(Este tomo del manga incluye los capítulos del 136 al 140, ambos inclusive, y otro extra)
Este año si ha habido una lectura que me ha hecho mucha compañía y mucho bien ha sido la relectura y lectura de los últimos volúmenes del manga “Blue Exorcist”. Es una historia que llevo años siguiendo, pero este verano me ha dado muy muy fuerte con ella, imagino que porque después de bastantes años en pausa haya vuelto el anime ,adaptando la mayoría de tomos que he leído en estos meses. Lo que hice fue un poco raro, primero leí del tomo 23 al 28, y luego me puse con los tomos del 16 al 22. Y espero hacerme con los tomos que me quedan para hacer relectura del primero a 15.
Por todo eso lo justo es que una de mis lecturas del año sea el último tomo que se ha publicado en español. Me da rabia que la publicación de esta historia sea tan lenta y que pase tanto tiempo entre volumen y volumen. Yo es que necesito mi ración de las aventuras de Rin & compañía, y más como está el patio ahora mismo.
La batalla contra Satán está en su punto álgido. Rin se está enfrentado a su padre para abrir una brecha que permita al escuadrón de Yukio dispararle. Pero el enemigo es demasiado poderoso y ha herido de gravedad a Rin. Pero cuando parece que los esfuerzos de los combatientes de la Orden de la Vera Cruz van dar sus frutos, un demoníaco giro de los acontecimientos cambiará las tornas y pondrá al mundo en una situación incluso más peligrosa en la que ya estaba…
No sé como lo hace Kazue kato, pero en los capítulos anteriores este manga parecía destinado a empezar su recta final. Y de hecho, da la impresión de que nos encontramos ante el gran combate que tiene que poner punto y final a todo shonen que se precie. Es que cuando parece que la historia va a ir por unos derroteros, la autora va y se saca de la manga un giro de los acontecimientos que vuelve a ponerlo a todo patas arriba y que hace que solo quieras que los capítulos se sucedan y ver cómo va a avanzar todo. Visto lo visto, me da la impresión de que este manga no está en sus últimos tomos, ni mucho menos, que tiene aún cuerda para rato.
La batalla contra Satán está siendo una auténtica locura, y más con lo que ha pasado en los últimos capítulos de este tomo. Me gusta como lo está llevando Kato-Sensei, es un combate dinámico, con muchos frentes abiertos, y no se pierde la perspectiva de la mayoría de los personajes. Pero al mismo tiempo, tampoco se pierde lo que es la adrenalina, los movimientos de lucha y la acción pura. Y es que, aunque soy lectora habitual de shonen y me encantan las escenas de batallas, reconozco que cuando una pelea se extiende demasiado me aburre un poco y se me hace muy pesada la lectura. Por esto estoy valorando tanto que la autora vaya al grano y sepa meterle a las batallas sus buenas dosis de giros argumentales. Y es que menudo giro ha metido en este volumen. Si ya sabíamos que Satán era peligroso, ahora ha llevado sus poderes a niveles colosales, cambiando, literalmente la tierra. Y poniéndola en un peligro mayor en el que ya estaban. Nuestros protagonistas tienen las cosas muy difíciles. Solo por eso merece la pena leer un volumen que se siente como transición entre algo muy gordo y algo incluso más fuerte. Y que promete que va a llevar la trama hacia nuevos horizontes más potentes.
Si algo cuida mucho Kazue Kato es el diseño de los fondos y las ambientaciones. Pero aquí logra plasmar algo absolutamente demencial y colosal de una manera brillante y nítida y brutalmente dibujada. Tengo muchas ganas de verlo animado (lo que me da que ocurrirá dentro de unos siete años, que es el tiempo que ha pasado entre que han hecho la segunda temporada del anime y la tercera). Para mí este volumen está consagrado a todas esas escenas donde vemos como algo nuevo y gigantesco surge en la tierra. En serio, merece mucho la pena tenerse a mirar el arte de Kato-sensei en esta ocasión.
Y a nivel argumental, lo que me ha vuelto loca son esos dos últimos capítulos de la visión de Mephisto ¿No os había dicho que cuando parece que la historia está yendo por unos derroteros, va la autora y nos demuestra que aún tiene mucho con lo que jugar y con lo que hacernos sufrir? El futuro que nos ha demostrado en estas páginas nos llena de muchas preguntas e interrogantes de cara a lo que vaya a pasarle a los protagonistas y, ya de paso, al mundo. Porque esa visión que no sabemos qué quiere decir, nos ha dejado con muchas muuuuchassss dudas y conjeturas, pero está claro que algo va a pasar. Y que hay personajes secundarios que estaban muy olvidados y que tiene pinta de que en un futuro van a cobrar mucho protagonismo (a todo esto…creo que el autentico enemigo de la historia va a ser el peluquero de Paku xd). Que es algo que me gusta mucho de la escritura de la autora, que al final el manga está centrado en dos hermanos gemelos, pero el resto de personajes también aportan mucho y tienen arcos evolutivos muy interesantes. Necesito saber más de esto, no creo que vaya a quedar en una mera visión sin más. Presiento que la autora nos va a hacer sufrir mucho aún con este manga. Cuyo volumen número 29 se cierra con todos los frentes abiertos, y dejando al lector en un mar de tensión y ganas de saber cómo va a continuar la historia.
