เพียงชั่วเสียงพิณ

by ซามูเอล

หนึ่งเทพผู้เป็นอมตะ หนึ่งมนุษย์รู้ตาย และหนึ่งปีสุดท้ายแห่งสงครามกรุงทรอย

“สักวันม้าตัวใหญ่จะมา เป็นม้าที่แข็งแรง และนำพาสิ่งมหัศจรรย์มากมายมาด้วย มันจะทำให้ชื่อของเมืองมีชีวิตอยู่ตลอดไป”
ชีวิตทวยเทพยืนยาวเป็นอนันต์ สิบปีแห่งสงครามกรุงทรอยไม่ต่างอะไรจากเสียงกรีดพิณสายหนึ่ง
ทว่าสิบปีของมนุษย์รู้ตายกลับมีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมายนัก โดยเฉพาะเจ้าชายเฮคเตอร์แห่งทรอย ผู้ที่อะพอลโลเฝ้ามองเสมอมา
ก่อนดวงดาวจะลับฟ้า ก่อนท่วงทำนองจะเงียบหาย มาเถิด เชิญสดับฟังเพลงพิณแสนสั้น ทว่าตราตรึงในใจเทพแห่งสัจจะมิรู้เลือน

279 pages, Paperback

Published October 1, 2022

Reviews

[Aom Ruka · Rating 5 out of 5]

สนุกมากเกินกว่าที่คิดไว้ ตอนแรกกะจะเปิดแค่ผ่านๆ แต่ที่ไหนได้ เรากลับติดอย่างงอมแงม จนวางไม่ลง และเผลออ่านจนจบจนได้

โดยส่วนตัวไม่ชอบแนวเกี่ยวกับสงคราม แต่เล่มนี้เป็นสงครามจริงๆ และเยอะเป็นส่วนใหญ่ของเรื่องด้วย แต่คนแต่งกลับแต่งมาได้ดีมาก เราลุ้นไปกับเทพอะพอลโลว่าจะได้ตกลงปลงใจกับเฮคเตอร์ไหม แต่เรื่องราวชีวิตกลับ.... ไปตามอ่านกันต่อเอาเอง

และเราชอบมาก เพราะตอนจบของเรื่องทำให้เราเข้าใจความรู้สึกของเทพอะพอลโล เพียงชั่วเสียงพิณ จริงๆ

[Penpitcha Thaweepong · Rating 5 out of 5]

เรื่องนี้เป็นการนำตำนานสงครามเมืองทรอยบางช่วงบางตอนมาเล่าใหม่ ซึ่งแม้จะรู้เรื่องราวอยู่แล้ว ผู้เขียนก็ยังทำให้ 'อิน' ได้ การแสดงออกของตัวละคร บุคลิกลักษณะต่างๆ มันสะท้อนให้เห็นเลยว่าผู้เขียนทำการบ้านมาดีมาก และมีมุมมองที่ลึกซึ้งในการตีความตัวละครมากเลยทีเดียว อย่างเช่น ตัวละครอะธีนา ที่เราได้มีโอกาสเปิดมุมมองของตัวเองที่มีต่อเทพีองค์นี้ใหม่จากงานเขียนเล่มนี้

และเป็นครั้งแรกเลยที่ได้อ่านงานเขียนจากมุมมองสรรพนามบุรุษที่ 2 ขอบอกเลยว่าเรื่องนี้ทำได้ดีมาก ประทับใจสุดๆ ยิ่งตอนเฉลยว่าใครเป็นผู้เล่า ยิ่งเหนือความคาดหมาย

สำนวนภาษาก็อ่านลื่น สละสลวย ไม่มีสะดุด ถ้าไม่ติดว่าต้องหลับต้องนอนด้วย คงอ่านยาวรวดเดียวจบแน่ โดยรวมแล้วส่วนตัวประทับใจกับเล่มนี้ทุกอย่างค่ะ 💕

[百牡丹 · Rating 4 out of 5]

เรื่องราวของหนึ่งเทพผู้อยู่เคียงข้างกรุงทรอย และอีกหนึ่งมรรตัยผู้ต้องปกป้องบ้านเมืองและผู้คนที่เขารัก ตำนานที่แม้จะรู้ตอนจบก็ยังคงเป็นที่กล่าวขานและนำมาร้อยเรียงใหม่หลายต่อหลายครั้ง และครั้งนี้ที่เรื่องราวนั้นถูกเขียนผ่านมุมมองของโชคชะตาที่ตามมองดูฟีบัสอพอลโลเทพแห่งสุริยะและเฮคเตอร์เจ้าชายแห่งทรอย

