மண்மகன் / Manmagan

by Sujatha

பெங்களூர் வாழ் தமிழன் ஒருவனைப் பற்றிய கதை ‘மண்மகன்’. கர்நாடக மாநில தொழிற்சாலை ஒன்றில் வேலைபார்க்கும் தொழிலாளி ஒருவன் விபத்தில் மரண-மடைகிறான். வறுமையில் வாடும் அவனது குடும்பத்துக்கு இழப்பீடு வழங்கக் கேட்டு சக தொழிலாளி ஒருவன் தன்னந்தனியாகப் போராட்டத்தில் குதிக்கிறான். நிர்வாக அலட்சியம், யூனியன் மோதல்கள், தொழிலாளர் பிரச்னை என பலவிதமான குறுக்கீடுகளையும் சமாளித்து மீள்பவனை இறுதியாக எதிர்கொள்கிறது ஒரு விபரீதக் கேள்வி!.

80 pages, Kindle Edition

Published December 1, 2010

About the author

Sujatha was the allonym of the Tamil author S. Rangarajan, Author of over 100 novels, 250 short stories, ten books on science, ten stage plays, and a slim volume of poems. He was one of the most popular authors in Tamil literature, and a regular contributor to topical columns in Tamil periodicals such as Ananda Vikatan, Kumudam and Kalki. He had a wide readership, and served for a brief period as the editor of Kumudam, and has also written screenplays and dialogues for several Tamil movies.

As an engineer, he supervised the design and production of the electronic voting machine (EVM) during his tenure at Bharat Electronics Limited (BEL), a machine which is currently used in elections throughout India. As an author he inspired many authors, including Balakumaran, Madhan.

Reviews

[Ram · Rating 5 out of 5]

மண்மகன் சுஜாதாவின் மிகச்சிறந்த குறுநாவல்களில் ஒன்று என்பதில் சந்தேகமில்லை. முதல் பக்கத்திலிருந்து கடைசி வரி வரை கச்சிதமான கட்டமைப்பு, தெளிவான குறிக்கோள், நேர்கோட்டுப் பயணம். இதுதான் குறுநாவல் வடிவத்தின் பலம். ஒரு மையக்கருத்தை, ஒரு சமூக நிகழ்வை, ஒரு மனித முடிவின் விளைவுகளை அழுத்தமாகச் சொல்ல இது போதுமான தூரம். சுஜாதா இதை நன்கு உணர்ந்தவர்; மண்மகனில் இந்த வலிமை முழுமையாகத் தெரிகிறது.

கதையின் மையம் மிக எளிமையானது ஆனால் ஆழமானது. ஒரு தமிழ் தொழிலாளன் பெங்களூரில், தன் கன்னட சகதொழிலாளியின் குடும்பத்துக்கு நீதி வாங்கிக் கொடுக்க போராடுகிறான். இது வெறும் தொழிற்சங்கக் கதையல்ல; இது ஒரு மனிதனின் ஒழுக்க முடிவும், அதன் விளைவுகளும் பற்றிய கதை. முருகனின் செயல் தூய மனிதாபிமானத்தில் இருந்து பிறக்கிறது. சாந்தம்மாவின் கண்ணீரைக் கண்டு அவன் மனம் உருகுகிறது. ஆனால் அந்த நல்ல உள்ளம் மேனேஜ்மென்ட்டின் நிர்வாக விதிகளை மோதுகிறது, பின்னர் மொழிவெறியின் கரடுமுரடான முகத்தை சந்திக்கிறது. முருகன் ஒரு தமிழன் என்பதால் அவனை வெளியேற்றலாம், அவன் போராட்டத்தை நசுக்கலாம் என்ற சூழ்ச்சி மிக நயமாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறது. இது அந்தக்கால கர்நாடகாவின் யதார்த்தம் மட்டுமல்ல; இன்றும் பொருந்தக்கூடிய சமூக பிரச்சினை.

தொழிற்சமூகவியல் பார்வையில் பார்க்கும்போது மண்மகன் பல முக்கியமான கேள்விகளை எழுப்புகிறது.

