Bert Visscher houdt van Italië. Maar toen hij er een tweede huis kocht, kwamen er wat scheurtjes in de liefde. Natuurlijk is Italië wonderschoon, vond Bert Visscher ook altijd. Sole, mare, ristoranti, vino, limoncello — onbezorgd genoot hij tijdens vakanties van alles wat dit land te bieden had. Tot zijn vrouw en hij hun handtekening zetten onder het koopcontract van hun tweede huis, in de buurt van Napels... Zat hij tijdens het programma Ik vertrek nog op de bank te lachen om het gestuntel van landgenoten over de grens, nu was hijzelf zo’n lachwekkend geval. Dag, terrasjes op het strand in de zon, hallo, bezwete ritten van het ene kantoor naar het andere kantoor, panisch op zoek naar verdwenen makelaars, banken en postkantoren. Kalm blijven als openingstijden ineens veranderd zijn, en rustig opnieuw aanwijzen waar de ramen wél geplaatst hadden moeten worden. Langzaam maar zeker ontdekte hij ook de charme van deze chaos, want ach, misschien zijn wij wel bovenmatig georganiseerd. Neemt niet weg dat Bert en zijn vrouw elkaar regelmatig hoofdschuddend aankijken om te verzuchten: ‘Die Italianen kunnen ook echt helemaal niks.’
Dit boek is echt pijnlijk slecht geschreven. Het is sowieso een pijnlijk boek want het is overduidelijk dat dit alleen op papier gekomen is omdat meneer Visscher geld wilde verdienen. Zijn vorige boek was volgens mij een behoorlijk succes en hij heeft daarna vast gedacht: "wat heb ik nog meer meegemaakt waarover ik een boek kan schrijven?" Dit boek zou moeten gaan over hoe hij een huis in Italië gekocht heeft, en hoe dat project verliep (een soort Ik vertrek met hetzelfde drama), maar omdat dat al 17 jaar geleden is weet hij daar duidelijk niet zoveel meer van. Daarom is de tweede helft van het toch al dunne boekje gevuld met pagina's over de plaatselijke supermarktmedewerker en andere random mensen die hij in Italië heeft leren kennen. Eerlijk is eerlijk: af en toe staat er een leuk grapje in, maar voor de rest viel dit echt ontzettend tegen.
A forgettable, yet enjoyable little snack from a famous Dutch comedian where he tells us all about how he bought a house in Italy and confirms everything we already knew. "Ik Vertrek" meets "Alberto Pescatore".
To be honest, Bert isn't a writer by nature and it shows. It feels like a collection of columns and I'm not sure if I can really recommend this. But hey, I had fun with it :)
Wat een enorm leuk boek was dit zeg, ik heb toch heerlijk gelachen. Bert Visscher besluit in Italië een huisje te kopen en wat er daarna gebeurd? Wel, niet alles loopt op rolletjes! Weer heerlijk geschreven en ik weet nu dat je dus gewoon niet in Italië een huisje moet kopen... of gewoon misschien mensen uit NL moet huren om dingen te fixen voor je. XD Ook leuk de beschrijvingen van Italië, mensen die hij en zijn vrouw ontmoeten, maffe situaties. En leuk dat er ook foto's waren.
Ik zag het boek liggen bij mijn ouders. Was mijn eigen boek vergeten en had eventjes niks te doen. Het boek gepakt, opgeslagen en in een mum van tijd uitgelezen. Ik heb oprecht gelachen. Leuk boek voor tussen door.
Gewoon een heerlijk boek voor onze ietwat chaotische vriend Bert. Bert verteeeellll is altijd goed en heerlijk herkenbaar geschreven! Ik was al fan sinds 'jammer' en dat blijft zo!
Leuk geschreven, je hoort het hem in je hoofd zeggen. Das dan wel weer grappig. Luisterboek nog niet gevonden, zou ik het zo nog een keer willen 'beleven' 😁
Aardig, onderhoudend boek, dat ik in één avondje uitgelezen heb. Bert heeft een leuke humoristische vertelstijl, op den duur wat voorspelbaar. Zijn ervaringen lijken sterk op die van Stef Smulders' Italiaanse Toestanden, al leer je van Bert en Pien nooit hoe en of zij nu de Italiaanse taal zijn gaan beheersen. Wel opmerkelijk was dat Bert zijn onvrede meermaals heel beheerst en geduldig uit. Hij roemt zijn vrouw wanneer voor haar, kennelijk rustiger dan hij, de maat vol is, en zij van leer trekt. Er is zelfs een passage waarin de Italiaanse (aspirant-) dorpsgenoten video's van hem online kijken, en hij zichzelf 'de Hollandse idioot op het podium' noemt. Nee, in zijn boek komt hij bewust beheerst over. Conclusie: een aardig boek, wat we verwachten, en zo uit.
