Baphometa #7 - Κιχώτης

Baphometa #7

by Γιώργος Μπελαούρης

Ο Λευτέρης είναι ένας μεσήλικας σιδεράς με πολλά θέματα…
Η Μπαφομέτα είναι… η Μπαφομέτα.
Η μέρα που θα συναντηθούν όμως, θα τους αλλάξει και τους δύο!

Και ενώ η Μπαφομέτα νόμιζε ότι στα χίλια και βάλε χρόνια που είναι ζωντανή τα είχε δει όλα, τα είχε ζήσει όλα, τα γνώριζε όλα…
…ο Λευτέρης θα της δείξει εμπράκτως ότι όσο ζεις -όπως κι αν ζεις- μαθαίνεις!

70 pages, Paperback

Published October 1, 2022

About the author

Ο Γιώργος Μπελαούρης, είναι ο «μπαμπάς/βιογράφος» της Lenore Corpse, ο δημιουργός της μυθολογίας ψυχοπλάνης και του art project LC DLVI.
Πλήρες βιογραφικό: https://lcdlvi.com/bio/

Reviews

[Μάριος Μητσόπουλος · Rating 5 out of 5]

Είναι πάρα πολύ δύσκολο να περιγράψω τι ένιωσα με την τελευταία Baphometa του Γιώργου. Πρέπει να είσαι πολύ μεγάλος συγγραφέας για να ανακατέψεις ποπ κουλτούρα, sword and sorcery, την ιστορία των δικών σου βιβλίων, φιλοσοφία και κλασικά έργα όπως ο Δον Κιχώτης. Αυτό το μικρό βιβλιαράκι είναι απλά τεράστιο. Για κάποιο λόγο μάλιστα χαζογέλαγα, ενθυμούμενος μια καλτ ισπανική ταινία που έπαιζε παλιά στην τηλεόραση. Νομίζω λεγόταν η Καρδιά του Πολεμιστή. Ήταν κι εκείνη μια σύγχρονη προσέγγιση στην ιστορία του Δον Κιχώτη. Προηγήθηκε της ιδέας του Γιώργου, αλλά δεν είχε ούτε διαόλια μέσα, ούτε ψυχοπλάνη, ούτε Τhundercats, ούτε Μούρκοκ και Κόναν. Άντε τώρα να ξεπεράσεις αυτό το βιβλίο. Με όλα αυτά που αφηγείται ο Γιώργος και με τον εξαιρετικό τρόπο που το κάνει, ίσως όντως να έχει υπογράψει συμβόλαιο με τον Έξαποδω.

[Γιώργος Κωστόπουλος · Rating 5 out of 5]

Κατα την αποψη μου, αυτη ηταν η καλυτερη Μπαφομετα απο ολες. Ειδικα το πως εβλεπε την κατασταση ο Λευτερης και η αντιπαραβολη της Μπαφομετα (του πως ηταν πραγματικα) ηταν τρομερη συλληψη! Και οσο το διαβαζα δεν μπορουσα να μην σκεφτω ποσο ωραιο θα ηταν αν ο Γιωργος εγραφε ενα εργο επικης φαντασιας.
Τελος, οσον αφορα το κομματι της ευρυτερης μυθολογιας του, μ' αρεσει που σε καθε νεο βιβλιο του προσθετει και κατι περισσοτερο, ενα ακομα κομματι στο παζλ της Κρομμυας Γαιας κι ενα teaser για τα επομενα (μια τεχνικη που θυμιζει MCU και που δεν εχουμε δει στην λογοτεχνια σε τετοιο βαθμο - κι εγω ειμαι μεγαλος φαν του MCU). Στο τελος του Κιχωτη υπαρχει ενα αναπαντεχο γεγονος που σε αφηνει συξυλο και κανει να αναρωτιεσαι τι θα επακολουθησει.
Αυτα. Παω να το ξαναδιαβασω.

[Thymios Iakovakis · Rating 5 out of 5]

Η Μπαφομέτα πρέπει να γούσταρε τη ζωή της αυτή τη φορά. Πως να μην το απολαύσει ο αναγνώστης;!! Απολαυστικότατη περιπέτεια και προσωπικά ταυτίστηκα σε κάποια σημεία με τον ήρωα σε βαθμό που αγάπησα το τέλος! Μπράβο και πάλι!!

