What do you think?
Rate this book
مده
"Médée, terrible Médée ! Femme révoltée qui trahit son père, tua son frère pour l'amour de Jason et la conquête de la Toison d'or. Dix ans après, Jason se déprend de Médée et s'apprête à épouser la fille de Créon, roi de Corinthe. Refusant la fuite et le "bonheur, le pauvre bonheur", Médée va continuer à semer le feu... Je t'ai aimée, Médée. J'ai aimé notre vie forcenée. J'ai aimé le crime et l'aventure avec toi. Et nos étreintes, nos sales luttes de chiffonniers, et cette entente de complices que nous retrouvions le soir, sur la paillasse, dans un coin de notre roulotte, après nos coups. J'ai aimé ton monde noir, ton audace, ta révolte, ta connivence avec l'horreur et la mort, ta rage de tout détruire. J'ai cru avec toi qu'il fallait toujours prendre et se battre et que tout était permis."Jean Anouilh.
88 pages, Paperback
First published January 1, 1976
6 people are currently reading
422 people want to read
About the author
Jean Anouilh
308 books167 followersJean Anouilh was a French dramatist and screenwriter whose career spanned five decades, producing works that ranged from high drama to absurdist farce, though he is best remembered for his 1944 production of Sophocles’ Antigone, which, despite passing censorship, was widely interpreted as a critique of the Vichy regime. Born to a tailor father and a violinist mother, Anouilh absorbed the theatre from an early age, attending rehearsals and reading scripts, and began writing plays at twelve. The family moved to Paris, where he attended the Lycée Chaptal and briefly studied law at the Sorbonne before leaving to work in advertising. Early in his career he wrote comic scenes for cinema and worked as secretary to director Louis Jouvet, whose mentorship and the influence of playwright Jean Giraudoux inspired Anouilh to pursue theatre seriously. He debuted with collaborative and solo plays such as Humulus le muet, L’Hermine, and Mandarine, which, though not commercially successful, led to greater recognition with Le voyageur sans bagage in 1937. Anouilh developed distinct categories for his plays, including pièces noires, or tragedies like Antigone, exploring moral integrity against compromise; pièces roses, comedic works emphasizing fantasy and freedom; pièces brillantes, witty plays set in aristocratic environments; pièces grinçantes, darker, ironic comedies; and pièces costumées, historical dramas such as The Lark and Becket, highlighting protagonists pursuing moral paths amidst corruption. His later works, often called pièces secrètes, focused on dramatists and theatre professionals, emphasizing family and intimate relationships over conventional theatrical action. Politically, Anouilh remained largely apolitical, serving in the French Army and living under German occupation, his plays often interpreted as ambivalent reflections on resistance and pragmatism. Critically, he was recognized for blending lyrical language, precise dialogue, and structured plots, producing a prolific output for over fifty years, and winning accolades including the Prix mondial Cino Del Duca, consideration for the 1962 Nobel Prize in Literature, and the inaugural Grand Prix du Théâtre de l'Académie française. His works continued to be performed internationally, balancing existential concerns, moral dilemmas, and humor, reflecting a nuanced perspective on human nature. By the end of his career, he had influenced French theatre deeply, navigating between realism, comedy, and tragedy, and remained a vital figure in twentieth-century drama until his death, leaving a legacy of plays that explore the tension between idealism and compromise, the demands of conscience, and the pursuit of integrity in a flawed world.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 68 reviews
Read
February 4, 2020 "ها أنا أفر كعهدي دوماً ..ولكن هذه المرة ليست من أجلك..."
كان العالم كله "ميديا" ، لقد فقد نفسه فيها ، لقد أحبها وشاركها عالمها المُلطخ بالدماء ، الطاغي بجرأتها وتمردها وسعارها المتوحش...
إلى أن جاء يوم وكل منهما كان يؤلم الآخر ، تحوطهما دائرة مغلقة من الأكاذيب كما لو كانت تحرسهما ...فلم يبق سوى الكراهية.. ولكن حتى الكراهية قد ماتت..
ولكن المرء يحرص على الأشياء الميتة فيتعذب بها ..
عندما أراد أن ينفصل عنها ويلوذ بالنسيان ويعيش حياة نبيلة مسالمة..إذ بروح الثأر والانتقام تشتعل جذوتها بداخلها ، لم تكن تتصور أنه قد يعيش في عالم من دونها..
ولكن هل حقاً لم تكن "ميديا" إلا روح شريرة دنيئة ..أم ثمة "ميديا" بريئة طاهرة نقية ، صوتها اختنق وروحها تبددت في أغوار "ميديا" الأخرى ..؟؟
أما هو ..سيعيش ، ويتمكن من النسيان ، بل وسيجد له مكاناً يقف به وسط ظلمة هذا العالم منتظراً السكينة والسعادة....
كان العالم كله "ميديا" ، لقد فقد نفسه فيها ، لقد أحبها وشاركها عالمها المُلطخ بالدماء ، الطاغي بجرأتها وتمردها وسعارها المتوحش...
