Manon is een licht neurotische scenarioschrijver. Ze is de afgelopen jaren behoorlijk doof geworden, maar heeft dat niet in de gaten. Steeds vaker verlopen sociale gelegenheden stroef, is het weer eens nodig om excuses te maken omdat ze iets niet goed begrepen heeft. Haar dochter Evi snapt inmiddels dat roepen om papa meer effect heeft dan roepen om mama, en praat op school drie keer harder dan haar klasgenootjes. Maar ze weet niet beter, dus neemt het zoals het komt. Ook Willem, de stoere herder, past zich aan de situatie aan en vangt steken op die Manon laat vallen. Zij leest zijn lichaamstaal en hij de hare. Hij waarschuwt Manon als de bel gaat, als haar dochter huilt, als de telefoon overgaat. Hij is een super nanny voor Evi en redt haar van aanstormende auto's en van de verdrinkingsdood. Manon wijt de chaos aan stress en de neiging van andere mensen om overal een puinhoop van te maken. Tot op een dag haar man opmerkt: 'Jij verstaat gewoon niemand meer als het donker wordt.' Kwartjes beginnen te vallen en een zoektocht begint. Naar oplossingen, naar genezing, naar acceptatie. Het is de liefde voor haar dochter die Manon uiteindelijk over de streep trekt om 'uit de kast te komen' over 'dat doof'. Doof! is een zeldzaam grappig boek vol zelfspot over een wereld die volledig ingericht is op horenden maar waarin ook noise cancelling headphones niet aan te slepen zijn. Over het missen van muziek maar vooral over de schoonheid van stilte.
Manon Spierenburg ( Voorhout , May 28, 1968 ) is a Dutch writer, columnist and scenarios.
Spierenburg wrote as a scenarios for the Dutch television series Good Times, Bad Times , Rozengeur & Wodka Lime and Floor Faber , and then wrote books, her debut novel from 2004 The Zeepfabriek was a closing of the period as a scenarios. [1] Spierenburg became known as the author of the children's book series De Vier van Westwijk , the second part of the series The disappearance of Bo Monti was filmed in 2012. - Wikipeadia
In het begin vond ik het te veel gaan over haar zwangerschap en schrijfproces van het GTST-boek. Het leek wel een reclamepraatje. Hoewel dat boek mij aanspreekt, voelt het niet relevant voor dit verhaal. Ik dacht: hier ga ik mij doorheen moeten ploeteren. En toch heb ik het binnen drie dagen uit.
Vanaf het begin van sociale sores of het schoolplein zat ik in het verhaal. Ik ging meeleven met Paul, Evi, Willem en Marion zelf. Het boek bleek toch zo fascinerend te zijn als columns uit de Volkskrant en interviews die ik erover las. Heel interessant om te lezen over robotstemmen, de opmars van podcasts vanuit het perspectief van een slechthorende en hoe je jezelf in de weg kunt zitten door angst.
Eigenlijk zou iedereen dit boek moeten lezen. Zo goed beschreven hoe het is om slecht te horen, geen richting te horen, niet selectief te horen, de verwarringen, de uitputting en hoe hard geluid binnenkomt. Een slechthorende hoort best veel, maar verstaat niets/weinig.
Wat een herkenbaar verhaal! Hoewel mijn gehoorbeperking minder heftig is is het zoooo herkenbaar. De paniek, vermoeidheid, onbegrip en het vluchtgedrag in werk, allemaal pijnlijk om te lezen. De humor waarmee alles doordrenkt is heerlijk. Een must-read voor iedereen met een gehoorbeperking in zijn of haar directe omgeving.
Ik had wat columns van haar gelezen en wilde graag dit boek lezen in de hoop beter te begrijpen hoe het kon dat ze er zó lang over gedaan heeft om erachter te komen dat ze slechthorend is. En nu heb ik het gelezen en snap ik het nog steeds niet. Heel fascinerend, ze beschrijft wel de alternatieve redenen en excuses die ze steeds bedacht en die zijn steeds heel plausibel, maar hoe kan het nou dat de daadwerkelijke reden niet eens bij haar of haar partner is opgekomen? Toch vanuit angst, dat ze het niet eens durft te denken? Maar dat staat er niet. Dat ze het dan uiteindelijk wel weet maar aan niemand zegt, vond ik ook ingewikkeld om te snappen en erg verdrietig voor haar. Ze is bang dat mensen niet meer met haar willen praten en praat vervolgens juist met niemand meer. Ik heb het boek met veel plezier gelezen. Mijn grootste bezwaar is toch weer dat het zó Amsterdams is, ik word daar echt niet goed van. Als mensen nog leuke Nederlandse boeken weten die níet zo Amsterdams zijn, laat het me dan vooral weten.
Ik heb echt moeite gedaan om het boek te doorspartelen maar na 5 weken heb ik het nu echt opgegeven door de grote ongeloofwaardigheid van het verhaal. Onmogelijk dat je zo lang niet weet dat je gehoor achteruit gaat. En al zeker niet als het zo sterk verminderd is als in haar geval. Ik raakte meer en meer gefrustreerd hierdoor. ik heb zelf een gehoor dat achteruit gaat en dit merk je echt wel hoor! Zowel ik als mijn omgeving ondervinden dit.
Aanrader! Goed geschreven met een gevoel voor humor en geeft een realistisch beeld van hoe het leven kan zijn als je je gehoor verliest of verloren bent, weet ik uit gedeelde ervaringen van mensen die zelf slechthorend zijn of zijn geworden.
Beschrijft heel goed hoe slechthorenden en doven de wereld ervaren... Voor mij, als slechthorende, heel herkenbaar. In één ruk uitgelezen, gelachen en gehuild tegelijkertijd...