[Κεσκίνης Χρήστος · Rating 5 out of 5]

Το αγαπημένο μου βιβλιαράκι του τραγοκόριτσου (ως τώρα, όπως θέλω να λέω κάθε φορά). Έχω την τύχη και την τιμή να τα διαβάζω λίγο καιρό πριν εκδοθούν και πραγματικά ήταν μια από τις φορές που ανυπομονούσα να βγει για να μπορώ να το συζητήσω με κόσμο.
Για πλάκα ο Μπελαούρης βάζει στοιχεία επικής λογοτεχνίας στην τεράστια κοσμοπλασία του. Και το σημαντικότερο του ταιριάζει. μοιάζει να είναι εκεί από πάντα. Απλά τώρα μας την εμφανίζει σιγά- σιγά. Δείχνει ότι το κατέχει και ελπίζω στο μέλλον να το αναπτύξει και άλλο και να βγάλει κάτι παρόμοιο.
Στο πρώτο μισό της ιστορίας έπιασα τον εαυτό μου να ταυτίζεται επικίνδυνα με τον πρωταγωνιστή. Και όλοι ξέρουμε πόσο κακό είναι αυτό σε μια ιστορία της Μπαφομέτα, σωστά; όμως οι επιλογές του ήταν παρόμοιες με τις δικιές μου και οι αναστεναγμοί μου φούσκωναν και αερόστατο σε αυτό το ψυχογράφημα χαμένων ονείρων. Στο δεύτερο μισό η Μπάφομέτα βρίσκει νέο παιχνίδι και εμείς γουστάρουμε κάργα. Κλασικό Μπελαούρικο gore και μπλέντερ με αίματα παντού. Οι εναλλαγές μεταξύ πραγματικότητας και όσων "βλέπει" ο πρωταγωνιστής είναι καταπληκτική και βγάζω το καπέλο στον συγγραφέα. Απλά μοναδικός τρόπος περιγραφής.
Όσο πλησίαζε το τέλος, απλά ήλπιζα να γίνει ένα θαύμα και να μην γίνει ο πρωταγωνιστής το επόμενο θύμα της Μπαφομέτας... Όμως, αυτό το τέλος ΔΕΝ το περίμενα. Και μου άρεσε. Και θέλω συνέχεια. Και πάω να το ξαναδιαβάσω...
ΥΓ Δε θα σχολιάσω καν το εξώφυλλο. Είμαι πολύ μικρός για τέτοιο αριστούργημα.
ΥΓ2 Και μόνο η αναφορά στους ManOwaR αξίζει έκτο αστεράκι

[Άννα Σπανογιώργου · Rating 5 out of 5]

Αυτήν την ιστορία την αγάπησα ιδιαιτέρως. Θα μπορούσαμε να πούμε πως άτυπα χωρίζεται σε δυο μέρη. Το δεύτερο, οκ, είναι γεμάτο δράση, φαντασία και άλλα πράγματα, που -ευτυχώς!- δεν συναντάμε στον νορμάλ κόσμο που ζούμε.
Το πρώτο μέρος, με προβλημάτισε. Με έχωσε βαθιά στην ψυχοσύνθεση του ήρωα, του Λευτέρη. Θα μπορούσε να είναι δικός μου γείτονας, δικός σου…Αναρωτήθηκα πόσοι άνθρωποι γύρω μας κραυγάζουν άφωνα.
Δεν έχω αποφασίσει ποιο μέρος της ιστορίας με σόκαρε περισσότερο. Σίγουρα απόλαυσα την ανάγνωση και επίσης σίγουρα περιμένω το επόμενο!

P.S. Πόσο ταιριαστό το εξώφυλλο!

[Χαράλαμπος Δρουκόπουλος · Rating 5 out of 5]

Baphometa νούμερο 7. Αυτό το νούμερο είχε στη φανέλα του ο Σαραβάκος, για τους παλιούς. Μετά την κακή (για μένα τουλάχιστον) παρένθεση του Ντράκουλαβ (που δεν ήταν καν Μπαφομέτα κατά τη γνώμη μου), ακολούθησε το Angelique. Κορυφαίο. Αλλά μετά έσκασε ο Κιχώτης....
Τι να περιγράψω τώρα γαμώ την καταδίκη μου; Να πω ότι είναι ένα από τα πιο κορυφαία κείμενα του Μπελά; (Κατά το πατσά). Να γράψω για το μπλουζάκι Thundercats στο υπέροχο εξώφυλλο; (Άσχετα αν ο Γιώργος ήταν αγέννητος τις επικές στιγμές που το συγκεκριμένο παιδικό παιζόταν στην ΕΡΤ2 δέκα το βράδυ). Για τον πρωταγωνιστή που για μένα είναι ο Μπελαούρης μετά από 15 χρόνια και αφού έχει λιώσει στα γυμναστήρια; Για τα hints από το μοναδικό του σύμπαν; (ΛΟΥ, ADYTA, MEMENTO MORI, κρόμμυα Γη, LENORE...) Για τον φόρο τιμής στον Robert Howard;
Να πω ότι το διάβασα μονορούφι; Ότι είναι η μόνη Μπαφομέτα με αφιέρωση;
Θα μπορούσα να γράφω σελίδες επί σελίδων για αυτή τη μικρή νουβέλα των μόλις 66 σελίδων (Το Άντυτα είναι 666). Μιλάμε για την υπερεπικότητα υλοποιημένη σε μινιόν, συμπυκνωμένη μορφή! Και το τέλος! Αχ αυτό το τέλος! Ακόμα και η Μπαφομέτα έμεινε κόκκαλο.
Για να κλείσω κάπου εδώ, πρόκειται για την καλύτερη Μπαφομέτα μέχρι στιγμής. Και φυσικά θα τη βρείτε δώρο με το περιοδικό Αλλόκοσμες ιστορίες Νο7.
Συλλεκτικό λέμε!!!!!

