απελπισμένος επιδίδεται σε έναν παραληρηματικό μονόλογο, σε μία απέλπιδα προσπάθεια να έρθει λιγάκι πιο κοντά στον χαμένο του αδερφό, ανασυνθέτοντας τον μέσα από τις τελευταίες τους κοινές αναμνήσεις.
Ένας μονόλογος ασθματικός, χωρίς σημεία στίξης και εμφανείς παραγράφους.
Ένα κείμενο που λέξη τη λέξη, μετατρέπεται σε μία εκκωφαντική κραυγή υπαρξιακής αγωνίας για την ασημαντότητα της ανθρώπινης ζωής, για την καλοσύνη που κατακρεουργείται καθημερινά, για τον φόβο του αναπόφευκτου τέλους.
Το κείμενο τρέχει, δεν υπάρχει άλλωστε χρόνος ούτε για μία ανάσα.
Ο μικρότερος αδερφός πρέπει να προλάβει.
Πρέπει να συλλέξει τα θραύσματα της μνήμης, πριν αυτά πνιγούν στη λήθη.
Κι ύστερα να τα κολλήσει όπως-όπως πριν κι η δική του ζωή σωθεί, για να καταφέρει μέσα από αυτά να κατανοήσει τον ετεροθαλή αδερφό του.
Να έρθει επιτέλους πιο κοντά του.
Έστω και τώρα.
Έστω και τόσο αργά.
Έστω κι αν η σκληρότητα της ζωή τον έχει ήδη αφανίσει.
Η αναζήτηση της τρυφερότητας είναι ίσως η τελευταία του ελπιδα!
Δύο ετεροθαλή αδέρφια συναντιούνται ένα χιονισμένο βράδυ στους παγωμένους δρόμους του Μόναχο.
Μία ατέρμονη περιπλάνηση στα μπαρ της πόλης.
Πολλές μπύρες, άπειρα τσιγάρα κι ανομολόγητες σκέψεις που έρχονται στην επιφάνεια, αφού οι αντιστάσεις έχουνε πια πνιγεί στο ατελείωτο αλκοόλ.
Κι ένας θάνατος αμετάκλητος, που το βαρύ φορτίο του τσακίζει εκείνους που έμειναν πίσω.
Ο μικρός αδερφός είναι αυτός που μένει πίσω.
Αυτός που πρέπει να διαχειριστεί και να μεταβολήσει το τετελεσμένο γεγονός του θανάτου.
Ο θάνατος του μεγαλύτερου αδερφού, ενός ανθρώπου υπαρξιακά ανήσυχου και ιδιαίτερα ευαίσθητου, που βρίσκει απάγκιο στο αλκοόλ και στο μούδιασμα που αυτό προσφέρει στη σκέψη, γίνεται η μέγγενη που τον συνθλίβει καθημερινά.
Απελπισμένος επιδίδεται σε έναν παραληρηματικό μονόλογο, σε μία απέλπιδα προσπάθεια να έρθει λιγάκι πιο κοντά στον χαμένο του αδερφό, ανασυνθέτοντας τον μέσα από τις τελευταίες τους κοινές αναμνήσεις.
Ένας μονόλογος ασθματικός, χωρίς σημεία στίξης και εμφανείς παραγράφους.
Ένα κείμενο που λέξη τη λέξη, μετατρέπεται σε μία εκκωφαντική κραυγή υπαρξιακής αγωνίας για την ασημαντότητα της ανθρώπινης ζωής, για την καλοσύνη που κατακρεουργείται καθημερινά, για τον φόβο του αναπόφευκτου τέλους.
Το κείμενο τρέχει, δεν υπάρχει άλλωστε χρόνος ούτε για μία ανάσα.
Ο μικρότερος αδερφός πρέπει να προλάβει.
Πρέπει να συλλέξει τα θραύσματα της μνήμης, πριν αυτά πνιγούν στη λήθη.
Κι ύστερα να τα κολλήσει όπως-όπως πριν κι η δική του ζωή σωθεί, για να καταφέρει μέσα από αυτά να κατανοήσει τον ετεροθαλή αδερφό του.
Να έρθει επιτέλους πιο κοντά του.
Έστω και τώρα.
Έστω και τόσο αργά.
Έστω κι αν η σκληρότητα της ζωή τον έχει ήδη αφανίσει.
Η αναζήτηση της τρυφερότητας είναι ίσως η τελευταία του ελπιδα!
October 13, 2022
Βαρετο, οσο δεν παει...
June 5, 2023
Με μία και μόνη μελαγχολική ανάσα, μέσα σε συνθήκες ενός πένθους που έχει φωλιάσει πλέον στην ψυχή, ο συγγραφέας, οριακά κρυμμένος πίσω από το προσωπείο του ανώνυμου αφηγητή, ανασυνθέτει τις τελευταίες εμπειρίες που μοιράστηκε με τον ετεροθαλή αδερφό του πριν ο τελευταίος εγκαταλείψει τα εγκόσμια. Οι αναμνήσεις και οι σκέψεις του ελίσσονται ανεξέλεγκτες στον ρυθμό της συνειδησιακής ροής, αδέσμευτες από τα στεγανά της γραμμικής εξιστόρησης. Σε ένα δομικά μονοκόμματο κείμενο, χωρίς παραγράφους και με αραιά σημεία στίξης, επιχειρεί να συμφιλιωθεί με τις δυσβάσταχτες ενοχές που τον καταβάλουν μέσα από την εξιλεωτική διαδικασία της γραφής.