จังหวะและท่วงทำนองการเล่าสวยงามมาก เหมือนพาคนอ่านไปผจญภัยในตำนานกรีกโบราณ เรื่องราวเป็นมุมมองใหม่ที่คนไม่ค่อยพูดถึง ส่วนมากแล้วในสื่อก็จะค่อนข้างพูดถึงทัพกรีกมากกว่าทัพกรุงทรอย ซ้ำร้ายกว่านั้นคือทำให้ทัพของกรุงทรอยกลายเป็นตัวร้ายไปเลย แต่เพียงชั่วเสียงพิณพาคนอ่านไปติดตามทัพกรุงทรอยในยามที่สิ้นหวังอับจนหนทาง โดยยิ่งกับเฮคเตอร์ที่พยายามอย่างมากที่จะปกป้องบ้านเมือง พาไปเห็นคนที่เฮคเตอร์รักยิ่งทำให้เมื่ออ่านไปจนใกล้จบความโศกเศร้าเพราะรู้ตอนจบของตำนานนี้อยู่แล้วยิ่งชัดขึ้นมา ความสิ้นหวังเป็นตัวดำเนินเรื่องหลักในเรื่องนี้ทำให้เมื่ออ่านแล้วเรารู้สึกเหนื่อยล้าตามเลย แต่ถึงอย่างนั้นหนังสือเล่มนี้ก็สนุกเกินกว่าจะวางลงได้

ชอบที่พูดถึงเทพเจ้าด้วยว่าแม้จะเป็นถึงเทพเจ้าหรือเทพีแต่ก็ยังคงมีความรู้สึกเหมือนมนุษย์และอาจจะรุนแรงกว่ามนุษย์เสียอีก มีหลายการกระทำที่ดูเห็นแก่ตัวแต่เมื่อมองในมุมของการเป็นเทพแล้วก็สมเหตุสมผล การกระทำหลายๆ อย่างที่อพอลโลพลั้งทำลงไปด้วยอารมณ์และความยโสก็นำมาซึ่งผลที่ตามมาและมันกระทบไปถึงเฮคเตอร์ แม้เทพเจ้าจะอยู่ตลอดไปแต่ชีวิตมนุษย์นั้นแสนสั้น ชีวิตที่ดับสูญไปของมนุษย์นั้นเล็กจ้อยสำหรับเทพเจ้าแต่ในสงครามที่ชีวิตมนุษย์สามารถดับสิ้นได้ในชั่วพริบตาก็ทำให้เราอ่านแล้วหดหู่อยู่เหมือนกัน ไม่ใช่กับแค่ชีวิตของตัวละครหลักแต่กับทุกชีวิตที่ต้องสังเวยให้กับสงครามที่ตนไม่ได้ก่อแต่เป็นผู้รับกรรมเหล่านั้นร่วมด้วย ทั้งทารก เด็กน้อย ผู้หญิงที่ทั้งในระหว่างสงครามและหลังสงครามถูกเข่นฆ่าไปจนจับไปเป็นทาส สงครามไม่เคยให้ประโยชน์กับผู้ใดมีเพียงผู้ชนะที่ได้ประโยชน์และเกียรติยศ แต่ไม่ใช่กับคนตัวเล็กๆ
จุดเล็กๆ ที่ไม่ได้เห็นบ่อยแต่เราชอบก็คงเป็นความสัมพันธ์ระหว่างอาทีมิสกับอพอลโล บนโอลิมปัสที่มีแต่ความวุ่นวายและแก่งแย่งอำนาจกันอย่างน้อยการมีพี่น้องที่คอยดูแลกันและกันก็คงทำให้ชีวิตอมตะไม่น่าชวนหดหู่มากเท่าไหร่

มีจุดที่ไม่ชอบแต่รู้สึกว่าไม่ใช่ความผิดของนักเขียนก็คงเป็นมีฉากในสนามรบเยอะมาก เราไม่ได้ชอบอ่านบรรยายฉากสู้รบมากขนาดนั้นเลยมีหลายครั้งที่แอบเบื่อกับฉากสู้รบ แต่นักเขียนบรรยายได้ดีแล้ว แต่เป็นเราเองที่ไม่ค่อยชอบฉากนี้เท่าไหร่เอง อาจเป็นคำแนะนำให้สำหรับคนที่จะอ่านด้วยว่ามีฉากสู้กันเยอะมาก

