What do you think?
Rate this book
And they lived happily ever after?
Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα… Ή μήπως όχι;
Πόσο σίγουροι είστε ότι η αγαπημένη μας Χιονάτη βρήκε το ευτυχισμένο τέλος της, όταν παντρεύτηκε τον Πρίγκιπα; Ή ότι ο κακός λύκος ήταν τόσο κακός ή… τόσο λύκος; Μήπως η Αλίκη δεν ήταν σε μια χώρα θαυμάτων; Τι κι αν η Ραπουνζέλ δεν ήθελε να φύγει από τον πύργο;
Μια συλλογή με διασκευές παραμυθιών, γεμάτες τρόμο, γέλιο, έρωτα, αυστηρά κατάλληλες για μεγάλα παιδιά.
Πόσο σίγουροι είστε ότι η αγαπημένη μας Χιονάτη βρήκε το ευτυχισμένο τέλος της, όταν παντρεύτηκε τον Πρίγκιπα; Ή ότι ο κακός λύκος ήταν τόσο κακός ή… τόσο λύκος; Μήπως η Αλίκη δεν ήταν σε μια χώρα θαυμάτων; Τι κι αν η Ραπουνζέλ δεν ήθελε να φύγει από τον πύργο;
Μια συλλογή με διασκευές παραμυθιών, γεμάτες τρόμο, γέλιο, έρωτα, αυστηρά κατάλληλες για μεγάλα παιδιά.
- GenresRetellings
352 pages, Paperback
First published October 1, 2022
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 24 of 24 reviews
November 20, 2022
Στις αρχές Οκτωβρίου είχα προμηθευτεί από το Fantasy Festival το συλλογικό έργο με διασκευές παραμυθιών ‘’And they lived happily ever after?’’ από την ομάδα του Moonlight Tales. Γενικά τρέφω μία αδυναμία στα retellings (ενδεικτικά αναφέρω την ‘’Τετραλογία της Σελήνης’’ της Marissa Meyer), επομένως ξεκίνησα ενθουσιασμένη την συλλογή όπου συμμετέχουν 27 συγγραφείς -γνωστοί και πρωτοεμφανιζόμενοι- με τον καθένα να προσφέρει το δικό του γλυκόπικρο τέλος. Υπάρχουν διηγήματα που προσφέρουν γνήσιο τρόμο, άλλα που αποσκοπούν στο να προκαλέσουν γέλιο ή ακόμη και αυτά που θέλουν να συγκινήσουν, κοινός παρονομαστής όλων ότι απευθύνονται αποκλειστικά σε μεγάλα παιδιά.
Ανάμεσα στην πληθώρα των διηγημάτων, τα αγαπημένα μου ήταν τα ‘’Έξι Μαύρα Φασόλια’’ του Δημήτρη Δελαρούδη, διότι βρήκα ευφυέστατη την εναλλακτική ιστορία του περιβόητου Τζακ με τη φασολιά, ‘’Η ώρα του βραδινού’’ του Χρήστου Καραντωνίου γιατί συνδύασε επιτυχώς διαφορετικά παραμύθια με τις κατάλληλες δόσεις χιούμορ, ‘’Δέρμα και Οστά’’ της Χρύσας Αναστασίου, αφού πάντα με στοιχειώνει με τις εξωπραγματικές περιγραφές της και φυσικά το ‘’Neverland’’ του Νίκου Αγαθαγγελλίδη που πάντρεψε έξυπνα τον ρεαλισμό με το παραμυθικό στοιχείο. Κατ΄εμέ υπήρχαν διηγήματα που μπορούσε να αναπτυχθεί περισσότερο η πλοκή τους ώστε να έχουν πιο έντονο αντίκτυπο. Αναφορικά με τα ποιήματα, με άγγιξε ιδιαίτερα η δημιουργία της Έλενας Παπαδοπούλου ‘’Ποιος σου έκλεψε το παραμύθι’’.
Ανάμεσα στην πληθώρα των διηγημάτων, τα αγαπημένα μου ήταν τα ‘’Έξι Μαύρα Φασόλια’’ του Δημήτρη Δελαρούδη, διότι βρήκα ευφυέστατη την εναλλακτική ιστορία του περιβόητου Τζακ με τη φασολιά, ‘’Η ώρα του βραδινού’’ του Χρήστου Καραντωνίου γιατί συνδύασε επιτυχώς διαφορετικά παραμύθια με τις κατάλληλες δόσεις χιούμορ, ‘’Δέρμα και Οστά’’ της Χρύσας Αναστασίου, αφού πάντα με στοιχειώνει με τις εξωπραγματικές περιγραφές της και φυσικά το ‘’Neverland’’ του Νίκου Αγαθαγγελλίδη που πάντρεψε έξυπνα τον ρεαλισμό με το παραμυθικό στοιχείο. Κατ΄εμέ υπήρχαν διηγήματα που μπορούσε να αναπτυχθεί περισσότερο η πλοκή τους ώστε να έχουν πιο έντονο αντίκτυπο. Αναφορικά με τα ποιήματα, με άγγιξε ιδιαίτερα η δημιουργία της Έλενας Παπαδοπούλου ‘’Ποιος σου έκλεψε το παραμύθι’’.
Read
October 28, 2022Επειδή συμμετέχω κι εγώ στο βιβλίο, δεν το θεωρώ σωστό να βάλω βαθμολογία.
Να πω όμως ότι μου άρεσε πολύ. Οι συμμετέχοντες δημιουργήσαν αστείες, τρομακτικές, ευφάνταστες ιστορίες πατώντας σε γνωστά παραμύθια. Και όχι στη sugar coated μορφή τους. Κάποιες ήταν σκληρές, με πολύ δυνατά κοινωνικά μηνύματα. Κι άλλες είχαν μία δόση χαριτωμενιάς κι ήταν ένα ανάλαφρο διάλειμμα από τον τρόμο και την αγωνία προηγούμενων διηγημάτων. Υπήρχαν μάλιστα και κάποια ποιήματα που τα βρήκα εξαιρετικά κι ίσως ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που κατάλαβα σερί τόσα ποιήματα. Μπράβο στα παιδιά και μπράβο στην ομάδα για το εξαιρετικό αποτέλεσμα.
