Met dit originele en meeslepende verhaal over een moedig meisje bewijst Joke van Leeuwen opnieuw haar grote meesterschap. Jona gaat na schooltijd altijd naar haar vaders kantoor. Terwijl hij hard aan het werk is, dwaalt ze door het gebouw. Op de dertigste verdieping ontdekt ze de trap naar het dak, waar ze op een saaie middag in slaap valt. Als ze wakker wordt en naar beneden gaat, is het gebouw compleet verlaten. En ze ziet dat er overal water is, dat wel tot voorbij de tweede verdieping komt. Alle anderen zijn al met boten geëvacueerd, alleen Jona zijn ze vergeten… Jona bedenkt een plan om de aandacht te trekken voor als ze haar komen zoeken. Wanneer zullen ze haar komen halen?
Opnieuw een grand cru Joke van Leeuwen! Vol zinnen waarvan je wou dat je er ooit zelf opgekomen was, sfeervolle tekeningen, een hoofdpersonage om meteen in je hart te sluiten... Fanboy for life!
'Alle kleuren zijn gaan slapen' denkt Jona als het nacht is en in het donker haar vaders kantoor probeert te vinden in het verlaten kantoorgebouw op zoek naar koekjes en de zaklamp. In een Joke van Leeuwen tref je altijd woorden aan die je laten glimlachen of laten nadenken. 'Neusdenken' is er ook één. Of welk beeld geeft 'Ze zocht in haar hoofd naar geduld.'? Even later lees je 'Zijn (vader) geduld had altijd in een ver hoekje van zijn hersens gezeten.'
Dit keer lees je over het plaatsje Wolem dat meegaat 'in de vaart der volkeren'. Het is een gegeven dat op een dag het water zal komen, want Wolem is ver onder zeespiegelpeil gebouwd. Haar vader zegt voorbereid te zijn en zal op tijd meubels etc. naar zolder brengen. Jona gaat iedere dag na schooltijd naar haar vader en moet daar muisstil wachten tot hij klaar is met werken. Moeder wordt gemist. Toch gaat ze op ontdekkingstocht waardoor ze op het dak van de flat terechtkomt. De vijfde keer als ze 'boven de wolken en onder de oneindigheid' is valt ze in slaap. Het water komt razendsnel en zij mist de boot.
Jona doet denken aan andere personages uit Van Leeuwens boeken, enigszins eenzelvig tot eenzaam maar altijd nadenkend, bijv. Toda uit 'Toen mijn vader een struik werd'. Wolem geeft gedachten aan het boek 'Hier'. Ook in dit nieuwste verhaal zijn maatschappelijke onderwerpen niet direct benoemd maar overduidelijk aanwezig. Het overmatige consumptiegebruik, overstromingen, vluchtelingen, het bouwen op niet daarvoor geschikte plaatsen, kortom milieuproblematiek. Naast natuurlijk de emotie die altijd verweven is in een verhaal.
Ook symboliek of verwijzing is niet vreemd. Denk bijv. aan de duif die haar gezelschap houdt op het dak, de naambetekenis van Jona, aan verhalen Jona en de walvis/De ark. Of de kersen van het toetje in eetcafé 'Lekker': 'Ze hoorden met z'n tweeën te zijn, die kersen. Maar dat waren ze niet meer.' Mama is dood. Ze was ziek. Vader zou blijven werken, maar moeder had gezegd: 'Dat kind is belangrijker dan al dat geregel van jou.' Kinderen verdienen aandacht, zijn belangrijk. Een apart stuk kun je schrijven over de materialen op het dak met daarbij de gedachten en de manier van neerleggen om de titel 'Ik ben hier!' te vormen.
Een literair kinderboek dat als een avontuur gelezen kan worden, de gevorderde lezer zal meerdere lagen ontdekken en bij mogelijke herlezing een volgend onderwerp overdenken. Een goed bespreekbare voor kinderen is: hoever gaan we in een maatschappij waar alles werkend is door elektriciteit of andere bron van energie terwijl je iets door menskracht in gang kan brengen? De kraan, het zonnescherm, de lift, de blikopener. In hoeverre kunnen we op energie bouwen?
