De geur van een moeder

by Lucia van den Brink

De geur van een moeder is genomineerd voor CPNB Prijs Beste Boek voorJongeren 2023



Lentl verliest haar moeder op jonge leeftijd. Haar vader legt de schuld bij haar en thuis wordt de sfeer steeds grimmiger. Ze heeft niemand bij wie ze terechtkan, maar ze weet zich staande te houden. Ze moet wel, en tekent alles van zich af. Uiteindelijk ontwikkelt Lentl zich tot een van de beste tatoeëerders van het land. Ze oefent zoveel op zichzelf dat haar huid een verontrustend canvas wordt van alles wat haar is aangedaan.



De geur van een moeder gaat over Lentl als kind en als dertig jarige. Over onveilig opgroeien. Wat dat met je doet. Hoe dat doorwerkt. In jezelf. In je hoofd.



‘De gevolgen van verwaarlozing worden fysiek invoelbaar, als duizend kleine prikjes van een naald.’ – Jan van Mersbergen



'Een rauw en schrijnend verhaal dat je in je ziel treft' - Murat Isik

265 pages, Kindle Edition

Published June 20, 2022

About the author

Lucia van den Brink is a writer based in The Netherlands. Her debut novel 'Niemand zoals hij' (No One Like Him) was published by Ambo|Anthos in 2020 and was shortlisted for the Hebban Debut Prize. She has published her writing in a number of Dutch-language literary magazines, and a translation of her short story 'RGB' recently appeared in The LA Review. Aside from writing, van den Brink practices karate. She won bronze at the national championships and has competed at both the European and World karate championships.

Reviews

[Irene · Rating 4 out of 5]

Mama en pap hadden me beide slechte dingen genoemd, en ik wist waarom: omdat ik anders was, een echt rotkind, anders zou mijn vader dit niet doen, omdat ik niet goed was, omdat ik goed moest worden.

Lentl is nog erg jong als ze haar moeder verliest en achterblijft bij haar alcoholverslaafde vader. Hij legt de schuld van haar moeders dood bij haar. Niemand om haar heen in haar netwerk, niemand op school die verder kijkt en vraagt hoe het met haar is. Tekenen is haar uitlaatklep en dat uit zich op latere leeftijd in heel goed kunnen tatoeëren. Haar huid komt vol te staan met herinneringen, dat wat tegen haar gezegd en aangedaan is.

Het boek stond al even op mijn te-lezen-lijst, nu het genomineerd is voor Beste Boek voor Jongeren was het tijd om het boek op te pakken. Door mijn werk in de hulpverlening zijn de onderwerpen mij niet onbekend en juist daarom sprak het aan.

De recensie verscheen eerst op Lezersgoud
Waar te beginnen met deze recensie na het uitlezen van dit boek? Het is erg goed geschreven, het verhaal bevat indringende thema’s en daardoor meer om over na te denken. Het leest vlot, door de manier van schrijven en de korte hoofdstukken. Dat is prettig, want tussen de regels door lees je meer dan er soms daadwerkelijk staat.

Je krijgt als lezer o.a. een beeld van het leven van Lentl als klein meisje, de tijd waarin haar ouders en alleen haar vader niet bij machte was om voldoende voor haar te zorgen. Een tijd waarin het belang van een deur met een slot naar voren komt. Het zorgt tenslotte nog enigszins voor een gevoel van veiligheid. Maar ook het belang van voorspelbare gebeurtenissen, ook al zijn ze stom of vervelend. Een kind kan rekenen op voorspelbare momenten, het schept vertrouwen tussen ouder en kind en vergroot de betrouwbaarheid van een ouder.
Voorspelbaarheid was destijds iets waar ik me graag aan vasthield, omdat er zo weinig van was.

Ik was te veeleisend, te irritant, te dom en te gevoelig, wat er maar bij hem opkwam. Alles was ‘te’, en alles was mijn schuld.
Onaardige bewoordingen van naasten aan haar gericht, tatoeëert ze op haar huid. De inkt wordt opgenomen door de huidcellen, ingekapseld, waardoor de tatoeage blijft zitten. De huid, haar lichaam, accepteert de lelijke woorden die ze op haar lichaam schrijft. Als het ware accepteert ze dat ze niet goed is en lijkt het alsof ze haar schuld van ‘niet goed zijn’ inlost. Des te schrijnender wordt haar eerste tatoeage: het is allemaal jouw schuld.