Να πω όμως ότι μου άρεσε πολύ. Οι συμμετέχοντες δημιουργήσαν αστείες, τρομακτικές, ευφάνταστες ιστορίες πατώντας σε γνωστά παραμύθια. Και όχι στη sugar coated μορφή τους. Κάποιες ήταν σκληρές, με πολύ δυνατά κοινωνικά μηνύματα. Κι άλλες είχαν μία δόση χαριτωμενιάς κι ήταν ένα ανάλαφρο διάλειμμα από τον τρόμο και την αγωνία προηγούμενων διηγημάτων. Υπήρχαν μάλιστα και κάποια ποιήματα που τα βρήκα εξαιρετικά κι ίσως ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που κατάλαβα σερί τόσα ποιήματα. Μπράβο στα παιδιά και μπράβο στην ομάδα για το εξαιρετικό αποτέλεσμα.
November 13, 2022
3.5/5
*Για να είμαι δίκαιη βαθμολογησα τη κάθε νουβελα ξεχωριστά και έβγαλα μέσο όρο.*
Σε γενικά γραμμες ήταν μια καλή ανθολογία.
Λάτρεψα κάποια διήγημα και γνώρισα κάποιους συγγραφείς που ενδεχομένως να μην γνώριζα αλλιώς. Θεωρώ πολύ όμορφο το εσωτερικό του βιβλίου με τα σχέδια που στόλιζαν τα διηγήματα.
Προφανώς και όταν υπάρχουν τόσα πολλά διήγημα δεν θα σου αρέσουν όλα ή δεν θα είναι όλα το ίδιο καλά. Το κοινό αρνητικό που εντόπισα σε αρκετά διήγημα ήταν η ασάφεια και το ημιτελές αποτέλεσμα. Αυτό αυτοματα με μπερδεύε και έτσι δεν τα απολάμβανα τόσο.
Τα διηγήματα που μπήκαν στη καρδιά μου είναι:
1.Neverland του Νίκου Αγαθαγγελιδη.
Όσα μπράβο και να του πω δεν θα είναι αρκετά, ακόμα το σκέφτομαι το διήγημα του και νομίζω θα το σκέφτομαι για καιρό ακόμα.
2 Δερμα και Οστά της Χρύσας Αναστασίου.
Είναι γνωστό ότι μου αρέσει το στυλ γραφής της Χρύσας και ευτυχώς το διήγημα της δεν με απογοήτευσε, άνετα θα τη διάβαζα την ιστορία σε ένα ολόκληρο μυθιστόρημα.
3. Χουκ...η ιστορία που δεν ξέρουμε της Ελένης Ζερβοπουλου.
Εδω ηρθε η έκπληξη. Η Ελένη από όσο ξέρω δεν έχει γράψει βιβλίο οπότε να της δώσουμε όλοι ένα μεγάλο μπράβο που όχι μόνο κατάφερε να γράψει ένα ολοκληρωμένο διήγημα (το οποίο είχε αρχή,μέση τέλος) πράγμα που αρκετά διήγηματα δεν είχαν. Αλλά κατάφερε με την ιστορία της να με ταξιδέψει και να μου αφήσει μια πολύ όμορφη αίσθηση!
*Η απορία μου είναι γιατί μπήκε αγγλικός τίτλος σε ελληνικό βιβλίο αλλά εντάξει αυτό είναι κάτι τελείως προσωπικό δικό μου θέμα *
*Για να είμαι δίκαιη βαθμολογησα τη κάθε νουβελα ξεχωριστά και έβγαλα μέσο όρο.*
Σε γενικά γραμμες ήταν μια καλή ανθολογία.
Λάτρεψα κάποια διήγημα και γνώρισα κάποιους συγγραφείς που ενδεχομένως να μην γνώριζα αλλιώς. Θεωρώ πολύ όμορφο το εσωτερικό του βιβλίου με τα σχέδια που στόλιζαν τα διηγήματα.
Προφανώς και όταν υπάρχουν τόσα πολλά διήγημα δεν θα σου αρέσουν όλα ή δεν θα είναι όλα το ίδιο καλά. Το κοινό αρνητικό που εντόπισα σε αρκετά διήγημα ήταν η ασάφεια και το ημιτελές αποτέλεσμα. Αυτό αυτοματα με μπερδεύε και έτσι δεν τα απολάμβανα τόσο.
Τα διηγήματα που μπήκαν στη καρδιά μου είναι:
1.Neverland του Νίκου Αγαθαγγελιδη.
Όσα μπράβο και να του πω δεν θα είναι αρκετά, ακόμα το σκέφτομαι το διήγημα του και νομίζω θα το σκέφτομαι για καιρό ακόμα.
2 Δερμα και Οστά της Χρύσας Αναστασίου.
Είναι γνωστό ότι μου αρέσει το στυλ γραφής της Χρύσας και ευτυχώς το διήγημα της δεν με απογοήτευσε, άνετα θα τη διάβαζα την ιστορία σε ένα ολόκληρο μυθιστόρημα.
3. Χουκ...η ιστορία που δεν ξέρουμε της Ελένης Ζερβοπουλου.
Εδω ηρθε η έκπληξη. Η Ελένη από όσο ξέρω δεν έχει γράψει βιβλίο οπότε να της δώσουμε όλοι ένα μεγάλο μπράβο που όχι μόνο κατάφερε να γράψει ένα ολοκληρωμένο διήγημα (το οποίο είχε αρχή,μέση τέλος) πράγμα που αρκετά διήγηματα δεν είχαν. Αλλά κατάφερε με την ιστορία της να με ταξιδέψει και να μου αφήσει μια πολύ όμορφη αίσθηση!
*Η απορία μου είναι γιατί μπήκε αγγλικός τίτλος σε ελληνικό βιβλίο αλλά εντάξει αυτό είναι κάτι τελείως προσωπικό δικό μου θέμα *
October 15, 2022
Μία πολλή ωραία ιδέα για συλλογή διηγημάτων. Πήρα το «And they Lived Happily Ever After?» από το Fantasy Festival και σύντομα χάθηκα μέσα στα retellings που έγραψαν 27 δημιουργοί.
Όλα τους ήταν ξεχωριστά και ιδιαίτερα, ενώ μου άρεσε πολύ και το εικαστικό κομμάτι του βιβλίου καθώς τις ιστορίες συμπλήρωναν όμορφα σχέδια.