แต่ถึงอย่างนั้นเพียงชั่วเสียงพิณก็เป็นเรื่องราวที่นำตำนานสงครามกรุงทรอยมาร้อยเรียงใหม่ในมุมมองของเจ้าชายแห่งทรอยอย่างเฮคเตอร์และเทพอพอลโลที่คอยช่วยเหลือมาตลอด เป็นเรื่องราวที่เปิดอีกด้านของเหรียญในสงครามกรุงทรอยที่ไม่ค่อยมีใครพูดถึง และมันจะตราตรึงในหัวใจของคนอ่านไปอีกนาน

[Pichhh N. · Rating 5 out of 5]

“เฮคเตอร์ธรรมดาสามัญ กระนั้นก็ยังงดงามยิ่งกว่าใคร”
อ่านเล่มนี้แล้วทั้งสุข ทั้งเศร้า ยิ่งอ่านต่อจากอะคิลิส ยิ่งมีความสุขออกจากปาก
ผู้เขียนใช้การเรียกเทพอะพอลโลว่า เจ้าอย่างนั้น เจ้าอย่างนี้ ยิ่งทำให้รู้สึกว่าการเป็นเทพของอะพอลโลช่างธรรมาดาสามัญ เหมือนกับการที่เฮคเตอร์ก็เป็นเพียงเจ้าชายธรรมดาคนหนึ่ง เหมือนกับว่าเราเป็นคนนอกที่ได้เฝ้ามองทั้งคู่จากบนยอดเขาโอลิมปัสยังไงยังงั้น ทั้งสองมีหน้าที่ มีสิ่งที่ต้องแบกรับทั้งชีวิตเหมือนๆกัน มีความรักที่อาจจะไม่เหมือนกัน

[Sarfanee D. · Rating 4 out of 5]

ไม่มีอะไรจะพูดนอกจากเรารักคุณกู๋

[Thip · Rating 5 out of 5]

งดงาม ละเมียดละไม เป็นหนึ่งในงานที่ทำให้เราดีใจมากที่ได้มาอ่าน

[rootaro fa · Rating 3 out of 5]

เป็นการอ่านงานคุณกู๋ครั้งแรกหลังเพื่อนขาย ยอมรับเลยว่าอ่านหลัง song of achilles รู้สึกเป็นมุมมองที่สะท้อนทัง้สองเรื่องอย่างตรงไปตรงมา อินสุดๆ ขอบคุณคับ

[Nic · Rating 5 out of 5]

—
และนี่คือบทเพลงแห่งความรักและความสูญเสีย

บอกเล่าเรื่องราวของเทพผู้หนึ่ง กับมนุษย์อีกคนห��ึ่ง

ท่ามกลางไฟสงคราม ความหวังแสนหอมหวานไม่อาจคงอยู่ชั่วนิรันดร์

ขับขานต่อกันมายาวนาน

เฝ้าย้ำเตือนทุกสรรพสิ่ง

ว่าไม่มีผู้ใดอยู่เหนือโชคชะตา
—

โศกนาฏกรรมจากมหากาพย์อีเลียดที่ถูกนำมาเล่าใหม่ผ่านมุมมองของเทพอะพอลโลและเจ้าชายเฮคเตอร์แห่งทรอย

เต็มไปด้วยอารมณ์หลากหลาย ทั้งเข้มแข็ง เปราะบาง หวาดกลัว กล้าหาญ มีสุขและขื่นขม

ทุกอย่างยิ่งหนักหน่วงขึ้นไปอีกเพราะผู้อ่านรู้อยู่แล้วว่าเรื่องราวจะดำเนินต่อไป และมีจุดจบอย่างไร

การเขียนทำให้เราดำดิ่งไปกับตัวตนของอะพอลโล มองทุกอย่างผ่านสายตาของเขา ได้ยินความนึกคิดของเขา มันทำให้เราคอยหวังแบบเดียวกับเขาว่าจะสามารถยื่นมือลงไปช่วยเฮคเตอร์และชาวทรอย เปลี่ยนประวัติศาสตร์ที่เราเคยรู้จักได้