Ik had het vanaf het begin al aangevoeld. Dat hij het zou zien. Zien wie ik echt was, wat er mis met me was.
Door het verhaal heen komen de vaste kernovertuigingen van Lentl terug. De gedachte niet goed te zijn en de angst dat fijne mensen om haar heen zoals Julian en Kirsten zullen ontdekken dat ze niet goed is. Een lastpak, een nietsnut, een eikel. Terwijl deze twee mensen een deel waren van haar nieuwe zelf opgebouwde bestaan, mensen die ze enigszins had toegelaten.

Maar als je zo alleen bent, altijd geweest, hoe weet je dan hoe goed of slecht het met je gaat, hoe weet je dan wat er met je is? Als lezer schoot al snel Posttraumatische stressstoornis door mijn hoofd gezien de herbelevingen. Als je dat zelf niet weet en je leven leeft volgens je eigen overtuigingen en regels, hoe bepaal je dan voor jezelf dat je misschien iets aan hulp kan gebruiken?
Voor Lentl is het lastig, maar ook voor haar omgeving. Het is lastig te begrijpen voor niet-wetenden/onwetenden hoe verwaarlozing en emotionele mishandeling doorwerkt in iemands leven, als je al weet dat er sprake was. Zeker als iemand zoals Lentl het niet deelt/durft te delen met anderen uit angst niet goed gevonden te worden of haar ouders met haar woorden te verraden. Loyaliteit blijft, het blijft ook iets moeilijks.

Een mooie nominatie voor Beste Boek voor Jongeren en ik denk ook goed leesbaar voor jongeren. Het is een mooie opstap naar meer en biedt vooral een inkijk in het leven van iemand met een dergelijke jeugd en de gevolgen ervan. Een rauw en vooral eerlijk boek over overleven, niemand toelaten en altijd maar doorgaan. Toch is De geur van een moeder ook een boek over doorzettingsvermogen, kracht om door te gaan en het opbouwen van een eigen leven met vriendschap en liefde.

[Kim Hill · Rating 5 out of 5]

Een emotionele rollercoaster is dit boek; het ene moment glimlach je om de cuteness factor van kleine Lentl en het andere moment huil je intens mee met de kinderlijke hoop die het meisje heeft op een beter, warmer en veiliger thuis.

Je krijgt als lezer een kijkje in de belevingswereld van iemand met PTSS, wat ook weer mooi en triest tegelijk is. Het harde werken en altijd doorgaan, het overleven en niemand toelaten als je in die overlevingsstand zit - ik denk dat veel mensen zich hier in herkennen.

Terwijl ik deze review schrijf, zucht ik een keer diep. Dit was ook mijn fysieke reactie tijdens het lezen. Het verhaal beneemt je soms de adem door het rauwe randje. De symboliek in het boek is raak.

[Michiel Scheen · Rating 5 out of 5]

Wat een prachtig boek! Het dringt diep bij je binnen en zingt nog lang na.
Op een haast droge, slechts registrerende toon wordt een ellendig kinderleven beschreven. In korte opmerkingen zie je hoe de hoofdpersoon als kind vlucht uit de werkelijkheid en veilige plekjes voor zichzelf probeert te creëren. Maar hoe koud, schraal en eenzaam dat leven is! Het komt voor, maar het is gewoon niet te geloven hoe je als ouder je eigen kind zó kunt neersabelen en afwijzen. Verpletterend.
Maar het gaat ook over de kracht en de worsteling waarmee de hoofdpersoon haar leven weet op te bouwen, liefde en vriendschap weet te vinden, het verleden weet te verwerken. De wijze waarop met schuld wordt omgegaan is heel bijzonder.
Ontroerend én hartverwarmend.

[Mireille]

Je bent al even op weg in het boek vooraleer je beseft dat je eigenlijk het verhaal van een getraumatiseerde jonge vrouw zit te lezen. Al jong verliet haar moeder het huis en werd het Lentl ingewreven dat zij de bron van ongeluk van haar ouders was. De moeder kwam niet meer terug, de vader zorgt alleen voor steeds dezelfde bruine bonen op tafel en Lentl leert door uitsluitgedrag in de klas dat het normaal is om je haren te wassen. Alles zelf doen en leren in een huishouden waar het elke dag op dezelfde manier aan toe gaat.
In fragmenten lees je door Lentl's tiener- en twintigerjaren heen. De rode draad is het tatoeëren, specifiek het vereeuwigen van lelijke woorden in haar huid. De huid neemt alles op, waardoor Lentl met haar bagage en omgeving kan omgaan.

