What do you think?
Rate this book
Dzieje grzechu t.1 i t.2
Dzieje grzechu to dramatyczna historia młodej dziewczyny z dobrego domu, która pod wpływem miłości łamie wszystkie wpojone jej zasady. Główna bohaterka, Ewa, zakochuje się w wynajmującym pokój w domu jej matki, Łukaszu. Okazuje się jednak, że mężczyzna jest żonaty i nie mogąc uzyskać rozwodu – zostawia dziewczynę. Ona mimo wszystko postanawia go odnaleźć…
Dzieje grzechu od razu wywołały sprzeczne oceny. Krytyka zaskoczona tematyką utworu dopatrywała się dewiacji znakomitego talentu, podejrzewano pisarza o erotomanię lub histerię, uważano, że utwór jest pozbawiony sensu i idei. Wszystkie te reakcje wywołało pierwsze tak odważne w polskiej literaturze ukazanie tematyki seksualnej.
Warto przekonać się, co było przyczyną tak skrajnych emocji.
Dzieje grzechu od razu wywołały sprzeczne oceny. Krytyka zaskoczona tematyką utworu dopatrywała się dewiacji znakomitego talentu, podejrzewano pisarza o erotomanię lub histerię, uważano, że utwór jest pozbawiony sensu i idei. Wszystkie te reakcje wywołało pierwsze tak odważne w polskiej literaturze ukazanie tematyki seksualnej.
Warto przekonać się, co było przyczyną tak skrajnych emocji.
663 pages, Hardcover
First published January 1, 1908
About the author
Stefan Żeromski
125 books68 followersStefan Żeromski ( [ˈstɛfan ʐɛˈrɔmski] Strawczyn near Kielce, October 14, 1864 – November 20, 1925, Warsaw) was a Polish novelist and dramatist. He was called the "conscience of Polish literature". He also wrote under the pen names: Maurycy Zych, Józef Katerla and Stefan Iksmoreż.
In 1892–96 Żeromski worked as a librarian—during the last two years, as the librarian—at the Polish National Museum in Rapperswil, Switzerland.
In recognition of his literary achievements, he was granted the privilege of using an apartment at the Royal Castle in Warsaw. In 1924 he was shortlisted for the Nobel Prize in literature.[2]
His novel were filmed by Walerian Borowczyk - Dzieje grzechu (A Story of Sin), Andrzej Wajda - Popioły (The Ashes), Filip Bajon - Przedwiośnie (The Spring to Come).
* The Spring to Come (Przedwiośnie)
* The Labors of Sisyphus (Syzyfowe prace), about 19th- and 20th-century Tsarist efforts to Russify the Russian-occupied part of Poland.
* Ashes (Popioły, 1902 – 03)
* The Faithful River (Wierna rzeka, 1912)
* Ravens and Crows Will Peck Us to Pieces (Rozdziobią nas kruki, wrony)
* Homeless People (Ludzie bezdomni, 1899)
* A Story of Sin (Dzieje grzechu)
* Elegy for a Hetman (Duma o hetmanie)
* Sułkowski
* The Rose (Róża)
* The Charm of Life (Uroda życia)
* Struggles with Satan (Walka z szatanem)
* Wind from the Sea (Wiatr od morza)
* The Little Quail Ran Away From Me (Uciekła mi przepióreczka)
His works have been translated into several languages. For example, they have been translated into Croatian by a member of the Croatian Academy, Stjepan Musulin.
In 1892–96 Żeromski worked as a librarian—during the last two years, as the librarian—at the Polish National Museum in Rapperswil, Switzerland.
In recognition of his literary achievements, he was granted the privilege of using an apartment at the Royal Castle in Warsaw. In 1924 he was shortlisted for the Nobel Prize in literature.[2]
His novel were filmed by Walerian Borowczyk - Dzieje grzechu (A Story of Sin), Andrzej Wajda - Popioły (The Ashes), Filip Bajon - Przedwiośnie (The Spring to Come).
* The Spring to Come (Przedwiośnie)
* The Labors of Sisyphus (Syzyfowe prace), about 19th- and 20th-century Tsarist efforts to Russify the Russian-occupied part of Poland.