Όλα τους ήταν ξεχωριστά και ιδιαίτερα, ενώ μου άρεσε πολύ και το εικαστικό κομμάτι του βιβλίου καθώς τις ιστορίες συμπλήρωναν όμορφα σχέδια.
Read
October 28, 2022Απλά διαβάστε το!
November 15, 2022
"Η λευκή Βασίλισσα μου ΄'δωσε δυο φίλτρα να κρατώ.
Το ένα με πήγαινε στη μητέρα.
Το άλλο μόλις το είχα πιει.
Έγραφε: μείνε"
"Γιατί τελικά δεν ήταν το Neverland που όριζε τον Πίτερ Παν όπως κάποτε νόμιζα' το Neverland ήταν απλώς ένας τόπος. Και κανένας δεν αυτοπροσδιορίζεται με βάση έναν τόπο"
"Χωρίς να μπορέσει να συγκρατηθεί άλλο, άφησε τη μελωδία της μάγισσας να βγει σαν μουρμουρητό από τα χείλη της και τελικά είδε πως της άρεσε"
Το ένα με πήγαινε στη μητέρα.
Το άλλο μόλις το είχα πιει.
Έγραφε: μείνε"
"Γιατί τελικά δεν ήταν το Neverland που όριζε τον Πίτερ Παν όπως κάποτε νόμιζα' το Neverland ήταν απλώς ένας τόπος. Και κανένας δεν αυτοπροσδιορίζεται με βάση έναν τόπο"
"Χωρίς να μπορέσει να συγκρατηθεί άλλο, άφησε τη μελωδία της μάγισσας να βγει σαν μουρμουρητό από τα χείλη της και τελικά είδε πως της άρεσε"
October 30, 2022
Πάντα είχα απορία αν τελικά είχαν το ευτυχισμένο τέλος τους. Οι συγγραφείς αυτού του βιβλίου μας δείχνουν τι πραγματικά συνέβη στα αγαπημένα μας παραμύθια μέσα από ένα καλογραμμένο βιβλίο. Κάθε ιστορία, κάθε τέλος και ένα μήνυμα που δεν περιμένεις να έχει. Συγχαρητήρια σε όσους και όσες συνέβαλαν στη δημιουργία του!!!
February 10, 2025
Πολύ ενδιαφέρουσα συλλογή διηγημάτων, σε αρκετά διαφορετικό στυλ το ένα από το άλλο, με πληθώρα παραμυθιών πάνω στα οποία πατούσαν. Μου τράβηξαν ιδιαίτερα την προσοχή διηγήματα που είχανε την βάση τους σε πολλαπλά παραμύθια παράλληλα ή μας έδιναν την σκοπιά του "κακού" του παραθυμιού.
Θεωρώ πως κάποια είναι λιγότερο δουλεμένα από άλλα διηγήματα, χωρίς όμως αυτό να αφαίρει από την συνολική αίσθηση του βιβλίου, του οποίου την προσέγγιση βρήκα πολύ έξυπνη. Μου άρεσαν και οι φράσεις που βρίσκονται ανάμεσα στα διηγήματα & ποιήματα, όπως και τα γραφικά και μου άρεσε ιδιαίτερα το γεγονός ότι καμία φωνή συγγραφέα δεν περιορίστηκε, ώστε συνολικά το βιβλίο να βγει με ένα ενιαίο ύφος, δίνοντας στ@ αναγνώστ@ την δυνατότητα να διαλέξει ποιο ήταν πιο κοντά στα γούστα τ@.
Προσωπικά ξεχώρισα περισσότερο από τις άλλες τις παρακάτω ιστορίες: "Έξι μαύρα φασόλια", "Δέσμια", "Neverland", "Σουσάμι άνοιξε", "Τα Χρώματα της Αυγής" κι "Ένα Αλλιώτικο Τέλος".
Εύχομαι στ@ συγγραφείς να συνεχίζουν να γράφουν και να παίρνουν έμπνευση τόσο από παραμύθια που όλοι ξέρουμε και αγαπάμε, όσο και την καθημερινότητα που μπορεί να καταλήξει να είναι ακόμα πιο περίπλοκη.
Θεωρώ πως κάποια είναι λιγότερο δουλεμένα από άλλα διηγήματα, χωρίς όμως αυτό να αφαίρει από την συνολική αίσθηση του βιβλίου, του οποίου την προσέγγιση βρήκα πολύ έξυπνη. Μου άρεσαν και οι φράσεις που βρίσκονται ανάμεσα στα διηγήματα & ποιήματα, όπως και τα γραφικά και μου άρεσε ιδιαίτερα το γεγονός ότι καμία φωνή συγγραφέα δεν περιορίστηκε, ώστε συνολικά το βιβλίο να βγει με ένα ενιαίο ύφος, δίνοντας στ@ αναγνώστ@ την δυνατότητα να διαλέξει ποιο ήταν πιο κοντά στα γούστα τ@.
Προσωπικά ξεχώρισα περισσότερο από τις άλλες τις παρακάτω ιστορίες: "Έξι μαύρα φασόλια", "Δέσμια", "Neverland", "Σουσάμι άνοιξε", "Τα Χρώματα της Αυγής" κι "Ένα Αλλιώτικο Τέλος".
Εύχομαι στ@ συγγραφείς να συνεχίζουν να γράφουν και να παίρνουν έμπνευση τόσο από παραμύθια που όλοι ξέρουμε και αγαπάμε, όσο και την καθημερινότητα που μπορεί να καταλήξει να είναι ακόμα πιο περίπλοκη.
October 30, 2022
Even if you love cake, you gotta stop eating before it gives you stomachache! (κάποιες σκέψεις για το And they lived happily ever after?)
Πάλι είχαμε ποιηματα, οπότε ουδέν σχόλιο εκεί, αλλά τα quotes ήταν μία όμορφη προσθήκη! Πάμε τώρα στο ζουμί:
Ο Κακός Λύκος, Γιώργου Συνοδινού: πολύ meh. Θα μπορούσε να είναι πιο διασκεδαστικό ή πιο αστείο, μα η απλή καταλογογράφηση δεν μου έκανε κάτι.