إلى أن جاء يوم وكل منهما كان يؤلم الآخر ، تحوطهما دائرة مغلقة من الأكاذيب كما لو كانت تحرسهما ...فلم يبق سوى الكراهية.. ولكن حتى الكراهية قد ماتت..
ولكن المرء يحرص على الأشياء الميتة فيتعذب بها ..
عندما أراد أن ينفصل عنها ويلوذ بالنسيان ويعيش حياة نبيلة مسالمة..إذ بروح الثأر والانتقام تشتعل جذوتها بداخلها ، لم تكن تتصور أنه قد يعيش في عالم من دونها..
ولكن هل حقاً لم تكن "ميديا" إلا روح شريرة دنيئة ..أم ثمة "ميديا" بريئة طاهرة نقية ، صوتها اختنق وروحها تبددت في أغوار "ميديا" الأخرى ..؟؟
أما هو ..سيعيش ، ويتمكن من النسيان ، بل وسيجد له مكاناً يقف به وسط ظلمة هذا العالم منتظراً السكينة والسعادة....
June 3, 2025
Why is Jason such a dick...
I mean, Médée has her issues (such as being a murderous psychopath), but did he have to be like this?
I mean, Médée has her issues (such as being a murderous psychopath), but did he have to be like this?
December 25, 2020
This was so beautifully written, Medea's character is just incredible, I loved her monologues, I loved her exchanges with the other characters, they are all perfectly developped in a few lines. A brilliant story.
January 20, 2023
i support women’s rights but mostly women’s wrongs
February 28, 2017
Anouilh, comme à son habitude, dissèque avec violence et subtilité les tréfonds de l'âme, de la douleur. Une superbe réécriture du célèbre mythe.
May 28, 2024
We know of Medea. We know she hates Jason, we know she kills their children to punish him for abandoning her. We know of her, we’ve seen her anger and her pride, we’ve seen Jason through her spurned eyes times and times again. She’s Amy Dunne, she’s an Old Testament figure, she rises and strikes and hates every time.
We don’t get to see Jason very often. Did he love her ? Why did he stay with a woman so inhuman for so long ? Was he always a coward, a weak traitor, a man exchanging an accomplice for a younger, more subdued girl lover ? Did he live the life with Medea until he could escape from their crimes and their hatred, absolved ? Gillian Flynn asks the questions. Jean Anouilh answers.
He paints their story in red and says it’s a love story as well as a story about hatred. Jason speaks to Medea, he speaks of having loved her, he speaks of their running away, how he lost himself in her harshness. His sadness, his confession, his saying that their brutal love was the only one he would ever know, it’s all a novelty. Medea’s tender, childlike cruelty, her refusal to be bound by love and her impossibility to let go feel just as new.
They were quietly damned together until Jason chose to be weak and at peace, far away from hideous love. It’s really, really subtle and beautiful, how the play conveys that they really were one, wrongly but truly. Once.
It’s a reflection about love, about love gone wrong, about love growing from bad places and rotting slowly away because of it.
It rings hauntingly and pitifully true.
”JASON goes to her, clings to her arms - (...) First, I loved like you love, Medea : through me. The world was Jason, the joy of Jason, his bravery and his strength - his hunger. And if we both had teeth, we would have to wait to see which one of us would get to devour the other... And then, one night, one night which seemed alike any other, you fell asleep at our table like a child, your head on my shoulder. And that night, that night that maybe had simply tired you because we had been travelling so long, I suddenly felt responsible for you. Only one minute before, I was still Jason and only my pleasure mattered in the world, my cruel pleasure. All you had to do was to go quiet, to let your head slowly fall on me and it was all over.... The others, they would keep laughing or talking around me but I had just left them. The young Jason was dead. I was your father and mother : I was the one carrying the frail, sleeping Medea in his arms. What were you dreaming about, in your mind, while I was made to care for you so ? I took you to our bed and looked on as you slept. The night was calm, we had managed to outrun your father’s armies for some time, my companions were guarding us with their weapons and yet, I couldn’t close my eyes. I watched over you, Medea - protected you from absolutely nothing - all night. And the world became Medea...”
We don’t get to see Jason very often. Did he love her ? Why did he stay with a woman so inhuman for so long ? Was he always a coward, a weak traitor, a man exchanging an accomplice for a younger, more subdued girl lover ? Did he live the life with Medea until he could escape from their crimes and their hatred, absolved ? Gillian Flynn asks the questions. Jean Anouilh answers.
He paints their story in red and says it’s a love story as well as a story about hatred. Jason speaks to Medea, he speaks of having loved her, he speaks of their running away, how he lost himself in her harshness. His sadness, his confession, his saying that their brutal love was the only one he would ever know, it’s all a novelty. Medea’s tender, childlike cruelty, her refusal to be bound by love and her impossibility to let go feel just as new.