Een rijk verhaal dat zo eenvoudig lijkt. De kracht van doordachte woordkeuze, van schrijven, van verhalen. Veel verdwijnt. Ook wat niet af was. Deze stad Wolem. Wat blijft is een schrift met jouw handschrift, een foto van een dierbaar persoon.
Een Joke van Leeuwen is altijd genieten, een Joke van Leeuwen verhaal voorgelezen krijgen door de schrijfster herself is eigenlijk net nog een beetje meer genieten.
Joke van Leeuwen laat zich in dit boek weer zien als een der meest meelevende auteurs die ik ken. Dit verhaal gaat over een klein meisje, Jona, dat alleen achterblijft in een groot woonblok terwijl de plaats waar ze woont helemaal ondergelopen is. Wolem, haar dorp, is namelijk onder zeespiegelpeil gebouwd (wat niet in Ndl?) en haar vader heeft zich hier altijd al zorgen over gemaakt. Hoe de auteur de relatie beschrijft van het meisje en de vader die steeds aan het werk is, en die met z'n tweeën na verlaten te zijn door moeder en echtgenote, getuigt van het naast elkaar leven en beider eenzaamheid.
Joke van Leeuwen schrijft zoals steeds met weinig woorden over vele gevoelens en ook nu weer over een maatschappelijk relevant thema: de klimaatcrisis die door menselijke fouten nu uitmondt in een overstroming. Het steeds maar meer moeten consumeren en geld verdienen (in eenvoudige woorden het kapitalisme uitgelegd). Ze heeft een patent op eenzaten als hoofdpersonages, kinderen die vooral in hun eigen hoofd en hun eigen fantasie leven. Jona is erg creatief, en weet zich uit de slag te staan, ook al wordt het heel moeilijk naar het einde toe. Opnieuw een aanrader van jewelste!
Vorbemerkung: Ich habe es auf deutsch gelesen, aber die Ausgabe gibt es hier nicht.
Der Schreibstil und die Denkweise der Protagonistin Jona sind wirklich richtig süß, eigen und quirlig. Deswegen auch die zwei Sterne. Aber der Plot kommt straight aus der Hölle. Das ist das gruseligste Buch, das ich seit langem gelesen habe und als Kind hätte es mir todsicher unfassbar viel Angst gemacht. Und zwar nicht in dem Sinn, dass es kurz ein bisschen zu aufregend ist, die Spannung sich dann aber wieder löst. Das Buch ist gar nicht aufregend im eigentlichen Sinne. Krimis und Thriller hab ich z.B. schon als Kind geliebt. Es ist so eine Mischung aus survival-psycho-Geschichte mit ganz argen backrooms-vibes und einer fast alternativen Realität mit einem Touch Klimakatastrophe. Und obwohl die Protagonistin keine total negative Beziehung zu ihrem Vater hat, haben die beiden eigentlich auch gar keine resonanten oder irgendwie verbindenden/schönen Momente zusammen. Allgemein fehlt es in diesem Buch VOLLSTÄNDIG an zwischenmenschlichen Erfahrungen, was sich richtig kalt und unschön anfühlt. Dass es trotzdem so munter und fröhlich dahin erzählt ist, hat meinem Gehirn den Rest gegeben. Mich hätte diese Geschichte als Kind noch jahrelang verfolgt, weil sie ganz sicher Derealisationszustände getriggert hätte. Kann sein, dass manche Kinder das irgendwie einfach nur als lustige spannende Geschichte lesen können, obwohl einem Kind im Grundschulalter da der absolute Horror passiert. Aber ich bin gerade sehr sehr froh, dass ich das erst jetzt gelesen habe und wünschte ehrlich gesagt ich hätte es gar nicht gelesen. 🫠
Schitterend, zo'n eigen stijl en stem heeft Joke van Leeuwen, elk woord klopt.