(απόσπασμα κριτικής για το online περιοδικό Εξώστης)
(απόσπασμα κριτικής για το online περιοδικό Εξώστης)
November 12, 2022
Κείμενο στο Smassing Culture
Αλκοολούχα κατάδυση στον πυθμένα της ύπαρξης
Δύο αδέλφια περνούν μια νύχτα στο χιονισμένο Μόναχο τριγυρνώντας από μπαρ σε μπαρ, σε αναζήτηση μίας ακόμα μπύρας, λίγου ακόμα αλκοόλ. Ο μικρότερος αδερφός και αφηγητής δεν γνωρίζει πως αυτή θα είναι η τελευταία βραδιά που θα περάσει με τον αλκοολικό αδελφό του, ο οποίος λίγο καιρό αργότερα θα πεθάνει. Χρόνια μετά τον θάνατό του, ο αφηγητής αναθυμάται τη νύχτα εκείνη, τις συζητήσεις που έκαναν, πολιτικές, κοινωνιολογικές και φιλοσοφικές, και την ύστατη προσπάθειά τους να έρθουν εγγύτερα ο ένας στον άλλον.
Η υπέρβαση της βαρύτητας είναι το τρίτο μυθιστόρημα του 44χρονου Γερμανού Heinz Helle, τον οποίο συστήνουν στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό οι εκδόσεις Gutenberg με την έκδοση του βιβλίου αυτού στη σειρά Aldina τους, σε μετάφραση Λένιας Μαζαράκη. Το, εν μέρει μόνο, αυτοβιογραφικό βιβλίο – ο Helle, όπως ο αφηγητής του, έχει σπουδάσει φιλοσοφία και έχει χάσει έναν αδελφό από το αλκοόλ – είναι ένας πυρετικός, χειμαρρώδης μονόλογος που διαβάζεται μονορούφι, όπως πίνεται ένα περιπόθητο ποτήρι μπύρα. Με μακροπερίοδο λόγο και ελάχιστα σημεία στίξης, η αφήγηση ακολουθεί τη ροή της συνείδησης, τις νευρωνικές συνάψεις που μεταπηδούν από τη μία θεματική στην άλλη, από τον συνειρμό στην ανάμνηση, σε μια τοπογραφία της απώλειας και του πένθους, με το αλκοόλ ως καύσιμη ύλη.
Ο ανώνυμος αφηγητής και ο αδελφός του περιπλανώνται σε ένα χιονισμένο, νυχτερινό Μόναχο, από τον ένα δρόμο στον άλλο και από τη μία συζήτηση στην επόμενη, με απώτερο και μοναδικό στόχο το ιερό δισκοπότηρο του αλκοόλ, την εύρεση του επόμενου ανοιχτού μπαρ, της επόμενης δροσερής μπύρας που θα κυλήσει στις φλέβες τους και θα κατευνάσει την ανάγκη τους. Συζητούν για ένα εκτενές εύρος θεματικών, για την πολιτική, για την εγγενή ενοχή της γερμανικής καταγωγής, για την ιστορία και τη σημασία της σύνδεσής της με το παρόν, ρητορεύουν, επιχειρηματολογούν και φιλοσοφούν – εις μάτην, όμως, καθώς η πορεία τους είναι προδιαγεγραμμένη, ο δυνάστης του εθισμού αιωρείται πάνω από κάθε κουβέντα που ανταλλάσσουν, το τέλος είναι πλέον προ των πυλών.
Όσο η επίπλαστη αισιοδοξία, ο πραγματισμός και η απευαισθητοποίηση του αφηγητή συγκρούονται μετωπικά με τον νιχιλισμό και την πικρία του αδελφού του, πικρία εν μέρει απότοκη μιας παιδικής ηλικίας που κηλιδώθηκε από την παραμέληση και την απουσία, το αφήγημα της ευδαιμονίας και της πληρότητας γκρεμίζεται συθέμελα. Ο ψυχισμός του αδελφού κυβερνάται από τον Φόβο, φόβο για τη μοναξιά, για τις κτηνωδίες ενός κόσμου σε αποσύνθεση, μα πάνω απ’ όλα τον υπαρξιακό τρόμο του θανάτου, τον αρχέγονο φόβο που κρύβεται στο μεδούλι κάθε άλλης φοβίας.
Ο Helle γράφει, διά στόματος του ήρωα του, για έναν κόσμο βουτηγμένο στη διαφθορά, την αναλγησία και την απανθρωπιά, όπου οι πολιτικές και προσωπικές αποφάσεις πηδαλιουχούνται από την αδιάκοπη αναζήτηση του κέρδους, τον φονταμενταλισμό, τον σαδισμό και τη βία, το Κακό στον πυρήνα της ανθρώπινης ύπαρξης. Εμβαπτίζει τον αφηγηματικό φακό του στον κυνισμό και την απαισιοδοξία, στην κατάρρευση του ιδεαλισμού – ή, μάλλον, στην εγγενή ευαισθησία ενός χαρακτήρα υπερβολικά εύθραυστου για τον κόσμο τούτο.