முதலாவதாக, தொழிற்சாலை என்பது வெறும் உற்பத்தி இடம் அல்ல; அது சமூக உறவுகள் உருவாகும் இடம், அதிகார சமன்பாடுகள் வெளிப்படும் களம், மனித அடையாளங்கள் பேரம்பேசப்படும் போர்க்களம். முருகனும் இறந்த தொழிலாளியும் ஒரே தொழிற்சாலையில் வேலை பார்க்கிறார்கள் என்ற உறவு மட்டும் அவர்களை இணைப்பதில்லை; தொழிற்சாலையின் படிநிலையில் கீழ்த்தட்டில் உள்ளவர்கள், மேனேஜ்மென்ட்டிற்கும் அங்கீகாரமுள்ள மற்றும் அங்கீகாரமற்ற யூனியன் அதிகாரத்திற்கும் வெளியாளர்கள். இந்த பொதுவான நிலைமைதான் முருகனின் பரிவை உருவாக்குகிறது. தொழிற்சமூகவியலாளர் E.P. Thompson சொன்னது போல, தொழிலாள வர்க்க உணர்வு என்பது வெறும் பொருளாதார நிலைமையில் இருந்து தானாக வருவதில்லை; அது பகிரப்பட்ட அனுபவங்களில் இருந்து, பொதுவான எதிரிகளை எதிர்கொள்வதில் இருந்து உருவாகிறது. முருகனின் போராட்டம் இந்த உணர்வின் பிறப்பு.

இரண்டாவதாக, நவீன தொழிற்சாலை அமைப்பில் மனிதர்கள் எப்படி அன்னியப்படுத்தப்படுகிறார்கள் என்பதை ஜப்பானிய எந்திரம் பற்றிய பகுதி கதை நடையில் மிக நுட்பமாகக் காட்டுகிறது. Marx சொன்ன alienation கோட்பாடு இங்கே நேரடியாக வெளிப்படுகிறது. தொழிலாளி தான் செய்யும் வேலையின் உற்பத்தியில் இருந்து பிரிக்கப்படுகிறான், உற்பத்தி செயல்முறையில் இருந்து பிரிக்கப்படுகிறான், இறுதியில் தன் சொந்த மனிதத்தன்மையில் இருந்தே பிரிக்கப்படுகிறான். அந்த எந்திரம் எவ்வளவு நவீனமாக இருந்தாலும், அது மனிதனை அதன் ஒரு பகுதியாக, ஒரு replaceable component ஆக மாற்றுகிறது. விபத்தில் இறந்த தொழிலாளிக்கு நஷ்ட ஈடு தர மறுக்கும் மேனேஜ்மென்ட்டின் நிலைப்பாடு இந்த அன்னியப்படுத்தலின் இறுதி நிலை. ஒரு மனிதன் இறந்தால் கூட அது ஒரு நிர்வாக சிக்கல் மட்டுமே, மனித சோகமல்ல.

மூன்றாவதாக, தொழிற்சங்கங்களின் பாத்திரம் மிக சிக்கலானதாகக் காட்டப்படுகிறது. கிளாசிக்கல் மார்க்சிய பார்வை தொழிற்சங்கங்களை தொழிலாளர்களின் விடுதலைக்கான கருவிகளாகக் காண்கிறது. ஆனால் நவீன தொழிற்சமூகவியலாளர்கள் - Richard Hyman, Claus Offe போன்றவர்கள் தொழிற்சங்கங்கள் ஒரு முரண்பாட்டு நிலையில் இருக்கின்றன என்று சுட்டிக்காட்டுகிறார்கள். ஒருபுறம் அவை தொழிலாளர்களின் உரிமைகளுக்காகப் போராட வேண்டும், மறுபுறம் முதலாளித்துவ அமைப்புக்குள் பேரம்பேசி வேலை செய்ய வேண்டும். மண்மகனில் கம்யூனிஸ்ட் தொழிற்சங்கம் முருகனின் போராட்டத்தை ஆதரிக்கிறது, ஆனால் அது முருகனின் தனிப்பட்ட மனிதாபிமானத்தை விட அவர்களின் அரசியல் லாபத்திற்காக என்ற சந்தேகம் எழுகிறது. இது union bureaucracy பற்றிய விமர்சனத்தை நினைவுபடுத்துகிறது. தொழிற்சங்கத்தின் தலைமை எப்போதும் தரைமட்ட தொழிலாளர்களின் நலன்களை பிரதிநிதித்துவம் செய்வதில்லை, சில நேரங்களில் அவர்கள் தங்கள் சொந்த அதிகாரத்தை நிலைநிறுத்துவதிலேயே கவனம் செலுத்துகிறார்கள்.

