Bára er hugfangin af öllu sem fólk notar til að breyta líðan sinni og vinnur að hlaðvarpsþáttum um málið. Í heimildaleitinni rekst hún á Eirík Mendez, áhugaljósmyndara sem tengdist vafasömum tilraunum með ofskynjunarlyf og lést ungur að árum. Líf þeirra Báru og Eiríks fléttast saman í þessari grípandi sögu þar sem skynjun okkar á veruleikanum er ögrað. Jónas Reynir hefur vakið mikla athygli fyrir skáldsögur sínar og var sú síðasta, Dauði skógar, tilnefnd til Íslensku bókmenntaverðlaunanna og Bókmenntaverðlauna Evrópusambandsins.
Jónas segir svo vel frá hinu ófagra án þess að upphefja það á klénan hátt. Persónurnar eru í trúverðuglegu basli með bæði stór og smá vandamál. Fyrst um sinn var ég fremur fráhverfur sögupersónunum tveimur og fannst þau lítið ná til mín en eftir því sem á leið hélt ég meira með þeim. Svo er Jónas flinkur í að skrifa aukapersónur sem hafa sterk persónueinkenni og koma miklu til skila í stuttum texta. Hér er ég að tala um Ríkharð og Gísla. Toppnáungar. Ég er enn að melta endinn og ætla mér ekkert að skrifa um hann. En á furðulegan hátt fannst mér þessi bók hér styrkja og bæta minningu mína um Dauða Skógar.
Ágætis bók og mjög frábrugðin sem ég les vanalega. Fannst vanta eitthvað í bókina. Var vongóð þegar ég byrjaði en það vantaði klárlega aðeins meira krydd. Skildi lítið eftir sig og frekar fyrirsjáanleg.
Þessi bók hljómaði algjörlega eins og eitthvað fyrir mig miðað við lýsingartextann. En eins og það er hættulegt að dæma bókina út frá kápunni (og þessi kápa er æði, ég elska hana) þá er stundum ekki hægt að dæma frá bakhliðinni heldur. Ekki minn tebolli, en alls ekkert slæm. Ég las hana á tveim kvöldum og skemmti mér ágætlega. En persónurnar og sagan sjálf náðu eitthvað ekki að tala til mín.
Dauði skógar eftir Jónas Reyni var ein uppáhaldsbók mín í fyrra, svo ég hlakkaði mikið til að lesa þessa. Það er líka margt í þessari bók sem ætti að höfða til mín, til dæmis hvað hún fjallar mikið um ljósmyndun og um það að vera andlega leitandi, en einhvern veginn gekk mér erfiðlega að tengjast þessari sögu. Ég veit hreinlega ekki hvers vegna. Hún er áhugaverð. Mér sýnist hún vera að fjalla um nútíma áhuga á kakó serimoníum og sveppi, þó hún teygir sig lengra aftur í tíma. En af einhverjum ástæðum þá náði efnið og persónurnar mér ekki. Þetta er samt vel skrifað og ég hlakka til að lesa næstu bók eftir Jónas Reyni.
Sérstök og öðruvísi saga - mjög skemmtilegur lestur. Passar vel inn núna þegar umræðan um hugbreytandi efni virðist allsráðandi. Bára með allskonar neysluefni sem hafa áhrif á okkur á heilanum, gerir skólaverkefni um þau og undirbýr hlaðvarpsþátt. Hugmynd sem mætti alveg taka lengra - efast ekki um að hlaðvarpið nyti vinsælda. Kannski Jónas taki það að sér?
Mjög ánægður með þessa. Skrítið hvað fór lítið fyrir henni miðað við nafnið, frábæra kápuna og fantagóða söguna sem tekur ágætan snúning á körrent málefnum.
Tók smá tíma að detta inn í hana en hún hélt mér síðan bara mjög vel. Er aðeins að melta lokahlutann, veit ekki hvort ég sé sáttur með hann eða ekki.
Væri gaman að lesa góða greiningu á sögunni og gæti trúað að hún vaxi við frekari lestur.
3,5 stjörnur. Mjög áhugavert umfjöllunarefni og góðir sprettir en bókin náði mér ekki fyrr en rétt undir lokin. Það vantaði spennuvaka framan af og tengsl við aðalpersónurnar. Ég er samt ofur spennt fyrir hlaðvarpinu sem Bára er að skipuleggja!
Algerlega frábær. Jónas er á góðri leið með að vera einn af mínum uppáhaldsrithöfundum. Aðalpersónur bókarinnar sympatískar og vel uppbyggðar. Tengdist þeim báðum og skildi þær vel.