Γράφει για το έγκλημα, για την τιμωρία, θεία και ανθρώπινη, για την αυτοδικία και τον ρεβανσισμό σε αντίστιξη με το κράτος δικαίου και την ισονομία, για το διακύβευμα της διεκδίκησης κοινωνικών αιτημάτων εντός του καπιταλισμού και της ελεύθερης αγοράς, θέτει πολύπλοκα πολιτικά ερωτήματα, πολυσύνθετα και δυσεπίλυτα ζητήματα ηθικής και φιλοσοφίας δικαίου, με την αφήγηση να απηχεί πληθώρα πολιτικών, φιλοσοφικών και κοινωνιολογικών ιδεών και συστημάτων, παρότι μερικές από τις πολιτικές αναλύσεις του είναι απλουστευτικές και εξισωτικές, κάποιες απόψεις αμφισβητήσιμες.
Με πρόζα σύνθετη και περίτεχνη, που ενίοτε όμως καταλήγει δυσνόητη και παραληρηματική, ο Helle μπήγει το μαχαίρι στο κόκαλο της ανθρώπινης ύπαρξης, της καθημερινής, μάταιης άγρας της ευτυχίας και της πληρότητας, και της χημικής αποχαύνωσης που ο άνθρωπος επιλέγει ως ύστατο μέσο επιβίωσης, αγγίζοντας έτσι τις βαθύτερες ψυχικές χορδές του αναγνώστη, γράφοντας για τον δικό του πόνο, τον δικό του υπαρξιακό τρόμο. Ο ήρωας του, και μέσω αυτού ο ίδιος ο συγγραφέας, αποπειράται απέλπιδα να υπερβεί τη βαρύτητα, τη βαρύ��ητα του ζόφου ενός κόσμου όπου το ανθρώπινο Κακό κυριαρχεί, τη βαρύτητα της ενοχής, προσωπικής και συλλογικής, τη βαρύτητα της κατακόρυφης ηθικής πτώσης.
Ασθματικός μονόλογος, φιλοσοφική πραγματεία, κατάβαση, ενίοτε ομφαλοσκοπική, στα έγκατα του συνειδητού και de profundis εξομολόγηση, Η υπέρβαση της βαρύτητας είναι ένα βιβλίο για την ιστορική μνήμη, για την ενοχή, για τον εθισμό και την απώλεια – μια υπαρξιακή κατάδυση στον βαραθρώδη πυθμένα του μπουκαλιού, της απόγνωσης, της ίδιας της ζωής.
Αλκοολούχα κατάδυση στον πυθμένα της ύπαρξης
Δύο αδέλφια περνούν μια νύχτα στο χιονισμένο Μόναχο τριγυρνώντας από μπαρ σε μπαρ, σε αναζήτηση μίας ακόμα μπύρας, λίγου ακόμα αλκοόλ. Ο μικρότερος αδερφός και αφηγητής δεν γνωρίζει πως αυτή θα είναι η τελευταία βραδιά που θα περάσει με τον αλκοολικό αδελφό του, ο οποίος λίγο καιρό αργότερα θα πεθάνει. Χρόνια μετά τον θάνατό του, ο αφηγητής αναθυμάται τη νύχτα εκείνη, τις συζητήσεις που έκαναν, πολιτικές, κοινωνιολογικές και φιλοσοφικές, και την ύστατη προσπάθειά τους να έρθουν εγγύτερα ο ένας στον άλλον.
Η υπέρβαση της βαρύτητας είναι το τρίτο μυθιστόρημα του 44χρονου Γερμανού Heinz Helle, τον οποίο συστήνουν στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό οι εκδόσεις Gutenberg με την έκδοση του βιβλίου αυτού στη σειρά Aldina τους, σε μετάφραση Λένιας Μαζαράκη. Το, εν μέρει μόνο, αυτοβιογραφικό βιβλίο – ο Helle, όπως ο αφηγητής του, έχει σπουδάσει φιλοσοφία και έχει χάσει έναν αδελφό από το αλκοόλ – είναι ένας πυρετικός, χειμαρρώδης μονόλογος που διαβάζεται μονορούφι, όπως πίνεται ένα περιπόθητο ποτήρι μπύρα. Με μακροπερίοδο λόγο και ελάχιστα σημεία στίξης, η αφήγηση ακολουθεί τη ροή της συνείδησης, τις νευρωνικές συνάψεις που μεταπηδούν από τη μία θεματική στην άλλη, από τον συνειρμό στην ανάμνηση, σε μια τοπογραφία της απώλειας και του πένθους, με το αλκοόλ ως καύσιμη ύλη.