நான்காவதாக, புலம்பெயர்ந்த தொழிலாளர்கள் (migrant labour) பற்றிய கூர்மையான பார்வை இங்கே வருகிறது. இந்திய தொழில்மயமாக்கல் வரலாற்றில் புலம்பெயர்ந்த தொழிலாளர்கள் எப்போதும் மிக பாதிக்கப்படக்கூடிய குழுவாக இருந்திருக்கிறார்கள். Jan Breman, Rina Agarwala போன்ற தொழிற்சமூகவியலாளர்கள் இந்திய தொழிலாளர் சந்தையில் உள்ள segmentation பற்றி விரிவாக எழுதியிருக்கிறார்கள். ஒரு பக்கம் நிரந்தர, உள்ளூர் தொழிலாளர்கள் சிறந்த ஊதியம், job security, தொழிற்சங்க பாதுகாப்பு ஆகியவற்றை அனுபவிக்கிறார்கள். மறுபக்கம் புலம்பெயர்ந்த, ஒப்பந்த அடிப்படையிலான தொழிலாளர்கள் குறைந்த ஊதியம், எந்த பாதுகாப்பும் இல்லாத நிலை, எப்போது வேண்டுமானாலும் வேலையை இழக்கக்கூடிய பாதிப்பு ஆகியவற்றுடன் வாழ்கிறார்கள். முருகன் இந்த இரண்டாவது வகையைச் சேர்ந்தவன். அதனால்தான் "Son of Soil" என்ற வாதம் அவனுக்கு எதிராக பயன்படுத்தப்படுகிறது. இந்த sub-nationalism, linguistic chauvinism ஆகியவை உண்மையில் வர்க்க சமன்பாடுகளை மறைக்கும் கருவிகள். உள்ளூர் முதலாளிகளும் புலம்பெயர்ந்த முதலாளிகளும் ஒன்றுதான், உள்ளூர் தொழிலாளர்களும் புலம்பெயர்ந்த தொழிலாளர்களும் ஒரே வர்க்கத்தை சேர்ந்தவர்கள், ஆனால் மொழி, பிரதேசம் ஆகியவை அடிப்படையில் பிளவுபடுத்தப்படுகிறார்கள். Divide and rule என்ற பழைய ஏகாதிபத்திய உத்தி புதிய வடிவத்தில் தொழிலாள வர்க்கத்திற்குள்ளேயே செயல்படுத்தப்படுகிறது.

ஐந்தாவதாக, industrial accidents மற்றும் workplace safety பற்றிய கேள்வி மையமானது. இந்தியாவில் தொழிலாளர் பாதுகாப்பு சட்டங்கள் பலவீனமாக இருப்பதும், அவை கடைபிடிக்கப்படாததும் நீண்ட கால பிரச்சினை. Bhopal gas tragedy போன்ற பெரிய விபத்துகள் தலைப்புச் செய்திகளாகின்றன, ஆனால் சாந்தம்மாவின் கணவன் போல சிறிய தொழிற்சாலைகளில் தினமும் நடக்கும் விபத்துகள் பதிவே செய்யப்படுவதில்லை. Compensation மறுக்கப்படுவது என்பது முறைசார் (formal) மற்றும் முறைசாரா (informal) தொழிலாளர் சந்தை பிளவின் ஒரு அறிகுறி. முறைசார் துறையில் தொழிலாளர்களுக்கு சட்டபூர்வ உரிமைகள் இருந்தாலும், அவற்றை அமல்படுத்துவதில் உள்ள சிரமங்கள், நிர்வாக இழுபறிகள், மேனேஜ்மென்ட்டின் கண்மூடித்தனமான விதிகளின் பயன்பாடு ஆகியவை உரிமைகளை காகிதத்தில் மட்டுமே வைத்திருக்கின்றன.

ஆறாவதாக, தொழிற்சாலையில் உள்ள authority structure மற்றும் bureaucratic rationality பற்றிய விமர்சனம். Max Weber சொன்னது போல, நவீன நிறுவனங்கள் bureaucratic rationality அடிப்படையில் இயங்குகின்றன. எல்லாம் விதிகள், நடைமுறைகள், hierarchy மூலம் தீர்மானிக்கப்படுகிறது. இது ஒரு பக்கம் திறமையை (efficiency) உருவாக்குகிறது, ஆனால் மறுபக்கம் மனித விழுமியங்களை, தனிப்பட்ட சூழல்களை கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளாமல் போய்விடுகிறது. மண்மகனில் அதிகாரிகள் தீய மனிதர்களாகக் காட்டப்படுவதில்லை; அவர்கள் "விதிகளை" பின்பற்றுபவர்களாகவே இருக்கிறார்கள். ஆனால் அந்த விதிகளே மனிதாபிமானமற்றவை. இது Hannah Arendt சொன்ன "banality of evil" கருத்தை நினைவுபடுத்துகிறது. தீமை என்பது எப்போதும் அரக்கத்தனமானதாக இருப்பதில்லை, பல நேரங்களில் அது சாதாரணமான, விதிகளை பின்பற்றும் அதிகாரிகளின் செயல்களாக வெளிப்படுகிறது.