Μέσα από την Άβυσσο, Ράνιας Ταλαδιανού: ό,τι έχει να κάνει με την Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων, αν είναι καλά δουλεμένο, το λατρεύω. Τούτο ήταν καλα δουλεμένο. Το λάτρεψα.
Το τίμημα της ομορφιάς, Αγγελίνας Παπαδημητρίου: πανέξυπνο με πολύ βαθιά ψυχογράφηση της Χιονάτης και σχεδόν ρεαλιστικότητα σε όλο το παραμυθένιο πλαίσιο. Ωραία ανατροπή. Αν είναι να περιμένουμε τέτοια πράγματα και από το ντεμπούτο της, τότε είμαι σε αναμμένα κάρβουνα για να το πιάσω!
Η Μοιραία Κοιμωμένη, Σπύρου Παπαλέξη: τέλειο, πανέξυπνο, γέλασα δυνατά!
Μεταμεσονύκτια Ανάκριση, Γιώργου Δάμτσιου: Πινόκιο και φαλοκρατισμός χαχαχα. Πλακίζω. Μου λείψανε αυτά τα κείμενά σου Δάμτσιεεεε. Άσε το αστυνομικό και γύρνα πίσω χαχαχα.
Τα Χαμένα Παιδιά, Γιώργου Κωστόπουλου: ο Χανς και η Γκρετελ συναντούν το η ζωή είναι ωραία του Μπενίνι. Σύνδεση με Ονειροβάτες;
Έξι Μαύρα Φασόλια, Δημήτρη Δελαρούδη: ο Τζακ και η Φασολιά συναντούν τον Λάβκραφτ και τον Τζακ Βανς. Διασκεδαστικό και πολύ όμορφο.
Ένας Άγγελος γεννιέται, Έλενας Παπαδοπούλου: καλούλι μωρέ και με αρκετή ψυχή, αλλά δεν τρελάθηκα.
Η ώρα του βραδινού, Χρήστου Καραντωνίου: ωραία μίξη παραμυθιών και ανατροπή στο τέλος, ωραία ατμόσφαιρα.
Δέρμα και Οστά, Χρύσας Αναστασίου: η Χρύσα δεν είναι μόνο από τις αγαπημένες μου πένες στον χώρο, μα όσο πιο συχνά την συναντώ… κοντεύει να γίνει και από τα αγαπημένα μου άτομα του χώρου. Το συγκεκριμένο κείμενο είχε την υπέροχα μετρημένη πρόζα της να σου επιτίθεται κατάστηθα, με μία μελαγχολία κι ένα ρετέλιν του χανς και γκρετελ που θα σας στοιχειώσει.
Η μελωδία ενός κόκκινου σκούφου, Κυριάκου Μαυροειδέα: πολύ ωραία γλώσσα και ατμόσφαιρα, περιπετειώδες! Θα αναζητήσω και άλλα κείμενα του συγγραφέα.
Αξέχαστη Γιορτή, Κατερίνας Θεοδώρου: παρανοϊκό… το λάτρεψα! Μου θύμισε το ‘’εκείνη’’ και θα ξαναπώ ότι θέλω συλλογή διηγημάτων της συγγραφέως … ψες!
Μια μπλεγμένη ιστορία, Σπύρου Κιορσάββα: η ραπουνζελ και ο ραμπελστιτσκιν είναι τα αγαπημένα μου παραμύθια, όταν είδα τον τίτλο ξύνισα λόγω ντίσνευ μα η ανατροπή και η επαναφήγηση του μύθου το έκανε ίσως ένα από τα αγαπημένα μου κείμενα της συλλογής.
Νέβερλαντ, Νίκου Αγαθαγγελή: η παράνοια και το παραμύθι μπλέκονται άλλη μια φορα σε μια σκοτεινή ιστορία.
Ανθρωποφαγία, Αλεξίας Κεπέλη: Σία και Πάνια και παράνοια και χανς με γκρετελ… ιδιαίτερο δέσιμο.
Η Επιστροφή, Βαγγέλη Ιωσηφίδη: dark και άρρωστο. Ο Ιωσηφίδης έχει πολύ ωραία γραφή, πρέπει να ξεκινήσω σύντομα και τα μεγάλα του έργα.
Σουσάμι Άνοιξε, Δανάης Ιμπραχήμ: η Δανάη και η Χρύσα είναι όμορφες εξαιρέσεις στο ελληνικό φανταστικό, και οι δύο πιάνουν μία αισθητική που οι περισσότεροι μοιάζουν να αποφεύγουν. Όπως η Αναστασίου κατέχει το στημπανκ λες και πάει στον γερμανό και της δίνουν κινητό που λειτουργεί με βραστήρα, έτσι και ο οριενταλισμός της Ιμπραχήμ είναι διάχυτος στην κοσμοπλασία της. Μου άρεσε πολύ και διέφερε αρκετά από τα υπόλοιπα της ανθολογίας. Τώρα που έκλεισε την τριλογία της, καιρό να … πω εγω σουσάμι άνοξε με τα βιβλία της.
Στα Βαθιά, Γιώργου Συνοδινού: καλούλι.
Μητέρα, Ελένας Τεφά: είπα άνωθεν ποιο είναι το αγαπημένο μου παραμύθι. Ε, εδώ είχε τόση καρδιά και τόσο συναίσθημα που με άγγιξε. Μπράβο στην συγγραφέα!
Το μολυβένιο στρατιωτάκι, Ηλία Στεργίου: πολύ γλυκούλι και πολύ ωραίο. Πάντα αυτός ο άνθρωπος βάζει τόση ψυχή στα κείμενά του!
Τα χρώματα της Αυγής, Νάντιας Κιόκα: θα μπορούσε να είναι εισαγωγή βιβλίου ρε γμτ. Κρίμας.
Μια ανάσα πάγου, Μαρίας Συλαϊδη: πάλι ο κακός βγαίνει καλός, ωραία πρόζα, ιδανικό να διαβάζεται τα χριστούγεννα.
Τίτλοι τέλους, Θεοδώρας Σερβού: αναπάντεχα βαρύ.
Γλυκιά μελωδία, Κωνσταντίνας Τομπουλίδου: οκέι, μιεχ.