They were quietly damned together until Jason chose to be weak and at peace, far away from hideous love. It’s really, really subtle and beautiful, how the play conveys that they really were one, wrongly but truly. Once.
It’s a reflection about love, about love gone wrong, about love growing from bad places and rotting slowly away because of it.
It rings hauntingly and pitifully true.
”JASON goes to her, clings to her arms - (...) First, I loved like you love, Medea : through me. The world was Jason, the joy of Jason, his bravery and his strength - his hunger. And if we both had teeth, we would have to wait to see which one of us would get to devour the other... And then, one night, one night which seemed alike any other, you fell asleep at our table like a child, your head on my shoulder. And that night, that night that maybe had simply tired you because we had been travelling so long, I suddenly felt responsible for you. Only one minute before, I was still Jason and only my pleasure mattered in the world, my cruel pleasure. All you had to do was to go quiet, to let your head slowly fall on me and it was all over.... The others, they would keep laughing or talking around me but I had just left them. The young Jason was dead. I was your father and mother : I was the one carrying the frail, sleeping Medea in his arms. What were you dreaming about, in your mind, while I was made to care for you so ? I took you to our bed and looked on as you slept. The night was calm, we had managed to outrun your father’s armies for some time, my companions were guarding us with their weapons and yet, I couldn’t close my eyes. I watched over you, Medea - protected you from absolutely nothing - all night. And the world became Medea...”
July 5, 2019
إلي أي حد يمكن أن يضيق التعساء بالسعداء ؟ إلي أي حد لا يمكنهم سماع ولو ضحكة بسيطة تمر بالجوار ؟
وماذا لو كانت سعادتك بين يديك مثلهم، ويمكنك أن تلحق بهم .. أن تغير من مصيرك، أن تغير من قدرك التعس الذي اخترته بيديك .. هل يمكنك ان تغير هذا القطار الحزين الشقي، وتلحق بهؤلاء البسطاء السعداء، الذين ارتاح بالهم، فبعدوا عن خطايا العقل والجسد، ورضوا بالرضا والضحكات الصافية الخالية من الذنوب ؟
ولو استطعت فعلا أن تغير تلك التعاسة التي بدأت بالخطيئة، وبمغامرة لم تكن تعرف نهايتها، لو استطعت فعلا، هل سيتركك تهرب هؤلاء من شاركتهم الخطيئة ؟
هل سيتركونك تنظف قلبك وعقلك مما لحق بك من ذنوب، وخطايا ؟
متي يفهم شركاء الجريمة الواحدة أنهم لن يتحابوا أبدا، مهما مر الزمان ؟
December 31, 2025
Medee by Jean Anouilh
Spoiler alert: I will not let you in on the intrigue- on the contrary. I disliked the play so much that I will write about anything, but the work in question. So there will be nothing on this Medee and much talk about other things. A spoiler alert is here to warn you that I disclose an ending or something, but I felt one is in order just the same.
Since I did not enjoy all that much the original Medee, I am not sure what I was expecting from a modern version.
Sometimes, there is a completely new perspective, indeed, so fresh that you do not even recognize the original material
Well, maybe you do. I don’t.
I went to see a modern adaptation of Richard III, which was centered on the 3rd Reich and the Nazis. Interesting, but very different from what I had known.
Last night, on Romanian TV, there was a new vision of Hedda Gabler, which seemed to sin in a way that has become habit:
- Shouting!!
From what I can gather, plenty of actors and directors feel that if there is loud, defeating sound on the stage, that equals deep emotions, modern view and success.
Not where I come from, and to take it further back in time, Diderot had a piece where he argued that a good actor is not the one who is “overwhelmed by emotion” – which may mean that he is not the shouting type.
A good actor is the one who takes a cerebral, thoughtful approach and delivers with detachment lines and moods that come across much more poignantly if the actor does not get kidnapped by the character.
Having said that, there are some modern interpretations that seem to reveal a whole new play, but in the good sense. It shows you what you have missed. A new way to look at events and personages.
The original Medee does not say much to me.
But staged and directed by Andrei Serban it overwhelmed me.
Something tedious became so engaging and overpowering, that even a guy who had not given much thought and appreciation was taken by the wave.
This is the kind of “new „that I like.
In that production, the public entered through a back door, something like the actors ‘entrance. There was a nude actress carried in something like a cart.
There was an ancient chorus and we walked along with the actors in the back corridors of the National Theater.
Mind boggling- it will stay with me forever.
The other interesting new look at a classic work was in The Goodbye Girl, where Richard Dreyfuss plays an actor who plays Richard III.
A weird, humpback with a funny and outlandish twist.
As you can see, if anyone has reached this far- I loved so much this new Medee that I could not help but think of anything except…this modern Medee.
But hey! You may love it.
Spoiler alert: I will not let you in on the intrigue- on the contrary. I disliked the play so much that I will write about anything, but the work in question. So there will be nothing on this Medee and much talk about other things. A spoiler alert is here to warn you that I disclose an ending or something, but I felt one is in order just the same.