De titels van de boekdelen zijn mooi gekozen; alle gerelateerd aan de huid. Bijkomende dingen om over na te denken: wat/wie is en maakt een thuis? Welke rol speelt kunst in je leven? De geur van een moeder zou een goed leesclubboek zijn door de verwerkte thema's die de lezer geserveerd worden in een vlotte stijl.
Terecht genomineerd voor het Beste Boek voor Jongeren. Het maakt wat mij betreft een goede kans op de winst.

[joosje · Rating 5 out of 5]

Dit boek neemt je vanaf bladzijde 1 mee in een wirwar van gedachten en situaties die je bekend aanvoelen.

Je begint het boek als iemand die over de schouder meekijkt naar het leven van een ander. Je ziet gevoelige momenten in het verhaal waarvan jij je afvraagt of je het wel had mogen zien, omdat het niet van jou is.

Hoe verder je in het boek komt, hoe meer je bekend wordt met het verhaal en het wellicht ook herkent als je eigen.

“De geur van een moeder” is prachtig geschreven en leest snel weg. En na het lezen van het tastbare boek en deze weggelegd te hebben, blijft het verhaal in gedachten nog lang bij je.

[Lottelivre · Rating 4 out of 5]

Vanaf de eerste pagina wist Lucia van den Brink mij stil te krijgen. Een indrukwekkend verhaal over opgroeien in een onveilige en liefdeloze omgeving en de kracht om jezelf en het leven te herpakken na zo veel ellende. Ondanks dat er zo veel narigheid in het boek zit, is het ook zeer hoopvol. Erg knap gedaan; ik ben echt onder de indruk. Wat betreft de titelverklaring: De geur van een moeder is de schone was die net uit de wasmachine was gehaald.

De geur van een moeder is een boek waar je de tijd voor moet nemen om het op je te laten inwerken. Het is geen vrolijk boek, maar eentje die impact maakt. Ik ben absoluut benieuwd naar meer werk van Lucia van den Brink!

[Marcella · Rating 4 out of 5]

"En dan denk ik aan jou. Ik denk altijd aan jou. Hoe graag ik voor je wil zorgen, wie je bent, hoe je tekent."

[Maryan · Rating 5 out of 5]

Twee jaar geleden las ik het debuut van Lucia van den Brink: Niemand zoals hij. Een prachtig boek. Ik was dus zeer benieuwd naar dit nieuwe boek: De geur van een moeder.
Dat is een heel ander boek en naar ik begreep ook heel persoonlijk vanwege het onderwerp: verwaarlozing en mishandeling in de jeugd, waarmee de schrijfster ook zelf te maken had. 
Het is een indringend en aangrijpend verhaal over Lentl, die op achtjarige leeftijd haar moeder verliest en achterblijft met een vader die een alcoholprobleem heeft.
Haar ouders hadden steeds ruzie, kwam het door haar? Had ze vaker moeten opruimen, liever moeten zijn? Er helemaal niet moeten zijn? Ingewikkelde vragen voor een kind van die leeftijd. Ze was niet geliefd. 

"Het ergste was dat de wereld zo groot en beangstigend was, en ik zo klein. Dat er niemand was die naar me omkeek"

Ook op school vindt ze geen aansluiting, en ze loopt er onverzorgd bij. 
Het is toch onbegrijpelijk dat niemand actie ondernam.. Kunnen we afspreken dat we naar elkaar omkijken? 

Lentl slaat zich op de een of andere manier toch door haar jeugd heen, vindt een baantje, gaat op kamers, wat ze allemaal zelf regelt, en bekwaamt zich in tatoeëren, ze had al flink op zichzelf geoefend. Het eerst woord wat ze in haar vel sneed was HELP.  
Scheldwoorden van haar vader (kleine teringlijder) of kritiek van iemand verwerkt ze op haar huid als een soort bezwering. 
Ze wordt een van de beste tatoeëerders. Haar eigen huid staat vol lelijke woorden..  Zo triest. 
Gelukkig komt ze later in haar leven wel fijne mensen tegen maar het is toch lastig voor anderen om echt te begrijpen hoe verwaarlozing doorwerkt in je latere leven. Hoe kwetsbaar iemand daardoor is geworden. Ze praat er ook nauwelijks over. 