Χουκ, της Ελένης Ζερβοπούλου: συγκινητικό, το τέλειο κλείσιμο της ανθολογίας, επιτέλους κάθαρση για τον Χούκ.
Γενικότερα ήταν μια απολαυστική ανθολογία, αλλά προσωπικά, θεωρώ ότι το μεγαλύτερο αρνητικό της ήταν ο αριθμός των κειμένων. Μου έδωσε μία αίσθηση ότι δεν έγινε καν κάποια επιλογή και μπήκαν ΟΛΑ όσα είχαν σχετικά με το θέμα. Αυτό το έκανε να χάνει σε δυναμική που ίσως να είχε αν είχαν παραμείνει μόνο τα δυνατά κείμενα ή τα μισά.
Όπως και να έχει, αναμένουμε τα επόμενα!
Πάλι είχαμε ποιηματα, οπότε ουδέν σχόλιο εκεί, αλλά τα quotes ήταν μία όμορφη προσθήκη! Πάμε τώρα στο ζουμί:
Ο Κακός Λύκος, Γιώργου Συνοδινού: πολύ meh. Θα μπορούσε να είναι πιο διασκεδαστικό ή πιο αστείο, μα η απλή καταλογογράφηση δεν μου έκανε κάτι.
Μέσα από την Άβυσσο, Ράνιας Ταλαδιανού: ό,τι έχει να κάνει με την Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων, αν είναι καλά δουλεμένο, το λατρεύω. Τούτο ήταν καλα δουλεμένο. Το λάτρεψα.
Το τίμημα της ομορφιάς, Αγγελίνας Παπαδημητρίου: πανέξυπνο με πολύ βαθιά ψυχογράφηση της Χιονάτης και σχεδόν ρεαλιστικότητα σε όλο το παραμυθένιο πλαίσιο. Ωραία ανατροπή. Αν είναι να περιμένουμε τέτοια πράγματα και από το ντεμπούτο της, τότε είμαι σε αναμμένα κάρβουνα για να το πιάσω!
Η Μοιραία Κοιμωμένη, Σπύρου Παπαλέξη: τέλειο, πανέξυπνο, γέλασα δυνατά!
Μεταμεσονύκτια Ανάκριση, Γιώργου Δάμτσιου: Πινόκιο και φαλοκρατισμός χαχαχα. Πλακίζω. Μου λείψανε αυτά τα κείμενά σου Δάμτσιεεεε. Άσε το αστυνομικό και γύρνα πίσω χαχαχα.
Τα Χαμένα Παιδιά, Γιώργου Κωστόπουλου: ο Χανς και η Γκρετελ συναντούν το η ζωή είναι ωραία του Μπενίνι. Σύνδεση με Ονειροβάτες;
Έξι Μαύρα Φασόλια, Δημήτρη Δελαρούδη: ο Τζακ και η Φασολιά συναντούν τον Λάβκραφτ και τον Τζακ Βανς. Διασκεδαστικό και πολύ όμορφο.
Ένας Άγγελος γεννιέται, Έλενας Παπαδοπούλου: καλούλι μωρέ και με αρκετή ψυχή, αλλά δεν τρελάθηκα.
Η ώρα του βραδινού, Χρήστου Καραντωνίου: ωραία μίξη παραμυθιών και ανατροπή στο τέλος, ωραία ατμόσφαιρα.
Δέρμα και Οστά, Χρύσας Αναστασίου: η Χρύσα δεν είναι μόνο από τις αγαπημένες μου πένες στον χώρο, μα όσο πιο συχνά την συναντώ… κοντεύει να γίνει και από τα αγαπημένα μου άτομα του χώρου. Το συγκεκριμένο κείμενο είχε την υπέροχα μετρημένη πρόζα της να σου επιτίθεται κατάστηθα, με μία μελαγχολία κι ένα ρετέλιν του χανς και γκρετελ που θα σας στοιχειώσει.
Η μελωδία ενός κόκκινου σκούφου, Κυριάκου Μαυροειδέα: πολύ ωραία γλώσσα και ατμόσφαιρα, περιπετειώδες! Θα αναζητήσω και άλλα κείμενα του συγγραφέα.
Αξέχαστη Γιορτή, Κατερίνας Θεοδώρου: παρανοϊκό… το λάτρεψα! Μου θύμισε το ‘’εκείνη’’ και θα ξαναπώ ότι θέλω συλλογή διηγημάτων της συγγραφέως … ψες!
Μια μπλεγμένη ιστορία, Σπύρου Κιορσάββα: η ραπουνζελ και ο ραμπελστιτσκιν είναι τα αγαπημένα μου παραμύθια, όταν είδα τον τίτλο ξύνισα λόγω ντίσνευ μα η ανατροπή και η επαναφήγηση του μύθου το έκανε ίσως ένα από τα αγαπημένα μου κείμενα της συλλογής.
Νέβερλαντ, Νίκου Αγαθαγγελή: η παράνοια και το παραμύθι μπλέκονται άλλη μια φορα σε μια σκοτεινή ιστορία.
Ανθρωποφαγία, Αλεξίας Κεπέλη: Σία και Πάνια και παράνοια και χανς με γκρετελ… ιδιαίτερο δέσιμο.
Η Επιστροφή, Βαγγέλη Ιωσηφίδη: dark και άρρωστο. Ο Ιωσηφίδης έχει πολύ ωραία γραφή, πρέπει να ξεκινήσω σύντομα και τα μεγάλα του έργα.
Σουσάμι Άνοιξε, Δανάης Ιμπραχήμ: η Δανάη και η Χρύσα είναι όμορφες εξαιρέσεις στο ελληνικό φανταστικό, και οι δύο πιάνουν μία αισθητική που οι περισσότεροι μοιάζουν να αποφεύγουν. Όπως η Αναστασίου κατέχει το στημπανκ λες και πάει στον γερμανό και της δίνουν κινητό που λειτουργεί με βραστήρα, έτσι και ο οριενταλισμός της Ιμπραχήμ είναι διάχυτος στην κοσμοπλασία της. Μου άρεσε πολύ και διέφερε αρκετά από τα υπόλοιπα της ανθολογίας. Τώρα που έκλεισε την τριλογία της, καιρό να … πω εγω σουσάμι άνοξε με τα βιβλία της.