ஏழாவதாக, gender dimension மறைமுகமாக ஆனால் சக்தி வாய்ந்த முறையில் வருகிறது. சாந்தம்மா மற்றும் கலையரசி இருவரும் தொழிலாள வர்க்க பெண்கள், அவர்களின் வாழ்க்கை அவர்களுடைய கணவர்களின் தொழிற்சாலை வேலையை சுற்றியே அமைகிறது. Feminist labour studies பார்வையில் பார்க்கும்போது, பெண்கள் உற்பத்தி (production) மற்றும் இனப்பெருக்கம் (reproduction) இரண்டையும் செய்கிறார்கள். கூலி வேலை மற்றும் வீட்டு வேலை, குடும்ப பராமரிப்பு ஆகியவற்றை சுமக்கிறார்கள். சாந்தம்மா கணவனை இழந்தபின் பாதுகாப்பற்றவளாக ஆகிறாள்; அவளுக்கு தொழிற்சாலையில் வேலை இல்லை, சொந்த வருமானம் இல்லை, சமூக பாதுகாப்பு இல்லை. கலையரசி முருகனின் போராட்டத்தை புரிந்துகொள்ள முயற்சிக்கிறாள், ஆனால் அவளுக்கு தன் குடும்பத்தின் பாதுகாப்பும் கவலையாக இருக்கிறது. இந்த பெண்களின் பார்வை கதையில் சிறியதாக இருந்தாலும், அது தொழிலாள வர்க்க வாழ்க்கையின் முழுமையான படத்தை தருகிறது. தொழிற்சாலை என்பது ஒரு தனிமைப்படுத்தப்பட்ட இடமல்ல, அது குடும்பங்களை, சமூகங்களை, பாலின உறவுகளை பாதிக்கிறது.

எட்டாவதாக, labour legislation மற்றும் அதன் செயல்படுத்தல் பற்றிய கேள்வி. இந்தியாவில் பல தொழிலாளர் பாதுகாப்பு சட்டங்கள் இருக்கின்றன - Industrial Disputes Act, Workmen's Compensation Act, Factories Act போன்றவை. ஆனால் இவற்றின் செயல்படுத்தல் மிக பலவீனம். இதற்கு பல காரணங்கள் உண்டு. நிர்வாக ஊழல், தொழிலாளர் ஆய்வாளர்களின் (labour inspectors) பற்றாக்குறை, முதலாளிகளின் அரசியல் செல்வாக்கு, சட்ட செயல்முறைகளின் நீளம் மற்றும் செலவு. முருகன் நீதி பெற முயற்சிக்கும்போது இந்த அமைப்புரீதியான தடைகளை எதிர்கொள்கிறான். இது state-capital-labour முக்கோண உறவின் சிக்கலை காட்டுகிறது. அரசு என்பது நடுநிலையானதல்ல, பல நேரங்களில் அது முதலாளித்துவ நலன்களை ஆதரிக்கிறது, தொழிலாளர் நலன்களை பாதுகாப்பதில் தோல்வியடைகிறது அல்லது கண்துடைக்கிறது.

ஒன்பதாவதாக, neoliberal globalisation காலத்தில் தொழிலாள வர்க்கத்தின் மாறும் இயல்பு பற்றிய குறிப்புகள். இந்தியாவில் பொருளாதார தாராளமயமாக்கலின் முன்னோட்ட காலத்திலே, பெங்களூர் நவீன, தொழில்நுட்ப சார்ந்த நகரமாக மாறத் தொடங்கும் காலத்திலே இந்த மாற்றத்தின் பின்னணியில் பழைய தொழிற்சாலை தொழிலாளர்கள் என்ன ஆவார்கள்? முருகன் போன்ற பாரம்பரிய உற்பத்தி துறை தொழிலாளர்கள் புதிய பொருளாதாரத்தில் எங்கே நிற்பார்கள்? Guy Standing சொன்ன "precariat" என்ற கருத்து இங்கே பொருந்துகிறது - நவீன முதலாளித்துவத்தில் பெரும் எண்ணிக்கையிலான தொழிலாளர்கள் precarious (பாதுகாப்பற்ற) நிலையில் வேலை செய்கிறார்கள், நிரந்தரத்தன்மை இல்லாமல், சமூக பாதுகாப்பு இல்லாமல், identity crisis உடன். முருகனின் கதை இந்த பெரிய மாற்றத்தின் ஒரு சிறிய பிரதிநிதித்துவம்.