Ο ανώνυμος αφηγητής και ο αδελφός του περιπλανώνται σε ένα χιονισμένο, νυχτερινό Μόναχο, από τον ένα δρόμο στον άλλο και από τη μία συζήτηση στην επόμενη, με απώτερο και μοναδικό στόχο το ιερό δισκοπότηρο του αλκοόλ, την εύρεση του επόμενου ανοιχτού μπαρ, της επόμενης δροσερής μπύρας που θα κυλήσει στις φλέβες τους και θα κατευνάσει την ανάγκη τους. Συζητούν για ένα εκτενές εύρος θεματικών, για την πολιτική, για την εγγενή ενοχή της γερμανικής καταγωγής, για την ιστορία και τη σημασία της σύνδεσής της με το παρόν, ρητορεύουν, επιχειρηματολογούν και φιλοσοφούν – εις μάτην, όμως, καθώς η πορεία τους είναι προδιαγεγραμμένη, ο δυνάστης του εθισμού αιωρείται πάνω από κάθε κουβέντα που ανταλλάσσουν, το τέλος είναι πλέον προ των πυλών.
Όσο η επίπλαστη αισιοδοξία, ο πραγματισμός και η απευαισθητοποίηση του αφηγητή συγκρούονται μετωπικά με τον νιχιλισμό και την πικρία του αδελφού του, πικρία εν μέρει απότοκη μιας παιδικής ηλικίας που κηλιδώθηκε από την παραμέληση και την απουσία, το αφήγημα της ευδαιμονίας και της πληρότητας γκρεμίζεται συθέμελα. Ο ψυχισμός του αδελφού κυβερνάται από τον Φόβο, φόβο για τη μοναξιά, για τις κτηνωδίες ενός κόσμου σε αποσύνθεση, μα πάνω απ’ όλα τον υπαρξιακό τρόμο του θανάτου, τον αρχέγονο φόβο που κρύβεται στο μεδούλι κάθε άλλης φοβίας.
Ο Helle γράφει, διά στόματος του ήρωα του, για έναν κόσμο βουτηγμένο στη διαφθορά, την αναλγησία και την απανθρωπιά, όπου οι πολιτικές και προσωπικές αποφάσεις πηδαλιουχούνται από την αδιάκοπη αναζήτηση του κέρδους, τον φονταμενταλισμό, τον σαδισμό και τη βία, το Κακό στον πυρήνα της ανθρώπινης ύπαρξης. Εμβαπτίζει τον αφηγηματικό φακό του στον κυνισμό και την απαισιοδοξία, στην κατάρρευση του ιδεαλισμού – ή, μάλλον, στην εγγενή ευαισθησία ενός χαρακτήρα υπερβολικά εύθραυστου για τον κόσμο τούτο.
Γράφει για το έγκλημα, για την τιμωρία, θεία και ανθρώπινη, για την αυτοδικία και τον ρεβανσισμό σε αντίστιξη με το κράτος δικαίου και την ισονομία, για το διακύβευμα της διεκδίκησης κοινωνικών αιτημάτων εντός του καπιταλισμού και της ελεύθερης αγοράς, θέτει πολύπλοκα πολιτικά ερωτήματα, πολυσύνθετα και δυσεπίλυτα ζητήματα ηθικής και φιλοσοφίας δικαίου, με την αφήγηση να απηχεί πληθώρα πολιτικών, φιλοσοφικών και κοινωνιολογικών ιδεών και συστημάτων, παρότι μερικές από τις πολιτικές αναλύσεις του είναι απλουστευτικές και εξισωτικές, κάποιες απόψεις αμφισβητήσιμες.
Με πρόζα σύνθετη και περίτεχνη, που ενίοτε όμως καταλήγει δυσνόητη και παραληρηματική, ο Helle μπήγει το μαχαίρι στο κόκαλο της ανθρώπινης ύπαρξης, της καθημερινής, μάταιης άγρας της ευτυχίας και της πληρότητας, και της χημικής αποχαύνωσης που ο άνθρωπος επιλέγει ως ύστατο μέσο επιβίωσης, αγγίζοντας έτσι τις βαθύτερες ψυχικές χορδές του αναγνώστη, γράφοντας για τον δικό του πόνο, τον δικό του υπαρξιακό τρόμο. Ο ήρωας του, και μέσω αυτού ο ίδιος ο συγγραφέας, αποπειράται απέλπιδα να υπερβεί τη βαρύτητα, τη βαρύ��ητα του ζόφου ενός κόσμου όπου το ανθρώπινο Κακό κυριαρχεί, τη βαρύτητα της ενοχής, προσωπικής και συλλογικής, τη βαρύτητα της κατακόρυφης ηθικής πτώσης.
Ασθματικός μονόλογος, φιλοσοφική πραγματεία, κατάβαση, ενίοτε ομφαλοσκοπική, στα έγκατα του συνειδητού και de profundis εξομολόγηση, Η υπέρβαση της βαρύτητας είναι ένα βιβλίο για την ιστορική μνήμη, για την ενοχή, για τον εθισμό και την απώλεια – μια υπαρξιακή κατάδυση στον βαραθρώδη πυθμένα του μπουκαλιού, της απόγνωσης, της ίδιας της ζωής.
November 27, 2022
Λίγα βιβλία με έχουν ωθήσει να τα παρατήσω στη μέση. Αυτό τα κατάφερε!!!