* Ashes (Popioły, 1902 – 03)
* The Faithful River (Wierna rzeka, 1912)
* Ravens and Crows Will Peck Us to Pieces (Rozdziobią nas kruki, wrony)
* Homeless People (Ludzie bezdomni, 1899)
* A Story of Sin (Dzieje grzechu)
* Elegy for a Hetman (Duma o hetmanie)
* Sułkowski
* The Rose (Róża)
* The Charm of Life (Uroda życia)
* Struggles with Satan (Walka z szatanem)
* Wind from the Sea (Wiatr od morza)
* The Little Quail Ran Away From Me (Uciekła mi przepióreczka)
His works have been translated into several languages. For example, they have been translated into Croatian by a member of the Croatian Academy, Stjepan Musulin.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 32 reviews
December 12, 2022
Имя польского писателя Стефана Жеромского мне было неизвестно, захотелось познакомиться с его творчеством. Начало романа показалось насквозь фальшивым. Набожная красавица Ева исповедуется у католического священника, от всей души хочет «исправиться», хотя на тот момент она ничего плохого не совершила. Она истово молится, но душа ее в ожидании любви. В дальнейшем в ходе романа, ее набожность под воздействием разговоров с Лукашем постепенно испарилась. Она сначала работает в конторе, потом швеей. Жеромский правильно ставит акцент на том, что общество испокон веков установило закон, направленный против беременных незамужних девушек. Обрушившиеся на нее предубеждения – одно из самых обычных свойств человеческой сущности. Это, по своей сути, травля, хотя он и не называет это явление этим словом. Проходив беременность без статуса замужней женщины, затравленная косыми взглядами и пересудами за спиной, без денег, брошенная, пережив роды в полном одиночестве и без медицинской помощи, что кажется невероятным, Ева теряет человеческий облик и избавляется от нежеланного младенца, выбросив его в выгребную яму, причем главным фактором такого решения является именно страх перед всеобщим порицанием. Мне кажется, что явление детоубийства новорожденных незамужними матерями существовало в любой среде и стране, потому что человеческие предубеждения везде одинаковы, но смелость Жеромского в том, что он – очень редкий случай в литературе, кто описал самостоятельные роды без помощи хотя бы повивальной бабки и последующее детоубийство.
Ева встречает много похотливых мужчин в своей жизни, но любит она только Лукаша. Она мечется, за кого выйти замуж - за поэта Ясьниха или графа Щербица. Она требует одностороннего союза, полной власти над Щербицем и он готов на это. Однако, под угрозами, она выходит замуж за Антония, грабителя и бандита. Она заманивает и убивает Щербица, причем не испытывает потом никаких чувств – ни раскаяния, ни угрызений совести, ни страха. Просто так убила и сбежала от мужа-бандита. Жеромский полностью на ее стороне, считая ее жертвой. Да, она жертва, жертва не только бандита, но и общества. Но одно дело родить без мужа против устоев общества и церкви, другое убить собственного ребенка и любовника. Здесь, конечно, можно много дискутировать, но Жеромский дал нам только описание действий, и очень мало чувств и душевного состояния.
В романе есть и тематика классовой борьбы, о положении польских крестьян, батраков, их низких зарплат и забастовок, о том, что человеческому обществу выгодно устранение бедственного положения батраков. Дискуссии по земельному вопросу – о парцелляции – нам сейчас непонятны, но говорят о неспокойных временах, которые будоражили польское общество на стыке веков. Дискуссия разделилась на полярные мнения: приводятся идеи поэта Мицкевича «каждое семье – своя пашня под охраной общины». Бодзанту защищает крупнопоместное земледелие, либо объединения наделов, обосновывая перегрузкой крестьянских наделов хозяйственными постройками – «для каждой коровы отдельный хлев». Окупаемость больших сельскохозяйственных орудий обеспечивается только при определенном количестве земли. Жеромский явно интересовался марксизмом, но нельзя сказать, что он проникся этими идеями, ему было важнее решить земельный вопрос, и вряд ли истый марксист шутил бы, вложив в уста героя «прожигатель прибавочной стоимости».
Ева, став любовницей помещика, сначала вернулась к своей первоначальной профессии – стала бухгалтером. Но все равно закончила проституткой. Антоний нападает на ее след и конец предсказуем – она летит на крыльях любви к Лукашу и не может допустить, чтобы его убили, умирая сама. Лукаш – черствый чурбан, так и не оценил силу ее любви. У Жеромского хороший слог и многие идеи он хорошо излагает, но недостатков тоже достаточно.
Ева встречает много похотливых мужчин в своей жизни, но любит она только Лукаша. Она мечется, за кого выйти замуж - за поэта Ясьниха или графа Щербица. Она требует одностороннего союза, полной власти над Щербицем и он готов на это. Однако, под угрозами, она выходит замуж за Антония, грабителя и бандита. Она заманивает и убивает Щербица, причем не испытывает потом никаких чувств – ни раскаяния, ни угрызений совести, ни страха. Просто так убила и сбежала от мужа-бандита. Жеромский полностью на ее стороне, считая ее жертвой. Да, она жертва, жертва не только бандита, но и общества. Но одно дело родить без мужа против устоев общества и церкви, другое убить собственного ребенка и любовника. Здесь, конечно, можно много дискутировать, но Жеромский дал нам только описание действий, и очень мало чувств и душевного состояния.
В романе есть и тематика классовой борьбы, о положении польских крестьян, батраков, их низких зарплат и забастовок, о том, что человеческому обществу выгодно устранение бедственного положения батраков. Дискуссии по земельному вопросу – о парцелляции – нам сейчас непонятны, но говорят о неспокойных временах, которые будоражили польское общество на стыке веков. Дискуссия разделилась на полярные мнения: приводятся идеи поэта Мицкевича «каждое семье – своя пашня под охраной общины». Бодзанту защищает крупнопоместное земледелие, либо объединения наделов, обосновывая перегрузкой крестьянских наделов хозяйственными постройками – «для каждой коровы отдельный хлев». Окупаемость больших сельскохозяйственных орудий обеспечивается только при определенном количестве земли. Жеромский явно интересовался марксизмом, но нельзя сказать, что он проникся этими идеями, ему было важнее решить земельный вопрос, и вряд ли истый марксист шутил бы, вложив в уста героя «прожигатель прибавочной стоимости».
