Yirminci yüzyılın önemli Rus yazarlarından Andrey Platonov’un dokuz öykü ve iki denemesini içeren bu derlemeyi, Günay Çetao Kızılırmak’ın güzel çevirisiyle okurlarımıza sunmaktan mutluluk duyuyoruz.
"Sonbaharın son demlerinde ihtiyar her zamanki gibi ötede duran keman kutusunun üzerine bir serçenin konduğunu gördü. Müzisyen, küçük kuşun henüz uyumamış, üstelik şu akşam vakti geçim derdine düşmüş olmasına şaştı. Gerçi sırf gündüz çalışarak karın doyurmak zordu artık: Tüm ağaçlar kış uykusuna çekilmiş, haşereler ölmüş, şehir toprağı çıplak ve aç kalakalmıştı çünkü atlar nadiren geçiyor ve kapıcılar peşlerinden derhal temizliyordu bıraktıkları gübreyi. Sahiden de bir serçe güzün yahut bir kış günü nasıl doyurmalıydı karnını?
"Serçe kutunun ötesini berisini bir güzel teftiş etti ve işine yarayacak hiçbir şey bulamadı. O zaman ayacıklarıyla bozuklukları kıpırdattı, gagasıyla en küçük bronz kapiği aldı ve kim bilir nereye uçtu. Demek ki boşuna gelmemişti – ne olursa olsun bir şey almış sayılırdı! Varsın yaşasın, didinsin, onun da bir şekilde geçinmesi gerek."
Andrei Platonov, August 28, 1899 – January 5, 1951, was the pen name of Andrei Platonovich Klimentov, a Soviet author whose works anticipate existentialism. Although Platonov was a communist, his works were banned in his own lifetime for their skeptical attitude toward collectivization and other Stalinist policies.
From 1918 through 1921, his most intensive period as a writer, he published dozens of poems (an anthology appeared in 1922), several stories, and hundreds of articles and essays, adopting in 1920 the Platonov pen name by which he is best known. With remarkably high energy and intellectual precocity he wrote confidently across a wide range of topics including literature, art, cultural life, science, philosophy, religion, education, politics, the civil war, foreign relations, economics, technology, famine, and land reclamation, amongst others.
Что есть сейчас — тяжёлая година. Да не тяжелее лет, ей предшествовавших. Было как? Молодой Платонов — корреспондент. Гремит гражданская война! Его мобилизуют, ставят помощником машиниста. Глаз примечал детали. Запомнил и стычку с казаками. Почему бы об этом не рассказать? Но какая побудительная может быть причина? Пусть у главного героя умрёт жена, теперь он остался с миром один на один. Спасение возможно лишь в работе. А куда податься? На паровоз. Можно литейщиком на трубный завод. Да там главный герой скорее всего работал прежде. Путь ему на железную дорогу. Так, отчасти вспоминая самого себя, Платонов всё более наполнял повествование, придав вид азарта той непростой поры. Идти главному герою по жизни, без попытки задуматься о днях грядущих. Куда судьба его выведет — там ему и быть. Да и нет по сути у «Сокровенного человека» начала и окончания — только определённый момент существования. Вполне можно быть уверенным, после главный герой будет строить электроподстанции и заниматься мелиорацией...
"İnsan ruhu kendine katlanamaz." Benim için yeri her zaman ayrı olan Platonov'un bu kitabı 9 öykü ve iki denemeden oluşuyor. Öykülerin büyük bölümünü beğendim ama özellikle iki tanesin yeri benim için ayrı oldu. Serçenin yolculuğu ve Takır isimli öyküler insana dair hem acının hem de merhametin simgesi oldu. Özellikle Takır öyküsünün herkesçe okunmasını çok isterim. Platonov, Rus edebiyatında çok bilinmezse de yazdığı romanlar ve öykülerle objektif olarak Sovyet Rusya'sını daha iyi betimleyen biri var mı bilmiyorum. Bana göre rus edebiyatında en usta yazarların yanında yer alan biri.
С первых строк, главный герой - Пухов, пугает своей безэмоциональной реакцией на смерть жены, но потом становится понятно, что за этим прячется глубокое понимание природы и протекающих в ней процессов. Мне понравилось, как рассуждает Платонов об окружающем его мире, о гармоничности природы живой и не живой. Пухов, например, видит больше живой сердечности в механизмах и машинах нежели в окружающей его революции. Короче говоря очень понравилась повесть.
Ուղղակի գժական ինքնընկալում ունի պատմվացքի հերոսը։
Դե քաղաքացիական պատերազմ, բոլշեվիկներ և սպիտակներ։ Ո՞նց կարող ես քեզ զգալ։ Մոլորված կգցվեց առաջին պատահած, քեզ համար գաղափարախոսության վրա ու կսկսես մոլեռանդությամբ հետևել։ Պուխովը էդպիսի մարդ չի, հենց սկզբից հասկանում ես։
Трагикомическое повествование о тот, как некий пролетарий - механик Фома Пухов, человек своеобразный, проживает внутри себя революцию и гражданскую войну.