June 17, 2019
Nach zwei von der Grundstimmung her eher hoffnungslosen, aber trotzdem fesselnden Büchern von Helle habe ich mich gefragt, “ob wir bei Helle auch mal ein paar Sonnenstrahlen sehen”. Mit seinem dritten Werk kann ich diese Frage ziemlich klar verneinen. Wenn Sie wissen wollen, wie eine klinische Depression aussieht, sollten Sie dieses Buch lesen. Die Handlung gibt sich schlicht: Ein Mann schreibt im Rückblick über drei Gespräche mit seinem mittlerweile verstorbenen älteren Bruder. Dieser teilt sich dem jüngeren ausgiebig mit und lässt sich dabei vor allem über das Schlechte und nicht Gelingende in der Welt aus. Das Ganze so massiv, dass ich den Roman nach zwei Dritteln erst einmal weglegen musste, weil mir die tiefe Schwärze und die verwirrten Gedankengänge einfach zu viel wurden.
Hinzu kommt, dass der Autor, noch stärker als in seinen beiden ersten Veröffentlichungen, nicht viel von Punkt und Komma hält. Scheinbar ewig vor sich hin mäandernde Satz-Ungetüme verstärken die dauernde Tristesse noch einmal. Das mag Stilmittel sein, um eine psychische Notsituation treffend aufs Papier zu bringen. Angenehm zu lesen ist es aber nicht. Halbwegs spannend fand ich die Versuche des jüngeren Bruders, sich seinem Verwandten emotional zu nähern. Besonders die Rückblicke, teils auf Kinderzeiten, haben mir gut gefallen und Helle versteht es, wehmütig die Vergangenheit auferstehen zu lassen.
Spaß gemacht hat mir auch der nächtliche Streifzug durch München, bei dem (mittelalte) Freunde der Boazn-Szene sicher das eine oder andere Lokal kennen dürften. Über allem liegt jedoch – bis auf einen kleinen Hoffnungsschimmer am Ende des Romans – eine bleierne Niedergeschlagenheit und ehrlich gesagt verspüre ich nach diesem Buch erst einmal kein großes Bedürfnis auf einen weiteren Helle. Nichts gegen tiefgründige Literatur, die meist länger hängen bleibt als Triviales, aber die ganze Zeit in seelische Abgründe und verworrene Gedankengänge zu blicken, ist mir dann doch zu viel.
Hinzu kommt, dass der Autor, noch stärker als in seinen beiden ersten Veröffentlichungen, nicht viel von Punkt und Komma hält. Scheinbar ewig vor sich hin mäandernde Satz-Ungetüme verstärken die dauernde Tristesse noch einmal. Das mag Stilmittel sein, um eine psychische Notsituation treffend aufs Papier zu bringen. Angenehm zu lesen ist es aber nicht. Halbwegs spannend fand ich die Versuche des jüngeren Bruders, sich seinem Verwandten emotional zu nähern. Besonders die Rückblicke, teils auf Kinderzeiten, haben mir gut gefallen und Helle versteht es, wehmütig die Vergangenheit auferstehen zu lassen.
Spaß gemacht hat mir auch der nächtliche Streifzug durch München, bei dem (mittelalte) Freunde der Boazn-Szene sicher das eine oder andere Lokal kennen dürften. Über allem liegt jedoch – bis auf einen kleinen Hoffnungsschimmer am Ende des Romans – eine bleierne Niedergeschlagenheit und ehrlich gesagt verspüre ich nach diesem Buch erst einmal kein großes Bedürfnis auf einen weiteren Helle. Nichts gegen tiefgründige Literatur, die meist länger hängen bleibt als Triviales, aber die ganze Zeit in seelische Abgründe und verworrene Gedankengänge zu blicken, ist mir dann doch zu viel.
January 12, 2023
Αυτό το βιβλίο δεν την υπερβαίνει την βαρύτητα, είναι, αντιθέτως, βαρύ και ασήκωτο! Μου άρεσε. Μου έκανε την καρδιά περιβόλι, βέβαια, αλλά μου άρεσε.
Διαβάζεται απνευστί αλλά δεν είναι εύκολο. Δεν είναι εύκολο ούτε ως προς την μορφή του κειμένου: τα σημεία στίξης ειναι σχεδόν ανύπαρκτα, η εναλλαγή προσώπων από τον αφηγητή στον αδερφό του και τα λόγια του που έχουν καταγραφεί στην μνήμη του ειναι δυσδιάκριτη, ούτε ως προς την θεματολογία: αναμνήσεις από την τελευταία συνάντηση του αφηγητή με τον νεκρό, πλέον, αδερφό του.
Το Η Υπέρβαση της Βαρύτητας είναι ένα πολύ συγκινητικό, κατά την γνώμη μου, βιβλίο, χωρίς το ίδιο να θέλει με την βία να κάνει επίκληση στο συναίσθημα. Ο πόνος του αφηγητή δεν είναι υπέρμετρα έκδηλος, τον νιώθεις περισσότερο υποδόρια από αυτή του την ανάγκη να ανατρέξει στις αναμνήσεις του και να αρχίσει να κατηγορεί, να κατανοεί, να δικαιολογεί τον αδερφό του και ταυτόχρονα να προσπαθεί να μετριάσει ή να διώξει τις προσωπικές του ερινύες για τοτε που του μίλησε άσχημα, για τότε που δεν σήκωσε το τηλέφωνο, για τότε που δεν έκλαψε στην αναγγελία του θανάτου του.