Ева, став любовницей помещика, сначала вернулась к своей первоначальной профессии – стала бухгалтером. Но все равно закончила проституткой. Антоний нападает на ее след и конец предсказуем – она летит на крыльях любви к Лукашу и не может допустить, чтобы его убили, умирая сама. Лукаш – черствый чурбан, так и не оценил силу ее любви. У Жеромского хороший слог и многие идеи он хорошо излагает, но недостатков тоже достаточно.
February 24, 2026
klub polskiej książki klasycznej 2026
to powinno być sci-fi, bo bohaterka zachowuje się jak przybysz z obcej planety, zupełnie nie widać jej drogi, tylko skokowe, nienaturalne zmiany zachowania.
to powinno być sci-fi, bo bohaterka zachowuje się jak przybysz z obcej planety, zupełnie nie widać jej drogi, tylko skokowe, nienaturalne zmiany zachowania.
February 17, 2026
Myślałam, że to ja mając crusha zachowuje się jak pojebana ale Ewa to gra w innej lidze
February 22, 2026
Książka, która nie przetrwała próby czasu. Była dla mnie bardzo nierówna. Początek historii bardzo trudny, nie mogłam się wgryźć. Potem fabuła nieco się rozkręca, ma swoje ciekawe momenty, które słuchałam z zaangażowaniem, jednakże znów po chwili straciła swoje tempo. Zakończenie zbyt rozwleczone, był nużący, przez co całość, mimo nielicznych, ciekawych fragmentów, była bardzo męcząca.
April 7, 2026
„No, niech pan przynajmniej zamknie oczy. A tu dopiero… Ewa… pierwsza grzesznica.”
Gdyby spojrzeć na recepcję wydanej po raz pierwszy w 1908 roku powieści „Dzieje grzechu” Stefana Żeromskiego, można by przyjąć odważną tezę, że pod względem kontrowersji są to nasze polskie „Wichrowe Wzgórza”. Autora oskarżano o pisanie pornografii, marnowanie talentu i obrażanie polskich, cnotliwych kobiet.
Trzeba przyznać, że pomimo braku opisowych scen seksualnych Dzieje grzechu mogą wzbudzać emocje – ze względu na bardzo obrazowe sceny (charakterystyczne dla Żeromskiego zresztą) oraz poczynania głównej bohaterki, Ewy. Czytając powieść, wielokrotnie byłem zaskoczony, że trafiła ona wówczas do druku; pisarz ukazał brutalny, bezlitosny świat przestępczy oraz mroczną stronę ludzkiej natury.
Nie jest to utwór łatwy w odbiorze i można go interpretować na różne sposoby. Ja widzę w nim przede wszystkim pastisz ortodoksyjnej, chrześcijańskiej moralności oraz opresyjnego traktowania kobiet w patriarchalnej rzeczywistości. Powieść można również czytać jako studium psychologiczne, zgłębiające takie tematy jak obsesja, masochizm czy syndrom sztokholmski (w swojej zalążkowej formie – Żeromski oczywiście nie mógł znać tego pojęcia). Spotkałem się jednak także z interpretacjami odwrotnymi, traktującymi utwór jako przestrogę przed rozwiązłością seksualną.
Książkę czyta się bardzo dobrze: fabuła jest wartka i ciekawa, bohaterowie różnorodni, a język zmysłowy i obrazowy (choć momentami nieco zbyt patetyczny). Szczególnie podobało mi się ukazanie rozwoju psychologicznego i moralnego głównej bohaterki oraz wpływu, jaki wywiera na nią otoczenie. Nie jest to jednak książka równa – do pierwszej połowy nie mam wielu zarzutów, natomiast w drugiej pojawiają się poważne problemy. Wątek Pochronia jest bardzo słabo i niezręcznie napisany, a pojawienie się pewnego folwarku (staram się uniknąć spoilerów) to już absolutny cyrk na kółkach.
Konkludując, „Dzieje grzechu” to bardzo ciekawa pozycja w rodzimej literaturze, poruszająca kontrowersyjne – w dużej mierze wciąż aktualne – tematy, ale niepozbawiona istotnych wad. To z pewnością książka, która dzieliła i będzie dzielić czytelników, podobnie jak cała twórczość Żeromskiego.
Gdyby spojrzeć na recepcję wydanej po raz pierwszy w 1908 roku powieści „Dzieje grzechu” Stefana Żeromskiego, można by przyjąć odważną tezę, że pod względem kontrowersji są to nasze polskie „Wichrowe Wzgórza”. Autora oskarżano o pisanie pornografii, marnowanie talentu i obrażanie polskich, cnotliwych kobiet.
Trzeba przyznać, że pomimo braku opisowych scen seksualnych Dzieje grzechu mogą wzbudzać emocje – ze względu na bardzo obrazowe sceny (charakterystyczne dla Żeromskiego zresztą) oraz poczynania głównej bohaterki, Ewy. Czytając powieść, wielokrotnie byłem zaskoczony, że trafiła ona wówczas do druku; pisarz ukazał brutalny, bezlitosny świat przestępczy oraz mroczną stronę ludzkiej natury.