การเขียนน่าสนใจ ใช้สรรพนามบุรุษที่ 2 เป็นส่วนมาก แทนอะพอลโลว่า ‘เจ้า’ พอเรื่องดำเนินไปเรื่อยๆ เราถึงจะได้รู้ว่า แท้จริงแล้วผู้บรรยายเรื่องนี้คือใคร ซึ่งทึ่งมาก นึกไม่ถึงมาก่อน

มีสิ่งที่ชอบหลายจุด อย่างแรกคือเราเห็นชีวิตความเป็นเทพของอะพอลโลหลายอย่าง ทั้งฉากในโอลิมปัส การใช้พลังต่างๆ นานา แต่ทั้งเรื่องกลับมีจุดที่อะพอลโลเปราะบางเช่นมนุษย์เยอะมาก

ในฐานะคนอ่านเราก็นั่งคิด ว่านี่รึเปล่าคือความเจ็บปวดของการเป็นอมตะ มีพลังอำนาจและเวลามากมาย แต่สุดท้ายแล้วก็มีความรู้สึกนึกคิดและช่วงเวลาที่อับจนหนทางไม่ต่างจากมนุษย์ ยิ่งอะพอลโลเป็นเทพที่ใกล้ชิดกับมนุษย์มากคนนึงด้วยแล้ว

ในขณะเดียวกัน เฮคเตอร์ที่โดนเทพทั้งหลายมองว่าเป็นแค่มนุษย์
ก็มีมุมที่คล้ายเทพ เขาเป็นคนใจดีที่มีแต่คนยกย่อง กล้าหาญ เก่งกาจ จิตใจยิ่งใหญ่

ถึงเป็นมนุษย์ แต่เฮคเตอร์ก็มีความสุข พึงพอใจกับชีวิตตนเอง เขาไม่ได้ต้องการอะไรเลยนอกจากให้เมืองที่เขารักสงบสุข ได้อยู่กับลูกเมียและครอบครัว

แต่เขาก็ต้องเข้าไปร่วมสงครามที่ตนไม่ได้ก่ออย่างช่วยไม่ได้

อีกอย่างที่เราชอบของพสชพ. คือสัมผัสได้ว่าคุณนักเขียนทำการบ้านมาดีจริงๆ

การบรรยายชื่อตัวละคร สลับกับใช้ epithets แบบเดียวกับออริจินัลในมหากาพย์อีเลียด การใช้สำนวนเปรียบเปรยหรือ anedotes ต่างๆ เกี่ยวกับตำนานกรีกดังๆ ที่ใครก็ต้องรู้จัก

แต่พอเป็นการพูดถึงโศกนาฏกรรมในอดีตของอะพอลโล กลับถูกเอ่ยถึงแบบอ้อมๆ ไม่ได้กล่าวชื่อตรงๆ แต่แน่นอนว่าผู้อ่านทุกคนรู้แน่ๆว่าหมายถึงอะไร คิดเอาเองว่ายิ่งแสดงให้เห็นว่า อะพอลโลไม่อยากจำเพราะมันเจ็บปวด แต่เพราะมันเป็นเรื่องของเทพเจ้า จึงถูกขับขานเรื่อยมาไม่จางหายไปตามกาลเวลา

การเขียนกระชับ แยบคาย อัดแน่นไปด้วย characteristics ของตัวละคร
มันสะท้อนถึงแก่นของตำนานกรีกและตัวอีเลียดเองด้วย ว่าสงครามไม่เคยนำพาสิ่งใดที่ดีมา แต่ท่ามกลางความโหดร้ายของสงคราม มนุษย์ย่อมมีหวังเสมอ แม้จะจบลงด้วยดีหรือไม่ แต่การมีความหวังมันทำให้มนุษย์มีชีวิตอยู่ต่อไปได้

สุดท้าย ไม่มีสิ่งใดอยู่เหนือโชคชะตา แม้แต่เทพก็ไม่อาจควบคุมหรือหลุดพ้น

ขอบคุณคุณนักเขียนที่หยิบยกมุมนี้ขึ้นมานำเสนอ ในฐานะที่เราไม่ได้เรียนเกี่ยวกับ greek classics โดยตรงแต่ชื่นชอบ ส่วนมากคนเราก็รู้จักกับอีเลียดแค่เป็นเรื่องของสงครามห้ำหั่นกัน มีเทพมาวุ่นวาย มีอะคิลลิส และทรอยเป็นผู้แพ้ แต่พอเป็นมุมนี้ มันได้สัมผัสอะไรมากขึ้นกว่าสิ่งที่เคยรู้มาก