Since I did not enjoy all that much the original Medee, I am not sure what I was expecting from a modern version.
Sometimes, there is a completely new perspective, indeed, so fresh that you do not even recognize the original material
Well, maybe you do. I don’t.
I went to see a modern adaptation of Richard III, which was centered on the 3rd Reich and the Nazis. Interesting, but very different from what I had known.
Last night, on Romanian TV, there was a new vision of Hedda Gabler, which seemed to sin in a way that has become habit:
- Shouting!!
From what I can gather, plenty of actors and directors feel that if there is loud, defeating sound on the stage, that equals deep emotions, modern view and success.
Not where I come from, and to take it further back in time, Diderot had a piece where he argued that a good actor is not the one who is “overwhelmed by emotion” – which may mean that he is not the shouting type.
A good actor is the one who takes a cerebral, thoughtful approach and delivers with detachment lines and moods that come across much more poignantly if the actor does not get kidnapped by the character.
Having said that, there are some modern interpretations that seem to reveal a whole new play, but in the good sense. It shows you what you have missed. A new way to look at events and personages.
The original Medee does not say much to me.
But staged and directed by Andrei Serban it overwhelmed me.
Something tedious became so engaging and overpowering, that even a guy who had not given much thought and appreciation was taken by the wave.
This is the kind of “new „that I like.
In that production, the public entered through a back door, something like the actors ‘entrance. There was a nude actress carried in something like a cart.
There was an ancient chorus and we walked along with the actors in the back corridors of the National Theater.
Mind boggling- it will stay with me forever.
The other interesting new look at a classic work was in The Goodbye Girl, where Richard Dreyfuss plays an actor who plays Richard III.
A weird, humpback with a funny and outlandish twist.
As you can see, if anyone has reached this far- I loved so much this new Medee that I could not help but think of anything except…this modern Medee.
But hey! You may love it.
August 25, 2024
je suis bouleversée c’est trop pour moi
January 3, 2025
Bien narré
July 6, 2020
Cette pièce a réussi à me réconcilier avec le genre du théâtre ! La plume d'Anouilh est aussi sublime que brusque, les personnages de Médée et Jason sont tout simplement envoûtants dans le déchirement de leur amour passé. J’ai aimé cette façon de reprendre cette histoire qui est un grand classique pour nous amener à nous questionner sur notre propre existence moderne.
Un très bon classique que je conseille !
Un très bon classique que je conseille !
December 28, 2019
خیلی مقاومت کردم تا مده رو قضاوت نکنمش!! اما سخت تر و پیچیده تر از موقعیت مده، موقعیت ژازون بود.. وقتی آخر ماجراهات به "درک" خیلی چیزا میرسی اونوقت تغییر مسیرت و آگاهی از اشتباهاتت کشنده ست.. ادامه دادن در این شرایط شهامت فوق العاده ای میخواد.. بیچاره ژازون
July 28, 2021
მორიგი პიესა მედეასა და იასონზე - ამჯერად სხვა კუთხით დანახული. ერთი შეხედვით აქ მედეა ჩვეულებრივი ქალია - კოლხეთიდან დევნილი ფურგონში ცხოვრობს, ქმარს ღალატობს, რადგან მათ შორის მხოლოდ გაუცხოება დარჩა ��ა მისგანაც ღალატს იღებს... მაგრამ ის მაინც მედეაა - ქალი, რომელმაც შექმნა იასონი და მისცა მას და საკუთარ თავს უსაზღვრო თავისუფლება - იმდენად უსაზღვრო, რომ ამის გამო ყველაფერზე წასვლაა შესაძლებელი, არნახულ დანაშაულსა და ტრაგედიაზეც კი... ბოლოს კი ყველაფერი ჩვეულ ციკლს იმეორებს. სამყარო აგრძელებს წინსვლას და მედეასა და იასონის დაფერფლილი სიყვარული მხოლოდ წიგნებში რჩება - ბერძნულ, გერმანულ, ფრანგულ, ქართულ ლიტერატურაში, მეხსიერებაში...
September 24, 2022
Sentiments partagés au sujet de cette Médée-là. Le texte est beau, et le personnage de Jason est super au moment où il est face à Médée. La vieille est touchante dans sa peur de mourir. Médée me convainc moins, elle n'a rien de nouveau, elle n'est pas expliquée comme l'est Jason. Les dernières répliques rattrapent la fin attendue du mythe, tout de même.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Read
April 2, 2023وقتی تموم شد تازه فهمیدم هردوباری که مدهآ رو خوندم اشتباه مدهی آنوی رو خونده بودم به جای اوریپید.