Ik heb het afgelopen dagen ook aan dochterlief van 7 voorgelezen. En die heeft ademloos geluisterd en gekeken. Ik vond het de tweede keer nog beter. :)
Mijn beide kinderen doen al enkele jaren mee met de leesjury, maar ik merk dat het bij mijn zoon steeds lastiger wordt om hem gemotiveerd te krijgen voor boeken die hem niet interesseren. Blijkbaar heeft de leesjury-begeleidster hem zelfs al gevraagd wat hij dan wél graag leest, heeft hij "avonturenboeken" geantwoord, heeft zij gezegd (over het boek van dat moment) "maar dit is toch een avonturenboek?!" en heeft hij geantwoord: "Ik bedoel meer zoals Indiana Jones." Tja, dat is natuurlijk wel érg specifiek.
Nu heeft hij dit boek dus mee naar huis. "Oh!" zei ik toen ik het zag, "Joke van Leeuwen! Die las ik erg graag toen ik klein was!" "Ja," zei mijn zoon, "het is wel leuk."
Ik dacht terug aan mijn kindertijd. Aan sommige boeken van haar die ik meerdere keren herlezen heb, zoals een boek waarin je zelf kon kiezen hoe het verderging en dan naar verschillende pagina's gestuurd werd maar waarvan ik de titel niet meer weet, en aan die keer dat ze kwam voorlezen bij ons op de lagere school, ik herinner me nog haar sterk Nederlandse tongval en dat ik haar eigenlijk toen niet zo graag hoorde voorlezen, veel te snel (hihi). En dus dacht ik, ik lees dit boek ook. En ach, wat blijft Joke van Leeuwen toch een heerlijke kinderboekenschrijfster: met het leuke taalgebruik, de absurde redeneringen, de grappige tekeningen. Ik heb echt genoten van dit boek.
En ik bedoel. Zelfs mijn zoon was niet weg te slaan van dit boek. Dat zegt genoeg.
Naujausias mano atradimas yra štai toks. Suaugusių žmonių knygose verkiu itin retai, o štai istorijose, skirtose vaikams – jau tampa klasika.
Ir šioje gailesčio ir liūdesio gniutulą gerklėje turėjau. Knyga ne veltui buvo rekomenduota į #skaitauirverkiurudeni2025 sąrašus.
Skaičiau sau, bet nuo pirmų puslapių jau ėmiau nekantrauti ją perskaityti ir vaikams. Labai gyvas tekstas ir iliustracijos. Labai paprasta, bet giliai panerianti ir svarbias temas nagrinėjanti. Čia ir netektis, ir tėvų-vaikų santykiai, ir mokėjimas suktis iš situacijų, ir vertybės, ir, o tai ir yra svarbiausia, puikiai perteiktas vaizdas iš vaiko perspektyvos. Kai viskas yra itin smagu, daug kas nepatirta, bet ir rimta rimta. O tas vaikiškas pasaulio vaizdas – kaip matau, taip suprantu, kol nežinau kitaip, negali nesužavėti.
Man išties labai patiko. Trumpa ir pilna visko, ko reikia gerai istorijai! Rekomenduoju ir jums.