เป็นงานไทยน้ำดีที่เต็มไปด้วยความรักที่ผู้เขียนมีให้กับอะพอลโลจริงๆ ภาษาไม่นมเนยนะ แต่ฟีลแบบอ่านนิยายแปล ไม่สะดุด ลื่นไหล และอินมาก

ควรค่าแก่การเสียน้ำตาแน่นอน

((และแน่นอนว่าเราไบแอส เพราะชอบอะพอลโลเป็นการส่วนตัว))

[chomu · Rating 5 out of 5]

third 5 stars reading of 2025!!!
ขอขึ้นรีวิวด้วยความประทับใจในคำตามของคุณกู๋

ท่ามกลางสงครามและโศกนาฏกรรมนับไม่ถ้วนในมหากาพย์อีเลียด สิ่งที่ยังทอแสงแข่งกับตะวันอยู่อย่างไม่ลดละกลับเป็นความรัก
(i just noticed apollo implied omg…)

เราไม่รู้จักเฮคเตอร์เลย จนได้เรียนรู้ตัวตนของเค้าและทุกมุมเมืองของทรอยผ่านหนังสือเล่มนี้ ความพี่ชายคนโต ความอบอุ่น หนักแน่นแต่ก็อ่อนโยน หรือเพราะเล่าผ่านสายตาอะพอลโลกัน? ตลค.ในอีเลียดจะ perceived ยังไงอยู่ที่คนเล่าเป็นใครนี่นะ ทุกครั้งที่สายตาเขาไปหยุดที่เฮคเตอร์เหมือนกับเราได้ยินเสียงพิณออกมาจากหน้ากระดาษ will ของฮีที่อยากบอกโลกว่าเฮคเตอร์เป็นข้อยกเว้นของทุกอย่างมันล้นออกมาระหว่างบรรทัดเลย

ในหนังสือเล่มนี้มีความรักอยู่หลายรูปแบบมากๆ พูดแบบรู้ๆกันว่าความรักเนี่ยเป็นอะไรที่ sooooo human ชอบที่พอมาอยู่ในตัวอะพอลโล มันเป็นความรักที่เรารู้สึกได้ก็จริง แต่ก็ยังมี gap เล็กๆที่ out of touch เป็นความรักในมุมของเทพอยู่ อธิบายไม่ถูกแต่ชอบมากกกกค่ะ

เคยเห็นทวิตคุณกู๋ ประมาณว่าความรักของเฮคเตอร์คือ i die for you ส่วนแอนโดรมาคีคือ i live for you ทำให้เราประจักษ์ว่าการรู้ตายเป็นสิทธิพิเศษของมนุษย์ ความสามารถในการ offer ‘ชีวิต‘ ให้แก่คนที่เรารักคือที่สุด เป็นสิ่งที่เทพทรงพลังแค่ไหนก็ไม่อาจเอื้อมถึงเลย

เรื่องความรักอีกนิด สงสารเฮเลนุสตอนหยิบหมวกนักรบมาก seriousness aside คนไม่ใช่ทำไรก็ผิด😭

อีกอย่างที่ชอบมากๆคือความ parallel หลายอย่างระหว่างตัวละคร เราไม่เคยอ่านอีเลียด แต่เคยอ่าน tsoa ที่โฟกัสแค่ฝั่งกรีก คุณกู๋ตีความในมุมที่เราไม่เคยนึก ไม่ว่าจะเป็นอะคิลลิสกับเฮคเตอร์ อะคิลลิสกับอะพอลโลหรืออะพอลโลกับเธธีส
อะคิลลิสต่างกันกับเฮคเตอร์เป็นหน้ามือกับหลังมือ แต่สิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่านั้นกลับเหมือนกันจนน่าสลด ทั้งพันธะจากโชคชะตาคอยเหนี่ยวรั้งไว้กับเหล่าคนที่พยายามจะปกป้องทั้งสองอย่างสุดหัวใจ

worth mentioning การเล่าเรื่องตัวละครหญิงในเรื่องทุกคนน่าประทับใจมากค่ะ หลังจากนี้จะติดตามผลงานของคุณกู๋ต่อไป เป็นนักเขียนที่เราชื่นชอบอีกท่านนึงค่ะ

[Wirun · Rating 5 out of 5]

