סוזנה הבוכיה

by Alona Kimhi, אלונה קמחי

סוזנה הבוכיה הוא סיפור על מפגש אפל והזוי זן צעירה מרמת גן לצעיר ניו יורקי הנוחת אל תוך אפרוריות חייה.

סוזנה, אשה כבת שלושים, חיה עם אמה הפנסיונרית. חייה חד גוניים, מנותקים ונעדרי חוויות של ממש - עד שמופיע בביתם אורך צעיר ומבריק, מדהים ביופיו, ספק אמן ספק נוכל. סוזנה רבין מוותרת על הממשות הפרגמטית המעיקה לטובת מחוזות ההזיה והריק. חסרת אונים, היא בוחרת להתקיים בתוך בועה, מסרבת להשתלב בעולם ללא אלוהים. המפגש עם האורח יפה התואר, מאפשר לה לגלות, מבעד לכאב, את האפשרות האחרת.

Genres: Contemporary, Israel, Romance

341 pages, Paperback

First published January 1, 1999

About the author

Alona Kimhi was born in Lvov, Ukraine (then in the Soviet Union), in 1966 and emigrated to Israel with her family in 1972.

Following her army service, in a Kibbutz in the Negev Desert., she moved to Tel-Aviv and studied acting at the Beit Zvi Academy of Dramatic Arts, which she graduated with honors and began her career as a Film and Theatre actress. Alona starred in several Israeli and international films, including “Himo King of Jerusalem”, “Aba Ganuv”, and Toby Hooper’s Night Terrors as well as playing leading roles in plays by Shakespeare, Arthur Miller and Tennessee Williams.

In the late 1980s, Alona started writing lyrics to songs by her spouse, Israeli musician Izhar Ashdot, writing articles for major magazines and began writing short stories.

Her first collection of short stories won the 1994 anonymous ACUM literary contest and the resulting book I Anastasia was published a year later to critical acclaim and became a national bestseller, winning the Israeli Copyright Society prestigious Book of the Year Award.

By the late 1990s, Alona became a full-time writer. Her second book and first novel, Weeping Susannah, published in 1998, turned her into a major voice of her generation and started her international career. Weeping Susannah won the 1999 Bernstein award for best novel and the French WIZO award. It has since been translated to 16 languages, published in major international publishing houses, such as Gallimard in France where she is a well known author.

In 2009, her novel Weeping Susanna was dramatized as a miniseries for the Israeli cable TV channel Hot 3.

Alona is currently focusing on her upcoming novel “Time of Women” as well as a photo novel “Glory” and a play for Habima, the Israeli National Theatre, based on her latest novel “Victor and Masha".

2014 she got into newspapers because she demanded the murder of Tuvia Tenenbom in a private facebook post. Later, she said she was just making a joke.

Alona lives in Tel Aviv with her spouse Izhar Ashdot and their son Ilai, writing novels, plays and screenplays for Film and TV.

Reviews

[MJ Nicholls]

Read up to p.150. Kimhi is a witty and stylish writer, better evidenced in her Dalkey-pubbed Lily La Tigresse. This novel is too meandering and uninteresting in the plot department for me.

[Deborah Feingold · Rating 5 out of 5]

Loved this book. Lots of quirky characters and lots of love. Enjoyed the mother-daughter relationship immensely - apparently flawed but attachment in the best sense. We know we are in Israel for many reasons - Russian immigrants clearly with their own distinct experience, Sephardic-Ashkenazic bickering, the relentless sun - yet so many universal themes in this awesome coming of age (tho the protagonist is older than you might imagine) drama. Can't wait to read more books by Kimhi.

[Teresa Henriques · Rating 2 out of 5]

A personalidade da personagem principal é assustadora. A sua evolução é inverosímil. Quanto ao conflito israelo-palestiniano, este é abordado de uma forma mínima, como que em segredo, às escondidas. O final da história é facilmente previsível.

[Susannah Bell · Rating 5 out of 5]

The title of this book caught my eye for obvious reasons! Having read very little in the way of modern Israeli literature (in fact, nothing), I couldn’t predict how swept up I would be in the story. It may be a “literary” novel and a translation to boot, but it’s so raw, so funny, so sensitive and so beautifully drawn that it deserves a much wider audience than it has received.

Susannah Rabin is introduced to us “no relation to” and the reader slips easily into her strange and claustrophobic life in a suburb outside Tel Aviv. Secondary characters are also introduced and are colourfully and sharply drawn: her mother Ada’s friends, her social worker Rivki ... and a Rottweiler that hates her and terrifies her with constant barking. Susannah is an artist, functioning poorly with others. A hypersensitive, she can’t stand to be looked at or touched and can’t eat when outside of the house – and then only with her mother. She is offered a place for artists with emotional problems at a communal centre but there is no chance Susannah will ever leave her mother. There is no chance that anything in Susannah’s life will ever change.....until, at the end of chapter one, “the guest” arrives: a distant cousin of Susannah’s from New York who is to her as beautiful as her adored Shelley.

