What do you think?
Rate this book
Σχέδια του χάους
Αυτή την ιστορία δεν ήταν εύκολο να την πω. Φόνοι γίνονται κάθε μέρα. Άλλοι λύνονται, άλλοι πάλι όχι. Ελάχιστοι όμως καταλήγουν να σε στοιχειώνουν.
Ένα κουβάρι χωρίς άκρη. Ίσως φταίει που, όταν συνέβησαν όλα αυτά, ήμουν ακόμα παιδί. Πέρασαν χρόνια για να δω ξεκάθαρα τα πρόσωπα– κυρίως των φίλων μου. Ο πιο περίεργος μαθητής του σχολείου, ένας δάσκαλος που μιλούσε μια άλλη γλώσσα, μια μάνα που εξαφανίστηκε, ένας σιωπηλός δικηγόρος και ο γιος κάποιου Ρώσου μαφιόζου.
Το όπλο, ένα κουζινομάχαιρο, βρέθηκε στον βυθό του υδροβιότοπου πουλιών. Και το πτώμα χαμογελούσε, σκεπασμένο όμορφα με το σεντόνι του. Πώς διάολο κάνεις έναν ετοιμοθάνατο να χαμογελά, μου λες;
Ένα κουβάρι χωρίς άκρη. Ίσως φταίει που, όταν συνέβησαν όλα αυτά, ήμουν ακόμα παιδί. Πέρασαν χρόνια για να δω ξεκάθαρα τα πρόσωπα– κυρίως των φίλων μου. Ο πιο περίεργος μαθητής του σχολείου, ένας δάσκαλος που μιλούσε μια άλλη γλώσσα, μια μάνα που εξαφανίστηκε, ένας σιωπηλός δικηγόρος και ο γιος κάποιου Ρώσου μαφιόζου.
Το όπλο, ένα κουζινομάχαιρο, βρέθηκε στον βυθό του υδροβιότοπου πουλιών. Και το πτώμα χαμογελούσε, σκεπασμένο όμορφα με το σεντόνι του. Πώς διάολο κάνεις έναν ετοιμοθάνατο να χαμογελά, μου λες;
312 pages, Paperback
First published October 10, 2022
4 people are currently reading
65 people want to read
About the author
Minos Efstathiadis
9 books42 followersMinos Efstathiadis (Greek: Μίνως Ευσταθιάδης) studied Law in Athens and in Hannover. He gave up (probably not soon enough) being a lawyer for windsurfing and writing.
His play “The Meal” received the prize for Original Playwright of E.T.E. and has been translated into English, German, French and Hungarian.
His novel “The second part of the night” has been published in German.
His novel “The Diver” has been published in French and was shortlisted for the Athens Prize for Literature, Violeta Negra Occitanie and Prix du Livre Européen.
His play “The Meal” received the prize for Original Playwright of E.T.E. and has been translated into English, German, French and Hungarian.
His novel “The second part of the night” has been published in German.
His novel “The Diver” has been published in French and was shortlisted for the Athens Prize for Literature, Violeta Negra Occitanie and Prix du Livre Européen.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 11 of 11 reviews
November 14, 2022
Πως μπορείς να ξεκινήσεις να γράψεις κάτι για ένα βιβλίο που μιλάει για το Χάος; Σχέδια του χάους στο ταβάνι ενός παιδικού δωματίου. Ζωγραφισμένα εκεί από το Χρήστο, χωρίς να ξέρει καν το λόγο.
Ένας Γάλλος φτάνει στο Αίγιο και ταράζει τα νερά στις ζωές των κατοίκων του. Παλεύει να σώσει ένα δασάκι που κινδυνεύει να γίνει πάρκινγκ.
Η Αναστασία είναι μια μάνα που μεγαλώνει μονη της το γιο της Νέστορα. Πιστεύει... Στο Θεο; Ίσως! Στη θάλασσα χωρίς αμφιβολία. Το σίγουρο είναι ότι προσεύχεται.
Και κει που γίνονται επικοί καυγάδες για το δασάκι μια δολοφονία αλλάζει τις ζωές όλων.
Ενα πτώμα που κάποιος το φρόντισε. Που το βρήκαν να χαμογελάει.