Ik ben van die laag van die generatie die als puber meerdere voorstellingen van Bert Visscher van voor tot achter op kon dreunen en zodoende als geen ander wist waarom De Helm het belangrijkste attribuut is bij het bloemschikken. Echter, ergens begin twintig begon het spelletje van gekke bekken, drukke sprongetjes, en rare stemmetjes te vervelen en heb ik niet meer naar de beste man omgekeken. Ondanks/dankzij deze afstand in tijd heb ik me goed vermaakt met dit boekje. Italianen kunnen niks is een vermakelijk tussendoortje en geeft je tussen de flauwe grappen en foto's van matige kwaliteit stiekem best een intrigerend inkijkje in het alledaagse leven van een klein Italiaans dorpje waar Alberto Pescatore z'n tweede thuis heeft gevonden.
Een heerlijk boek voor tussendoor. Korte hoofdstukken met een aantal foto's en een dun boek. De humor van Bert zit door het hele boek verspreidt. En de foto's vind ik een goede aanvulling om het beeld compleet te maken. Je vliegt echt zo door het boek heen.
Het is leuk om zijn avonturen in Italië te lezen, een achtergrond van de omgeving en de mensen. Als je van Bert zijn humor houdt en niet op zoek bent naar een spectaculair verhaal dan is dit zeker een aanrader. Voor mij 3 sterren maar dat komt ook omdat ik zijn humor top vind.
Grappig boekje dat je in hooguit 2 uurtjes uitleest. Als Italiëiefhebber weet je alles wat ‘Signor Pescatore’ allemaal beschrijft al, maar hij schrijft het wel heel grappig op in korte hoofdstukjes. Uit zijn klaagzangen klinkt veel liefde door voor de Italiaanse cultuur. Leen het eens bij de bibliotheek, als je de kans hebt.
Tja, geinig hoor. Bert Visscher, Italië, het idee is heel leuk maar het resultaat is een dun boekje met anekdotes. Met wat meer 'body' was het misschien 3 sterren waard geweest, nu blijft het hangen op 2.
Ik heb nog nooit zo vaak hardop moeten lachen bij het lezen van een boek. De manier waarop "Alberto Pescatore" over zijn avonturen in Italië verteld is hilarisch.
Dikke aanrader voor iedereen die van de humor van Bert Visscher houdt. 'Dat wordt nooit wat' staat inmiddels ook op de verlanglijst.
Spontaan even een huis in Italië kopen en dan verbaasd zijn over hoe het daar allemaal gaat. Heerlijk! Dat is echt Bert Visscher in de dop. Ik vond het echt heerlijk weglezen en heb regelmatig dubbel gelegen.
Het boek heeft grappige stukjes, maar het is echt heel simpel geschreven. Het zijn meer korte verhaaltjes achter elkaar (die steeds op hetzelfde neerkomen), zonder sterke verhaallijn. Het was grappig om te lezen, maar niet een sterk boek.
Amusant om te lezen. Het verschil tussen (parttime) wonen in Italië en toerist levendig beschreven. Toch leuk dat dit avontuur Bert en zijn familie uiteindelijk goed is bekomen.
Zeer vermakelijk geschreven. Het helpt als je op het moment van lezen zelf in ltalie bent; je ziet de hele tijd om je heen waar Bert Visscher het over heeft.
Bertje Visch, ik hoor je liever in de schouwburg. Toch wel vermakelijk. Ondanks het gemopper geeft hij aan het eind van elk hoofdstuk een compliment aan de Italianen.
hij was geweldig hij leest zo lekker weg het voelt echt of je bert Visscher hoort praten zo lees het en dat was heerlijke! en de 2e plotwendingen ik zag niet aankomen en dat van bert Visscher pohhh
This entire review has been hidden because of spoilers.