Voor wie de tijd verstrijkt

by Miriam Van hee

Miriam Van hee publiceerde haar eerste gedichten in 1978. Met haar debuut het karige maal was het kristalhelder dat dit het begin zou zijn van een meesterlijk dichterschap. voor wie de tijd verstrijkt is haar negende bundel en nog steeds en opnieuw weet ze de lezer te laten samenvallen met de wereld die ze beschrijft: ‘je bent stil in het bos als je paddenstoelen zoekt, je hoort het liedje van de vinken, een onbetrouwbare wind speelt in de kastanjebomen’. In heldere ritmische zinnen deelt Miriam Van hee alledaagse observaties, en ze weet door haar woordkeus en verdeling van de dichtregels een grotere waarheid aan het licht te brengen. ‘Ze balanceert op het koord tussen het zegbare en het onzegbare,’ schreef Luuk Gruwez over ook daar valt het licht, ‘opdat alles zou worden onthouden, moet het eerst worden gezien. Er is een dichter van dit kaliber nodig om hiervoor alvast onze ogen te openen.’

Genres: Poetry

64 pages, Paperback

Published September 29, 2022

Reviews

[David Troch · Rating 4 out of 5]

Nog maar zelden slaag ik erin, een gedicht van Miriam Van hee lezen zonder dat ik het haar in mijn hoofd hoor voordragen. In mijn hoofd gebeurt dat extra lijzig. Het dwong me tot een trage lezing van deze bundel. Zo wrong het onderlaagje dat ze ogenschijnlijk banale beelden altijd weet mee te geven zich telkens weer naar de oppervlakte.

[Xavier Roelens · Rating 4 out of 5]

we rapen keien op het strand, hun mooiste
kant ligt zichtbaar voor de wandelaar, als
vragen ze om aandacht maar ze verbergen
iets, een snijkant, een zwarte vlek, een wond

[Michel Schynkel · Rating 5 out of 5]

Myriam Van hee is een stille kracht in het poëzielandschap. Nog nooit heb ik een bundel van haar gelezen die me teleurstelde. Haar poëtica is sober en bedrieglijk eenvoudig. De woorden die ze gebruikt zijn alledaags, maar ze weet ze telkens op zo’n manier te ordenen, dat ze aan haar - op zich ook weinig spectaculaire - observaties een onverwachte diepte geven. Dit is mooi, heel mooi. In deze bundel werd ik in het bijzonder getroffen door de laatste cyclus die Quarantaine getiteld is en over haar vader gaat. De slotzin daarvan, die ik hier niet wil verklappen (dat heeft ook geen zin, los van de opbouw), vind ik bijzonder sterk. Ook een mooie vondst; op het moment dat haar vader zijn mondkapje verliest, schrijft ze: hij is nu de enige zonder gezichtsverlies.
Maar het gedicht dat me meest trof was dat over de Maas. Het is zo’n typisch Van hee gedicht, waarbij dat wat ze observeert een metafoor wordt voor iets in haar beleving, waardoor ze telkens weer die bijzondere verweving van binnen en buiten weet op te roepen. Meesterlijk!

[Jan · Rating 5 out of 5]

hagedissen komen tevoorschijn, je raapt stenen
op en je laat ze weer vallen, vlinders houden alles
gaande, het zijn de wimpers van het landschap
de deur van een schapenstal staat op een kier

Eén van mijn favoriete dichters. Deze laatste bundel is ook weer schitterend. (Schijnbaar) alledaagse situaties, prachtige beelden.

[Wojtek Konieczny · Rating 4 out of 5]

7/10
Tak naprawdę "Utrata czasu. Wiersze z lat 1996-2022"

[Leentje · Rating 3 out of 5]

Ik houd van haar taal.