Οι πιθανοί ένοχοι είναι παραπάνω από ένας. Και έρχεται ο Χρήστος ο οποίος ενώ είναι μέρος αυτής της ιστορίας την αφηγείται σε μας όπως την έζησε ή όπως νομίζει πως έγιναν τα πράγματα.
Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι τόσο εύθραυστες μα και τόσο ισχυρές ταυτόχρονα. Οι δεσμοί που αναπτύχθηκαν ανάμεσα στο Χρήστο και το Νεστορα πάνω σε δυο στρώματα στο πάτωμα ενός εφηβικού δωματίου, και κοιτώντας τα σχέδια του χάους, καθόρισαν την υπόλοιπη ζωή τους. Ενα παιδί που ζωγραφίζει αφηρημένες γραμμές αποφασίζει πως θέλει να διαβάσει τη λογοτεχνία ολοκλήρου του πλανήτη.
Οι άνθρωποι που συναντάμε μας αλλάζουν τη ζωή, μας κάνουν να γινόμαστε ΚΑΙ κάτι άλλο από αυτό που ήδη είμαστε.
Ενα δικαστήριο μια κατάθεση, μια ομολογία, ίσως παραπάνω απο μια θυσίες. Θύματα αρκετά. Νεκρά αλλά και ζωντανά.
Κάτι που αγάπησα σε αυτό το μυθιστόρημα, είναι ότι ενώ υπάρχει δολοφονία δεν υπάρχουν σελίδες αφιερωμένες στις βάναυσες ενέργειες του δολοφόνου. Δεν υπάρχουν ανατριχιαστικές λεπτομέρειες με αίματα να πετάγονται παντού. Το ίδιο συμβαίνει και με το σεξ. Λείπουν οι λεπτομέρειες. Φτάνουν μόνο λίγες φράσεις για να καταλάβουμε ακριβώς τις εικόνες πίσω από τις λέξεις. Σαν αναγνώστρια εκτιμώ πολύ ένα βιβλίο που δεν έχει όλα τα κλισέ του κόσμου μαζεμένα.
Ο Μινως Ευσταθιάδης μπορεί να αφήσε το ρόλο του αφηγητή σε έναν έφηβο που ενηληκιώθηκε μέσα στις σελίδες του βιβλίου του, όμως μας χάρισε κάποιες πολύ δυνατές σκηνές που προσωπικά μου έσκισαν την ψυχή στα δύο. Αλλά δε θα κάνω spoiler!
Σε αυτό το βιβλίο οι ήρωες βασανίστηκαν μόνοι τους. Δεν τους βασάνισε ο συγγραφέας. Ήταν σαν να έχει γραφτεί ήδη η ιστορία πριν τη γράψει κάποιος. Χωρίς να έχει τη δύναμη να την αλλάξει ο ίδιος.
Δανείζομαι κάτι από το βιβλίο :
"Το μέλλον χτίζεται από τις μικρές πέτρες που κλοτσάμε αμέριμνοι με τη μύτη των παπουτσιών μας, απο ξαφνικές οπισθοχωρήσεις κάποιο μουντό πρωινό, απο σχέδια που μενούν ημιτελή, χωρίς ποτέ να παραδεχτούμε ότι η αδυναμία ολοκλήρωσης είναι απλώς η αναβολή του τέλους"
Και ενω σε όλη τη διαρκεία της ανάγνωσης είχα αμφιβολίες ως προς το ποια ήταν τελικά η αλήθεια, ήταν όλα τόσο ζυγισμένα που έκλεισα την τελευταία σελίδα και αγάπησα λίγο περισσότερο το χάος!
Αυτό ξέρει σίγουρα πολύ περισσότερα απο οσα εμείς και δε μπαίνει σε καλούπια.
Αν όμως το παρατηρήσεις προσεκτικά όλα θα κουμπώσουν.
"Κατά βάθος όλοι οι φανατικοί αναγνώστες έχουμε το ίδιο μικρόβιο. Προτιμάμε να περιφερόμαστε εξω απο τα τείχη της πραγματικότητας, και τα βιβλία είναι η ασφαλέστερη πόρτα που έχει επινοηθεί"
Ένας Γάλλος φτάνει στο Αίγιο και ταράζει τα νερά στις ζωές των κατοίκων του. Παλεύει να σώσει ένα δασάκι που κινδυνεύει να γίνει πάρκινγκ.
