What do you think?
Rate this book
Αλλόκοσμες ιστορίες #7
Το 7ο τευχος, ειναι γεγονος!
Αφιερωματα στις Λαβκραφτικές ταινίες και στον κόσμο του Ντιούν...
Το 6ο μερος του αφιερωματος "Το Ελληνικο Φανταστικο ανα τους αιωνες"
Διηγημα "Μυρτώ" του Σταύρου Θάνου
Συνεντευξεις με Στέφανο Κόκκινο και Catriona Ward
Νυχτερινη φωνη του Γιωργου Κωστοπουλου
Μαζί όπως πάντα, μια περιπέτεια της Baphometa, του Γιώργου Μπελαούρη
Αφιερωματα στις Λαβκραφτικές ταινίες και στον κόσμο του Ντιούν...
Το 6ο μερος του αφιερωματος "Το Ελληνικο Φανταστικο ανα τους αιωνες"
Διηγημα "Μυρτώ" του Σταύρου Θάνου
Συνεντευξεις με Στέφανο Κόκκινο και Catriona Ward
Νυχτερινη φωνη του Γιωργου Κωστοπουλου
Μαζί όπως πάντα, μια περιπέτεια της Baphometa, του Γιώργου Μπελαούρη
90 pages, Paperback
Published October 1, 2022
10 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
October 25, 2022
Θα ειμαι πολυ λιτος: διαβαστε την "Μυρτω" του Σταυρου Θανου.
Read
October 13, 2022Τώρα, σαν αναγνώστες περιμένουμε και σαν συντακτες… τρέχουμε! (κάποιες σκέψεις για το Αλλόκοσμες Ιστορίες το τεύχος το 7)
Επιτέλους τα διάβασα κι εγώ. Ναι, απαράδεκτος για μέλος της συντακτικής ομάδας, αλλά τι να κάνουμε ρε παιδιά, δεν έκατσε. Τουλάχιστον χάρηκα γιατί όλη την ‘’νυχτερινή φωνή’’ την διάβασα στα καπάκια και την απόλαυσα. Όπως και τις συγκεκριμένες δύο προσθήκες με τα κρίπι χριστούγεννα και το ακόμα πιο ανησυχητικό κλείσιμο. Κλείσιμο προς ώρας δηλαδής…
Τα αφιερώματα των Κεραμίδα/Δρουκόπουλου, Δαγκλή και Μητσόπουλου, είναι κι εδώ αξία και ποιοτικά όσο πάει. Όμορφη προσθήκη ‘’τα νέα’’ του Δημήτρη Κολοβού και ενδιαφέρουσες και οι δύο συνεντεύξεις (οι παλιοί θα ξέρετε πόσο εκτιμώ και πόσο θαυμάζω την δουλειά του Στέφανου Κόκκινου).
Πάμε τώρα στο διήγημα του τεύχους και στο ‘’ζουμάκι’’…
Ο Σταύρος Θανος είναι μία πένα που αξίζει την προσοχή σας. Όσα έχω διαβάσει μέχρι στιγμής από τα χεράκια του, είναι πραγματικά αξιόλογο. Δεν είναι ρηξικέλευθα ή θα λιώσουν τον εγκέφαλό σας, μα θεωρώ έχω μια καλή εικόνα της εγχώριας σκηνής και ο συγκεκριμένος συγγραφέας πρέπει να ζήσει λίγο αναγνώριση ρε γαμώτο. Είναι καλύτερος από πολλούς άλλους που ίσως έχετε διαβάσει και κρατάει χαμηλό προφίλ, δεν έχει προμηθευτή καλαμιών και δεν έχει χόμπι να τα καβαλάει… αν με νιώθετε.
Το συγκεκριμένο διήγημα δεν αποτελεί εξαίρεση!
Γεμάτο ψυχή, συναίσθημα, ήπιο τρόμο, ατμόσφαιρα και καρδιά. Το απόλαυσα τρομερά και αγάπησα τους ήρωες (ειδικά τον Σπύρο) ακόμα κι αν οι σελίδες ήταν λίγες. Εύγε!
Μιας που φτάσαμε λοιπόν στο σημείο να τα έχω διαβάσει όλα όσα έχουν βγει, θέλω να κάνω και μια μικρή εξομολόγηση: στο γυμνάσιο και στο λύκειο ήμουν καμένος με στρέηντζ και μύστερυ. Ήταν δύο περιοδικά που τα αντιμετώπιζα όχι μόνο όπως είχα το αλμανάκο και τα σαΐνια στο δημοτικό, αλλά σχεδόν με ευλάβεια. Κάθε άρθρο, το έπαιρνα σαν ευαγγέλιο και σαν πραγματικότητα (εκτός από τους εξωγήινους, στους οποίους παρέμενα δύσπιστος… τρομάρα μου)! Το γεγονός ότι ο ίδιος άνθρωπος που έκανε τότε την σελιδοποίηση σε αυτά τα δύο ‘’περίεργα’’ περιοδικά, τώρα κάνει την δική μας σελιδοποίηση, μου φαίνεται απλά… σουρεάλ!
Μεγαλώνοντας, βρίσκομαι πάντα σε μία παράξενη κατάσταση, του στυλ ή νιώθω 17 συνέχεια ή 60. Οπότε, όταν κοιτάζομαι στον καθρέφτη και βλέπω πλέον κάποιες άσπρες τρίχες, σκαλώνω και στεναχωριέμαι, σκεπτόμενος ‘’πότε ρε; πώς; αφού είμαι ακόμα 17!!!!’’