Well that was a twist. I thought for sure this would be the end of the series, but I suppose Kato still has more in her. Those last two chapters in particular threw me for a loop. Now that the Shimane Illuminati arc is getting animated, I'm glad that I'm caught up again!
I'm in two minds with this series, I am enjoying it and some twists have been quite interesting, but I'm wondering how much longer it's going to go on for?
So we get an interesting change to the fight with Satan and at first I thought it was going to end since everything has built up the idea that this would be the final fight but they twist it and I am not sure how I feel about the change as it sets up a new world as Satan basically does a Hail Mary style of strategy as he transforms into something that engulfs the world and transforms it. But then something Mephisto says something that reveals that will not happen it does end in a confusing way and sets the stage for the next arc possibly.
Egzorcyści kontra Szatan. Wątek ten ciągnie się już od kilku rozdziałów, cały czas utrzymując jednak wysoką dynamikę wydarzeń. W Ao No Exorcist tom 29 fanom serii przyjdzie poznać wynik tej potyczki, która zmieni nie tylko oblicze świata, ale również losy samych bohaterów.
Walka zajmuje znaczną część tomiku, dzięki czemu całość czyta się błyskawicznie, nie mając czasu oderwać się od lektury. Jej wynik co prawda jest w pewnym sensie przewidywalny, ale i tak jej epickość mocno przyciąga uwagę. Prawdziwą fabularną perełką mangi jest jednak to, co dzieje się później. Nie chce zdradzać scenariuszowych tajemnic, tak aby nikomu nie zepsuć zabawy. Wystarczy jedynie nadmienić, że autor przygotował dla fanów nowy i mocno zaskakujący obraz świata z kilkoma nowymi rolami dla bohaterów.
Końcówka mangi to gęsta, gruba i zaskakująca fabuła będąca początkiem nowego i naprawdę ciekawie zapowiadającego się wątku. Nie wszystko jest tutaj jasne i w głowie odbiorcy mogą kotłować się przeróżne myśli. Jest to jednak przemyślany zabieg autora, który umiejętnie zaskakuje fanów i sprawia, że czym prędzej każdy chce sięgnąć po kolejną odsłonę cyklu....
El tomo comienza con un ataque combinado hacia Satán para poder desactivar su barrera y una vez que logran hacerlo, Rin lo ataca y Yukio le dispara. En ese momento Mephisto usa su magia para conectar Assiah con el árbol sagrado de Shemihaza y usarlo para poder sellar a Satán. En un principio parece que funciona, pero no, Satán logra salir de eso y Rin habla con él, dandole la oportunidad de redimirse, pero claramente no iba a funcionar esa idea y crea una explosión. Esta parte igual me tenía intrigada así que estaba entusiasmada leyendo.
Luego hay un salto en el tiempo de dos años y yo quedé con la boca abierta porque así como así pasó tanto tiempo y no se explicó qué pasó con Satán ni nada. Finalmente se revela que era una visión de Mephisto, así que seguimos dónde estabamos. Me hubiera dejado más sorprendida de lo que ya estaba con ese cambio si es que no hubiera sido una visión, pero vamos a continuar linealmente, así que estoy bien con eso.
Termina con Yukio herido en el suelo y no sabemos que grado de destrucción dejó la explosión todavía, así que habrá que seguir con el siguiente para saberlo.
I really liked how this wasn't the final fight and that earth is now forever changed. Satan has power akin to a God, so it makes sense he's not yet defeated. He also has technically obtained his objective of desiring Assiah.
I didn't like that weird flashforward for two chapters but I assume this it was an introduction to the next arc.
I love how the author has changed Shiemi's character-she's a lot more interesting now!
This entire review has been hidden because of spoilers.
I stopped reading two years ago and it only advanced like 10 chapters, but I’m not complaining because it’s still as entertaining and beautiful as it always has been :) I love staring at every landscape when I get the chance since there always seems to be a lot of love and time put into it!!
I have really enjoyed this series. But I am hoping the next two finish it up. This is because I am terribly impatient and feel like I’ve been reading it for 200 years.
Okay, I-- I'm starting to get a /little/ concerned for what direction the plot is starting to go, BUT I'm still invested. There's just some added confusion now.