Στα Βαθιά, Γιώργου Συνοδινού: καλούλι.
Μητέρα, Ελένας Τεφά: είπα άνωθεν ποιο είναι το αγαπημένο μου παραμύθι. Ε, εδώ είχε τόση καρδιά και τόσο συναίσθημα που με άγγιξε. Μπράβο στην συγγραφέα!
Το μολυβένιο στρατιωτάκι, Ηλία Στεργίου: πολύ γλυκούλι και πολύ ωραίο. Πάντα αυτός ο άνθρωπος βάζει τόση ψυχή στα κείμενά του!
Τα χρώματα της Αυγής, Νάντιας Κιόκα: θα μπορούσε να είναι εισαγωγή βιβλίου ρε γμτ. Κρίμας.
Μια ανάσα πάγου, Μαρίας Συλαϊδη: πάλι ο κακός βγαίνει καλός, ωραία πρόζα, ιδανικό να διαβάζεται τα χριστούγεννα.
Τίτλοι τέλους, Θεοδώρας Σερβού: αναπάντεχα βαρύ.
Γλυκιά μελωδία, Κωνσταντίνας Τομπουλίδου: οκέι, μιεχ.
Χουκ, της Ελένης Ζερβοπούλου: συγκινητικό, το τέλειο κλείσιμο της ανθολογίας, επιτέλους κάθαρση για τον Χούκ.
Γενικότερα ήταν μια απολαυστική ανθολογία, αλλά προσωπικά, θεωρώ ότι το μεγαλύτερο αρνητικό της ήταν ο αριθμός των κειμένων. Μου έδωσε μία αίσθηση ότι δεν έγινε καν κάποια επιλογή και μπήκαν ΟΛΑ όσα είχαν σχετικά με το θέμα. Αυτό το έκανε να χάνει σε δυναμική που ίσως να είχε αν είχαν παραμείνει μόνο τα δυνατά κείμενα ή τα μισά.
Όπως και να έχει, αναμένουμε τα επόμενα!
Read
January 1, 2024Dnf στο 17%
Δεν ήταν η σωστή χρονική περίοδος για εμένα, δεν έχω κάτι κακό να πω για το βιβλίο 💙
Δεν ήταν η σωστή χρονική περίοδος για εμένα, δεν έχω κάτι κακό να πω για το βιβλίο 💙
October 10, 2023
Άριστο! Πολλοί συγγραφείς, πολλά στυλ, πολλές ιδέες, πανέμορφες, δυνατές και ανατριχιαστικές ιδέες.
Κοιτούσα τώρα τα περιεχόμενα για να επιλέξω 1 αγαπημένο διήγημα, αλλά μέσα σε όλα που το κάθε ένα με έκανε να νιώσω κάτι διαφορετικό, άγχος, ανατριχίλα (αρκετή), συγκίνηση (επίσης αρκετή), ακόμα και μπέρδεμα, αποφάσισα να πω γενικά πως το βιβλίο αυτό ήταν μία άρτια δημιουργία και ευχαριστώ που το έπιασα στα χέρια μου. Μπορεί κάποιες μέρες να μη το έπιανα για να μην ανατριχιάσω ξανά, αλλά τελικά το ταξίδι αυτό ήταν όμορφο και έντονο, ακριβώς όπως έπρεπε.
Κοιτούσα τώρα τα περιεχόμενα για να επιλέξω 1 αγαπημένο διήγημα, αλλά μέσα σε όλα που το κάθε ένα με έκανε να νιώσω κάτι διαφορετικό, άγχος, ανατριχίλα (αρκετή), συγκίνηση (επίσης αρκετή), ακόμα και μπέρδεμα, αποφάσισα να πω γενικά πως το βιβλίο αυτό ήταν μία άρτια δημιουργία και ευχαριστώ που το έπιασα στα χέρια μου. Μπορεί κάποιες μέρες να μη το έπιανα για να μην ανατριχιάσω ξανά, αλλά τελικά το ταξίδι αυτό ήταν όμορφο και έντονο, ακριβώς όπως έπρεπε.
November 8, 2023
Πολύ προσεγμένη έκδοση με ωραία εικονογράφηση και προσεκτικά επιλεγμένα διηγήματα αλλα κ μερικά ποιήματα. Τα περισσότερα ήταν πολύ καλά και κάποια ήταν εξαιρετικά όπως τα Χαμενα παιδιά (το αγαπημένο μου).
June 30, 2026
Πολύ καλή ανθολογία που μου κράτησε εξαιρετική συντροφιά. Έχει μεγάλο ενδιαφέρον το γεγονός ότι οι συγγραφείς δούλεψαν με παραμύθια που έχουμε χιλιοακούσει/χιλιοδιαβάσει και κατάφεραν στις περισσότερες των περιπτώσεων να στήσουν ιστορίες που κρατάνε το ενδιαφέρον αμείωτο. Μπράβο στα παιδιά από το Moonlight Tales για ακόμη μια φορά. Έτσι για τα πρακτικά, ξεχώρισα τις εξής (χωρίς να σημαίνει ότι οι υπόλοιπες δεν αξίζουν τον χρόνο του αναγνώστη):
Δέρμα και Οστά
Ο Κακός Λύκος
Τα Μαύρα Φασόλια
Neverland
Τα Χαμένα Παιδιά
Δέρμα και Οστά
Ο Κακός Λύκος
Τα Μαύρα Φασόλια
Neverland
Τα Χαμένα Παιδιά
March 12, 2024
3,5 - 4 ⭐
Κριτική έρχεται σύντομα!
Κριτική έρχεται σύντομα!
October 14, 2022
So proud🙏🙈
August 24, 2023
Η ιδέα ήταν φανταστική! Ήθελα να πιάσω το συγκεκριμένο βιβλίο από όταν βγήκε, ωστόσο τώρα κατάφερα να το ολοκληρώσω. Η αλήθεια είναι πως πολλές από τις ιστορίες δεν δούλεψαν για εμένα και τα δικά μου γούστα αλλά σίγουρα ξεχώρισα μερικούς συγγραφείς.
Αγαπημένες μου ιστορίες ήταν Ο κακός λύκος, Δέσμια, Neverland, Σουσάμι Άνοιξε, Μητέρα και το 10 βασικοί κανόνες για το πως να επιβιώσεις σε μια φανταστική ιστορία.