Lucia is er heel goed in geslaagd om die kwetsbaarheid over te brengen. Je kunt heel goed meeleven met Lentl. 
Ook de groei die ze uiteindelijk doormaakt als ze het kind in zichzelf uiteindelijk omarmt. 
Een ontroerend goed boek.

[Eline schrijft hier · Rating 5 out of 5]

Dertiger Lentl is in De geur van een moeder van Lucia van den Brink een succesvol tatoeëerder. Ze zet mooie en krachtige woorden op de huiden van haar klanten. Bijna niemand weet dat ze ook zichzelf tatoeëert. De woorden die op haar eigen lichaam prijken zijn minder mooi. Ze ‘versiert’ haar huid namelijk met scheldwoorden die sinds haar jeugd door haar hoofd zijn blijven echoën. Wat in haar kindertijd ooit begon met het krassen van het woord ‘help’ op haar huid, is voor Lentl nu een manier geworden om met haar verleden om te gaan. Haar jeugd tekent zich door de zelfmoord van haar moeder, het alcoholisme van haar vader, mishandeling en verwaarlozing. Ook de woorden die mensen in Lentls huidige leven haar toedichten, komen hard binnen. Haar relatie met Julian, die uit een warm nest komt en haar worstelingen niet goed begrijpt, verloopt steeds stroever. En dan is er Kirsten: Lentls jeugdvriendin die haar muur af wil breken, maar die ze niet durft te vertrouwen.

Wil je mijn volledige recensie lezen? Ga dan naar elineschrijfthier.nl. ↖️

[Daffie Online · Rating 5 out of 5]

" 'Kijk wat je allemaal krijgt. Eten, kleding, alle aandacht. Je bent oud genoeg om voor jezelf te zorgen', zei hij. Toen vond ik dat mijn vader het nog lief tegen me had gezegd, want ik had aan zijn gezicht gezien dat hij boos was. Het schoot me te binnen dat hij me misschien moest slaan, zodat hij zich daarna beter zou voelen, want ik wist dat het zo werkte."

Weer een boek waarbij je je afvraagt wat ouders in godsnaam bezielt door hun kinderen te mishandelen, op wat voor manier dan ook. Als volwassene die in zo'n situatie is opgegroeid blijf je jezelf altijd de schuld geven, want ouders behoren van je houden, toch?

"Ik was een meester in het onthouden van mijn fouten."

Enorm pijnlijke ervaringen op een meesterlijke manier weergegeven. Wat een verdrietig prachtboek, staat zeker in mijn top 5 van dit jaar.

[Marije · Rating 4 out of 5]

‘Ik denk dat mijn vader geen idee heeft gehad van hoe het werkte: volwassen-zijn. Toen het mijn beurt was om volwassen te zijn, deed ik mijn best dat zo goed mogelijk te doen. Ik had graag een voorbeeld gehad, maar in plaats van een voorbeeld had ik een gemis.’


Een van de alinea’s die me aan het huilen brachten.

[Frederieke · Rating 4 out of 5]

Heftig en mooi YA-boek. Ik had het in anderhalve dag uit, zo snel word je het verhaal ingetrokken.

[Amber Schothorst · Rating 5 out of 5]

Lucia heeft op een hele toegankelijke manier geschreven over trauma en hoe dat elke dag van je leven met je meeloopt. Maar ook hoe het kleiner kan worden omdat er weer moois bijkomt. In het begin van het boek kruip je in het hoofd van de jonge Lentl. De gebeurtenissen in die fase, die ze met haar kinderlogica zichzelf aanrekent, tekenen haar. Figuurlijk maar ook letterlijk, want Lentl besluit alle scheldwoorden die tegen haar heeft gezegd op zichzelf te tatoeëren. Het is soms pijnlijk om te lezen hoe hoofdpersoon Lentl keuzes maakt waarin ze anderen niet toelaat of afstoot, maar je snapt het ook als lezer.
Dit boek laat zien dat trauma verrekte hardnekkig is maar dat er ook hoop is.

Ik heb de afgelopen weken geleerd dat dit boek door velen wordt gelezen vanuit herkenning, maar ik kan het ook absoluut aanraden voor alle anderen. Lees dit boek en ontwikkel je compassie met de mensen om je heen die elke dag dealen met trauma. Het laat je stilstaan bij hoe zwaar de rugzak is die sommigen meezuilen en wie weet verzacht het soms in oordeel en reactie.

