Linia obrony to zbiór siedmiu opowiadań pokazujących, że prawo nie zawsze musi być sprawiedliwe, a umiejętnie wykorzystywane może prowadzić do skutków skrajnie odmiennych, niż zakładali jego twórcy, szczególnie jeśli idą w parze z władzą i dużymi pieniędzmi.
Znajdziemy tu teksty o prawnikach, którzy dla własnej korzyści naginają prawo. O leciwej bizneswoman, która pragnąc zabezpieczyć schedę, zainicjowała iście książkową intrygę. O przedsiębiorczej młodej ekonomistce, która marzyła o zostaniu pisarką i w zaskakujący sposób wykorzystała swoje talenty, by osiągnąć ten cel. Czy o ambitnym biznesmenie, który w niecodzienny sposób zawalczył o awans w pracy.
Wszystkie opowiadania są błyskotliwe, intrygujące, czasem zabawne, ale zawsze zmuszają do myślenia i przestrzegają przed ferowaniem pochopnych wyroków.
„Opowiadania zebrane w tej książce są literacką fikcją, a opisane w niej postaci nigdy nie istniały. Jednak w większości wypadków inspiracją był jakiś epizod z mojego życia zawodowego” - zaznacza Jacek Dubois.
Wyjaśnienie skierowane jest pewnie do takich jak ja, którzy zwiedzeni nazwiskiem autora i pobieżną znajomością jego praktyki prawniczej oraz zaangażowania po stronie antyreżimowej opozycji, a przy tym nieznający jego wcześniejszych publicystyczno-literackich dokonań, spodziewali się nieco innej tematyki i formy książki. Nie są to bowiem ani historie z gatunku true crime, ani fabularyzowane prawnicze reportaże. Są to doskonale skonstruowane i wspaniale, ze swadą napisane opowiastki o tym, jak można grać prawem.
Robią wrażenie z życia wziętych, przy czym konflikty nie dotyczą mrożących krew w żyłach zbrodni lecz zwykłych przyziemnych rozgrywek, u podłoża których leży chciwość, małżeńskie przepychanki i inne damsko-męskie zaszłości. Ustalenie granic między fikcją i autentycznością epizodów inspirujących fabuły opowiadań pozostawia autor wyobraźni czytelników. Co ciekawe, rozkład między autorami prawnych kruczków, lącznie z tymi które ewidentnie zasługują na miano przekrętów, a ich ofiarami jest bardzo urozmaicony. Po jednej i drugiej stronie występują zarówno funkcjonariusze prawa, czyli prokurator, sędzia czy adwokat, jak i klienci bądź podsądni, a na dodatek w ramach jednej historyjki często, przynajmniej w potocznym odczuciu, zamieniają się rolami.
Natomiast, choć nie zadałam sobie trudu, aby dokładnie policzyć jak w siedmiu opowiadaniach wygląda parytet płci, ale wrażeniu, że także wśród rozgrywających dominują u Jacka Dubois kobiety, nie można się oprzeć. To one pielęgnują w sobie żale, uprzedzenia oraz złość za minione krzywdy i w poczuciu należnego zadośćuczynienia wymyślają i przeprowadzają skomplikowane scenariusze. A że i tak na ogół przegrywają…!
Wybór kobiety jako lektorki audiobooka także był dla mnie pewną niespodzianką. Patrycja Woy-Wojciechowska poradziła sobie zresztą doskonale (może z wyjątkiem wymowy jednego zapożyczenia z języka francuskiego). W każdym razie nieźle się podczas słuchania ubawiłam i na pewno sięgnę po inne, wydane wcześniej książki Jacka Dubois.
Mam ogromny szacunek do Pana Dubois adwokata, ale Pan Dubois pisarz to pomyłka - opowiadania trywialne, męczące; dawno nie zdarzyło mi się żeby chcieć rzucić w kąt audiobookiem.
Było coś w niej intrygującego i spodobała mi się, jedynie historia z sędzią i byciem winnym w pewnym momencie stała się dla mnie trochę nużąca ze względu na ciągle powtarzające się te same słowa