Susannah’s initial encounters with Neo – or “the guest” as she persists in calling him, all the way to the end – are excruciating and painful. She hates him. He is her polar opposite: beautiful, charming, talented, sophisticated, intelligent, sharply observant and restless. He chats easily with Ada, sweeping her off her feet. But although he’s also conceited, arrogant and domineering, he doesn’t intrude at once into Susannah’s obviously closed-off world. The change comes slowly. Neo draws her out with a detached confidence, understanding far more than he lets on, while it is clear he has problems of his own that he doesn’t discuss.

The reader comes to understand more than Susannah does despite the intense first person narration. She tells herself she loves her mother but their relationship is uncomfortably close with Ada smothering Susannah in an effort to protect her. It’s obvious that Susannah would fare better in life away from her mother and this becomes one of several central themes: Susannah’s desire to escape, her desire to break from routine, to live a different life – to be alive rather than always afraid, to be released from the prison that is her own life and her personality. Neo acts as the catalyst who, despite his faults, essentially saves Susannah from herself. The relationship is skilfully handled by the author and Susannah’s emergence is subtle and convincing. Her encounters with other characters – some of them very strange indeed – are often very funny and it’s a relief when she begins to flower, even if you know, secretly, that Neo is not going to be the romantic ideal of her fantasies.

Both Susannah and Neo are self-destructive and damaged with father issues. He has beauty and talent and has squandered both while she has neither and desires his. I would have liked to have read more about Susannah’s father because an abusive relationship is hinted at which could explain a great deal about Susannah’s state of mind. There are times when Neo feels like Susannah’s teacher. At thirty three, she knows almost nothing about life and has never been taught how to live in the real world. In the end, my hatred of her mother reached a new peak when she causes Susannah such severe heartbreak that she retreats into an appalling state of depression. But, I have to ask myself, would she have fared any better if Neo himself had broken her heart? You’ll have to decide yourself whether this has a happy ending or not – I don’t want to give TOO much away!

Set in the heat and dust outside Tel Aviv, at the time of an election, modern Israel is captured with a sharp wit by the author, herself Ukrainian. The title refers to the Apocryphal story of Susannah and the elders, in which horrible old men try to seduce her, fail and accuse of her adultery for which she is condemned to death. She’s saved by Daniel, the prophet who survived the lions.

A note about the cover: considering that Neo has long dark hair and is “milk-pale,” it’s clear the cover designer never bothered to read the novel.

[Zuzana Schedová · Rating 3 out of 5]

Plačící Zuzana je další z úlovků z Levných knih, který jsem si sebou vzala, protože mě zaujala anotace. Musím se přiznat, že ze začátku knížky jsem byla hodně zklamaná. Příběh se táhnul pomalu, bylo to celé rozvleklé a vůbec se mi to nelíbilo. Ale asi po 70 stranách jsem se začetla a příběh mě nakonec zaujal. Není to úplně lehké čtení a hlavně jsem si musela zvyknout na to, že celý příběh je podávaný očima hlavní postavy Zuzany, která trpí nějakou nebo vícero duševními poruchami. Nesnáší trávit čas mezi cizími lidmi, nemůže jíst před nikým jiným jako před svou matkou, se kterou žije v jedné domácnosti a která se o ni stará. Společnost jim dělá matčina kamarádka se svým synem. Její život si udržuje zaběhaný stereotyp a jakýkoliv výkyv ze zaběhaných zvyků vnímá velmi negativně. Má ale umělecké nadání. A tak se stane, že jednoho dne se k nim nastěhuje její vzdálený příbuzný z Ameriky, který se vyskytne v Izraeli kvůli pracovním povinnostem a Zuzaně se život postupně, díky němu, začne měnit. Stane se víc společenská, začne pomalu měnit své zaběhané zvyky a cítí se líp, i když se tomu ze začátku bránila. Nejde přitom o klasickou love story, ale o příběh o síle lidského přátelství a lásky, která může změnit život postupně, nebadaně ale natrvalo. Musím se přiznat, že velmi dlouhý čas mi Zuzana lezla na nervy. Chvílemi se chovala jako naštvaný teeneger, jindy jako trucovité decko a strašně moc času myslela len sama na sebe. Ale brala jsem to jako součást její diagnózy, kterou někdy nešlo ovlivnit. Nakonec to byl zajímavý příběh, a po dočtení jsem byla ráda, že jsem to na začátku nevzdala, i když jsem z něho měla rozporuplné pocity. Knížka byla dokonce i sfilmovaná. Líbilo se mi, jak to celé nakonec dopadlo a nebylo to klasicky nalinkované a předvídatelné. Určitě to nebyl ztracený čas, ale nadšením jsem z této knihy taky neskákala.