Wat een leuk meisje is die Jona! Terwijl ze helemaal alleen, vergeten, achterblijft in een groot kantorengebouw met maar liefst 30 verdiepingen, en alle andere mensen voor het hoge water zijn gevlucht, inclusief haar vader, raakt ze niet in paniek en bedenkt geweldige oplossingen voor haar tijdelijke probleem. Want dat het tijdelijk is, weet ze zeker. Natuurlijk komt haar vader terug en gaat ze gered worden. Het duurt alleen een beetje langer dan ze verwacht... Een heerlijk humoristisch verhaal met een goede afloop. Ik ben geen fan van de illustraties van Joke van Leeuwen. Dat zegt ongetwijfeld meer over mij dan over de illustraties. Maar ik had nog veel meer kunnen genieten van het meisje Jona als ze was getekend door bijvoorbeeld Linde Faas... of Marieke Nelissen... of Esther Leeuwrik.... of zo Voor kinderen vanaf 8 jaar
Humor, fantasie en ernst zitten samen verweven in weer een pareltje van Joke Van Leeuwen. Ze kan zich bijzonder goed inleven in de gedachten en gevoelens van kinderen en wel op zo'n manier dat het nooit kinderachtig of flauw wordt. Neen, bij Joke Van Leeuwen worden kinderen terecht heel serieus genomen. Ze schrijft haar boeken zo dat je er ook als volwassene heel wat aan hebt. En daaraan herken je volgens mij de echte kinder- en jeugdboekenschrijvers En ook in dit boek geeft de afwisseling tussen illustraties, verhaal, gedicht, strip,... weer heel wat variatie en lucht aan het boek. Een ideaal boek om voor te lezen of zelf te lezen in de tweede graad van het basisonderwijs.
LEESJURY 10-12j: Hoewel dit geen moeilijk boek is om te lezen, denk ik toch dat de lezers van deze doelgroep hier niet te zwaar aan zouden tillen. Het is een leuk verhaal, vol vindingrijkheid, hoop en een klein beetje eenzaamheid. Het zorgt ervoor dat je als lezer mee begint te denken naar mogelijke oplossingen en stimuleert je om je in de schoenen van Jona te verplaatsen. Als dat voor een volwassene al een impact heeft denk ik dat dit voor kinderen zeker het geval is. Fijn boekje dat zich tussen andere boeken vol avontuur, actie en mysterie zeker recht zal weten te houden.
Grappig boekje en zoals altijd een geweldig taalgebruik, daar geniet ik altijd van. Het is echt geschreven vanuit de belevingswereld van het kind. Zij is ook de hoofdpersoon. Het is een gek verhaal, waar het hoofdpersonage in een groot flatgebouw haar eigen manieren vindt om te overleven. En dat doet ze geweldig.
Geestig en origineel verhaal over een meisje dat helemaal alleen is en probeert haar redding van het dak van een flatgebouw in goede banen te leiden. Leuke uitdrukkingen, beschrijvingen en illustraties. Biedt verschillende aanknopingspunten voor opdrachtjes in de klas of (filosofische) gesprekken met kinderen.
“Er waren nu eenmaal dingen die niks bijzonders leken, maar tóch heel bijzonder waren. Omdat je ze van een bijzonder iemand had gekregen. Of omdat je wist dat ze al honderd jaar oud waren en oorlogen hadden meegemaakt en nog steeds bestonden. Of omdat je erdoor werd getroost. Aan hun buitenkant kon je niet zien of ze bijzonder waren of niet. Alleen jouw eigen binnenkant wist dat.”
Net als Iep een bijzonder boek over een bijzonder meisje. Het duurde even voor ik er lekker in zat, maar Jona is een pienter, aandoenlijk meisje die zichzelf staande probeert te houden als ze door een watersnoodramp vastzit op het dak. Leuk boek voor de echte lezer vanaf 8 jaar.
Helaas vond ik dit geen leuk boek. Om bijna een heel boek lang met Jona in haar vaders kantoor mee te leven is voor mij iets teveel van het goede…. Ik miste de uitdaging in het lezen en ik miste een echt verhaal. Jammer!
Ik ben verliefd op dit boek. Ik denk dat ik kan zeggen dat van Leeuwen één van mijn favoriete auteurs ooit aan het worden is. Ik las dit boek ook echt op het perfecte moment. Ik voelde mezelf ook eventjes verloren net zoals Jona, en dit verhaal gaf me de knuffel die ik nodig had.
‘Voor vandaag is het genoeg. Je bent mooi stil geweest.’ Dat zei hij elke dag. Dat ze mooi stil was geweest. Alsof er ook een lelijk stil bestond. (P. 13)