Η Αναστασία είναι μια μάνα που μεγαλώνει μονη της το γιο της Νέστορα. Πιστεύει... Στο Θεο; Ίσως! Στη θάλασσα χωρίς αμφιβολία. Το σίγουρο είναι ότι προσεύχεται.
Και κει που γίνονται επικοί καυγάδες για το δασάκι μια δολοφονία αλλάζει τις ζωές όλων.
Ενα πτώμα που κάποιος το φρόντισε. Που το βρήκαν να χαμογελάει.
Οι πιθανοί ένοχοι είναι παραπάνω από ένας. Και έρχεται ο Χρήστος ο οποίος ενώ είναι μέρος αυτής της ιστορίας την αφηγείται σε μας όπως την έζησε ή όπως νομίζει πως έγιναν τα πράγματα.
Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι τόσο εύθραυστες μα και τόσο ισχυρές ταυτόχρονα. Οι δεσμοί που αναπτύχθηκαν ανάμεσα στο Χρήστο και το Νεστορα πάνω σε δυο στρώματα στο πάτωμα ενός εφηβικού δωματίου, και κοιτώντας τα σχέδια του χάους, καθόρισαν την υπόλοιπη ζωή τους. Ενα παιδί που ζωγραφίζει αφηρημένες γραμμές αποφασίζει πως θέλει να διαβάσει τη λογοτεχνία ολοκλήρου του πλανήτη.
Οι άνθρωποι που συναντάμε μας αλλάζουν τη ζωή, μας κάνουν να γινόμαστε ΚΑΙ κάτι άλλο από αυτό που ήδη είμαστε.
Ενα δικαστήριο μια κατάθεση, μια ομολογία, ίσως παραπάνω απο μια θυσίες. Θύματα αρκετά. Νεκρά αλλά και ζωντανά.
Κάτι που αγάπησα σε αυτό το μυθιστόρημα, είναι ότι ενώ υπάρχει δολοφονία δεν υπάρχουν σελίδες αφιερωμένες στις βάναυσες ενέργειες του δολοφόνου. Δεν υπάρχουν ανατριχιαστικές λεπτομέρειες με αίματα να πετάγονται παντού. Το ίδιο συμβαίνει και με το σεξ. Λείπουν οι λεπτομέρειες. Φτάνουν μόνο λίγες φράσεις για να καταλάβουμε ακριβώς τις εικόνες πίσω από τις λέξεις. Σαν αναγνώστρια εκτιμώ πολύ ένα βιβλίο που δεν έχει όλα τα κλισέ του κόσμου μαζεμένα.
Ο Μινως Ευσταθιάδης μπορεί να αφήσε το ρόλο του αφηγητή σε έναν έφηβο που ενηληκιώθηκε μέσα στις σελίδες του βιβλίου του, όμως μας χάρισε κάποιες πολύ δυνατές σκηνές που προσωπικά μου έσκισαν την ψυχή στα δύο. Αλλά δε θα κάνω spoiler!
Σε αυτό το βιβλίο οι ήρωες βασανίστηκαν μόνοι τους. Δεν τους βασάνισε ο συγγραφέας. Ήταν σαν να έχει γραφτεί ήδη η ιστορία πριν τη γράψει κάποιος. Χωρίς να έχει τη δύναμη να την αλλάξει ο ίδιος.
Δανείζομαι κάτι από το βιβλίο :
"Το μέλλον χτίζεται από τις μικρές πέτρες που κλοτσάμε αμέριμνοι με τη μύτη των παπουτσιών μας, απο ξαφνικές οπισθοχωρήσεις κάποιο μουντό πρωινό, απο σχέδια που μενούν ημιτελή, χωρίς ποτέ να παραδεχτούμε ότι η αδυναμία ολοκλήρωσης είναι απλώς η αναβολή του τέλους"
Και ενω σε όλη τη διαρκεία της ανάγνωσης είχα αμφιβολίες ως προς το ποια ήταν τελικά η αλήθεια, ήταν όλα τόσο ζυγισμένα που έκλεισα την τελευταία σελίδα και αγάπησα λίγο περισσότερο το χάος!
Αυτό ξέρει σίγουρα πολύ περισσότερα απο οσα εμείς και δε μπαίνει σε καλούπια.
Αν όμως το παρατηρήσεις προσεκτικά όλα θα κουμπώσουν.