Nie jest to utwór łatwy w odbiorze i można go interpretować na różne sposoby. Ja widzę w nim przede wszystkim pastisz ortodoksyjnej, chrześcijańskiej moralności oraz opresyjnego traktowania kobiet w patriarchalnej rzeczywistości. Powieść można również czytać jako studium psychologiczne, zgłębiające takie tematy jak obsesja, masochizm czy syndrom sztokholmski (w swojej zalążkowej formie – Żeromski oczywiście nie mógł znać tego pojęcia). Spotkałem się jednak także z interpretacjami odwrotnymi, traktującymi utwór jako przestrogę przed rozwiązłością seksualną.
Książkę czyta się bardzo dobrze: fabuła jest wartka i ciekawa, bohaterowie różnorodni, a język zmysłowy i obrazowy (choć momentami nieco zbyt patetyczny). Szczególnie podobało mi się ukazanie rozwoju psychologicznego i moralnego głównej bohaterki oraz wpływu, jaki wywiera na nią otoczenie. Nie jest to jednak książka równa – do pierwszej połowy nie mam wielu zarzutów, natomiast w drugiej pojawiają się poważne problemy. Wątek Pochronia jest bardzo słabo i niezręcznie napisany, a pojawienie się pewnego folwarku (staram się uniknąć spoilerów) to już absolutny cyrk na kółkach.
Konkludując, „Dzieje grzechu” to bardzo ciekawa pozycja w rodzimej literaturze, poruszająca kontrowersyjne – w dużej mierze wciąż aktualne – tematy, ale niepozbawiona istotnych wad. To z pewnością książka, która dzieliła i będzie dzielić czytelników, podobnie jak cała twórczość Żeromskiego.
April 12, 2026
Uśmiałam się, Ewa moja ulubiona bohaterka (to nie Twoja wina, że Żeromski cię tak skrzywdził fabułą, you were doing amazing, sweetie)
August 13, 2012
Sin is always heavy... especially when you are guilty.
March 5, 2022
Zaczynając czytać tą książkę powróciły do mnie wspomnienia czasów szkolnych i obowiązkowych lektur. Rozbudowane opisy i język zapowiadały, że ta lektura nie będzie należała do przyjemnych, ale wątki były ciekawe i wszelkie utrudnienia zeszły na dalszy plan.
Historia jest pogmatwana, ciężko sobie wyobrazić, że czyjeś losy byłyby bogate w aż tyle niefortunnych zdarzeń. Czytelnik może się złościć na główną bohaterkę. Mogła wielokrotnie odmienić swój los na lepszy, a jednak zawsze wybierała źle. Może ma to głębszy sens, może podświadomie starała siebie karać za grzech, którego się dopuściła.
Książka kończy się w tragiczny sposób. Szkoda mi, że chociaż na koniec nie mogła rozmówić się z tym, od którego całe te nieszczęsne perypetie się zaczęły. Bardzo podobał mi się wątek idyllicznego folwarku. Szkoda mi głównej bohaterki, bo miała wiele okazji żeby odmienić swój los na szczęśliwy.
Historia jest pogmatwana, ciężko sobie wyobrazić, że czyjeś losy byłyby bogate w aż tyle niefortunnych zdarzeń. Czytelnik może się złościć na główną bohaterkę. Mogła wielokrotnie odmienić swój los na lepszy, a jednak zawsze wybierała źle. Może ma to głębszy sens, może podświadomie starała siebie karać za grzech, którego się dopuściła.
Książka kończy się w tragiczny sposób. Szkoda mi, że chociaż na koniec nie mogła rozmówić się z tym, od którego całe te nieszczęsne perypetie się zaczęły. Bardzo podobał mi się wątek idyllicznego folwarku. Szkoda mi głównej bohaterki, bo miała wiele okazji żeby odmienić swój los na szczęśliwy.
March 11, 2024
Много драматична книга. Падението на едно момиче, което изгубва пътя си. Девойка, която поради своята младост и наивност (и да, чисто женска емоционалност), позволява на жестокия свят да си играе с нея като с кукла на конци.
История, стара като времето, която сме чели безброй много пъти, и пак ще четем...
История, стара като времето, която сме чели безброй много пъти, и пак ще четем...
July 25, 2025
Myślałam, że to moje krasze są obsesyjne i niezdrowe, ale Żeromski uświadomił mi, że nie jest ze mną aż tak źle.
January 6, 2026
Zwariowana ewka
Read
August 27, 2012Много хубаво книга, проникваща дълбоко в женската душа и показваща, колко особен е животът.
November 11, 2024
Ta książka mogłaby być o połowę krótsza i tylko by na tym zyskała.
Ma w sobie ciekawe momenty, więc z braku laku można przeczytać, ale będzie to żmudna przeprawa.
Ma w sobie ciekawe momenty, więc z braku laku można przeczytać, ale będzie to żmudna przeprawa.
April 18, 2024
Moralitetowa sraczka
March 6, 2026
"Sufletul este ca un ocean, pe care se leagana valurile, emanatiile vietii. Fiecare dintre ele se inalta spre soare, spre luna, goneste in infinit si moare undeva pe nisipurile sau stancile de pe tarm..."