Δεν νομίζω πως είναι εύκολο να περιγράψει κανείς αυτό το βιβλίο, πόσο μάλλον να το κρίνει. Είναι σαν μια προσωπική εξομολόγηση (αν και ο συγγραφέας λέει πώς δεν είναι αυτοβιογραφικό, κι ας είχε κι εκείνος έναν αδερφό κάποτε που πέθανε από το ποτό) και ποιος έχει το δικαίωμα να κρίνει μια εξομολόγηση; Μπορεί απλά, να πει αν τον άγγιξε ή όχι. Εμένα, προσωπικά, δεν με άγγιξε αλλά μου έδωσε έδωσε γροθιά στο στομάχι!
Διαβάζεται απνευστί αλλά δεν είναι εύκολο. Δεν είναι εύκολο ούτε ως προς την μορφή του κειμένου: τα σημεία στίξης ειναι σχεδόν ανύπαρκτα, η εναλλαγή προσώπων από τον αφηγητή στον αδερφό του και τα λόγια του που έχουν καταγραφεί στην μνήμη του ειναι δυσδιάκριτη, ούτε ως προς την θεματολογία: αναμνήσεις από την τελευταία συνάντηση του αφηγητή με τον νεκρό, πλέον, αδερφό του.
Το Η Υπέρβαση της Βαρύτητας είναι ένα πολύ συγκινητικό, κατά την γνώμη μου, βιβλίο, χωρίς το ίδιο να θέλει με την βία να κάνει επίκληση στο συναίσθημα. Ο πόνος του αφηγητή δεν είναι υπέρμετρα έκδηλος, τον νιώθεις περισσότερο υποδόρια από αυτή του την ανάγκη να ανατρέξει στις αναμνήσεις του και να αρχίσει να κατηγορεί, να κατανοεί, να δικαιολογεί τον αδερφό του και ταυτόχρονα να προσπαθεί να μετριάσει ή να διώξει τις προσωπικές του ερινύες για τοτε που του μίλησε άσχημα, για τότε που δεν σήκωσε το τηλέφωνο, για τότε που δεν έκλαψε στην αναγγελία του θανάτου του.
Δεν νομίζω πως είναι εύκολο να περιγράψει κανείς αυτό το βιβλίο, πόσο μάλλον να το κρίνει. Είναι σαν μια προσωπική εξομολόγηση (αν και ο συγγραφέας λέει πώς δεν είναι αυτοβιογραφικό, κι ας είχε κι εκείνος έναν αδερφό κάποτε που πέθανε από το ποτό) και ποιος έχει το δικαίωμα να κρίνει μια εξομολόγηση; Μπορεί απλά, να πει αν τον άγγιξε ή όχι. Εμένα, προσωπικά, δεν με άγγιξε αλλά μου έδωσε έδωσε γροθιά στο στομάχι!
November 26, 2023
Mal wieder ein Buch, das ich vor Jahren weggelegt, jetzt bei meinen Eltern Zuhause gefunden und ohne Erwartungen zu lesen begonnen habe (eigentlich explizit so "etwas Leichtes" erwartet, das sich abends neben der Masterarbeit lesen lässt). Long story short: das war's nicht. Stattdessen ein wahnsinnig dichter Text voller Ideen, Querverweisen & Parallelen zum eigenen Leben. Lässt einen nicht so schnell los. Grossartig!
February 1, 2019
Oh, diese Sätze! Sie fangen die emotionale (Nicht-) Verbindung der Brüder in „Die Überwindung der Schwerkraft“ wirklich toll ein und halten auch ganz wunderbar die Atmosphäre beisammen, wenn… ja, wenn sie nicht so ellenlang wären, als dass sich der gesamte Text in wenig mehr als nur einem einzigen gigantischen Textblock liest. Meiner Meinung nach hat Heinz Helle hier mit dem Fehlen der Punkte und Absätze die berauschende Wirkung seiner Worte und philosophischen Ergüsse schlichtweg zerstört. Wirklich schade darum!
November 6, 2022
Δύσκολο ανάγνωσμα, δεν προτεινεται για ωρες χαλάρωσης.
Μέσα απο σκοτεινές στιγμές της ευρωπαικης ιστορίας αλλα και της απόγνωσης που αυτες προκαλουν στον μεγαλο αδερφό, ο τελευταιος αναζητά τι ειναι αυτο που νοηματοδοτει την ζωη του/μας.
Στο πρώτο μίσο ίσως κουράσει η παραληρηματική αφήγηση και ο μακροπεριοδος λόγος, στο τέλος όλα κουμπώνουν και νιώθεις..αβολα.
Η εκδίκηση του καλού.
Μέσα απο σκοτεινές στιγμές της ευρωπαικης ιστορίας αλλα και της απόγνωσης που αυτες προκαλουν στον μεγαλο αδερφό, ο τελευταιος αναζητά τι ειναι αυτο που νοηματοδοτει την ζωη του/μας.