"Κατά βάθος όλοι οι φανατικοί αναγνώστες έχουμε το ίδιο μικρόβιο. Προτιμάμε να περιφερόμαστε εξω απο τα τείχη της πραγματικότητας, και τα βιβλία είναι η ασφαλέστερη πόρτα που έχει επινοηθεί"
October 23, 2022
Χωρίς πολλά λόγια, άριστο. Ο Μίνως Ευσταθιάδης με την πένα για όπλο του πλάθει ένα λογοτεχνικό μυστήριο μακριά από κάθε προηγούμενο του έργο, θυμίζοντας συχνά το "Χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου". Δεν μπορώ να εκφράσω πλήρως όσα νιώθω, πέρα ίσως από το κενό που αφήνει ένα καλό βιβλίο μετά την τελευταία σελίδα.
January 1, 2023
Αναγνωστικά χαοτικά έκλεισε το 22, χαοτικά ξεκινά και το 23 (άλλωστε η αλλαγή του χρόνου άλλο ένα επινόημα είναι για την αντιμετώπιση του χάους). Τα Σχέδια του Χάους άνετα τα διαβάζεις μονοκοπανιά, αλλά από πολύ νωρίς σε προσκαλούν σε επόμενες αναγνώσεις, αφήνοντας αισθήματα ανεκπλήρωτα. Θα επανέλθω στις σοφίες και τα κλισέ που διαφύλαξαν τον Κρις Πάπας από το χάος εντός του (κυρίως) και τον κάνουν πιο ανθρώπινο. Είθε τα δικά μας σχέδια του χάους να διασφαλίζουν ισορροπίες σωτήριες. Καλή χρονιά!
February 15, 2023
Τα Σχέδια του χάους είναι ένα αξιανάγνωστο αστυνομικό που ξεφεύγει από την πεπατημένη. Η (φιλολογική) επιμέλεια είναι άψογη, η έκδοση επίσης. Το ύφος του συγγραφέα, αν και όχι αυθωρεί αναγνωρίσιμο (ακόμα), προβάλλει λογοτεχνικές αξιώσεις. Ο Μίνως Ευσταθιάδης βρίσκεται σε καλό δρόμο.
https://www.istos.gr/literature/revie...
https://www.istos.gr/literature/revie...
March 31, 2025
Μάλλον προς το 2,5.
Ήταν ωραίο βιβλίο. Είχε σασπένς, μπήκαν οι βάσεις για έναν πολύ ενδιαφέροντα ντετέκτιβ που μας απασχολεί και σε ένα άλλο βιβλίο του συγγραφέα, αλλά δεν μου άρεσε το τέλος.
Τέλος πάντων. Στα νουάρ σημασία έχει το ταξίδι.
Ήταν ωραίο βιβλίο. Είχε σασπένς, μπήκαν οι βάσεις για έναν πολύ ενδιαφέροντα ντετέκτιβ που μας απασχολεί και σε ένα άλλο βιβλίο του συγγραφέα, αλλά δεν μου άρεσε το τέλος.
Τέλος πάντων. Στα νουάρ σημασία έχει το ταξίδι.
July 22, 2025
Πολύ έξυπνο βιβλίο. Οι χαρακτήρες ιδιαίτεροι. τον Χρήστο ήθελα να τον ταρακούνησε λίγο. Ρε φίλε ένα πράγμα σου ζήτησε ο Νέστωρ, έκανες τόσο ταξίδι να το πραγματοποιήσεις και χάνεις το ραντεβού. Ο Νέστωρ χαρακτήρας υπόδειγμα. Το μυαλό πήγαινε στην λύση αλλά δεν την αποδεχόταν. Ανατροπή και αναπάντεχες εξελίξεις.
December 13, 2022
Διάβασα ἕναν Εὐσταθιάδη πιό φιλοσοφημένο, πιό ἐσωτερικό, ἴσως καί πιό σκοτεινό. Καί αὐτό χωρίς νά γίνει εἰς βάρος τῆς πλοκῆς. Ὅμως παράλληλα μοῦ δημιούργησε κάποιες ἀπορίες: Πόσος Μίνως Εὐσταθιάδης ὑπάρχει σ' αὐτό τό βιβλίο; Πόσα σχέδια ἔχει κάνει τό χάος μέσα του;
4,5/5
http://www.exostispress.gr/Article/mi...
4,5/5
http://www.exostispress.gr/Article/mi...