Stefan Zeromski este un autor consacrat polonez, reprezentant al romantismului. A ramas cunoscut pentru operele: "Cenusa", "Ecourile padurii", "Amurg", "Ne sfarteca corbii si ciorile" etc.
"Dzieje grzechu" a aparut in 1908 si are accente naturaliste zugravind societatea poloneza de la inceputul secolului XX.
Eroina romanului este Ewa, o tanara de 20 de ani din Varsovia, religioasa insa extrem de senzuala. A fost nascuta pentru dragoste, ispitire, pentru pacat. Parintii incearca s-o indrume spre religie insa fata se gandeste numai la pantofi cu toc, furouri din matase si la chipesii chiriasi ce locuiesc in casa lor. La un moment dat se indragosteste de unul dintre ei - Lukasz Niepolomski. Acesta e un tanar agreabil, obsedat de stiinte insa casatorit. El asteapta pronuntarea divortului pentru a fi cu Ewa insa acest lucru nu se intampla si atunci o paraseste. Fata, cu inima franta, il va cauta cu disperare fugind de acasa si de aici va incepe lungul sir de pacate, crime si decadere.
Cartea mi-a adus aminte pe alocuri de Castelul Palarierului a lui A. J. Cronin. Asa cum stim, in romantism si naturalism toate relele lumii se pun in calea celor doi indragostiti si e posibil sa cada chiar si un meteorit numai ca cei doi sa nu fie impreuna. In cartea de fata este la fel existand un lung sir de nenorociri.
Cititorul empatizeaza cu protagonista care risca totul pentru fericire insa aceasta intelegere poate exista doar pana la un anumit punct. Acela este reprezentat de o scena absolut oribila pe care as fi vrut sa n-o citesc niciodata. Din acest motiv nu recomand cartea pentru ca va va infuria si veti dori sa-i smulgeti foile si sa le aruncati in foc: Ewa, insarcinata fiind, ajunge sa-si omoare copilul dupa nastere. Pur si simplu il arunca in toaleta din spatele curtii. Si precum unei criminale versate, nu-i pare deloc rau, nu regreta gestul, isi sterge urmele si isi tese planuri ca sa scape. Din acel moment am urat-o si am vrut s-o vad la inchisoare. Aceste pagini sunt asadar greu de citit si este mai bine sa se evite cu totul cartea.
Spre sfarsit romanul se dezumfla si ajunge in ce in ce mai greoi si fara sens, finalul ne mai impresionand pe nimeni. Personajele, intriga, miza cartii, toate s-au uzat dupa ce au fost sucite si rasucite timp de 800 de pagini. Este ca o telenovela parca fara sfarsit. M-am gandit foarte mult ce nota sa-i acord pentru ca textul este totusi frumos, meditativ si erudit. Am selectat asadar si cateva citate in acest sens:
"Orasule, orasule! Daca omul ar gasi in el forta sa te stranga la piept! Daca ar fi cu putinta sa rascumpere toata aceasta lume nefericita."
"O, roze parfumate, ardeti prea intens, sunteti prea fragile si fara rezistenta, dar ramaneti nepieritoare in frumusetea voastra fara margini! Straluciri, Lumina, Straluminari, Rumeneala, Purpura!"
"Ti-ai lipit buzele de varul rece de pe peretele dincolo de care dormeam, in semn de ramas bun. Si ai sarutat moartea. Iar eu, nefericita de mine, n-am stiut!"
"Ai sa afli din ziar, cand imi vor scoate cadavrul din groapa mortii si-l vor recunoaste. Vei sti intr-adevar ce ai facut. Abia atunci vei intelege tot ce-ai facut, om puternic ce esti. Tu, care nu m-ai sarutat niciodata pe gura..."
"Ea insa exista inauntrul lui, traia dintotdeauna in ochii lui. Sanii delicati, abia infloriti, umerii si bratele, soldurile si pantecele se statornicisera in prapastiile ochilor si in creier. Placerea si bucuria, fumul celor mai frumoase cadelnite, vraja nespusa, cantecul misterios al trupului ei gol ii umpleau sufletul."
"Poti sa te balacesti in cea mai respingatoare mocirla si sa ramai curata ca o blana de hermina, dar niciodata nu poti scapa neintinata de judecata oamenilor."
Stefan Zeromski este un autor consacrat polonez, reprezentant al romantismului. A ramas cunoscut pentru operele: "Cenusa", "Ecourile padurii", "Amurg", "Ne sfarteca corbii si ciorile" etc.
"Dzieje grzechu" a aparut in 1908 si are accente naturaliste zugravind societatea poloneza de la inceputul secolului XX.
Eroina romanului este Ewa, o tanara de 20 de ani din Varsovia, religioasa insa extrem de senzuala. A fost nascuta pentru dragoste, ispitire, pentru pacat. Parintii incearca s-o indrume spre religie insa fata se gandeste numai la pantofi cu toc, furouri din matase si la chipesii chiriasi ce locuiesc in casa lor. La un moment dat se indragosteste de unul dintre ei - Lukasz Niepolomski. Acesta e un tanar agreabil, obsedat de stiinte insa casatorit. El asteapta pronuntarea divortului pentru a fi cu Ewa insa acest lucru nu se intampla si atunci o paraseste. Fata, cu inima franta, il va cauta cu disperare fugind de acasa si de aici va incepe lungul sir de pacate, crime si decadere.