[ΑΝΝΑ]

Ακόμα μια Μπαφομέτα έφτασε στο τέλος της.
Μπορεί να είναι μικρά και να φαίνονται "εύκολα" και "γρήγορα" να διαβαστούν, μα αν τα ανοίξετε και τα ξεκινήσετε, θα δείτε ότι καθόλου δεν είναι.
Λίγο λίγο, μας συστήνει τον δικό του κόσμο και μυθοπλασία ο συγγραφέας, ο οποίος κόσμος είναι εντελώς χαώδης. Κυριαρχεί όμως μια τάξη στο χάος κατά έναν περίεργο τρόπο.
Ταυτόχρονα σε κάνει να θες να ψάξεις και τα υπόλοιπα βιβλία του, για να καταλάβεις κάπως τι γίνεται και να μην κοιτάς με χιλιάδες ερωτηματικά να αιωρούνται πάνω από το κεφάλι σου.
Σε αυτήν την ιστορία, ο ίδιος ο πρωταγωνιστής ζει στον δικό του κόσμο, τον οποίο δημιούργησε ένεκα του τοξικού περιβάλλοντος που μεγάλωσε και του bullying που βίωνε στο σχολείο, ούτως ώστε να ξεφεύγει. Ήρθε και το τραγοκόριτσο και τα απογάμησε.
Τα υπόλοιπα στο βιβλίο. Είπαμε είναι μικρά, σε περιορίζουν να μιλήσεις για την πλοκή 😊
Ένα χασμουρητό και ένα meeeh για την αναφορά στους Άντρες-Του-Πολέμου. (Συγγνώμηε?)

[Ηλίας Τσιάρας · Rating 5 out of 5]

Το πενταρι το βάζω όχι γιατί πρόκειται για ΤΟ λογοτεχνικό έργο, απέχει πολύ και το ξέρει και ο Γιώργος. Χαβαλε κάνει ο άνθρωπος ή καλύτερα ο καλλιτέχνης, γράφει αυτό που θέλει χωρίς να λογοκρίνεται ή να θέλει να αποδείξει το οτιδήποτε. Το πενταρι το βάζω γιατί νομίζω πως μου άρεσε περισσότερο και από αυτό με τον Δράκουλα και αυτό λέει πολλά. Είχε το πιο σφιχτοδεμένο σενάριο, εξεχνε απελπισία, ήταν μια κραυγή αγωνίας και αγανάκτησης από έναν ενήλικα που η ζωή δεν του φέρθηκε όπως του άξιζε. Η Μπαφομέτα περιορίστηκε κάπως σε ρόλο αφηγητή, το εκτίμησα. Λάτρεψα τα λογοπαίγνια, ήταν εκπληκτικά. Γιώργο, δεν ξέρω αν σε ενδιαφέρει κιόλας, αλλά θεωρώ πως το πας καλύτερα σε πιο ζοφερά σκηνικά παρά στα ανάλαφρα. Συνέχισε να ονειρεύεσαι

[Georgia Antoniadou · Rating 4 out of 5]

Τι εννοείς αντίο;;; Κανόνισε αναμένω το επόμενο. ΤΟ ΛΕΩ πολύ ήρεμα όπως κατάλαβες.
Μου άρεσε πάρα πολύ το συγκεκριμένο κείμενο. Σε γεμίζει αναμνήσεις, σε κάνει να νιώθεις όπως ένιωθες με όλες τις ιστορίες που έλπιζες να πραγματοποιηθούν. Ιστορίες που μας συντρόφευαν σε διάφορες φάσεις της ζωής μας. Και μου άρεσε που είδαμε να φρικάρει και η ίδια με κάτι! Ανυπομονούμε να βρει τι γίνεται.

[Παναγιώτης Κολοκοτρώνης · Rating 5 out of 5]

5άρι ως metalhead (που λένε και στο χωριό μου), άλλωστε δεν θα μπορούσα να το κρίνω διαφορετικά. personal favourite από τα τέσσερα τελευταία που έχω διαβάσει.

Υ.Γ.: θέλω και γω να γράφω έτσι όταν "μεγαλώσω"...

[Μιχάλης · Rating 5 out of 5]

Για όλους εμάς τους αλαφροϊσκιωτους το νουβελάκι αυτό μιλάει στην καρδιά μας.
Για τους Μπελαουρικούς ανοίγει τεράστια κεφάλαια στην εννιαία του κοσμοπλασία.