April 10, 2023
La puissance des répliques✨️ lecture haletante, qui se lit d'une traite et d'une beauté saisissante. Une belle découverte
June 6, 2024
ისე აქვს დაწერილი, რომ გგონია იასონს ისევ უყვარს მედეა და ლამის მეგონა გაიქცეოდნენ კორინთოსიდან, მაგრამ ყველაზე ცუდად დასრულდა ;დ
August 16, 2025
Jason gros connard (il faut que je lise toutes les pièces sur Médée)
November 28, 2025
Être un homme s'agit de battir un mur dérisoire avec ses mains entre le néant absurde et soi.
December 12, 2023
Magnifique !
Un véritable bonheur de retrouver la plume de Jean Anouilh, on s'enfonce dans ses mots, on les dévore, on en sort hanté par la figure mythique de Médée.
Un véritable bonheur de retrouver la plume de Jean Anouilh, on s'enfonce dans ses mots, on les dévore, on en sort hanté par la figure mythique de Médée.
April 24, 2024
gracias elena !!!
August 3, 2025
banger
August 23, 2021
نمایشنامهای که تقریباً میتوان عناصر آن را، با جنبش ابزوردیسمِ آلبرکامو در تئاتر، همگرا شمرد.
March 11, 2025
je m’y attendais vous vous y attendiez c’est magnifique j’ai adoré j’adore le théâtre j’adore Anouilh j’adore les réécritures de Médée
April 12, 2023
მგონია, რომ მედეა ის პერსონაჟია, რომელთანაც თითოეულ ჩვენგანს შეუძლია ბევრი საერთო იპოვოს. სწორედ ამიტომაა იგი უსაზღვრო და მარადიული. თანაც, განდიდებული მკითხველთა მიერ, როგორც ქალი რომელიც უყვართ და რომლისადმიც ემპათიით არიან განწყობილნი. არადა თითქოს ასე არ უნდა იყოს, იგი საშინელი, ბოროტი გმირია. ყველა ცოდვასა და საზიზღრობას ზურგით ატარებს.
" მე ვცრუობდი, ვატყუებდი, ვქურდობდი, მე ბინძური ვარ... ჩემ გამოა, რომ დევნილი ხარ და შენ ირგვლივ ყველაფერი სისხლითაა მოთხვრილი. მე ვარ შენი უბედურება, იასონ, შენი წყლული, შენი ფუფხი. მე ვარ შენი დაკარგული ახალგაზრდობა, შენი გაფანტული კერა, შენი მოხეტიალე ცხოვრება, შენი მარტოობა, შენი სამარცხვინო სენი. მე ვარ შენი ბინძური საქმეები და ბინძური ფიქრები. მე ვარ სიამაყე, ეგოიზმი, გარყვნილება, მანკიერება, დანაშაული. მე ვყარვარ, ვყარვარ, იასონ! "
მედეას მედეად ჩემთვის სწორედ ეს თვისება აქცევს. იცოდეს თავისი საშინელება და უსწორებდეს ამას თვალს და სხვანაირად არ იქცეოდეს. ეს მედეაა. ესაა მისი არჩევანი. მოიპაროს, მოკლას და იყოს მედეა. ერთადერთი და დაუვიწყარი. ეს იცის იასონმაც, უხსნის კიდევაც რომ სწორედ ამიტომ უყვარს. მისი ბნელი მხარე არის ის, რაც მას საოცრებას სძენს.
"მშვიდობით, მედეა. ვერ გეტყვი, ბედნიერი იყავი-მეთქი... იყავი, ვინც ხარ."
ანუიმ განსაკუთრებით კარგად მედეას ორი სახე, თვისება, ნარატივი წარმოაჩინა. პირველი ისაა, რომ მას საკუთარი თავი ებრალება და ყველაზე მეტად აზიზღებს საკუთარ თავს. და ამას ყველანაირად ებრძვის. ესაა ის ხიდი, რომელსაც მიჰყავს იგი საბედისწერო გადაწყვეტილებებამდე. და ამას კიდევ აიტანს, თავს მოიტყუებს, მაგრამ როცა იასონიც შეიცოდებს, ეს უკვე მისთვის განაჩენია. გატყდება იგი, როგორც ბროლის სარკე და წასვლის წინ ქმარს ბოლოჯერ სთხოვს, იქნებ თავიდან ცადონ ყველაფერი. ესაა სრული სიგიჟე მწერლის მხრიდან, როგორ იდეალურად დახატა ეს ტრაგედია. ყველაზე ძლიერი ადამიანის ბუნებაც, რომ მაინც გაიხსნა. ვეღარ გაუძლო ამდენს და უარის მიღების შემდეგ, იმწამითვე გაიყინა. იმაზე მეტად, ვიდრე ოდესმე გაყინულა.
"- მე მებრალები შენ, მედეა, რომელიც მხოლოდ საკუთარ თავს იცნობ, რომელსაც მხოლოდ იმისთვის შეუძლია მოგცეს, რომ მიიღოს, მე მებრალები, რადგან მიმაგრებული ხარ მუდმივად საკუთარ თავს, გარშემორტყმული ხარ შენ მიერ დანახული სამყაროთი...