Στο πρώτο μίσο ίσως κουράσει η παραληρηματική αφήγηση και ο μακροπεριοδος λόγος, στο τέλος όλα κουμπώνουν και νιώθεις..αβολα.
Η εκδίκηση του καλού.
October 15, 2022
Ενα τεράστιο μπλοκ κειμένου.
October 18, 2022
Brotherhood κι έτσι
December 30, 2022
Η υπέρβαση της βαρύτητας είναι ένας πυρετικός, χειμαρρώδης μονόλογος που διαβάζεται μονορούφι, όπως πίνεται ένα περιπόθητο ποτήρι μπύρα. Με μακροπερίοδο λόγο και ελάχιστα σημεία στίξης, η αφήγηση ακολουθεί τη ροή της συνείδησης, τις νευρωνικές συνάψεις που μεταπηδούν από τη μία θεματική στην άλλη, από τον συνειρμό στην ανάμνηση, σε μια τοπογραφία της απώλειας και του πένθους, με το αλκοόλ ως καύσιμη ύλη. Ο ανώνυμος αφηγητής και ο αδελφός του περιπλανώνται σε ένα χιονισμένο, νυχτερινό Μόναχο, από τον ένα δρόμο στον άλλο και από τη μία συζήτηση στην επόμενη, με απώτερο και μοναδικό στόχο το ιερό δισκοπότηρο του αλκοόλ, την εύρεση του επόμενου ανοιχτού μπαρ, της επόμενης δροσερής μπύρας που θα κυλήσει στις φλέβες τους και θα κατευνάσει την ανάγκη τους. Συζητούν για ένα εκτενές εύρος θεματικών, για την πολιτική, για την εγγενή ενοχή της γερμανικής καταγωγής, για την ιστορία και τη σημασία της σύνδεσής της με το παρόν, ρητορεύουν, επιχειρηματολογούν και φιλοσοφούν – εις μάτην, όμως, καθώς η πορεία τους είναι προδιαγεγραμμένη, ο δυνάστης του εθισμού αιωρείται πάνω από κάθε κουβέντα που ανταλλάσσουν, το τέλος είναι πλέον προ των πυλών.
Όσο η επίπλαστη αισιοδοξία, ο πραγματισμός και η απευαισθητοποίηση του αφηγητή συγκρούονται μετωπικά με τον νιχιλισμό και την πικρία του αδελφού του, πικρία εν μέρει απότοκη μιας παιδικής ηλικίας που κηλιδώθηκε από την παραμέληση και την απουσία, το αφήγημα της ευδαιμονίας και της πληρότητας γκρεμίζεται συθέμελα. Ο ψυχισμός του αδελφού κυβερνάται από τον Φόβο, φόβο για τη μοναξιά, για τις κτηνωδίες ενός κόσμου σε αποσύνθεση, μα πάνω απ’ όλα τον υπαρξιακό τρόμο του θανάτου, τον αρχέγονο φόβο που κρύβεται στο μεδούλι κάθε άλλης φοβίας.
Ο Helle γράφει, διά στόματος του ήρωα του, για έναν κόσμο βουτηγμένο στη διαφθορά, την αναλγησία και την απανθρωπιά, όπου οι πολιτικές και προσωπικές αποφάσεις πηδαλιουχούνται από την αδιάκοπη αναζήτηση του κέρδους, τον φονταμενταλισμό, τον σαδισμό και τη βία, το Κακό στον πυρήνα της ανθρώπινης ύπαρξης. Εμβαπτίζει τον αφηγηματικό φακό του στον κυνισμό και την απαισιοδοξία, στην κατάρρευση του ιδεαλισμού – ή, μάλλον, στην εγγενή ευαισθησία ενός χαρακτήρα υπερβολικά εύθραυστου για τον κόσμο τούτο. Γράφει για το έγκλημα, για την τιμωρία, θεία και ανθρώπινη, για την αυτοδικία και τον ρεβανσισμό σε αντίστιξη με το κράτος δικαίου και την ισονομία, για το διακύβευμα της διεκδίκησης κοινωνικών αιτημάτων εντός του καπιταλισμού και της ελεύθερης αγοράς, θέτει πολύπλοκα πολιτικά ερωτήματα, πολυσύνθετα και δυσεπίλυτα ζητήματα ηθικής και φιλοσοφίας δικαίου, με την αφήγηση να απηχεί πληθώρα πολιτικών, φιλοσοφικών και κοινωνιολογικών ιδεών και συστημάτων, παρότι μερικές από τις πολιτικές αναλύσεις του είναι απλουστευτικές και εξισωτικές, κάποιες απόψεις αμφισβητήσιμες.