பத்தாவதாக, labour solidarity மற்றும் அதை உடைக்கும் சக்திகள் பற்றிய பார்வை. தொழிலாள வர்க்க இயக்கத்தின் அடிப்படை வலிமை solidarity தொழிலாளர்கள் ஒன்றுபட்டால் அவர்களால் அதிகாரத்தை சவால் செய்ய முடியும். ஆனால் இந்த ஒற்றுமையை உடைக்க பல வழிகள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன மொழி, மதம், சாதி, பிரதேசம், skilled/unskilled பிரிவுகள், நிரந்தர/தற்காலிக பேதங்கள். மண்மகனில் மொழி அடிப்படையில் தொழிலாளர்கள் பிரிக்கப்படுகிறார்கள். இது divide et impera (பிரித்து ஆளுதல்) உத்தியின் நவீன பதிப்பு. முருகனுக்கு ஆதரவாக நிற்க வேண்டிய கன்னட தொழிலாளர்கள் "Son of Soil" வாதத்தால் திசை திருப்பப்படுகிறார்கள். இது class consciousness-ஐ ethnic/linguistic consciousness மூலம் override செய்வதை காட்டுகிறது. இது Tamil Nadu ல் DMK இயக்கம் எப்படி Brahmin எதிர்ப்பை வர்க்க அரசியலை விட முக்கியமாக்கியது, Maharashtra வில் Shiv Sena எப்படி Marathi மொழி அடையாளத்தை வர்க்க ஒற்றுமையை மீறி நிறுத்தியது போன்ற நிகழ்வுகளை நினைவுபடுத்துகிறது.

நவீனத் தமிழ் இலக்கியத்தில் தொழிலாளர்களின் வாழ்க்கையை மையமாக வைத்து எழுதப்பட்ட படைப்புகள் குறைவு. பெரும்பாலான "இலக்கியவாதிகள்" நடுத்தர வர்க்கத்தின் மனக்குழப்பங்களை, அறிவுஜீவிகளின் அகக்குமுறல்களை எழுதுவதில் மும்முரமாக இருந்தார்கள். தொழிலாளர்கள் வந்தால் அவர்கள் புரட்சிக்கான கருவிகளாக, கம்யூனிஸ்ட் அரசியலுக்கான சின்னங்களாக மட்டுமே காட்டப்பட்டார்கள். Ki. Rajanarayanan, Poomani போன்றவர்கள் கிராமப்புற உழைப்பாளிகளைப் பற்றி எழுதினார்கள், ஆனால் நகர்ப்புற தொழிற்சாலை தொழிலாளர்கள் பெரும்பாலும் இலக்கியத்தில் காணாமல் போனார்கள். மண்மகனில் முருகன் ஒரு கோஷம் அல்ல; அவன் சதையும் இரத்தமும் கொண்ட மனிதன். அவன் தொழிற்சங்கத்தில் சேருகிறான் என்பது முக்கியம் அல்ல; ஏன் சேருகிறான், எப்படி மாட்டிக்கொள்கிறான், என்ன இழக்கிறான் என்பதுதான் கதையின் ஆன்மா. சுஜாதா இங்கே அரசியல் பிரசங்கம் செய்யவில்லை; மாறாக ஒரு மனிதனின் தேர்வுகளையும் அதன் விளைவுகளையும் காட்டுகிறார். இதுதான் உண்மையான சமூக இலக்கியம். இது பிரசங்கமல்ல, பிரதிநிதித்துவம்.

