Willem en mijn wellust

by Jeroen Olyslaegers

Een spectaculaire novelle die zwierig de brug slaat tussen de zestiende en de negentiende eeuw.

Hippolyte van Damme ontvreemdt in het jaar 1885 oude brieven van een boekenantiquaar. Het blijken smeekbrieven te zijn van Willem Silvius, een gevangene en voormalig drukker ten tijde van de Beeldenstorm, en ze zijn gericht aan zijn echtgenote. Als feuilletonschrijver, steeds op zoek naar sensationeel leesvoer, meent Hippolyte goud in handen te hebben.
Maar dat goud blijkt uiteindelijk slijk, en de gevolgen van zijn kleine misdaad besmeuren al snel de rest van zijn leven. De bekentenis van de diefstal aan zijn minnares Amandine en zijn zwijgen erover tegen zijn vrouw Catharina splijten zijn leven in tweeën.

In Willem en mijn wellust sleurt Olyslaegers de lezer mee in dit tragikomische leven, getekend door boekengekte, diefstal en wellust, en vertelt ons tegelijk iets over wat mannen menen te weten over vrouwen.

Genres: Fiction

96 pages, Paperback

Published October 4, 2022

About the author

Jeroen Olyslaegers is een Vlaamse schrijver.

Jeroen Olyslaegers in de Nederlandstalige Wikipedia

Jeroen Olyslaegers in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren

Jeroen Olyslaegers bij "Schrijversgewijs"


Jeroen Olyslaegers is a Flemish writer.

Reviews

[Marco · Rating 4 out of 5]

Smeuïg en in zwierig Vlaams Nederlands vertelt verhaal over diefstal en bedrog op twee niveaus en in twee parallelle verhaallijnen. Stelen uit lust of stelen uit noodzaak, welke is het? Met onderweg heerlijke uitspraken als “kuchend gelijk een non die met een sigaar was betrapt”. Fantastisch. Ik heb me zwaar geamuseerd met dit boekje.

[Tamara · Rating 3 out of 5]

“Willem en mijn wellust” bouwt verder op het eerder verschenen confituurboekje “Willem” van Olyslaegers. De toegevoegde “wellust” slaat op het vrouwelijke personage Amandine, die dan weer het hoofdpersonage is van zijn nieuwe roman-in-wording. Hierdoor vormt dit kleine boekje de perfecte schakel tussen “Wildevrouw” en de “Wonderen en de Waan” (als ik mij niet vergis zou dat de titel zijn van de op-komst-zijnde roman).

Ik ben alvast getriggerd om Amandine beter te leren kennen, laat die nieuwe roman maar komen!

[Maaike · Rating 4 out of 5]

Eerste keer Olyslaegers. Ik betrapte mezelf op een ongeplande luidop gezuchte ‘wauw’. Niet de laatste keer Olyslaegers.

[Cathérine · Rating 3 out of 5]

3 1/2 *

[Bart · Rating 4 out of 5]

4 ⭐️

[Gust P · Rating 3 out of 5]

3,5*

[Sophie · Rating 3 out of 5]

Het is een mooie aanvulling of zijsprong van het verhaal van wildevrouw. Zonder die achtergrond vrees ik dat dit boekje wat karig is.

[Stephanie · Rating 3 out of 5]

Amai, da's geen pageturner.

[José Muylaert · Rating 3 out of 5]

Een bijzonder boek, vond ik. Het heeft een soort verhaal ( brieven ) binnen een verhaal, met beide dezelfde conclusie, welke de hoofdpersoon ( tevens verteller in dit boek ) pas laat ziet.
Soms moest ik een paar dingen opzoeken - ik vermoed dat een Vlaming of Antwerpenaar meer uit dit boek kan halen dan dat ik deed.

Ik heb het graag gelezen, genoot vooral van het fraaie taalgebruik.

[Mimi · Rating 2 out of 5]

I read Wil & Wildevrouw from Olyslaeghers. Both books, I considered masterpieces & were a delight for the reader who got drawn into the midst of happenings & centuries. This book was different. The book could not really keep my focussed attention. Perhaps because of the content which merely had its origins in the stolen letters. But one message got clearly expressed here by Olyslaeghers. That through all times & regardless of history, the combined attributes of power - money - greed, most often lead to misery to those being torn apart by it. Whether it be man/woman, nations, rich/poor, leaders/ politiciàs versus the ordinary population….
Only few men/women possess the noble gift of being able to cope with power & money in an ethic manner without losing themselves in a web of corruption/greed/lies/self-deceit & distortion of thruth. That is a lesson of all times. And applies up till today. It is the burden to carry of mankind: lessons are NOT learned. History does keep repeating itself.

[Bruno · Rating 3 out of 5]

***1/2

Eind vorig jaar publiceerde Jeroen Olyslaegers Willem, een kort boekje dat gratis verdeeld werd als cadeau voor de klanten van de Confituur Boekhandels.