ปีสุดท้ายของสงครามแห่งทรอย อะพอลโล่เปลี่ยนบทบาทจากผู้เฝ้ามองสงครามอย่างเทพโอลิมปัสคนอื่น ๆ คอยช่วยเหลือเคียงข้างเฮคเตอร์ พี่ชายของปารีส ด้วยความหวังว่าจะพาทรอยหลุดพ้นจากนรกแห่งสงครามนี้

279 หน้าที่ทั้งงดงามและเจ็บปวด ทุกบรรทัดสัมผัสได้ถึงความรักที่อะพอลโลมีต่อเฮคเตอร์ และที่นักเขียนมีต่อตำนานกรีก ในฐานะนักเรียนวรรณคดี เรื่องนี้เป็นหนึ่งในไม่กี่เรื่องที่เราอยากยกย่องเรื่องความเปรียบ ทำดี ทำถูก ทำถึง มันเป็นแบบนี้

ส่วนตัวนี่ไม่ได้อะไรกับตำนานกรีกมาก ก็สนุกดี และส่วนใหญ่มักมาแนวป๊อป ๆ แต่เล่มนี้พาเรามองย้อนกลับไปในเลนส์ที่ไม่ใช่ยุคปัจจุบัน

ในวันที่เกียรติยศศักดิ์ศรีมีค่ากว่าสิ่งใด แผ่นดินเกิดคือสิ่งที่ต้องปกป้อง เทพเจ้าควรค่าแก่การบูชา โลกของชาวกรีกและชาวทรอยหมุนเวียนไปผ่านสายตาของเทพผู้เป็นอมตะ และมองชีวิตนับพันเป็นเพียงการพลิกหน้ากระดาษผ่านไป แต่อะพอลโลมองเห็นคำหนึ่งเด่นชัดเหนือทุกบรรทัดในนั้น "เฮคเตอร์" คือนามที่ธรรมดา เรียบง่าย แต่งดงามจนอะพอลโลไม่อาจละสายตาลืมเลือนไปได้

ทุกหน้า ทุกบรรทุด ทุกวรรค ทุกคำ เราจะเห็นเวลาที่เคยผ่านไปอย่างรวดเร็วเหมือนหายใจครั้งเดียวของเทพเจ้า กลายเป็นช่วงเวลายืดยาวที่ราวกับไม่มีวันจบสิ้น เพราะอะพอลโลคงอยากให้วันเวลาที่เฝ้ามองเฮคเตอร์ยาวนานไม่สิ้นสุดเท่าอายุขัยของโลก เราเห็นความรัก ความเสน่หา เราเห็นเทพที่ไม่อาจหลุดพ้นจากรัก เห็นหลายชีวิตพยายามฝืนโชคชะตา เห็นความโหดร้ายของเส้นด้ายแห่งชีวิตที่หมุนวนและขาดผึงในครั้งเดียว เห็นความเศร้าเจ็บปวดจนใจสลาย น่าอัศจรรย์ใจเมื่อคิดว่า เรา 'เห็น' ทั้งหมดนี้ได้จากถ้อยคำและตัวอักษร คุณซามูเอลคนเขียนเก่งมากจริง ๆ

อ่านแล้วชื่นชมทั้งคนเขียน บก. และสำนักพิมพ์ เรื่องนี้ดีและควรค่าแก่การอ่านมาก รู้สึกโชคดีที่ได้อ่าน และในฐานะคนเรียนวรรณคดีก็รู้สึกว่า นี่เป็นตัวอย่างที่ดีมากของการใช้ความเปรียบให้เห็นภาพ เพราะเห็นจนไม่รู้จะเห็นอย่างไร รู้สึกจนเจ็บไปหมด สุดยอดจริง ๆ แนะนำให้ทุกคนอ่านค่ะ

[Pandan · Rating 5 out of 5]

เป็น retelling เรื่องราวส่วนหนึ่งของ The Illiad ที่ควรค่าแก่การอ่านพอๆ กับ The Song of Achilles (ถ้าอ่านต่อกันจะเข้าถึงอารมณ์ขึ้นไปอีก) ในฐานะเนิร์ดกรีกมิธ เราขอเก็บเรื่องนี้ไว้ในใจอีกเรื่อง

ชื่นชมก่อนว่าตกใจและประทับใจกับการเลือกใช้มุมมองบุคคลที่สองในการถ่ายทอดเรื่องราวมากๆ เพราะหาได้ยากที่นิยายจะใช้มุมมองนี้ และชอบการเฉลยว่าใครคือผู้เล่าเรื่อง เป็นตัวเลือกที่เหมาะสมและทรงพลังมาก