தொழிற்சமூகவியல் கோட்பாடுகளை இலக்கியத்தில் பயன்படுத்துவதில் ஒரு ஆபத்து இருக்கிறது. கதை theory-க்கு உதாரணமாக மாறிவிடும். ஆனால் மண்மகனில் அப்படி நடக்கவில்லை. கதை எப்போதும் முன்னிலையில் இருக்கிறது, கதாபாத்திரங்கள் உயிர்ப்புடன் இருக்கிறார்கள், உணர்ச்சி பூர்வமான தாக்கம் தளர்வடையவில்லை. ஆனால் அதே சமயம், கதைக்கு பின்னால் ஆழமான சமூகவியல் புரிதல் இருக்கிறது என்பது தெளிவாகிறது. சுஜாதா தொழிற்சமூகவியல் புத்தகங்கள் படித்தாரா என்பது தெரியாது, ஆனால் அவர் கூர்ந்து கவனித்தார், நேர்மையாக எழுதினார், வசதியான பதில்களை தவிர்த்தார். முருகனின் கதையில் எளிய hero-villain binary இல்லை, நேரடியான தீர்வுகள் இல்லை, சலிப்பூட்டும் optimism இல்லை. மாறாக சிக்கலான, முரண்பாடுகள் நிறைந்த, யதார்த்தமான உலகம் இருக்கிறது.

கதையின் முடிவு கொஞ்சம் திடீரென வருவது போல் தோன்றுகிறது. முருகன் இறுதியில் என்ன ஆகிறான், அவனது போராட்டம் என்ன பலன் தருகிறது, தொழிற்சங்கம் அவனை கைவிட்டபின் என்ன நடக்கிறது என்பது கொஞ்சம் அதிகமாக விரிவாக்கப்படலாம். தொழிற்சமூகவியல் பார்வையில் பார்க்கும்போது, தோல்வியுற்ற போராட்டங்களின் பின்விளைவுகளாக முருகன் மீண்டும் வேலை தேடுவானா, வேறு நகரத்துக்கு போவானா, அவன் போராட்ட உணர்வு தொடருமா அல்லது cynicism ஆக மாறுமா, அவன் குடும்பம் எப்படி சமாளிக்கும் இவை முக்கியமான கேள்விகள். ஆனால் இதுவும் குறுநாவல் வடிவத்தின் வரையறையாகவும் இருக்கலாம். எல்லாவற்றையும் சொல்லிவிட முடியாது, சில விஷயங்களை வாசகர் கற்பனையில் விட்டுவிட வேண்டும்.

சுஜாதா ஒரு "பொழுதுபோக்கு" எழுத்தாளர் என்று விமர்சிக்கப்பட்டாலும், அவரது சமூக உணர்வும் தொழிற்சமூகவியல் புரிதலும் மிகவும் கூர்மையானது. மண்மகனில் இது மிக நேரடியாக வெளிப்படுகிறது. தொழிற்சாலை அமைப்பின் யதார்த்தம், தொழிலாள உறவுகளின் சிக்கல், புலம்பெயர்ந்த தொழிலாளர்களின் பாதிப்பு, மொழி அடிப்படையிலான பிளவுகள், தொழிற்சங்கங்களின் முரண்பாடான பாத்திரம், state-capital-labour முக்கோணம், workplace safety பிரச்சினைகள் இவையெல்லாம் மிக நேர்த்தியாகவும் சூட்சுமமாகவும் சொல்லப்படுகின்றன. ஆனால் எந்த இடத்திலும் கதை பிரசங்கமாகவோ sociology textbook ஆகவோ மாறவில்லை; அது ஒரு மனிதனின�� கதையாகவே இருக்கிறது.

சுஜாதா ஒரு சமூக இலக்கியவாதி மட்டுமல்ல, தொழிற்சமூகவியல் நுண்ணறிவு கொண்ட படைப்பாளி என்பதை நிரூபிக்க மண்மகன் மட்டுமே போதும். கச்சிதமான கட்டமைப்பு, உயிர்ப்புள்ள கதாபாத்திரங்கள், கூர்மையான சமூக உணர்வு, ஆழமான தொழிற்சமூகவியல் புரிதல், நேர்த்தியான மொழி இவையெல்லாம் சேர்ந்து இதை ஒரு சிறந்த குறுநாவலாக மாற்றுகின்றன. பொழுதுபோக்கு எழுத்தாளர் என்ற லேபிளை உடைத்தெறிந்து, தமிழ் இலக்கியத்தின் முக்கியமான குரலாக சுஜாதா நிற்பதற்கு இது ஒரு முக்கிய சான்று. இந்திய தொழிற்சமூகவியல் படிப்புகளில் இது ஒரு case study ஆக பயன்படுத்தப்படலாம் - அவ்வளவு நுட்பமாகவும் உண்மையாகவும் தொழிலாள வாழ்க்கை சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இது labour literature-ல் ஒரு மாஸ்டர்பீஸ்.