Cartea mi-a adus aminte pe alocuri de Castelul Palarierului a lui A. J. Cronin. Asa cum stim, in romantism si naturalism toate relele lumii se pun in calea celor doi indragostiti si e posibil sa cada chiar si un meteorit numai ca cei doi sa nu fie impreuna. In cartea de fata este la fel existand un lung sir de nenorociri.
Cititorul empatizeaza cu protagonista care risca totul pentru fericire insa aceasta intelegere poate exista doar pana la un anumit punct. Acela este reprezentat de o scena absolut oribila pe care as fi vrut sa n-o citesc niciodata. Din acest motiv nu recomand cartea pentru ca va va infuria si veti dori sa-i smulgeti foile si sa le aruncati in foc: Ewa, insarcinata fiind, ajunge sa-si omoare copilul dupa nastere. Pur si simplu il arunca in toaleta din spatele curtii. Si precum unei criminale versate, nu-i pare deloc rau, nu regreta gestul, isi sterge urmele si isi tese planuri ca sa scape. Din acel moment am urat-o si am vrut s-o vad la inchisoare. Aceste pagini sunt asadar greu de citit si este mai bine sa se evite cu totul cartea.
Spre sfarsit romanul se dezumfla si ajunge in ce in ce mai greoi si fara sens, finalul ne mai impresionand pe nimeni. Personajele, intriga, miza cartii, toate s-au uzat dupa ce au fost sucite si rasucite timp de 800 de pagini. Este ca o telenovela parca fara sfarsit. M-am gandit foarte mult ce nota sa-i acord pentru ca textul este totusi frumos, meditativ si erudit. Am selectat asadar si cateva citate in acest sens:
"Orasule, orasule! Daca omul ar gasi in el forta sa te stranga la piept! Daca ar fi cu putinta sa rascumpere toata aceasta lume nefericita."
"O, roze parfumate, ardeti prea intens, sunteti prea fragile si fara rezistenta, dar ramaneti nepieritoare in frumusetea voastra fara margini! Straluciri, Lumina, Straluminari, Rumeneala, Purpura!"
"Ti-ai lipit buzele de varul rece de pe peretele dincolo de care dormeam, in semn de ramas bun. Si ai sarutat moartea. Iar eu, nefericita de mine, n-am stiut!"
"Ai sa afli din ziar, cand imi vor scoate cadavrul din groapa mortii si-l vor recunoaste. Vei sti intr-adevar ce ai facut. Abia atunci vei intelege tot ce-ai facut, om puternic ce esti. Tu, care nu m-ai sarutat niciodata pe gura..."
"Ea insa exista inauntrul lui, traia dintotdeauna in ochii lui. Sanii delicati, abia infloriti, umerii si bratele, soldurile si pantecele se statornicisera in prapastiile ochilor si in creier. Placerea si bucuria, fumul celor mai frumoase cadelnite, vraja nespusa, cantecul misterios al trupului ei gol ii umpleau sufletul."
"Poti sa te balacesti in cea mai respingatoare mocirla si sa ramai curata ca o blana de hermina, dar niciodata nu poti scapa neintinata de judecata oamenilor."
November 6, 2022
Żeromski podjął próbę szczegółowego pokazania drogi od czystości, niewinności, prostoty młodego dziewczęcia z wielkimi ideałami, poprzez wiele trudnych doświadczeń, złych wyborów, aż po pociąg do czynienia zła, fascynację złem, a nawet umiłowanie zła.
Niewinność.
Pożądliwość.
Upadek.
Do czego zdolne jest zranione i porzucone serce kobiety, które się miota, próbuje jeszcze walczyć... Los głównej bohaterki staje się niczym śnieżna kula, która, pchnięta z góry ideałów i wartości przez pozornie niewielkie błędy młodości, zaczyna się staczać, nabierając szybko rozpędu i obrastać w lód. Ewa coraz bardziej bezwiednie poddaje się pędowi wydarzeń. Choć, może bardziej trafnym porównaniem byłaby kula ulepiona z błota i gnoju...
Co byłoby w stanie powstrzymać ten pęd, to staczanie? Co miałoby moc roztopienia lodu?
Aż ciśnie się tekst: "A we mnie samym wilki dwa: oblicze dobra, oblicze zła, walczą ze sobą nieustannie. Wygrywa ten, którego karmię."
Fabuła zbyt mocno rozwleczona, z wieloma zbędnymi opisami, przerywnikami (jak choćby długi dialog o polityce pod koniec książki), przez co ciężko wczuć się w losy głównej bohaterki. Etapy, na których znajduje się serce Ewy, dobrze przemyślane i rozwinięte.
Żeromski nieźle nakreśla niuanse, małe pierwotne kroczki, które doprowadzają Ewę na skraj przepaści. Dość męcząca mentalnie przeprawa, choć historia warta poznania.