Αγαπημένες μου ιστορίες ήταν Ο κακός λύκος, Δέσμια, Neverland, Σουσάμι Άνοιξε, Μητέρα και το 10 βασικοί κανόνες για το πως να επιβιώσεις σε μια φανταστική ιστορία.
October 26, 2022
Απ'τα 41 διηγήματα άξιζαν 5-6. Άλλα 3-4 είχαν ανάγκη από επιμέλεια πριν εκδοθούν και τα υπόλοιπα ήταν εκεί απλά για να γεμίζουν σελίδες. Ήταν λες και δεν έγινε καμία επιλογή στις ιστορίες που εκδόθηκαν.
Αποδηξη το γεγονός ότι εκδόθηκε η ιστορία του Δάμτσιου που μας παρουσιάζει ένα μπάτσο (σόρρι καραμπινιέρι) ο οποίος πάει να ανακρίνει μια γυναίκα η οποία θεωρείται ύποπτη για φόνο. Απ' τη στιγμή που μπαίνει στην αίθουσα το μόνο που κάνε είναι να σχολιάζει το σώμα και το βρακί της. Έπειτα, αρχίζει να τη χουφτώνει μέσα απ' τα ρούχα και η κοπέλα όχι απλά δεν ενοχλείται αλλά καυλώνει κιόλας. Όλα αυτά ΠΑΡΑ πολύ περιγραφικά. Δεν τελείωσα ποτέ την ιστορία γιατί δε με ενδιαφέρει που ήθελε να πάει ο συγγραφέας την αρρωστημένη του φαντασίωση. Ακόμα κι αν η τύπισσα τελικά τον δολοφονεί επειδή είναι παραβιαστηκός, είναι κακογραμμένο. Δε γίνεται απ' τη μια να διαβάζουμε για πραγματικούς βιασμούς γυναικών από μπάτσους και απ'την άλλη να πρέπει να διαβάζουμε τις παραβιάστηκες σεξουαλικές φαντασιώσεις του καθενός.
Κάτι ακόμα που με ενόχλησε είναι ότι παρόλο που η πλειοψηφία των συγγραφέων είναι γυναίκες οι ιστορίες βρίθουν από σεξισμό και αρνητικά στερεότυπα (συν ρατσισμό και άλλα ωραία). Αναρωτιέμαι γιατί να γράψεις retelling ενός κλασικού παραμυθιού αν δεν έχεις κάτι καινούργιο να προσφέρεις.
Οι ελάχιστες όμως ιστορίες που κατάφεραν και να προσφέρουν μια διαφορετική και νέα ματιά στην ιστορία και να έχουν ένα creepy vibe ήταν πραγματικά αξιόλογες.
Οι ιστορίες που ξεχώρισα είναι:
Δέρμα και οστά της Χρύσας Αναστασίου
Ανθρωποφαγία της Αλεξίας Κέπελη
Neverland του Νίκου Αγαθαγγελίδη
Τίτλοι τέλους της Θεοδώρας Σέρβου
Αποδηξη το γεγονός ότι εκδόθηκε η ιστορία του Δάμτσιου που μας παρουσιάζει ένα μπάτσο (σόρρι καραμπινιέρι) ο οποίος πάει να ανακρίνει μια γυναίκα η οποία θεωρείται ύποπτη για φόνο. Απ' τη στιγμή που μπαίνει στην αίθουσα το μόνο που κάνε είναι να σχολιάζει το σώμα και το βρακί της. Έπειτα, αρχίζει να τη χουφτώνει μέσα απ' τα ρούχα και η κοπέλα όχι απλά δεν ενοχλείται αλλά καυλώνει κιόλας. Όλα αυτά ΠΑΡΑ πολύ περιγραφικά. Δεν τελείωσα ποτέ την ιστορία γιατί δε με ενδιαφέρει που ήθελε να πάει ο συγγραφέας την αρρωστημένη του φαντασίωση. Ακόμα κι αν η τύπισσα τελικά τον δολοφονεί επειδή είναι παραβιαστηκός, είναι κακογραμμένο. Δε γίνεται απ' τη μια να διαβάζουμε για πραγματικούς βιασμούς γυναικών από μπάτσους και απ'την άλλη να πρέπει να διαβάζουμε τις παραβιάστηκες σεξουαλικές φαντασιώσεις του καθενός.
Κάτι ακόμα που με ενόχλησε είναι ότι παρόλο που η πλειοψηφία των συγγραφέων είναι γυναίκες οι ιστορίες βρίθουν από σεξισμό και αρνητικά στερεότυπα (συν ρατσισμό και άλλα ωραία). Αναρωτιέμαι γιατί να γράψεις retelling ενός κλασικού παραμυθιού αν δεν έχεις κάτι καινούργιο να προσφέρεις.
Οι ελάχιστες όμως ιστορίες που κατάφεραν και να προσφέρουν μια διαφορετική και νέα ματιά στην ιστορία και να έχουν ένα creepy vibe ήταν πραγματικά αξιόλογες.
Οι ιστορίες που ξεχώρισα είναι:
Δέρμα και οστά της Χρύσας Αναστασίου
Ανθρωποφαγία της Αλεξίας Κέπελη
Neverland του Νίκου Αγαθαγγελίδη
Τίτλοι τέλους της Θεοδώρας Σέρβου
October 9, 2022
Πολύ περήφανη για αυτήν τη δουλειά και ας μου έβγαλε την ψυχή! Ένα τεράστιο ευχαριστώ σε όλους τους συγγραφείς που συμμετείχαν!
Read
September 24, 2023Σχεδόν πέρασε ένας χρόνος από τότε που πήρα το βιβλίο αυτό στα χέρια μου και τώρα κατάφερα να το διαβάσω αλλά, you know what, νομίζω πως ήταν η κατάλληλη περίοδος. Μου κράτησε πολύ όμορφη συντροφιά αυτές τις μέρες και βρήκα τις περισσότερες ιστορίες αξιόλογες.