ภาษา การร้อยเรียง การเลือกใช้ถ้อยคำ ทั้งหมดสมบูรณ์แบบมากในความคิดเรา มันทำให้เข้าถึงฉากบีบคั้นอารมณ์ ฉากเศร้าโศก ฉากสิ้นหวังได้อย่างดีเยี่ยม เราอ่านอีเลียดและรีเทลมาไม่รู้กี่สิบครั้ง แต่ระหว่างอ่านเรื่องนี้ ไม่เคยมีจุดที่เบื่อและรู้สึกว่าเฉื่อยเลย อ่านแล้ววางไม่ลง กลับกลายเป็นว่าพอรู้เรื่องราวอยู่แล้ว เรายิ่งอยากรีบอ่านให้ไปถึงบางจุดโดยเฉพาะ เพราะอยากรู้ว่าอะพอลโลจะคิดยังไงกับตรงนี้ จะรู้สึกผิด จะเศร้าเสียใจยังไง จะสิ้นหวังแบบไหน จะมองย้อนกลับไปแล้วพิจารณาการกระทำของตัวเองอย่างไร แล้วคุณนักเขียนก็ไม่ทำให้เราผิดหวังเลย

อีกจุดที่เราชอบมากคือ ความตลกร้ายของการ foreshadow ที่แอบแฝงอย่างแนบเนียนในประโยค อย่างเช่น ฉากแซวปารีสว่ายิงห่วยแบบนี้คงยิงไปเข้าข้อเท้าอะคิลลิส หรือตอนที่โอดิสเซียสบอกว่าอยากรีบกลับบ้านไปหาลูกกับเมีย (ผายมือที่ไป The Odyssey 555)

[MJ · Rating 5 out of 5]

ได้มีโอกาสอ่านเรื่องเพียงชั่วเสียงพิณ ของคุณซาดูเอล เราชอบการเล่าผ่านมุมมองของอะพอลโล่มาก ตอนที่เราอ่านเรื่อง สงครามกรุงทรอย แบบผ่านๆ เราไม่ได้สนใจอะไร คิดว่าเป็นมหากาพย์การรบธรรมดา แต่พอมาอ่านเรื่องนี้แล้วมันก็ทำให้เราตระหนักได้หนึ่งอย่าง คือ คนในสงครามตอนนั้น มันไม่ได้มีแค่คนแพ้ หรือคนชนะอย่างเดียว แบบแบนๆ แต่ในความเป็นจริง คนเหล่านั้นเป็นคน มีเลือด มีเนื้อ มีจิตใจ เราได้เห็นเฮคเตอร์ที่ต้องแบกภาระผู้นำกรุงทรอย เราเห็นแอนโดรมาคี หรือ กษัตริย์ผู้เป็นพ่อ เจ้าชายผู้เป็นน้อง แม้กระทั่งตัวปารีสเอง ผ่านมุมมองของอะพอลโล ที่ต่อให้เป็นเทพก็หยุดโชคชะตาไม่ได้ หนังสือเล่มนี้เขียนด้วยภาษาที่งดงาม แล้วแสดงให้เราเห็นความเป็นมนุษย์ ของตัวมนุษย์เดินดิน พวกครึ่งเทพแบบอะคิลลิลีส หรือแม้กระทั่งพวกเทพเอง ที่มีรัก โลภ โกรธหลง รวมถึงมุมมองการตีความเหล่าเทพีหรือผู้หญิงในปกรณัมกรีกโรมันด้วยในเรื่องนี้ด้วย ท้ายนี้คืออยากขื่นชมในตัวคุณนักเขียนมากๆ ที่หาข้อมูลแล้วก็เขียนหนังสือเล่มนี้ออกมาได้เป็นอย่างดี ภาษาสวย
เป็นการอ่านที่พอจบแล้วรู้สึก fullfilled มากกกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

[白 · Rating 4 out of 5]

ได้หลายความรู้สึกจนบรรยายออกมาไม่ได้ เพราะอ่าน TSOA มาก่อนไง555 แล้วเล่มนั้นเล่าผ่านพาโตรคลัสกับอคิลลีส ส่วนเล่มนี้เล่าผ่านฝั่งทรอย