- შენთვის შეინახე სიბრალული! დაჭრილი მედეაც საშიშია. ჯობს, თავი დაიცვა. "
" - (ჩურჩულებს) ბედნიერება... (ისევ პაუზა. უეცრად აგრძელებს ხმადაბლა, მორჩილად, გაუნძრევლად.) იასონ, ძნელი წარმოსათქმელია, თითქმის შეუძლებელია. ეს მახრჩობს და მრცხვენია. ახლა, რომ მეთქვა, მინდა ვცადო ახლა შენთან ერთად-მეთქი, დამიჯერებდი?
- არა.
- (პაუზის შემდეგ) სწორიც იქნებოდი (უმატებს, ჩვეულებრივი ხმით) აი. ყველაფერი ვთქვით, არა?
- დიახ. "
მეორე კი მისი მიზანია. მიზანი, რომ იასონმა ვერასოდეს დაივიწყოს. და მზადაა, ამისთვის ყველაფერი გაიღოს. დედამიწის თითოეული ცოცხალი არსება, ბნელეთის ღმერთს მსხვერპლად შესწიროს. ეს სიგიჟეა? შურისძიება? თუ უბრალოდ ისაა, რაც მედეაა სინმადვილეში.
"მაშ, შენ შეგიძლია წარმოიდგინო სამყარო უჩემოდ?"
"- მე საერთოდ არ მინდა შენი სიკვდილი. შენი სიკვდილი ისევ შენ ხარ. მე მინდა დავიწყება და მოსვენება.
- ეგ არასდროს გეღირსება იასონ! "
" ეს მე ვარ. ეს მე ვარ! ეს საშინელი მედეაა! და ახლა სცადე და დამივიწყე! "
" მე ვცრუობდი, ვატყუებდი, ვქურდობდი, მე ბინძური ვარ... ჩემ გამოა, რომ დევნილი ხარ და შენ ირგვლივ ყველაფერი სისხლითაა მოთხვრილი. მე ვარ შენი უბედურება, იასონ, შენი წყლული, შენი ფუფხი. მე ვარ შენი დაკარგული ახალგაზრდობა, შენი გაფანტული კერა, შენი მოხეტიალე ცხოვრება, შენი მარტოობა, შენი სამარცხვინო სენი. მე ვარ შენი ბინძური საქმეები და ბინძური ფიქრები. მე ვარ სიამაყე, ეგოიზმი, გარყვნილება, მანკიერება, დანაშაული. მე ვყარვარ, ვყარვარ, იასონ! "
მედეას მედეად ჩემთვის სწორედ ეს თვისება აქცევს. იცოდეს თავისი საშინელება და უსწორებდეს ამას თვალს და სხვანაირად არ იქცეოდეს. ეს მედეაა. ესაა მისი არჩევანი. მოიპაროს, მოკლას და იყოს მედეა. ერთადერთი და დაუვიწყარი. ეს იცის იასონმაც, უხსნის კიდევაც რომ სწორედ ამიტომ უყვარს. მისი ბნელი მხარე არის ის, რაც მას საოცრებას სძენს.
"მშვიდობით, მედეა. ვერ გეტყვი, ბედნიერი იყავი-მეთქი... იყავი, ვინც ხარ."
ანუიმ განსაკუთრებით კარგად მედეას ორი სახე, თვისება, ნარატივი წარმოაჩინა. პირველი ისაა, რომ მას საკუთარი თავი ებრალება და ყველაზე მეტად აზიზღებს საკუთარ თავს. და ამას ყველანაირად ებრძვის. ესაა ის ხიდი, რომელსაც მიჰყავს იგი საბედისწერო გადაწყვეტილებებამდე. და ამას კიდევ აიტანს, თავს მოიტყუებს, მაგრამ როცა იასონიც შეიცოდებს, ეს უკვე მისთვის განაჩენია. გატყდება იგი, როგორც ბროლის სარკე და წასვლის წინ ქმარს ბოლოჯერ სთხოვს, იქნებ თავიდან ცადონ ყველაფერი. ესაა სრული სიგიჟე მწერლის მხრიდან, როგორ იდეალურად დახატა ეს ტრაგედია. ყველაზე ძლიერი ადამიანის ბუნებაც, რომ მაინც გაიხსნა. ვეღარ გაუძლო ამდენს და უარის მიღების შემდეგ, იმწამითვე გაიყინა. იმაზე მეტად, ვიდრე ოდესმე გაყინულა.
"- მე მებრალები შენ, მედეა, რომელიც მხოლოდ საკუთარ თავს იცნობ, რომელსაც მხოლოდ იმისთვის შეუძლია მოგცეს, რომ მიიღოს, მე მებრალები, რადგან მიმაგრებული ხარ მუდმივად საკუთარ თავს, გარშემორტყმული ხარ შენ მიერ დანახული სამყაროთი...