January 7, 2023
Ιστορία ενηλικίωσης, του αφηγητή και του βασικού ήρωα, που περιστρέφεται γύρω από ένα μυστηριώδες έγκλημα σε ελληνική επαρχιακή πόλη.
Η ιστορία είναι ενδιαφέρουσα, παρόλα αυτά η απόδοσή της έχει δύο σοβαρά προβλήματα, τα οποία βαραίνουν περισσότερο την επιμέλεια και λιγότερο την πρωτογενή συγγραφή.
Το βασικότερο ζήτημα είναι η επιλογή πρωτοπρόσωπου αφηγητή. Ειδικά στο πρώτο μισό του βιβλίου, ο αφηγητής είναι ένας έφηβος που παρόλα αυτά λειτουργεί ως παντογνώστης σε διαλόγους και γεγονότα που είναι αδύνατον να γνωρίζει. Μάλιστα σε κάποια σημεία δίνονται κάποια τεχνάσματα που φέρνουν τα γεγονότα σε γνώση του αφηγητή (π.χ. κρυφακούει τη συζήτηση των γονιών του), όμως όλα τα υπόλοιπα σημεία δεν ταιριάζουν με την πρωτοπρόσωπη οπτική. Με δεδομένο ότι δεν δίνεται αρκετό βάθος στο χαρακτήρα του Χρήστου, θα έπρεπε να έχει επιλεγεί τριτοπρόσωπη οπτική.
Το δεύτερο πρόβλημα είναι ακριβώς αυτό, ότι οι χαρακτήρες δεν αναλύονται σε βάθος, κι έτσι ο αναγνώστης δε μπορεί να νοιαστεί γι αυτούς. Για παράδειγμα,η Ανναμπέλ, είναι ένας χαρακτήρας που εισάγεται περίπου στο 70% του βιβλίου, είναι αδιάφορη στον αναγνώστη. Η τύχη των γονιών του Χρήστου, το ίδιο. Ο δικηγόρος είναι απλά μια μονοδιάστατη φωνή στην άλλη άκρη του τηλεφώνου που πληρώνει. Είναι δύσκολο να ενδιαφερθεί ο αναγνώστης για ένα χαρακτήρας για τον οποίον δεν ξέρει τίποτα.
Αυτό το πρόβλημα ενισχύεται από πολλές υποπλοκές που βρίσκουν σε αδιέξοδο: ο Γάλλος, το parking, η ανήλικη ερωμένή του, ακόμα και τα σχέδια που δίνουν όνομα τον τίτλο, είναι βασικά ζητήματα του πρώτου ⅓ που τελικά έχουν ελάχιστη ως καμία σημασία στη συνέχεια. Οι δύο βασικοί ήρωες (ο Νέστορας και η Αναστασία) ξεπερνούν τη γραμμή που χωρίζει το μυστηριώδες από την ασυνέπεια, οι συνεχείς παλλινδρομήσεις τους είναι αμήχαν��ς και δεν έχουν εξήγηση.
Οι δυο τρεις αναφορές στις συνθήκες της εποχής, συγκεκριμένα στην έλλειψη internet, “πετάνε” εκτός τον αναγνώστη, τον απομακρύνουν από την ιστορία. Εδώ υπάρχει και ένα εμφανές πραγματολογικό σφάλμα: η Φερνάντα δείχνει φωτογραφίες στο κινητό στον αφηγητή, επομένως η ιστορία βρίσκεται (τουλάχιστον) κάπου στο 2005, οπότε η έλλειψη internet, κινητών τηλεφώνων κλπ και οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο ήρωας εξαιτίας δεν δικαιολογούνται (πώς γίνεται να μην τον είδε αυτό ο επιμελητής; )
Το γράμμα στο προτελευταίο κεφάλαιο ήταν το κομμάτι που μου άρεσε περισσότερο.
Η ιστορία είναι ενδιαφέρουσα, παρόλα αυτά η απόδοσή της έχει δύο σοβαρά προβλήματα, τα οποία βαραίνουν περισσότερο την επιμέλεια και λιγότερο την πρωτογενή συγγραφή.