Willem vertelt het verhaal van Hippolyte van Damme, een feuilletonschrijver, die op zijn doodsbed in 1910 bekent een aantal brieven te hebben ontvreemd uit een antiquariaat. Het betreft een correspondentie tussen Willem Silvius, een drukker uit de zestiende eeuw, en diens vrouw.

Willem en mijn wellust, bevat datzelfde verhaal maar het krijgt een verdere dimensie via de introductie van Amandine, de minnares van Hippolyte. De nieuwe versie blijft daardoor interessant, ook voor wie de eerste versie reeds heeft gelezen.

In een interview door Stef Selfslagh voor De Morgen (1.10.2022), stelt Olyslaegers: “Toen De Bezige Bij me liet weten dat het Willem wilde heruitgeven, heb ik de kans gegrepen om het boek te herwerken. Om er een veel ambitieuzer verhaal van te maken. Willem gaat over diefstal, Willem en mijn wellust over het bezit ná de diefstal. Het gebeurt in de literatuur niet vaak dat je eenzelfde verhaal op verschillende manieren kunt uitwerken. Ik ben blij dat ik dat voor één keer wel heb kunnen doen.”

Verder wordt gesuggereerd dat dit boekje niet alleen een brug slaat tussen de zestiende en de negentiende eeuw, maar tevens de link zal vormen tussen Wildevrouw (dat ik dringend eens moet lezen) en een volgende, nog niet nader genoemde roman van Olyslaegers.

[Gijs Hollebosch · Rating 3 out of 5]

"Er bestaan twee soorten dieven."

Jeroen Olyslaegers had duidelijk nog zin in een historisch personage, de drukker Willem Silvius, uit zijn laatste roman Wildevrouw. Met Silvius' brieven gebeurt hier van alles. De brieven, smeekbeden aan zijn vrouw om hem vrij te kopen, staan er schuingedrukt in geciteerd. Ook Beer, het hoofdpersonage uit Wildevrouw passeert zo. Maar het kaderverhaal speelt in de vroege twintigste eeuw aan het einde van Hippolyte Van Dammes leven. Hij was een succesvol feuilletonschrijver voor een krant en biecht laat in zijn leven de diefstal van die brieven op aan zijn minnares. Olyslaeghers heeft wel wat met de krantenredactie. In Wij was het flamboyante hoofdpersonage een ontsporende huiscartoonist die op zoek gaat naar zijn ondergang. Ook zoiets gebeurt eigenlijk hier, maar dan verfijnder. Van Damme kan moeilijk leven met zijn bekentenis en hij vraagt zich af wat voor dief hij eigenlijk is. Als je het gestolene niet meer bezit, ben je dan nog een dief? Door het spiegeleffect met Willem Silvius - ook hij stal omdat hij 'moest' - en Hippolyte Van Damme creëert Olyslaegers haast een magisch-realistische sfeer. En dan is er nog het motto uit de Essais van Monataigne dat als rode draad opduikt. Il faut refuser l'opportunité à route action importune. Heel fijne novelle.

[Birgitt Van Opstal · Rating 4 out of 5]

Waarom is dit boek zo kort? Deze nieuwe additie van Jeroen Olyslaegers word beschouwt als een tussendoortje en slaagt vermoedelijks een brug naar nieuwe schrijfsels in de maak. Willem en mijn wellust was exact wat ik verwacht had. Volks, beeldend, sappig, historisch. Ik verwonder me telkens hoe hard Olyslaegers het mannelijke geslacht met al zijn (a)typische kenmerken de grond in boord. Zowel in zijn boek Wildevrouw als in dit exemplaar betreft de hoofdrol een mannelijk personage. Hippolyte is allesbehalve heilig en geeft dit eerlijk toe: buitenechtelijke relaties, stelen, overmatig dronkenschap zijn hem niet vreemd.
De brug tussen Wildevrouw en Willem en mijn wellust zit juist goed. Er wordt enkele keren kort gesproken over Beer en zijn herberg maar het verhaal staat stevig op zichzelf.

Kortom, het is de moeite waard voor de kleine 94 paginas dat het boek telt. Ik kijk uit naar een volgende Olyslaegers die mij naar het Antwerpen uit vervlogen tijden brengt.

[Michel Schynkel · Rating 5 out of 5]

Ik las nooit eerder een roman van Jeroen Olyslaegers, maar als ze allen even sterk zijn als deze novelle, dan heb ik heel wat gemist. Petje af voor het métier waarmee de auteur hier twee verhaallijnen – één die zich afspeelt in de 19de eeuw en één uit de 16de eeuw – met elkaar verweeft en en passant de lezer trakteert op boeiende bespiegelingen over liefde, wellust en bezitsdrang. Er zit heel wat diepgang in dit dunne boekje en toch wordt het nooit zwaar op de hand. En ook al speelt dit verhaal zich in een vrij ver verleden af en hanteert Olyslaegers een daarbij horende wat archaïsch aandoende taal, de beschreven perikelen zijn voor de mens van nu niet minder herkenbaar of invoelbaar. Ik herinner me dat de schrijver in een interview ooit zei dat elke historische roman ook een eigentijdse is. Die stelling illustreert hij met verve in deze zeer aanbevelenswaardige novelle.