ก่อนหน้านี้ (นานมาก) เคยโกรธเฮคเตอร์ เพราะเฮคเตอร์ฆ่าพาโตรคลัส แล้วก็จุกกับคำบรรยายในเรื่องที่บอกว่า ผู้คนจะจดจำเฮคเตอร์ในฐานะผู้แพ้และคนร้าย ทั้งที่ความจริงเฮคเตอร์ก็แค่สู้เพื่อชาวทรอยเหมือนกัน เคยได้รู้มุมมองนี้มาก่อนแล้ว ทั้งจากในหนัง Troy (2004) หรือเศษเสี้ยวของอีเลียดเองก็ดี แต่พอได้อ่านเรื่องราวฝั่งทรอย (ที่ผสมไบแอสอะพอลโล) แบบเน้นๆ ก็ให้ความรู้สึกอีกแบบเลย บางหน้าอ่านไปความทรงจำจาก TSOA ก็ซ้อนทับขึ้นมา ต้องพักหายใจเป็นระยะ

ชื่อเรื่อง “เพียงชั่วเสียงพิณ” ดีมากเลย เพียงชั่วเสียงพิณบรรเลง สงครามก็ดำเนินไปแล้ว 10 ปี เพียงชั่วเสียงพิณดังสนั่น เฮคเตอร์ก็ตาย บนเส้นด้ายแห่งโชคชะตามีเรื่องมากมายเกิดขึ้น แล้วก็ผ่านหายไปอย่างรวดเร็วเพียงชั่วเสียงพิณ

[Arduinnas child · Rating 5 out of 5]

อ่านแล้วเจ็บอกมาก ถึงจะรู้ตอนจบสงครามอยู่แล้วแต่พอมามองในมุมที่ใกล้มากๆก็จุกอกอยู่ดี สงครามมันโหดร้ายกับทุกคนเลย ส่วนวาสนาของเฮกเตอร์กับแอนโดรมาคีคือน้ำตาแตก อะพอลโลก็สมกับเป็นเทพ ทั้งความเย่อหยิ่งกับความหลงไหลคุณกู๋เขียนได้มีเสน่ห์มาก ชอบการตีความเทพีอธีน่าด้วย การดำเนินเรื่องผ่านบุคคลที่สองคือสุดยอดมาก สนพ.ไหนรับไปแปลด่วน!

[lostinlin · Rating 5 out of 5]

เป็นนักเขียนไทยอีกหนึ่งคนที่ภาษาสวยมาก จังหวะการเล่าเอย สำนวนคำเปรียบเอย ประทับใจทุกตัวอักษรของคุณซามูเอลเลยค่ะ เราตั้งข้อสงสัยมาตั้งแต่เปิดอ่านว่าทำไมอะพอลโลถึงใช้สรรพนามบุรุษที่ 2 จนอ่านได้เรื่อย ๆ ถึงได้คำตอบที่ทำให้มุมมองในการอ่านเปลี่ยนไปเลย อะพอลโลเป็นเทพ แต่เมื่อเจอกับโชคชะตา เขาก็เป็นได้แค่เทพ เป็นเรื่องที่เรารู้สึกร่วมไปกับตัวละครแทบทุกตัว ทั้งกดดัน สุขใจ มีหวังและหมดหวัง อ่านจบถึงได้เข้าใจว่าทุกอย่างเกิดขึ้นเพียงชั่วเสียงพิณจริง ๆ ค่ะ ขอบคุณที่สร้างงานเขียนดี ๆ ขึ้นมานะคะ

[Decimo · Rating 5 out of 5]

Next time, just kill me. It's a lot quicker and less painful.

[deau · Rating 4 out of 5]

เราหยิบหนังสือเล่มนี้ขึ้นมาเป็นเล่มแรกของปีเพราะเราอกหัก อกหักแบบที่ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะเคยได้สัมผัสกับตัวเอง เหมือนเราบินเข้าหาดวงอาทิตย์ไม่รู้จักจบแล้วร่วงลงมาเพราะความทะเยอทะยาน กระดูกแตกร้าวยังสมานไม่หาย หากแต่ถ้าว่าเสียงพิณของอะพอลโลสามารถชะล้างและเยียวยาบาดแผลของมนุษย์ปุถุชนได้ งานเขียนของคุณกู๋ก็ช่วยเติมยาให้แผลใจของเราได้พยุงอาการดีขึ้น ขอบคุณที่เขียนหนังสือเล่มนี้ขึ้นมานะคะ เราสัญญาว่าจะติดตามงานเขียนของคุณกู๋เสมอ