- შენთვის შეინახე სიბრალული! დაჭრილი მედეაც საშიშია. ჯობს, თავი დაიცვა. "
" - (ჩურჩულებს) ბედნიერება... (ისევ პაუზა. უეცრად აგრძელებს ხმადაბლა, მორჩილად, გაუნძრევლად.) იასონ, ძნელი წარმოსათქმელია, თითქმის შეუძლებელია. ეს მახრჩობს და მრცხვენია. ახლა, რომ მეთქვა, მინდა ვცადო ახლა შენთან ერთად-მეთქი, დამიჯერებდი?
- არა.
- (პაუზის შემდეგ) სწორიც იქნებოდი (უმატებს, ჩვეულებრივი ხმით) აი. ყველაფერი ვთქვით, არა?
- დიახ. "
მეორე კი მისი მიზანია. მიზანი, რომ იასონმა ვერასოდეს დაივიწყოს. და მზადაა, ამისთვის ყველაფერი გაიღოს. დედამიწის თითოეული ცოცხალი არსება, ბნელეთის ღმერთს მსხვერპლად შესწიროს. ეს სიგიჟეა? შურისძიება? თუ უბრალოდ ისაა, რაც მედეაა სინმადვილეში.
"მაშ, შენ შეგიძლია წარმოიდგინო სამყარო უჩემოდ?"
"- მე საერთოდ არ მინდა შენი სიკვდილი. შენი სიკვდილი ისევ შენ ხარ. მე მინდა დავიწყება და მოსვენება.
- ეგ არასდროს გეღირსება იასონ! "
" ეს მე ვარ. ეს მე ვარ! ეს საშინელი მედეაა! და ახლა სცადე და დამივიწყე! "
December 3, 2018
Commentaires :
Dans la pièce de Médée se trouvent plusieurs confrontations.
La confrontation entre deux amants qui ne s'aiment plus, via le dialogue.
La confrontation entre le passé (Médée qui ne vit que par le passé et les souvenirs) et l'avenir (Jason qui se projette vers sa nouvelle vie, sa nouvelle femme).
La confrontation entre la vie et la mort (les jeunes enfants qui apportent le poison, l'énergie de Médée couplée à son désir de donner la mort, etc.)
La confrontation entre le quotidien et l'éternel (les discussions autour de la gloire, de l'amour éternel, des rois, se fait autour d'un "café", de la nécessité d'argent).
La pièce est écrite dans un style très clair, très agréable, et se lit sans peine
Résumé :
Médée et Jason sont mariés depuis 10 ans. Ensemble, ils ont eu 2 fils. Ils forment un couple infernal, qui tue, ment, et vole. Ils sont accompagnés par Mady BErry, la nourrice de Médée. Mais Jason est fatigué de cette vie de crimes. Il veut quitter Médéeet épouser la fille du roi Créon, Creuse. Il croit ainsi pouvoir vivre une vie plus calme.
Un garçon vient trouver Médée et la nourrice pour leur annoncer que Jason va épouser Créuse. Créon vient ensuite annoncer à Médée qu'elle doit s'exiler, sinon il la livrera aux fils de Pélias, roi qu'elle a tué. Créon apprend aussi à Médée qu'elle ne peut pas partir avec ses fils. Médée demande une nuit pour réfléchir, ce qui lui est octroyé. Jason apparaît et avoue à Médée qu'il ne l'aime plus. Il lui dit qu'il a maintenant pitié d'elle. Il s'agit d'une scène de confrontation entre les deux héros, qui évoquent leur confrontation, leur mariage. C'est une scène de rupture déchirante, que Médée refuse d'accepter.
Médée envoie ses enfants porter un cadeau de noces à la fille de Créon, un voile d'or et un diadème empoisonnés. Créuse et Créon meurent en les touchant. La population est en colère et vient taper contre la roulotte dans laquelle vit Médée. Celle-ci met le feu à sa roulotte et égorge ses enfants. Elle se tue ensuite. L'ordre est rétabli dans la ville de Corinthe
Dans la pièce de Médée se trouvent plusieurs confrontations.
La confrontation entre deux amants qui ne s'aiment plus, via le dialogue.
La confrontation entre le passé (Médée qui ne vit que par le passé et les souvenirs) et l'avenir (Jason qui se projette vers sa nouvelle vie, sa nouvelle femme).
La confrontation entre la vie et la mort (les jeunes enfants qui apportent le poison, l'énergie de Médée couplée à son désir de donner la mort, etc.)
La confrontation entre le quotidien et l'éternel (les discussions autour de la gloire, de l'amour éternel, des rois, se fait autour d'un "café", de la nécessité d'argent).
La pièce est écrite dans un style très clair, très agréable, et se lit sans peine
Résumé :
Médée et Jason sont mariés depuis 10 ans. Ensemble, ils ont eu 2 fils. Ils forment un couple infernal, qui tue, ment, et vole. Ils sont accompagnés par Mady BErry, la nourrice de Médée. Mais Jason est fatigué de cette vie de crimes. Il veut quitter Médéeet épouser la fille du roi Créon, Creuse. Il croit ainsi pouvoir vivre une vie plus calme.