Το βασικότερο ζήτημα είναι η επιλογή πρωτοπρόσωπου αφηγητή. Ειδικά στο πρώτο μισό του βιβλίου, ο αφηγητής είναι ένας έφηβος που παρόλα αυτά λειτουργεί ως παντογνώστης σε διαλόγους και γεγονότα που είναι αδύνατον να γνωρίζει. Μάλιστα σε κάποια σημεία δίνονται κάποια τεχνάσματα που φέρνουν τα γεγονότα σε γνώση του αφηγητή (π.χ. κρυφακούει τη συζήτηση των γονιών του), όμως όλα τα υπόλοιπα σημεία δεν ταιριάζουν με την πρωτοπρόσωπη οπτική. Με δεδομένο ότι δεν δίνεται αρκετό βάθος στο χαρακτήρα του Χρήστου, θα έπρεπε να έχει επιλεγεί τριτοπρόσωπη οπτική.
Το δεύτερο πρόβλημα είναι ακριβώς αυτό, ότι οι χαρακτήρες δεν αναλύονται σε βάθος, κι έτσι ο αναγνώστης δε μπορεί να νοιαστεί γι αυτούς. Για παράδειγμα,η Ανναμπέλ, είναι ένας χαρακτήρας που εισάγεται περίπου στο 70% του βιβλίου, είναι αδιάφορη στον αναγνώστη. Η τύχη των γονιών του Χρήστου, το ίδιο. Ο δικηγόρος είναι απλά μια μονοδιάστατη φωνή στην άλλη άκρη του τηλεφώνου που πληρώνει. Είναι δύσκολο να ενδιαφερθεί ο αναγνώστης για ένα χαρακτήρας για τον οποίον δεν ξέρει τίποτα.
Αυτό το πρόβλημα ενισχύεται από πολλές υποπλοκές που βρίσκουν σε αδιέξοδο: ο Γάλλος, το parking, η ανήλικη ερωμένή του, ακόμα και τα σχέδια που δίνουν όνομα τον τίτλο, είναι βασικά ζητήματα του πρώτου ⅓ που τελικά έχουν ελάχιστη ως καμία σημασία στη συνέχεια. Οι δύο βασικοί ήρωες (ο Νέστορας και η Αναστασία) ξεπερνούν τη γραμμή που χωρίζει το μυστηριώδες από την ασυνέπεια, οι συνεχείς παλλινδρομήσεις τους είναι αμήχαν��ς και δεν έχουν εξήγηση.
Οι δυο τρεις αναφορές στις συνθήκες της εποχής, συγκεκριμένα στην έλλειψη internet, “πετάνε” εκτός τον αναγνώστη, τον απομακρύνουν από την ιστορία. Εδώ υπάρχει και ένα εμφανές πραγματολογικό σφάλμα: η Φερνάντα δείχνει φωτογραφίες στο κινητό στον αφηγητή, επομένως η ιστορία βρίσκεται (τουλάχιστον) κάπου στο 2005, οπότε η έλλειψη internet, κινητών τηλεφώνων κλπ και οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο ήρωας εξαιτίας δεν δικαιολογούνται (πώς γίνεται να μην τον είδε αυτό ο επιμελητής; )
Το γράμμα στο προτελευταίο κεφάλαιο ήταν το κομμάτι που μου άρεσε περισσότερο.
October 8, 2025
3,5 θαρρω
Πρώτη επαφή με τον συγγραφέα κ μ η γραφή μ άρεσε πολύ.
Μία ιστορία ενηλικίωσης με φόντο έναν φονο, μια παιδική φιλιά, μυστικά κ ψέματα, μια μικρή κοινωνία κ άτομα που διάλεξαν την αλήθεια τους ακόμα κι αν ήταν άλλη απ την αλήθεια. Κλειστοφοβικο, νουάρ, σε σημεία φιλοσοφικό.
Θεωρώ είχε εξαιρετικές βάσεις. Με έχασε σίγουρα στα μεταφυσικά, σίγουρα σε κπ πράγματα που θεώρησα απότομα κ βιαστικά κ σίγουρα στις εικόνες τους Χάους όχι των ζωγραφιων αλλά των ζωών των πρωταγωνιστων. Το ένιωσα σαν Ένα χάος που το εκβιαζαν να προκύψει κ όχι σαν να ήταν αναπόφευκτο να συναντήσουν.
