After the Second World War, Ferdinand Vercnocke, authors' grandfather, was sentenced to ten years in prison for collaboration for putting his writing skills at the service of the German occupier. He was released after five years, and twenty years later he was rehabilitated.. The Vercnocke family would hardly talk about that black past, not even after his death in 1989. In 2015, Bout Vercnocke considers the time finally ripe to dig up the dark past of his father: how and to what extent his father collaborated, how big was his involvement and responsibility? Drieman is a partly autobiographical, partly magical-realistic comic in which Wide Vercnocke sheds light on both the search for the actions of his grandfather during the Second World War and how he deals with the result of this search.
Rzecz o tym, w jaki sposób każdy z nas obciążony jest historiami przodków, od których trudno uciec, ale które w dużym stopniu nas kształtują. O próbie dialogu i zrozumienia, nawet jeśli sprawa jest z góry przegrana. Vernocke, nie zajmując czytelnika zbytnią ilością faktów, zaprasza do dosyć metaforycznej i zwięzłej wycieczki w głąb siebie. Jako sztuka jest to dosyć surowe, a jednocześnie zadziwiająco wielorazowe. Zdecydowanie warto
Czytałam w tłumaczeniu mojej kochanej Pani Agnieszki Bienias - dzięki niej powoli wchodze w literaturę holenderską, za co jestem bardzo wdzięczna. Pierwsze moje spotkanie z taką formą i od razu taki ciężki temat, i szczerze troszkę się bałam, ale naprawdę jestem zachwycona. Lektura, która zajęła kilkanaście minut a zostaje w głowie na całe dnie (czytałam tydzień temu). Niepozorna ale ciężka, czuje sie jakbym wchodziła tej rodzinie w życie, jakbym czytała coś zbyt intymnego, prywatnego. Nie wiem czy takie miało być zamierzenie ale rysunki są rozmieszczone na stronach jak zdjęcia w albumie rodzinnym co jeszcze potęguje moje odczucia wchodzenia w butach w życie autora.
Mijn vader is dertig jaar ouder dan ik. Ik ben dertig jaar jonger dan hij. Op de dag af. Wellicht is het daardoor dat ik altijd het gevoel heb gehad in een lijn te staan, door te leven, door te geven, of ik dat nu wil of niet. Drieman van Wide Vercnocke brengt het sterk in beeld, dat doorleven. Maar hier met een sinister gegeven, een sinister verleden, het verleden van een collaborerende dichter, Ferdinand Vercnocke. Dat we volgend jaar in diens straat gaan wonen, gaf extra spanning bij het kijken, bij het lezen. Dat zo’n man een eigen straat kan hebben. En voort kan leven.
Het voelt echt aan alsof er een 200 à 300 pagina's uit het midden van dit boek zijn gescheurd. Vernockes stijl is simpel maar effectief, zijn verhaal genuanceerd maar begrijpelijk. En toch voelt het aan alsof grootvader Vernocke een zo veel langer en interessanter verhaal heeft te vertellen dan er in Drieman naar boven komt drijven. Vernocke heeft een goeie inleiding en een pakkend slot, maar de hoofdmoot van dit verhaal mis ik toch wat.
Oké, beetje te weinig story (te kort en weinig verdiepend/meer gevoelens)? Eindigde snel en ik bleef wat op mijn honger zitten. Nochtans erg interessant thema - meerstemmige herinneringen aan collaborerende familieleden - leuk en inspirerend in intieme familierol, fout in politieke rol.
wat kort naar mijn ervaring, maar verder zeer indrukwekkend. prachtige tekenstijl, waarin de magisch realistische elementen zeer goed tot zijn recht komen. en een prachtig verhaal hoe tweede en derde generaties omgaan met de daden van hun (groot) ouders in de tweede wereld oorlog