ต้นส้มอยู่บ้านเขา แต่ผลส้มหล่นมาบ้านเราตลอดเลย เล่ม 1

ต้นส้มอยู่บ้านเขา แต่ผลส้มหล่นมาบ้านเราตลอดเลย #1

by Littleskyofme

'‘โก๋’ เด็กชายผู้ชื่นชอบส้มเป็นชีวิตจิตใจ แต่ไม่ใช่ส้มที่ไหนก็ได้
ต้องเป็นส้มจากต้นข้างบ้านเท่านั้น เพราะส้มจากที่ไหนๆ ก็ไม่อร่อยถูกใจเท่าที่นี่
ทั้งหอมหวาน ทั้งอร่อย ทุกอย่างที่เป็นส้มบ้านนั้น...โก๋ชอบมันทั้งหมด
ยกเว้นก็แต่เจ้าของต้นส้มตัวจริง เด็กคนนั้น คนที่มีชื่อเท่ๆ เหมือนกันกับโก๋
ทุกคนพากันเรียกเขาว่า ‘โก๋สอง’ ตามครรลองคนชื่อเหมือน ส่วนโก๋ก็ได้ชื่อว่า ‘โก๋หนึ่ง’ ไปโดยปริยาย
แต่ก็คงเหมือนกันได้เพียงแค่ชื่อ เพราะนิสัยใจคอที่แตกต่างกันสุดขั้ว
ราวกับสวรรค์ได้ส่งเทพเซียนมาลงทัณฑ์ปีศาจส้มตัวแสบ
เรื่องราวของสองโก๋ที่ดำเนินไป พวกเขาต่างเติบโตทั้งร่างกายและความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นในหัวใจ
แม้แรกเจอยังไม่ได้รัก แต่เมื่อได้เริ่มมารู้จักกันสักพัก ความรักก็เริ่มก่อตัว

264 pages, Paperback

Published October 1, 2022

Reviews

[Dyna Clarisse · Rating 3 out of 5]

This is probably the slowest slowburn that I’ve ever read in my life. Don’t get me wrong. I LOVE slowburn tropes.

It was really cute but then they really only got together by the end of the book. But honestly, Ko Neung was already sweet and clingy towards Ko Song when they were just friends so it was really cute to read about their heart-fluttering moments. But it got really annoying after their first kiss because Ko Neung couldn’t be thag dense, right?? Well he was.

During the Special Stories I almost had a heart attack when I found that Achi and Augar had broken up but so glad they got back together. 😮‍💨 I would’ve sacrificed Zen and August to have them back.

Anywaaay, I can see why they made so many changes in show adaptation. They basically just took the character’s personality, then changed the flow. The best thing that they did was to remove Augar’s feelings for Ko Neung. Also, it would seem that in the show, Ko Neung would realize and accept his feelings faster than in the novel.

Anywaaay, I hope the series would be good til the end! Sadhuuu 🙏🏼🙏🏼🙏🏼

[ปลาทู คือแมว · Rating 4 out of 5]

เรื่องน่ารักมาก แม้จะเป็นแนวสโลว์เบิร์นแต่ไม่น่าเบื่อเลย ตัวละครกับเนื้อเรื่องพัฒนาไปได้อย่างสนุนสนานตลอดทั้งเล่ม แต่นะ...ตัวละครแบบโก๋หนึ่ง(นายเอก)มันอันตรายต่อความรู้สึกคนอ่านอย่างเราเป็นอันมาก คิดว่าใครชอบก็ชอบเลย ใครเหม็นหน้าก็จะ....ใช่ค่ะ เป็นแบบเรา 555+ ครินจ์สุดๆ กับการที่น้องเรียกตัวเองว่า "พี่โก๋"ๆ อยู่นั่น สภาพเถอะพ่อ บอกตรงๆ ว่าไม่เอ็นดูเลยสักนิด นิสัยเปรตพอทน ความเด็กฟันไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมนี่พอเลย หลงตัวเองจัด มีช่วงหลังจากที่ทะเลาะกับโก๋สองนี่แหละ นางถึงค่อยดูมีสมองไว้คิดอ่านอะไรบ้าง แต่ขอเถอะ หยุดเรียกตัวเองว่าพี่สักที รู้สึกโดนยัดเยียดให้เอ็นดูนางมาก อันจริงพยายามจะรู้สึกดีกับนางนะ พอกำลังเคลิ้มๆ ปุ๊บ ไอ้หนู่นี่มันเรียกตัวเองว่าพี่อีกละ และมีหลายครั้งที่น้องแสดงทัศนคติแบบโลกหมุนรอบตัวเองด้วย สภาพชั้นคือกำหมัด เหมือนเจอเด็กเปรตกลางที่สาธาฯ อดทนไว้ ลูกชายเรารักเขา..... แต่โตสักทีเถอะ ขอร้องเลย

[whaleshrug · Rating 5 out of 5]

ชอบมาก ๆ ปกติไม่ค่อยได้อ่านแนว coming of age เท่าไหร่ แต่เรื่องนี้ทำเอาวางไม่ลงจริง ๆ มันเรียบง่ายเบาสมองแต่ก็เรียลไปหมด อ่านแล้วคิดถึงตอนอยู่วัยเดียวกับตัวละคร nostalgia hits harder than i thought

[Nihyun · Rating 5 out of 5]

I JUST LOVE THIS SO MUCH.