Τα συναισθήματα που νιώθω με τις αλλόκοσμες και το επίφανυ, δεν μπορούν να περιγραφούν εύκολα. Νιώθω φουλ σαν 17χρονος που ζει το όνειρό του ή σα να τιμώ τον 17χρονο εαυτό μου, ο οποίος δεν θα πίστευε ότι κάποια στιγμή θα έγραφε σε δύο τόσο όμορφα και ποιοτικά περιοδικά που γουστάρει φουλ! Και κόσμος τον διαβάζει και περνάει καλά με τα κείμενά του…
Οπότε, απλά ευγνώμων παίδες και είθε να συνεχίζουμε να δίνουμε υπέροχο πόνο! Έχω καμιά εικοσαριά Μπαφομετούλες έτοιμες και συνεχώς γράφω καινούριες, οπότε κανονίστε, χαχαχα
Επιτέλους τα διάβασα κι εγώ. Ναι, απαράδεκτος για μέλος της συντακτικής ομάδας, αλλά τι να κάνουμε ρε παιδιά, δεν έκατσε. Τουλάχιστον χάρηκα γιατί όλη την ‘’νυχτερινή φωνή’’ την διάβασα στα καπάκια και την απόλαυσα. Όπως και τις συγκεκριμένες δύο προσθήκες με τα κρίπι χριστούγεννα και το ακόμα πιο ανησυχητικό κλείσιμο. Κλείσιμο προς ώρας δηλαδής…
Τα αφιερώματα των Κεραμίδα/Δρουκόπουλου, Δαγκλή και Μητσόπουλου, είναι κι εδώ αξία και ποιοτικά όσο πάει. Όμορφη προσθήκη ‘’τα νέα’’ του Δημήτρη Κολοβού και ενδιαφέρουσες και οι δύο συνεντεύξεις (οι παλιοί θα ξέρετε πόσο εκτιμώ και πόσο θαυμάζω την δουλειά του Στέφανου Κόκκινου).
Πάμε τώρα στο διήγημα του τεύχους και στο ‘’ζουμάκι’’…
Ο Σταύρος Θανος είναι μία πένα που αξίζει την προσοχή σας. Όσα έχω διαβάσει μέχρι στιγμής από τα χεράκια του, είναι πραγματικά αξιόλογο. Δεν είναι ρηξικέλευθα ή θα λιώσουν τον εγκέφαλό σας, μα θεωρώ έχω μια καλή εικόνα της εγχώριας σκηνής και ο συγκεκριμένος συγγραφέας πρέπει να ζήσει λίγο αναγνώριση ρε γαμώτο. Είναι καλύτερος από πολλούς άλλους που ίσως έχετε διαβάσει και κρατάει χαμηλό προφίλ, δεν έχει προμηθευτή καλαμιών και δεν έχει χόμπι να τα καβαλάει… αν με νιώθετε.
Το συγκεκριμένο διήγημα δεν αποτελεί εξαίρεση!
Γεμάτο ψυχή, συναίσθημα, ήπιο τρόμο, ατμόσφαιρα και καρδιά. Το απόλαυσα τρομερά και αγάπησα τους ήρωες (ειδικά τον Σπύρο) ακόμα κι αν οι σελίδες ήταν λίγες. Εύγε!
Μιας που φτάσαμε λοιπόν στο σημείο να τα έχω διαβάσει όλα όσα έχουν βγει, θέλω να κάνω και μια μικρή εξομολόγηση: στο γυμνάσιο και στο λύκειο ήμουν καμένος με στρέηντζ και μύστερυ. Ήταν δύο περιοδικά που τα αντιμετώπιζα όχι μόνο όπως είχα το αλμανάκο και τα σαΐνια στο δημοτικό, αλλά σχεδόν με ευλάβεια. Κάθε άρθρο, το έπαιρνα σαν ευαγγέλιο και σαν πραγματικότητα (εκτός από τους εξωγήινους, στους οποίους παρέμενα δύσπιστος… τρομάρα μου)! Το γεγονός ότι ο ίδιος άνθρωπος που έκανε τότε την σελιδοποίηση σε αυτά τα δύο ‘’περίεργα’’ περιοδικά, τώρα κάνει την δική μας σελιδοποίηση, μου φαίνεται απλά… σουρεάλ!
Μεγαλώνοντας, βρίσκομαι πάντα σε μία παράξενη κατάσταση, του στυλ ή νιώθω 17 συνέχεια ή 60. Οπότε, όταν κοιτάζομαι στον καθρέφτη και βλέπω πλέον κάποιες άσπρες τρίχες, σκαλώνω και στεναχωριέμαι, σκεπτόμενος ‘’πότε ρε; πώς; αφού είμαι ακόμα 17!!!!’’
Τα συναισθήματα που νιώθω με τις αλλόκοσμες και το επίφανυ, δεν μπορούν να περιγραφούν εύκολα. Νιώθω φουλ σαν 17χρονος που ζει το όνειρό του ή σα να τιμώ τον 17χρονο εαυτό μου, ο οποίος δεν θα πίστευε ότι κάποια στιγμή θα έγραφε σε δύο τόσο όμορφα και ποιοτικά περιοδικά που γουστάρει φουλ! Και κόσμος τον διαβάζει και περνάει καλά με τα κείμενά του…
Οπότε, απλά ευγνώμων παίδες και είθε να συνεχίζουμε να δίνουμε υπέροχο πόνο! Έχω καμιά εικοσαριά Μπαφομετούλες έτοιμες και συνεχώς γράφω καινούριες, οπότε κανονίστε, χαχαχα
November 16, 2022
Ένα περιοδικό διαμάντι για τον χώρο του φανταστικού στην Ελλάδα! Με αγαπημένη νυχτερινή φωνή κι ένα σωρό όμορφα πράγματα!!!
Displaying 1 - 3 of 3 reviews