[Hannes · Rating 5 out of 5]

So viel und laut habe ich schon lange bei keinem Buch mehr gelacht. Susannahs Art, banale oder anrüchige Situationen mit Klarheit aber gleichzeitigem Witz zu beschreiben, ist Gold wert.

Im Kern geht es ja um ein eher sensibles Thema, aber auf eine Art taucht diese Geschichte die Sensibilität in eine Legitimität die zeigt, das Menschen am Rande der Gesellschaft die Welt oft auf eine viel klarere Weise sehen.

Eine Geschichte von tiefen Gefühlen und bedeutungsvollen Beziehungen. Mit Witz, Emotion, und einem philosophierenden und den Leser aufsaugendem Schreibstil. Ich habe es geliebt.

[Tita · Rating 3 out of 5]

Vejam a minha opinião mais detalhada em vídeo, AQUI.

[Diana Herner · Rating 2 out of 5]

ספר מאכזב… עלילה לא ברורה, דמויות שכמעט בלתי אפשרי להתחבר אליהן, לא הצלחתי להחזיק מעבר לעמוד 120. לא מומלץ

[Page · Rating 3 out of 5]

Planeta Zuzanny R. Na pierwszy rzut oka to dosyć opasła powieść opowiadająca o kobiecie po trzydziestce uzależnionej zarówno psychicznie jak i fizycznie od swojej matki. Po krótkim zastanowieniu można dojść jednak do wniosku, iż nic nie dzieje się bez przyczyny, nawet te dosyć niespotykane i egzotyczne dolegliwości głównej bohaterki, które na dobra sprawę zdają się być głównym tematem opowieści. Przezroczysta Zuzanna, jak sama siebie nazywa Zuzanna Rabin, naznaczona jest wieloma lękami i fobiami, co drastycznie spycha ją na margines świata i społeczeństwa a ostatecznie umieszcza na osobliwej planecie "Zuzanny Rabin". W powieści tej wyłaniają się trzy dominujące wątki. Owy wewnętrzny świat Suzanny, relacje głównej bohaterki z matką i w miarę postępowania akcji z Gościem, kuzynem pomieszkującym u nich w domu oraz straty. 
 
Pamiętając o chronologii zdarzeń, choć ta nie jest zachowana w powieści, gdyż często świat rzeczywisty miesza się ze wspomnieniami, pierwsza strata w życiu Zuzanny to śmierć ojca. Dziewczyna pozbawiona miłości ojca i jego wiary w jej wewnętrzną siłę oraz autorytetu, który podzielał (a może raczej rozbudził) zamiłowanie do sztuki skutkuje w rozwiniecie przedziwnych natręctw. Niechęć wobec ludzi, wstręt w stosunku do ciała, obrzydzenie czynnościami fizjologicznymi i ogólny brak zaangażowania w życie swoim własnym życiem to tematy dialogu wewnętrznego głównej bohaterki, która strona po stronie pokazuje nam głównie swoje słabości. To te słabości właśnie, nabrzmiałe i niejako podsycane przez ślepą miłość nadopiekuńczej matki, doprowadzają do prawie całkowitego wycofania z życia i braku chęci podjęcia prób przezwyciężenia ich. Ułożony i spokojny porządek życia kobiet z rodziny Rabin zostaje drastycznie zburzony przyjazdem kuzyna Zuzanny, dwudziestoośmioletniego Gościa zza oceanu. 
 
Gość jest zupełnym przeciwieństwem Zuzanny- energiczny, towarzyski, rozmowny, wzbudzający uwielbienie i powszechne zainteresowanie. Pomimo tych różnic tych dwoje odnajduje wspólny język, również i tu sztuka odgrywa istotną rolę. Wtedy to nagromadzone emocje uchodzą z ciała Zuzanny, tak mocno i gwałtownie niczym powietrze z nadmuchanego balonu. Dotyk życia i zachwyt nim, kolorami i uczuciami, pozwalają jej na formułowanie marzeń i planów związanych z Gościem. Niestety, po chwilowych uniesieniach główna bohaterka, jak ten pusty balon, ląduje na podłodze ‘wypąpowana’ emocjonalnie i wpadająca w jeszcze większe odrętwienie i frustracje podsycaną jedynie tęsknotą i dręczącymi ją myślami o nieobezcnym Gościu. Jest to kolejna strata w życiu Zuzanny, którą musi ona odreagować, tu poprzez uderzenie kolejnej fali lęków. 
 