Με πρόζα σύνθετη και περίτεχνη, που ενίοτε όμως καταλήγει δυσνόητη και παραληρηματική, ο Helle μπήγει το μαχαίρι στο κόκαλο της ανθρώπινης ύπαρξης, της καθημερινής, μάταιης άγρας της ευτυχίας και της πληρότητας, και της χημικής αποχαύνωσης που ο άνθρωπος επιλέγει ως ύστατο μέσο επιβίωσης, αγγίζοντας έτσι τις βαθύτερες ψυχικές χορδές του αναγνώστη, γράφοντας για τον δικό του πόνο, τον δικό του υπαρξιακό τρόμο. Ο ήρωας του, και μέσω αυτού ο ίδιος ο συγγραφέας, αποπειράται απέλπιδα να υπερβεί τη βαρύτητα, τη βαρύτητα του ζόφου ενός κόσμου όπου το ανθρώπινο Κακό κυριαρχεί, τη βαρύτητα της ενοχής, προσωπικής και συλλογικής, τη βαρύτητα της κατακόρυφης ηθικής πτώσης. Ασθματικός μονόλογος, φιλοσοφική πραγματεία, κατάβαση, ενίοτε ομφαλοσκοπική, στα έγκατα του συνειδητού και de profundis εξομολόγηση, Η υπέρβαση της βαρύτητας είναι ένα βιβλίο για την ιστορική μνήμη, για την ενοχή, για τον εθισμό και την απώλεια – μια υπαρξιακή κατάδυση στον βαραθρώδη πυθμένα του μπουκαλιού, της απόγνωσης, της ίδιας της ζωής.
Όσο η επίπλαστη αισιοδοξία, ο πραγματισμός και η απευαισθητοποίηση του αφηγητή συγκρούονται μετωπικά με τον νιχιλισμό και την πικρία του αδελφού του, πικρία εν μέρει απότοκη μιας παιδικής ηλικίας που κηλιδώθηκε από την παραμέληση και την απουσία, το αφήγημα της ευδαιμονίας και της πληρότητας γκρεμίζεται συθέμελα. Ο ψυχισμός του αδελφού κυβερνάται από τον Φόβο, φόβο για τη μοναξιά, για τις κτηνωδίες ενός κόσμου σε αποσύνθεση, μα πάνω απ’ όλα τον υπαρξιακό τρόμο του θανάτου, τον αρχέγονο φόβο που κρύβεται στο μεδούλι κάθε άλλης φοβίας.
Ο Helle γράφει, διά στόματος του ήρωα του, για έναν κόσμο βουτηγμένο στη διαφθορά, την αναλγησία και την απανθρωπιά, όπου οι πολιτικές και προσωπικές αποφάσεις πηδαλιουχούνται από την αδιάκοπη αναζήτηση του κέρδους, τον φονταμενταλισμό, τον σαδισμό και τη βία, το Κακό στον πυρήνα της ανθρώπινης ύπαρξης. Εμβαπτίζει τον αφηγηματικό φακό του στον κυνισμό και την απαισιοδοξία, στην κατάρρευση του ιδεαλισμού – ή, μάλλον, στην εγγενή ευαισθησία ενός χαρακτήρα υπερβολικά εύθραυστου για τον κόσμο τούτο. Γράφει για το έγκλημα, για την τιμωρία, θεία και ανθρώπινη, για την αυτοδικία και τον ρεβανσισμό σε αντίστιξη με το κράτος δικαίου και την ισονομία, για το διακύβευμα της διεκδίκησης κοινωνικών αιτημάτων εντός του καπιταλισμού και της ελεύθερης αγοράς, θέτει πολύπλοκα πολιτικά ερωτήματα, πολυσύνθετα και δυσεπίλυτα ζητήματα ηθικής και φιλοσοφίας δικαίου, με την αφήγηση να απηχεί πληθώρα πολιτικών, φιλοσοφικών και κοινωνιολογικών ιδεών και συστημάτων, παρότι μερικές από τις πολιτικές αναλύσεις του είναι απλουστευτικές και εξισωτικές, κάποιες απόψεις αμφισβητήσιμες.
Με πρόζα σύνθετη και περίτεχνη, που ενίοτε όμως καταλήγει δυσνόητη και παραληρηματική, ο Helle μπήγει το μαχαίρι στο κόκαλο της ανθρώπινης ύπαρξης, της καθημερινής, μάταιης άγρας της ευτυχίας και της πληρότητας, και της χημικής αποχαύνωσης που ο άνθρωπος επιλέγει ως ύστατο μέσο επιβίωσης, αγγίζοντας έτσι τις βαθύτερες ψυχικές χορδές του αναγνώστη, γράφοντας για τον δικό του πόνο, τον δικό του υπαρξιακό τρόμο. Ο ήρωας του, και μέσω αυτού ο ίδιος ο συγγραφέας, αποπειράται απέλπιδα να υπερβεί τη βαρύτητα, τη βαρύτητα του ζόφου ενός κόσμου όπου το ανθρώπινο Κακό κυριαρχεί, τη βαρύτητα της ενοχής, προσωπικής και συλλογικής, τη βαρύτητα της κατακόρυφης ηθικής πτώσης. Ασθματικός μονόλογος, φιλοσοφική πραγματεία, κατάβαση, ενίοτε ομφαλοσκοπική, στα έγκατα του συνειδητού και de profundis εξομολόγηση, Η υπέρβαση της βαρύτητας είναι ένα βιβλίο για την ιστορική μνήμη, για την ενοχή, για τον εθισμό και την απώλεια – μια υπαρξιακή κατάδυση στον βαραθρώδη πυθμένα του μπουκαλιού, της απόγνωσης, της ίδιας της ζωής.
Displaying 1 - 15 of 15 reviews