[Geert van Rooijen · Rating 3 out of 5]

Indrukwekkend, zeker. Ook mooi recht voor z’n raap geschreven. Ik miste een beetje het universele van het verhaal en de imaginaire vriendin komt uiteindelijk voor mij niet zo echt tot leven als de hoofdpersoon wil doen geloven. Neemt niet weg dat ik de komende tijd weer wat alerter zal zijn op armen.

[Alexandra - Alexs books and socks]

Na het lezen van Lucia van den Brink haar debuut, bestond er geen twijfel dat ik haar volgende boek ook zou lezen. Met De geur van een moeder schreef deze auteur een boek dat je raakt, dat het een verhaal is dat binnenkomt is een understatement. Een boek waar ik tijdens en na het lezen, mijn kinderen nog eens een extra knuffel gaf. Waar ik beloofde mijn best te blijven doen.

Alleen maar bewondering hoe de auteur dit verhaal naar haar lezers brengt, ondanks de rauwe werkelijkheid die pijnlijk is, is er hoop. Woorden komen moeilijk wanneer ik dit boek wil beschrijven omdat Lucia dit zo goed schreef en beschreef dat ik de krop in mijn keel nog steeds niet heb doorgeslikt, en dat is allemaal positief bedoeld.

Lieve Lucia van den Brink, ik was - en ben nog steeds - beyond enthousiast over je debuut en ook met dit boek zorg je ervoor dat ik, jaren later, ongetwijfeld nog veel aan jou en je schrijven zal denken.

[Muriël Van Der Wal · Rating 3 out of 5]

Heel goed boek over jeugdtrauma welke resulteert in ptss. Inhoudelijk heel sterk. De schrijfvorm in, pak m beet, de eerste helft is niet mijn stijl. Te dagboekachtig. Het tweede deel is heel sterk. Daar wordt het meer verhalend. Frappant is dat de schrijfster in het nawoord haar therapeut bedankt voor het minder fictief maken van het boek. Terwijl ik dat juist beter had gevonden. Maar goed wie ben ik.

[Aimee Hovius-Backus · Rating 5 out of 5]

Wat een hartverscheurend prachtig liefdevol boek over persoonlijke groei.

[Veronique Wilbrink · Rating 4 out of 5]

Deze recensie is eerder verschenen op Koukleum.nl.

Dit is voor mij de eerste kennismaking met de schrijfstijl van Lucia van den Brink. Dit boek bevat heel veel autobiografische elementen en hierdoor komt het verhaal extra hard binnen. Ongelofelijk dat iemand zo met zijn kind om kan gaan.

In ‘De geur van een moeder’ leren we de jonge Lentl kennen. De achtjarige Lentl geeft zichzelf de schuld van de dingen die gebeuren. Op een dag gaat haar moeder weg en komt nooit meer terug, ze pleegt zelfmoord. Haar vader wordt alcoholist en Lentl krijgt van haar vader de schuld van alles. Deze periode maakt haar tot de jonge vrouw die ze later is. Op jonge leeftijd begint ze voor het eerst met een naald en inkt een woord in haar huid te zetten. Het woord ‘HELP’. Echter, ondanks dit woord, is er niemand die er voor haar is, geen juf of meester op school, niemand in de buurt, ze staat er echt alleen voor. Als ze in contact komt met een tattoostudio laat ze haar eerste echte tattoo zetten, met de tekst ‘Het is allemaal jouw schuld’. Dit maakt meteen duidelijk hoe Lentl zich voelt. Dit heeft Van den Brink op een invoelende manier opgeschreven. Je merkt dat ze weet waar ze over schrijft. Ondertussen is Lentl volwassen en woont ze op zichzelf. Door haar lef heeft ze een plek bij een tattoozaak gevonden en hier leert ze uiteindelijk het echte tatoeëren. Ze gebruikt zichzelf als canvas en alle scheldwoorden die ze te horen heeft gekregen, vereeuwigt ze op haar huid, zoals ‘Kleine teringlijer’, zoals haar vader haar altijd noemde. Dit is voor haar de manier om hiermee om te gaan. Ze blijft last houden van haar verwaarlozing, en geestelijke mishandeling, al ervaart ze dit zelf niet zo en durft ze haar ouders hier niet van te beschuldigen. Ze denkt nog steeds dat het haar eigen schuld is. Van den Brink laat zien hoe je als volwassenen zelfs nog kunt blijven worstelen met deze trauma’s en hoe deze ervoor kunnen zorgen dat je leven hierop aangepast wordt.