Świat malowany w „Płaczącej Zuzannie”, na dobrą sprawę, jest mało malowniczy, być może przez co bardziej uniwersalny. Toteż, mimo iż rzecz dzieje się w Tel Awiwie mało tu cech charakterystycznych zwłaszcza kulturowo, co do życia politycznego autorka przytacza pare nazwisk i zdarzeń (co i tak zdaje się być bez znaczenia dla głównej bohaterki). Owa uniwersalność czyni książkę bardziej przystępną dla czytelnika umiejscowionego w każdym miejscu świata, jak również nie czyni sytuacji w niej zawartych tak absurdalnymi, jakimi mogłyby się wydawać. A to za sprawą łatwości z jaką przychodzi czytanie tej powieści i mimo iż książka pozbawiona jest wartkiej akcji ( w sensie fizycznej dynamiki) ciężko jest się od niej oderwać. 
 
Wprawdzie „Płacząca Zuzanna” to nie książka motywująca czy oferująca samopomoc, lecz może delikatnie wyzwala chęć na zatrzymanie się i spojrzenie na własna postawę wobec życia. Jakkolwiek konformizm czy rezygnacja z wzięcia odpowiedzialności za swoje postępowanie lub jego brak (uwidocznione zachowaniem Zuzanny Rabin) mogą się czasem wydać pożądane lub utęsknione w realnym świecie, a nie tylko tym na papierze, jednak finał powieści, podobnie jak w życiu, sprowadza nas na ziemię utożsamiając życie spełnione z życiem podjętych prób i decyzji. Jedno jest pewne, powieść „Płacząca Zuzanna” ukazuje nam, iż tak jak w bajkach, wszystko kończy się dobrze. Chociaż frazes ten wydaje się być wysłużony i aż nadto uniwersalny, jak samo życie pokazuje, jest nadal tematem nostalgii, próśb i pożądanym zakończeniem powieści XXI wieku.  

[Delphine · Rating 5 out of 5]

Alona Kimhi est née en 1966 en Ukraine et a émigré à six ans, avec ses parents, en Israël. Militante d'extrême gauche, elle représente bien cette littérature israélienne pourtant boycottée par certains au Salon du Livre. Peut-être auraient-ils dû lire Alona Kimhi…

Je viens de finir Suzanne la pleureuse, son premier roman, absolument irrésistible. Suzanne fond en larmes pour un oui ou pour un non. Trentenaire, elle vit toujours avec sa mère qui surprotège cette jeune femme émotionnellement instable depuis la mort de son père. Mais un jour surgit chez elle Naor, un cousin américain, qui va bouleverser leurs vies.

Suzanne, la narratrice, va alors changer peu à peu. Elle n'aura plus peur du chien du voisin (premier signe tangible d'un changement profond), elle va s'intéresser de très près à l'invité (par ailleurs beau garçon, ce qui ne gâche rien.) Suzanne la pleureuse est un superbe Bildungsroman plein de coeur, d'humour, de tolérance et d'intelligence.

[Carlos Eliseo Ortiz · Rating 3 out of 5]

I bought this book for my language collection. The description at Amazon mentioned it was bilingual, English and Hebrew. This edition had only the translation into English. However, I enjoyed reading this book. Kimhi gave me a glimpse of life in Tel Aviv and the status of Hebrew among immigrants. (“There are a couple of documents, you know, my Hebrew’s not so good for all those little letters and complicated words.”) A few friends commented to me that Kimhi's description of Tel Aviv is very different from what they know just as it is different from what I see on American TV. I don’t know then if the urban portrait of Tel Aviv that Kimhi shows through her character is real or symbolic of her character’s extreme depression and self-contempt. Most of the novel is narrated through this character’s thoughts, which gives the reader the sense of depression in the first person.

[Marie · Rating 2 out of 5]

Přiznávám, že mi Zuzana šla tak příšerně na nervy, že jsem musela některé pasáže přeskakovat. Mladá žena, 33 let - chovající se někdy jako dítě, totálně závislé na matce, někdy jako puberťačka, která matku těžce nesnáší - není schopna samostatného života a její matka i další příbuzní se dojemně snaží Zuzanu chránit před světem a životem. Až do dne , kdy se ve dveřích objeví vzdálený bratranec a na čas se u nich v bytě usadí. Nevím, možná se něco ztratilo v překladu, možná jsem něco nepochopila - ale pro mně tohle bylo celkem zklamání.