Un garçon vient trouver Médée et la nourrice pour leur annoncer que Jason va épouser Créuse. Créon vient ensuite annoncer à Médée qu'elle doit s'exiler, sinon il la livrera aux fils de Pélias, roi qu'elle a tué. Créon apprend aussi à Médée qu'elle ne peut pas partir avec ses fils. Médée demande une nuit pour réfléchir, ce qui lui est octroyé. Jason apparaît et avoue à Médée qu'il ne l'aime plus. Il lui dit qu'il a maintenant pitié d'elle. Il s'agit d'une scène de confrontation entre les deux héros, qui évoquent leur confrontation, leur mariage. C'est une scène de rupture déchirante, que Médée refuse d'accepter.
Médée envoie ses enfants porter un cadeau de noces à la fille de Créon, un voile d'or et un diadème empoisonnés. Créuse et Créon meurent en les touchant. La population est en colère et vient taper contre la roulotte dans laquelle vit Médée. Celle-ci met le feu à sa roulotte et égorge ses enfants. Elle se tue ensuite. L'ordre est rétabli dans la ville de Corinthe
This entire review has been hidden because of spoilers.
May 8, 2023
J'ai beaucoup, beaucoup, beaucoup aimé!
Cette version de Médée est plus douce, moins dans l'action. Il n'y a qu'un décor, que très peu de personnages. Tout est dans les mots, les échanges des personnages entre eux. On peut observer une discussion entre Médée et Jason, leurs vies avec et sans l'autre, comment cette relation a pu les influencer, ce qu'ils auraient changer, ce qu'ils regrettent etc.
C'est un échange très mature sur comment cet amour les a finalement détruit petit à petit, comment ils n'ont pas osé communiquer avec l'autre par fierté ou par vengeance.
Cette pièce n'a pas d'actes, pas de scènes. C'est un bout du temps qui file, qu'on observe, mais qu'on ne peut pas s’approprier.
Cette version de Médée est plus douce, moins dans l'action. Il n'y a qu'un décor, que très peu de personnages. Tout est dans les mots, les échanges des personnages entre eux. On peut observer une discussion entre Médée et Jason, leurs vies avec et sans l'autre, comment cette relation a pu les influencer, ce qu'ils auraient changer, ce qu'ils regrettent etc.
C'est un échange très mature sur comment cet amour les a finalement détruit petit à petit, comment ils n'ont pas osé communiquer avec l'autre par fierté ou par vengeance.
Cette pièce n'a pas d'actes, pas de scènes. C'est un bout du temps qui file, qu'on observe, mais qu'on ne peut pas s’approprier.
December 6, 2020
Cette pièce de Jean Anouilh est la quatrième adaptation du mythe de Médée que je lis en quelques semaines, dans le cadre d'un cours de littérature comparée. C'est aussi l'interprétation du mythe qui m'a le moins plu jusque là : plus épurée, avec moins de personnages, cette pièce insiste sur la relation de couple brisé entre Jason et Médée, et la situation d'exilée de celle-ci. C'est intéressant en soi, mais je n'ai pas été totalement séduit. Peut-être aussi un peu de lassitude en lisant la même histoire plusieurs fois, même s'il y a toujours des interprétations différentes.
March 21, 2020
این چیزی که در آنوی ستایش میکنم، همان چیزیست که «ادوارد مارش» در کتابش (Eurydice/که درباره آنوی است) نوشته است : «تئاتر این روزگار میخواهد در وضع انسان، در تمامی آن غور کند، و نمایشنامهنویس تصویری از خود، از مشکلات، امیدها و مبارزههایش به انسان امروزی عرضه کند.».
آنوی دو جنگ جهانی را دیده است و قطعا این صلحطلبی و به دنبال آرامش بودنش را، متأثر از زندگی بیثبات و پر خطرش میدانم؛ لذا نظریهی «مرگ مؤلف»، از نظر من، تباهترین نظریه است...
آنوی دو جنگ جهانی را دیده است و قطعا این صلحطلبی و به دنبال آرامش بودنش را، متأثر از زندگی بیثبات و پر خطرش میدانم؛ لذا نظریهی «مرگ مؤلف»، از نظر من، تباهترین نظریه است...
November 7, 2016
سرنوشت مده آ، شخصیت مصمم و قدرتمند زن در اساطیر یونان، تقریبن از جانب تمامی تراژدی نویسان باستان، و بسیاری در قرون بعدی، به شکلی بازنویسی شده. ترجمه ی دانمارکی مده آی ژان آنویی را این سال ها روی صحنه دیدم. به گمان من ترجمه ی فارسی به مراتب شیرین تر و گیراتر است، شاید هم به این دلیل که فارسی زبان مادری من است!
Displaying 1 - 30 of 68 reviews