"Dawniej pragnęłam być człowiekiem, a teraz już z tego drwię. Chcę właśnie wyrzucić poza siebie to wszystko, co było zadatkiem na człowieka, by mieć tym drastyczniejszy obraz istoty życia. Wszystko jest wstrętne i podłe, skoro może istnieć taki ból, jaki już widziałam. Żyję tylko wspomnieniem tego i nie mam już ani chwili zapomnienia. (...) Nie ma na ziemi nic "pięknego", nic "szlachetnego". Wstrętna i cuchnąca od brudu jest ludzkość. Nie ma żadnych wzniosłych "dążeń", nie ma nawet pustki, bo jest na miejscu pustki zło bezgraniczne i chaos"
"Rozpusta-sama przez się , nie istnieje. Rozumiemy się?- Sama przez się... My ją w sobie wytwarzamy za pomocą słabości naszej woli i układu naszych stosunków. Ale istnieje miłość, którą znowu poniżyliśmy aż do rzędu rozpusty. Rozpusta jest to wynalazek. Podobno można ją wyniszczyć- przez co? Podobno przez wyzwolenie i wskrzeszenie miłości."
Niewinność.
Pożądliwość.
Upadek.
Do czego zdolne jest zranione i porzucone serce kobiety, które się miota, próbuje jeszcze walczyć... Los głównej bohaterki staje się niczym śnieżna kula, która, pchnięta z góry ideałów i wartości przez pozornie niewielkie błędy młodości, zaczyna się staczać, nabierając szybko rozpędu i obrastać w lód. Ewa coraz bardziej bezwiednie poddaje się pędowi wydarzeń. Choć, może bardziej trafnym porównaniem byłaby kula ulepiona z błota i gnoju...
Co byłoby w stanie powstrzymać ten pęd, to staczanie? Co miałoby moc roztopienia lodu?
Aż ciśnie się tekst: "A we mnie samym wilki dwa: oblicze dobra, oblicze zła, walczą ze sobą nieustannie. Wygrywa ten, którego karmię."
Fabuła zbyt mocno rozwleczona, z wieloma zbędnymi opisami, przerywnikami (jak choćby długi dialog o polityce pod koniec książki), przez co ciężko wczuć się w losy głównej bohaterki. Etapy, na których znajduje się serce Ewy, dobrze przemyślane i rozwinięte.
Żeromski nieźle nakreśla niuanse, małe pierwotne kroczki, które doprowadzają Ewę na skraj przepaści. Dość męcząca mentalnie przeprawa, choć historia warta poznania.
"Dawniej pragnęłam być człowiekiem, a teraz już z tego drwię. Chcę właśnie wyrzucić poza siebie to wszystko, co było zadatkiem na człowieka, by mieć tym drastyczniejszy obraz istoty życia. Wszystko jest wstrętne i podłe, skoro może istnieć taki ból, jaki już widziałam. Żyję tylko wspomnieniem tego i nie mam już ani chwili zapomnienia. (...) Nie ma na ziemi nic "pięknego", nic "szlachetnego". Wstrętna i cuchnąca od brudu jest ludzkość. Nie ma żadnych wzniosłych "dążeń", nie ma nawet pustki, bo jest na miejscu pustki zło bezgraniczne i chaos"
"Rozpusta-sama przez się , nie istnieje. Rozumiemy się?- Sama przez się... My ją w sobie wytwarzamy za pomocą słabości naszej woli i układu naszych stosunków. Ale istnieje miłość, którą znowu poniżyliśmy aż do rzędu rozpusty. Rozpusta jest to wynalazek. Podobno można ją wyniszczyć- przez co? Podobno przez wyzwolenie i wskrzeszenie miłości."
March 6, 2026
Skończyłam, w końcu. Dłużyło mi się momentami, zmieniałam opinie w trakcie, ale koniec końców oceniam na 4, wydaje mi się, że zapamiętam tę pozycję na dłużej.
Ewa, była wkurzająca, wydawała mi się niewarygodna, ale teraz w sumie nie wiem. Po zakończeniu książki doceniam całą historię i bohaterów, nawet Ewę.
Ewa, była wkurzająca, wydawała mi się niewarygodna, ale teraz w sumie nie wiem. Po zakończeniu książki doceniam całą historię i bohaterów, nawet Ewę.
September 18, 2025
Rip Ewa you would've loved dating in 2025.
A tak serio to niesamowita książka, dramatyczna, niespodziewana, tego właśnie oczekuję od romansu. Jeśli oczywiście można opowieść o upadłej dziewczynie nazwać romansem.
Czy Ewa była głupia? Tak. Czy zrobiła wiele nieodpowiedzialnych, niewybaczalnych rzeczy? Oczywiście. Ale czy była młoda i od początku manipulowana? Jak najbardziej! Dlatego moim zdaniem ciężko byłoby od niej wymagać dużo racjonalności w swoich zachowaniach.
Wiele osób się nie zgodzi, ale Ewa pewnie lepszego zakończenia tego cyrku nie mogła sobie wymarzyć, a ja to zakończenie połknęłam (jak i całą powieść) i lałam rzewne łzy.