[Isabelle Besson · Rating 5 out of 5]

Psychotic Susan meets charming dodgy cousin. How can love make you overcome fear and set you free. Funny picture of Israel melting pot, acidic comments on Israel politics, moving insights into Susan's desperation and into touching attempts by her relatives to protect her.

[Célia | Estante de Livros · Rating 3 out of 5]

Já li este livro há uns anos e não me lembro de grande coisa da história, para além de o ter achado um bocado estranho. Apesar disso, gostei.

[Yafit Hadria · Rating 4 out of 5]

I love this authour. You start reading this book and you don't want to stop.
the writing is a little bit anoyying but it is a good book.

[Margarida Magalhães · Rating 2 out of 5]

Susana em Lágrimas

[Maurice Williams · Rating 4 out of 5]

“Weeping Susannah” is a stream of consciousness novel written in the first person from the narrator's point of the point of view. The author goes into depth describing the thoughts and turmoil of the narrator, who is mentally ill. So are other characters in the novel. There is a story line to the novel, but not a plot in the usual sense. Girl meets boy; girl loves boy. However, the real story is within the narrator's mind. The main characters are Susannah Rabin, the narrator; her mother Ada; and her second cousin Neo. Other characters are Rivki Finkwasser, Susannah's social worker; Nehama Lieber and Armand, the mother's friends; and Katyusha, Neo's friend. Katyusha has a six year old son, Arthur.

Susannah starts out timid, insecure, and willingly submissive to her mother, who means well, but Susannah is thirty-three, and her mother doesn't want to lose Susannah's companionship. Susannah is under the professional care of a social worker, Rivki Finkwasser. Early in the novel, Rivki arranges for Susannah to go to a communal center for mentally disturbed people who have artistic ability. The mother doesn't want it because that would mean losing Susannah.

When her cousin moves in, Susannah starts out referring to him as "the guest." She hates him because of his intrusion into her private life. Gradually, she gets to know him and love him. But Neo has mental problems of his own. When Neo's problems come out, the novel takes a sad turn. Neo's friend, Katyusha, has a six year old son named Arthur. His mental illness is very severe. He is hyperactive, sleeps one or two hours a night, and speaks only in rhyme using filthy language. For an ordinary reader, this would seem a case of demonic possession, especially speaking in rhyme. The six year old, through his rhymes, provides important information to Neo and Katyusha.

This is a slow moving novel that requires concentration not to miss the important elements. Although Susannah is mentally ill, a "nutcase" as Neo describes her, there is no mention of medication given Susannah to diminish her symptoms. Common opinion has mental illness a vicious cycle between chemical imbalance and mental attitude. Each augments the other. Correct one and you break the cycle. Correct both and you cure the patient.

The novel mentions no medication, but gives hints of what the mental attitude might be. Neo thinks Susannah got her name from the Apocryphal story in Daniel. Susannah is weeping because Daniel's Susannah is weeping. One could say the title is scriptural. Neo sells and trades in icons of the Madonna. The novel mentions Mary and Jesus. When Susannah asks Neo to define moral in the deepest sense of the word, he says, "OK, I'll give you a rather Christian answer, but it's the truth. Moral in the deepest sense of the word is the recognition of other people's dependence on you." Susannah mentions Satan, sin, angels, vampires, and sometimes thinks of herself as a vampire. She thinks she is being tempted, sometimes almost to the point of demonic possession. She recognizes sin. Susannah also mentions belief in evolution as well as religious beliefs. She says, "I'd like to live in the prehistoric swamp where human life came into being."

Contradictory views like this could, if unresolved, disturb the mental equilibrium of a person. Kimhi has Neo define Judaism to Nehama Lieber: "Do you think it's possible to isolate Jewish history from the Jewish religion, my dear Mrs. Lieber? Or the Jewish people from the Jewish religion? It's absurd! The Jewish religion is Jewish history itself." Here I think Kimhi is wrong! The Jewish people are purely human. Focusing on people focuses entirely on human nature with all its wounds and defects. Religion should focus on God, someone above human nature, someone unwounded and free of any defects. Kihmi's failure to point that out makes her psychological insight into Susannah difficult for her readers to comprehend.

I think a psychological novel requires much from a novelist. Besides showing the mental illness, the author needs to make it clear to the reader some reasonable cause for the illness and some glimpse of what the heroine would be like if she had been healthy. If these elements are missing, the novel becomes confused, fatalistic, depressing.

Overall, this book is well written and well organized. It gives the reader deep insight into the thinking and motives of the characters. The setting is in Israel, with much conversation about Israeli politics.