[Sarah · Rating 3 out of 5]

Een eenvoudig verhaal, zo denkt men in het begin van het boek. Maar hoe verder men leest, hoe meer plottwisten plaatsvinden. Jeroen weet de lezer te verassen door zijn vindingrijke woordkeuzes en zijn eigen schrijfstijl. Met dit boek blijkt hij een meester te zijn in spanning opbouwen. Doorlezen loont, want daarmee vallen alle puzzelstukjes van het verhaal samen. Aanrader voor wie zich graag laat verassen door historisch Vlaamse proza.

[Serge Migom · Rating 4 out of 5]

In der Beschränkung zeigt sich erst der Meister. Zoveel minder breedvoerig dan Wildevrouw, maar zoveel treffender. De historische essentie van de beeldenstorm in Antwerpen perfect gevat in 4 brieven. De zieleroerselen van beide de protagonisten, als merkwaardige echo van elkaar, leggen de kleine kantjes bloot die waarschijnlijk in elk van ons een beetje huizen. Een fijne novelle.

[Fons · Rating 4 out of 5]

Een leuke novelle als soort van coda/bijlage bij Wildevrouw, maar mag er op zichzelf ook meer dan wezen. Zoals met de meeste boeken van Olyslaeger is ieder woord op paper secuur gekozen en is het soms lastig om het verhaal door de woorden heen te lezen. Toch is het iedere keer weer een unieke leesbeleving.

4 sterren, perfect om een half jaar tot een jaar na Wildevrouw te lezen.

[Karin Bruyn · Rating 3 out of 5]

Ik noteerde een paar rake.en prachtige kortzinnen.

Dit is een novelle voor wie moeiteloos eeuwen wil overslaan, gefascineerd is door personages die zichzelf te gronde richten om een paar 16e-eeuwse liefdesbrieven, en benieuwd is naar wat er gebeurt wanneer boekenobsessie en huwelijksbedrog elkaar kruisen.
Bijzondere cocktail.

[Stijn Vercamer · Rating 4 out of 5]

Ik vind dit een leuk boekje in de rand van ‘Wildevrouw’, maar weet dat de helft een herneming is van het boekje ‘Willem’ dat vorig jaar uitkwam voor de verjaardag van de Confituur-boekhandels. Dus als je dat ook al las, kan dat een beetje raar zijn.

[Mark · Rating 3 out of 5]

Ik kreeg 'De wonderen' voor Kerst maar hoorde dat hoofdpersonage Amandine ook al verschijnt in de novelle 'Willem en mijn wellust' (2022) van enkele jaren terug. Die moest dan maar eerst, maar ik ben er niet van onder de indruk. 2,5 sterren. Ronde twee komt zo.

[Vincent · Rating 3 out of 5]

3,5, wanneer gaan wij eindelijk eens toegelaten worden iets verfijnder te zijn in het kiezen van sterretjes.

[MiekeWin · Rating 2 out of 5]

Mooi Vlaams taalgebruik, maar niet té Vlaams. Verhaal wel aardig, maar niet meer dan dat. Ik wil liever een dik boek van deze schrijver lezen. Dat ga ik snel doen.

[Britt Elen · Rating 3 out of 5]

Ik snapte dit boek niet goed. Misschien eens herlezen over 20 jaar met wat meer levenservaring en neiging tot reflectie op zak.

[Monique Smeets · Rating 4 out of 5]

Een heerlijk kleinood, zeker als je Wildevrouw las.

[Olivier · Rating 3 out of 5]

3.5 / Fijn tussendoortje richting zijn volgende roman.

[Evi · Rating 5 out of 5]

Als Jeroen olyslaegers begint te vertellen in het Vlaams dan verdrink ik in het verhaal.
Een kort maar fijn boek waarin wildevrouw werd verweven

[Ine Buysse · Rating 3 out of 5]

3,5 voor verhaal, 5 voor schrijfstijl

[Christof Craeynest · Rating 4 out of 5]

Leuk en sierlijk stuk, als geen ander ademt het werk de tijdsgeest van respectievelijk eind 19de en eind 16de eeuw.

[Hans van der Veeke · Rating 2 out of 5]

Niet mijn type boek. Lange, bombastische zinnen in een archaïsche stijl waar feitelijk niets wordt gezegd. Het gelaagde verhaal is niet echt interessant en heeft kop noch staart. Zonde van de tijd.

[Sigrid Van · Rating 5 out of 5]

Geen woorden genoeg om te omschrijven hoe goed dit boek is. Kort maar krachtig en prachtig !