Gelukkig durft Lentl op een bepaald moment haar kind zijn te omarmen en vanaf dat moment gaat het ook beter met haar. En besluit ze haar eigen canvas, haar huid, te veranderen. Dit is voor mij een duidelijk teken dat ze geaccepteerd heeft wat er in haar leven gebeurd is en dat ze, hoe moeilijk dit ook is, dit ook een plekje gegeven heeft.

Dit is een boek die je na laat denken over, hoe verwaarlozing, of geestelijke mishandeling kunnen doorwerken op latere leeftijd. Hoe is het mogelijk dat niemand de jonge Lentl geholpen heeft en dit jonge, kwetsbare meisje steeds weer gekwetst kon worden? Maar bovenal is het ook een boek van hoop. Ondanks alles heeft Lentl ingezien dat ze op een bepaald moment lieve mensen om haar heen heeft die er voor haar zijn en die haar steunen. Wellicht is dat nog wel belangrijker, vooral voor diegene die verwaarlozing of mishandeling zelf meegemaakt hebben.

[Lilian Schadee · Rating 2 out of 5]

De geur van een moeder is het verhaal over een meisje, waarschijnlijk (deels?) autobiografisch, haar moeder pleegt zelfmoord. Haar vader verwaarloost haar.
Na een heel sterk en aangrijpend begin, waarin haar vroegste jeugd wordt beschreven, verloor ik de interesse in het boek.
Altijd een moeilijke beslissing om te stoppen met een boek, want misschien wordt het nog interessant of komt er wat meer diepgang. Helaas kon ik het niet opbrengen om verder te lezen.

[Elianne · Rating 4 out of 5]

Aan het begin vond ik dit boek vooral vrij simpel geschreven, maar pakte het verhaal me wel meteen. Het begint best wel heftig met wat Lentl allemaal meemaakt als kind. Daarna kabbelt het middenstuk een beetje waarna het uitmondt in een prachtig laatste deel. Het taalgebruik is daar ook opeens veel mooier. Ik vond het al met al een erg mooi boek.

[Zsofia · Rating 4 out of 5]

Wat een mooi boek. Rauw, eerlijk en jammergenoeg voor sommige kinderen de werkelijkheid. Vond het heel aangrijpend om het leven door de ogen van een kind te zien en vooral te voelen, plus wat trauma kan teweegbrengen in het volwassen leven. Hoe dragende, slepende pijn zich een weg baant en hoe de mens veerkrachtig deze probeert de baas te kunnen. Zeer mooi geschreven.. aangrijpend.

[Suzanne]

Schrijnend verhaal over een vrouw die als kind emotioneel mishandeld is. Maar niet zwaar, omdat de hoofdpersoon krachtig overkomt. De tatoeages zijn een bijzondere insteek en maken haar verleden erg invoelbaar. Mooi taalgebruik, en ook toegankelijk.

[Edine · Rating 3 out of 5]

Blijkt een YA-boek. Wist ik niet tot ik op de helft zat. Dat verklaarde de schrijfstijl die mij zo tegen ging staan. Wel een aangrijpend thema. Met veel pijn en moeite 2,5*, maar ik ben de doelgroep dan ook niet.

[Babiche · Rating 4 out of 5]

Prachtig. Hoe je alleen de afwezigheid van je moeder kan herinneren. Haar voetstappen in de sneeuw. Dat je uiteindelijk haar geur kan herinneren. Dat je toen pas weer wist dat ze je ooit wel zag. Dat je geen kleine teringlijer was.

[Lissa · Rating 4 out of 5]

4,5/5
Wauw.

[Amy Rozenhout]

Geen review en rating want jongerenjury boek.

[Liesbeth Van De Velde-Ossewaarde · Rating 3 out of 5]

Dit verhaal raakt. In weinig woorden indringend beschreven hoe het meisje/de vrouw haar verwaarlozing ervaart en verwerkt door harde woorden te tatoeëren.

[Isa Misset · Rating 5 out of 5]

Een hartverscheurend, uiterst intiem beeld op de effecten van trauma en hoe een vrouw hier mee omgaat. Zeer indringend en ontroerend.

[Atlas · Rating 3 out of 5]

3.5✨

[Lotte · Rating 4 out of 5]

4.5*