Συνολικά ενδιαφέρον κ λόγω κ του μικρού μεγέθους ιδανικό για ένα γρήγορο "αστυνομικό" (αν κ δν θεωρώ ότι κατά βάση ανήκει στα αστυνομικά όπως τα έχουμε στο μυαλό μας)
Πρώτη επαφή με τον συγγραφέα κ μ η γραφή μ άρεσε πολύ.
Μία ιστορία ενηλικίωσης με φόντο έναν φονο, μια παιδική φιλιά, μυστικά κ ψέματα, μια μικρή κοινωνία κ άτομα που διάλεξαν την αλήθεια τους ακόμα κι αν ήταν άλλη απ την αλήθεια. Κλειστοφοβικο, νουάρ, σε σημεία φιλοσοφικό.
Θεωρώ είχε εξαιρετικές βάσεις. Με έχασε σίγουρα στα μεταφυσικά, σίγουρα σε κπ πράγματα που θεώρησα απότομα κ βιαστικά κ σίγουρα στις εικόνες τους Χάους όχι των ζωγραφιων αλλά των ζωών των πρωταγωνιστων. Το ένιωσα σαν Ένα χάος που το εκβιαζαν να προκύψει κ όχι σαν να ήταν αναπόφευκτο να συναντήσουν.
Συνολικά ενδιαφέρον κ λόγω κ του μικρού μεγέθους ιδανικό για ένα γρήγορο "αστυνομικό" (αν κ δν θεωρώ ότι κατά βάση ανήκει στα αστυνομικά όπως τα έχουμε στο μυαλό μας)
May 9, 2024
Λατρεύω τη γραφή του Μίνω, τη σκέψη του, τον τρόπο που βλέπει τα πράγματα. Αυτό το βιβλίο δεν ξερω, εχω την αίσθηση οτι δεν είχε σκοπό, συνοχή.
Η ιστορία ακολουθεί τον Χρήστο, έναν έφηβο, ο οποιος μας διηγείται μια απίστευτη υπόθεση φόνου και τιμωρίας, στην οποια εμπλέκεται ο κολλητος του παιδικός φίλος Νέστορας και η μητέρα του.
Για να μην κανω spoiler θα πω ότι δεν με επεισε κανείς, ούτε το κινητρο του φόνου, ούτε αυτά που εγιναν μετά. Καμία μάνα δεν το κανει αυτό. Δεν με επεισε ούτε η περιπλάνηση του Χρήστου ανα την Ευρώπη, ουτε τα άτομα που συνάντησε, ούτε οι πραξεις τους.
Γενικά, ενω το βιβλίο ηταν καλογραμμένο, οι πραξεις των ηρώων ήταν αψυχολογητες απο την αρχη ως το τέλος.
Η ιστορία ακολουθεί τον Χρήστο, έναν έφηβο, ο οποιος μας διηγείται μια απίστευτη υπόθεση φόνου και τιμωρίας, στην οποια εμπλέκεται ο κολλητος του παιδικός φίλος Νέστορας και η μητέρα του.
Για να μην κανω spoiler θα πω ότι δεν με επεισε κανείς, ούτε το κινητρο του φόνου, ούτε αυτά που εγιναν μετά. Καμία μάνα δεν το κανει αυτό. Δεν με επεισε ούτε η περιπλάνηση του Χρήστου ανα την Ευρώπη, ουτε τα άτομα που συνάντησε, ούτε οι πραξεις τους.
Γενικά, ενω το βιβλίο ηταν καλογραμμένο, οι πραξεις των ηρώων ήταν αψυχολογητες απο την αρχη ως το τέλος.
March 25, 2024
Το παρελθόν του αγαπημένου ντετέκτιβ Κρις Πάπα και πώς τον επηρέασε.
Μια πανέξυπνη αστυνομική ιστορία για τη διάψευση, την απώλεια, τη θυσία
και το χάος που ό,τι και να κάνουμε πάντα θα έρχεται στο τέλος να σαρώσει ό,τι φτιάξαμε
εξού και ''Σχέδια του χάους'' ο τίτλος.
Συγχαρητήρια ξανά.
Μια πανέξυπνη αστυνομική ιστορία για τη διάψευση, την απώλεια, τη θυσία
και το χάος που ό,τι και να κάνουμε πάντα θα έρχεται στο τέλος να σαρώσει ό,τι φτιάξαμε
εξού και ''Σχέδια του χάους'' ο τίτλος.
Συγχαρητήρια ξανά.
Displaying 1 - 11 of 11 reviews