5/5
A tak serio to niesamowita książka, dramatyczna, niespodziewana, tego właśnie oczekuję od romansu. Jeśli oczywiście można opowieść o upadłej dziewczynie nazwać romansem.
Czy Ewa była głupia? Tak. Czy zrobiła wiele nieodpowiedzialnych, niewybaczalnych rzeczy? Oczywiście. Ale czy była młoda i od początku manipulowana? Jak najbardziej! Dlatego moim zdaniem ciężko byłoby od niej wymagać dużo racjonalności w swoich zachowaniach.
Wiele osób się nie zgodzi, ale Ewa pewnie lepszego zakończenia tego cyrku nie mogła sobie wymarzyć, a ja to zakończenie połknęłam (jak i całą powieść) i lałam rzewne łzy.
5/5
September 26, 2025
Żeromski w tej książce zaskakuje, bardzo, ale myślę, że sporej mierze zaskakiwał i siebie. Początek rozwleczony i naiwny pamiętnik Ewy, a potem potężny strzał, romans, ciążą i scena walącą jak obuch w głowę, czyli dzieciobójatwo. A następnie to jest rollercoaster, czego tam nie ma: podróże, arystorkavja, hazard, półświatek, prostytucja, idealiści i cynicy. Chaos, kogiel mogiel. Zmęczyłem się po tej lekturze i cały czas nie wiem tak naprawdę po co. Kilka ciekawych wątków można było zebrać na jakichś 60 stronach. Reszta to wata, którą Żeromski wypchał produkt, który ukazywał się w odcinkach. Zapraszam do mojej recenzji video:
https://youtu.be/haH5Utytsrk
https://youtu.be/haH5Utytsrk
September 12, 2023
😫😫😫
bardzo, bardzo smutna
ewa jest trochę głupia, ale mimo to przyjemnie się czyta jej historię
nie wiem w jakim celu były wszystkie wątki polityczne, niekoniecznie to rozumiem
dobra, przyjemna i intrygująca, spodobała mi się
4/5
bardzo, bardzo smutna
ewa jest trochę głupia, ale mimo to przyjemnie się czyta jej historię
nie wiem w jakim celu były wszystkie wątki polityczne, niekoniecznie to rozumiem
dobra, przyjemna i intrygująca, spodobała mi się
4/5
June 26, 2018
читала російською "История греха", найбільше запам'яталася сцена, як породілля позбувається дитини
October 12, 2021
Absurdalna.
October 28, 2022
(Audiobook), 5/10
Lektor - 4/6
Lektor - 4/6
August 28, 2023
Ogólnie byłaby super, gdyby główna bohaterka czasami używała mózgu
January 13, 2024
Piękny język, ale bohaterka ma poważne zaburzenia psychotyczne jak dla mnie
March 14, 2024
Bardzo rzadko nie kończę książki ale tej nie podołałem. Niby podobny styl do Dołęgi-Mostowicza ale zdecydowanie gorszy w odbiorze. Nie polecam, strata czasu.
July 28, 2025
😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭
June 9, 2025
Jeśli ktoś nie znosi Żeroma (tak jak ja), to akurat „Dzieje grzechu” nie mają w sobie nic z tego twórcy, także taki plusik tego wszystkiego;D
April 15, 2025
Książka ta na nowo wróciła mi wiarę w twórczość Żeromskiego.
Historia Ewy jest naprawdę poruszająca i wciągająca, pełna zwrotów akcji i kontrowersyjna, zarówno na początku XX wieku, jak i i dzisiaj. Świat, w którym na własne życzenie znalazła się główna bohaterka jest światem brutalnym, a autor nie boi się opisywać zabójstw, gwałtu czy prostytucji.
Czytając komentarze, zauważyłam ostrą krytykę Ewy. Oczywiście nie każdy musi sympatyzować z bohaterką, bo jej zachowania są często impulsywne, nieprzemyślane albo irracjonalne, co tylko doprowadza kobietę do kolejnych upadków moralnych. Z drugiej strony sama muszę stanąć w obronie kobiety, która jest po prostu spragniona miłości, i która niejednokrotnie staje się ofiarą świata, biedy, samotności oraz mężczyzn, doprowadzających dziewczynę z dobrego domu do stania się zniewoloną grzechem prostytutką.
Historia Ewy jest naprawdę poruszająca i wciągająca, pełna zwrotów akcji i kontrowersyjna, zarówno na początku XX wieku, jak i i dzisiaj. Świat, w którym na własne życzenie znalazła się główna bohaterka jest światem brutalnym, a autor nie boi się opisywać zabójstw, gwałtu czy prostytucji.
Czytając komentarze, zauważyłam ostrą krytykę Ewy. Oczywiście nie każdy musi sympatyzować z bohaterką, bo jej zachowania są często impulsywne, nieprzemyślane albo irracjonalne, co tylko doprowadza kobietę do kolejnych upadków moralnych. Z drugiej strony sama muszę stanąć w obronie kobiety, która jest po prostu spragniona miłości, i która niejednokrotnie staje się ofiarą świata, biedy, samotności oraz mężczyzn, doprowadzających dziewczynę z dobrego domu do stania się zniewoloną grzechem prostytutką.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Displaying 1 - 30 of 32 reviews