Προφανώς είχα κάποιες αγαπημένες αλλά επειδή είμαι εγώ, θα μιλήσω μονάχα για μια συγκεκριμένη που με "ενόχλησε", ας πούμε. Καθόλη τη διάρκεια του έτους διάβαζα διάφορα DMs σχετικά με αμφιλεγόμενο αυτό short story οπότε δεν ήξερα τι να περιμένω. Κατανοώ τα σχόλια των αναγνωστών και συμφωνώ με τα περισσότερα αλλά εδώ θα δώσω το δικό μου σχόλιο στον συνάδελφο-συγγραφέα: Θεωρώ πως καταλαβαίνω τον λόγο που γράφτηκε αυτή η ιστορία και το τι ήθελες να πεις μέσα από αυτήν αλλά την επόμενη φορά θα ήθελα να δω κάτι διαφορετικό που δεν το έχουμε διαβάσει, δεν το βλέπουμε σχεδόν καθημερινά σε ειδήσεις/social media. Θα ήθελα να δω το story από το PoV της κοπέλας/γυναίκας ή τουλάχιστον με omniscient narrator ώστε να βλέπουμε εκείνη τι σκέφτεται, τι νιώθει κλπ καθώς βιώνει αυτά που βιώνει. Θέλει research, θέλει care, θέλει γενικώς πολλά περισσότερα πράγματα από αυτά που έχουμε διαβάσει/δει γιατί δεν είναι ένα απλό plot με twist, είναι κομμάτι ζωών πολλών γυναικών και δεν θεωρώ ότι κανείς -και κυρίως οι συγγραφείς- πρέπει να το μεταχειρίζεται με λιγότερη προσοχή από όση του αξίζει. Αν θες να μιλήσεις για αυτό -γιατί αυτό θεωρώ και ελπίζω πως θέλεις να κάνεις- μάθε για αυτό, κατανόησέ το και κυρίως σεβάσου το. Δεν είναι απλό αλλά εκεί είναι το στοίχημα, δεν νομίζεις;
Αναμένω τις επόμενες ανθολογίες της υπέροχης ομάδας του Moonlight Tales που πάντοτε έχει κάτι νέο και ενδιαφέρον για εμάς. Cheers!
Προφανώς είχα κάποιες αγαπημένες αλλά επειδή είμαι εγώ, θα μιλήσω μονάχα για μια συγκεκριμένη που με "ενόχλησε", ας πούμε. Καθόλη τη διάρκεια του έτους διάβαζα διάφορα DMs σχετικά με αμφιλεγόμενο αυτό short story οπότε δεν ήξερα τι να περιμένω. Κατανοώ τα σχόλια των αναγνωστών και συμφωνώ με τα περισσότερα αλλά εδώ θα δώσω το δικό μου σχόλιο στον συνάδελφο-συγγραφέα: Θεωρώ πως καταλαβαίνω τον λόγο που γράφτηκε αυτή η ιστορία και το τι ήθελες να πεις μέσα από αυτήν αλλά την επόμενη φορά θα ήθελα να δω κάτι διαφορετικό που δεν το έχουμε διαβάσει, δεν το βλέπουμε σχεδόν καθημερινά σε ειδήσεις/social media. Θα ήθελα να δω το story από το PoV της κοπέλας/γυναίκας ή τουλάχιστον με omniscient narrator ώστε να βλέπουμε εκείνη τι σκέφτεται, τι νιώθει κλπ καθώς βιώνει αυτά που βιώνει. Θέλει research, θέλει care, θέλει γενικώς πολλά περισσότερα πράγματα από αυτά που έχουμε διαβάσει/δει γιατί δεν είναι ένα απλό plot με twist, είναι κομμάτι ζωών πολλών γυναικών και δεν θεωρώ ότι κανείς -και κυρίως οι συγγραφείς- πρέπει να το μεταχειρίζεται με λιγότερη προσοχή από όση του αξίζει. Αν θες να μιλήσεις για αυτό -γιατί αυτό θεωρώ και ελπίζω πως θέλεις να κάνεις- μάθε για αυτό, κατανόησέ το και κυρίως σεβάσου το. Δεν είναι απλό αλλά εκεί είναι το στοίχημα, δεν νομίζεις;
Αναμένω τις επόμενες ανθολογίες της υπέροχης ομάδας του Moonlight Tales που πάντοτε έχει κάτι νέο και ενδιαφέρον για εμάς. Cheers!
November 15, 2024
Ένας μεγάλος λόγος για τον οποίο ερωτεύτηκα αυτή τη συλλογή είναι ότι προσφέρει μια φρέσκια ματιά σε παραμύθια από την παιδική μας ηλικία. Είμαι μεγάλος fan των retellings, και αυτό ακριβώς είδα μέσα στη συλλογή. Από άνεργο λύκο σε αναζήτηση εργασίας, κανίβαλο Ραπουνζέλ μέχρι και την Σταχτοπούτα μεταμορφωμένη τα μεσάνυχτα σε Σαύρα, Σαυροπούτα νομίζω λέγεται...Τα σχέδια μέσα στο βιβλίο ήταν πολύ καλοδουλεμένα και με έκαναν να αγαπήσω το βιβλίο ακόμα περισσότερο! Μέσα απ'αυτή την εμπειρία βίωσα ενα mini emotional rollercoaster διαβάζοντας διασκεδαστικές αλλά και συγκινητικές ιστορίες! Πιστεύω πως ανάμεσα σε όλες τις συλλογές η συγκεκριμένη έκανε την καλύτερη δουλειά στον τομέα του retelling! Μπορεί οι χαρακτήρες στο βιβλίο να μην είχαν το happily ever after τους, όμως εγώ σίγουρα το είχα τελειώνοντας τη συλλογή!
September 15, 2024
Υπέροχες σκοτεινές αλλά μαγικες ιστορίες....που μπορεί όντως να ήταν η συνέχεια μετά το " ζησαν αυτοί καλά και εμείς καλυτερα"....υπάρχει όμως το happily ever after??? Το συστήνω ανεπιφύλακτα τις λάτρεψα μια προς μια
November 7, 2023
3.5⭐️
Πιο σκοτεινό και twisted αποτι περίμενα αλλά πλ καλή γραφή
Πιο σκοτεινό και twisted αποτι περίμενα αλλά πλ καλή γραφή
December 29, 2023
3.5/5⭐️
Did Not Finish
February 11, 2024DNF
Displaying 1 - 24 of 24 reviews