پییر بریان در بیش از ۳۰ سال تلاش برای فهم تاریخ پایان عصر هخامنشی با پرسشهای زیادی مواجه شد که برای بیشتر آنها پاسخ درخوری پیدا نکرد پس در حرکتی ابتکاری، نامههایی به اسکندر مینویسد و افسانهها و واقعیتهایی که درباره اسکندر وجود دارد را نقل میکند و خوب و بدهایی که اسکندر مرتکب شده را به رخش میکشد. کتاب در عین حال که تاریخی است از طنز و داستانسرایی خالی نیست.
Pierre Briant (born September 30, 1940 in Angers) is a French Iranologist, Professor of History and Civilization of the Achaemenid World and the Empire of Alexander the Great at the Collège de France (1999 onwards), Doctor Honoris Causa at the University of Chicago, He studied History at the University of Poitiers (1960–1965), and reached his doctorat d'État in 1972. His works deal mainly with the Achaemenid Empire, and related matters as Alexander the Great or the Hellenistic Era. Known for: From Cyrus to Alexander: A History of the Persian Empire
نامه نوشتن به آدمهای معروف تاریخ یکی از موضوعات پای ثابت کلاسهای انشایمان بود. یادم هست که آن روزها برای خیلی از خوب و بدهای تاریخ نوشتم؛ برای کورش بزرگ، برای خسرو انوشیروان، برای داریوش سوم و حتی برای هیتلر! ولی برای اسکندر؟ آن هم به این شکل؟! نه! تنها کسی که میتواند برای شخصیتی دو چهره مثل اسکندر نامه بنویسد و بهخاطر نیک و بدش بازخواستش کند پییر بریان است؛ تازه آن هم به این شکل! نامه بنویسد و تاریخ بگوید. از اسکندرنامهها و بنویسد و از افسانهها، از داستانها بگوید و از واقعیتها. خلاصه که پرفسور پییر بریان، استاد کالژدفغانس و بزرگترین هخامنشیشناس تاریخ، در این کتاب نیمه پژوهشی از تاریخ اسکندر برایمان میگوید و این شخصیت جنجالی را فارغ از نگاه پرغرور اروپاییان و خشم ایرانیان به تصویر میکشد؛ واقعیتر از هر زمان دیگری. به سبک پرفسورها خوشمزگی میکند و سربهسر اسکندر مقدونی و خوانندهی نامههای سرگشادهاش میگذارد. حالا پیشنهاد من به شما این است که اگر به تاریخ علاقه دارید اما حوصلهتان از خواندن متنهای پژوهشی سر میرود، حتما سری به این کتاب بزنید. انصافا ترجمهی خوبی هم دارد. دست خانم نونهالی و استاد سنگاری درد نکند.
Η ιδέα μου φάνηκε πρωτότυπη. Ο συγγραφέας προσπαθεί να επικοινωνήσει με τον Μ. Αλέξανδρο γράφωντάς του κάποιες επιστολές. Οι επιστολές όμως, δεν είναι ρεαλιστικές τελικά, γιατί δεν έχουν αμεσότητα αφού είναι μακροσκελείς και είναι αφηγήσεις γεγονότων (στο μεγαλύτερο βαθμό) και δε θέτουν ερωτήμτα όπως θα περίμενε κανείς. Σε μεγάλο βαθμό είναι εξιστορήσεις απλά σε δεύτερο πρόσωπο και όπου υπάρχουν αφμιβολίες για το πώς έγιναν τα πράγματα θέτει ο συγγραφέας ερωτήματα προς τον Μ. Αλέξανδρο. Επειδή, προφανώς, δε μπορεί να πάρει απαντήσεις, παρουσιάζει υποθέσεις. Δυστυχώς η μετάφραση δεν είναι καλή.