ป่าน้ำผึ้ง

by อนุสรณ์ ติปยานนท์

คำโปรยปกหน้า "ป่าน้ำผึ้ง"

"สำหรับน้ำผุึ้งแล้ว ดอกไม้คือน้ำพุแห่งชีวิต
และสำหรับดอกไม้ ผึ้งคือผู้นำสาส์นแห่งความรัก"


คำโปรยหลังปก

"ความรักนั้นมีรสหวานในเบื้องต้น ขมขื่นในเบื้องกลาง และมีรสจีดสนิทในบั้นปลาย"
อนุสรณ์ ติปยานนท์

"นิยายเรื่องนี้ ถ้าอ่านเฉพาะอักษร อ่านจบ อาฟเตอร์เทสจะได้รสลึกลับ... แต่ถ้าอ่านแบบมีเพลงจากยูทูปประกอบ อ่านถึงเพลง เปิดเพลงฟัง... อาฟเตอร์เทสจะเปลี่ยนไป คราวนี้ความรักจะมา ความโรแมนติกจะมา ความหวานของรสเสียงประกอบจะมาแทนรสตัวอักษร"
ขจรศักดิ์ รังสฤษติกุล

Genres: Fiction

204 pages, Paperback

Published October 1, 2022

About the author

อนุสรณ์ ติปยานนท์ เป็นนักเขียน นักแปลผู้น่าจับตามองในยุคปัจจุบัน โดยเขามีผลงานรวมเรื่องสั้นเข้ารอบสุดท้ายรางวัลซีไรท์ถึง 2 สมัย ได้แก่ รวมเรื่องสั้น เคหวัตถุ (พ.ศ. 2551) และนิมิตต์วิกาล (พ.ศ. 2554)

อนุสรณ์เข้าเรียนที่คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร (พ.ศ. 2526) ไปพร้อมๆกับ เข้าเรียนที่ คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และตัดสินใจไม่ศึกษาต่อที่ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร แต่ยังคงตัดสินใจเรียนต่อเฉพาะที่ คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ จนจบการศึกษาระดับปริญญาตรี

เมืองเย็นเป็นผลงานเขียนเล่มแรกของเขา ผลงานที่สร้างชื่อให้กับอนุสรณ์ส่วนใหญ่เป็นงานเขียนทั้งสิ้น อาทิ เมืองเย็น (บทกวี พ.ศ. 2534), ลอนดอนกับความลับในรอยจูบ (นวนิยาย พ.ศ. 2547),H2O-ปรากฏการณ์แตกตัวของน้ำบนแผ่นกระดาษ (รวมเรื่องสั้น พ.ศ. 2548),Soul Stimulate-ใจออกเริงร่ายไม่หยุดหย่อน (ความเรียงและเรื่องสั้น พ.ศ. 2548), 8 1/2 ริกเตอร์ การตามหาหัวใจที่สาบสูญ (นวนิยาย พ.ศ. 2549),เคหวัตถุ (Household Objects) และล่าสุดกับนิมิตต์วิกาล (รวมเรื่องสั้น พ.ศ. 2554).

เขาได้ให้สัมภาษณ์กับสื่อหลายฉบับว่า เริ่มต้นจับปากกาด้วยการเป็นนักแปล แต่แล้ววันหนึ่ง เมื่อเพื่อนสนิทของเขาจากไปในเหตุการณ์ 11 กันยายน อนุสรณ์ก็เลยมีความคิดอยากเขียนหนังสือเล่มเล็กๆ สักเล่มหนึ่งเพื่อรำลึกถึงเพื่อน แต่พอเขียนขึ้นมันกลับเพิ่มจำนวนยาวขึ้น

Reviews

[Natt Cham · Rating 3 out of 5]

น้ำผึ้งแต่ละรังที่ได้จากดอกไม้นานามีรสชาติแตกต่างออกไป
หนังสือบางเล่มอ่านแต่ละครั้ง ก็ได้รสชาติที่แตกต่างกัน

คงจะต้องอ่านพร้อมหาเพลงในเรื่องฟังประกอบตามอีกสักหน

[Pawarut Jongsirirag · Rating 3 out of 5]

3.5/5

ชอบที่ อ.ต้น นำความรักมาเปรียบเทียบกับความลึกลับอันเย้ายวนของป่า ในช่วงที่แสงส่องถึงมันช่างงดงาม แต่คราใดที่แสงเลือนหาย ความลึกลับพิศวงกลับเข้ามาแทนที่ ซึ่งมันไปด้วยกันได้ลงล็อคกับความรักที่เกิดขึ้นในเรื่องนี้

ชอบที่สอง คือ หนังสือเล่มนี้เป็นการคารวะอย่างนอบน้อมต่อนิยายหรือเรื่องเล่าหลายอย่าง โดยนำมาหยิบฉวยใช้อย่างละนิดอย่างน้อยจนกลายเป็นงานออริจินัลของตัวมันเองขึ้นมา ไม่ว่าจะเป็นการหยิบสำนวนโบราณจากนิยายในยุคสมัยก่อนมาเป็นภาษาหลักของเรื่องโครงเรื่องความรักที่ไม่สมหวังจนต้องออกไปเผชิญต่อชีวิตเพื่อลบเลือนบาดแผล ความหัศจรรย์และลึกลับของบรรยากาศที่เกิดขึ้นอันเป็นฉากหลัง และความ bromance เบาๆที่ทำให้นึกถึงนิยายเกี่ยวกับพรานป่าล่าสัตว์ที่ในช่วงเวลาหนึ่งเป็นนิยายอันโด่งดังของไทย

ในแง่หนึ่งงานชิ้นนี้ จึงเป็นการคารวะงานบรมครูมากมายหลายชิ้น ผ่านการนำมาผสมผสานด้วยลีลาสำนวนของ อ.ต้นเอง ที่แม้จะแปลกแตกต่างไปจากงานชิ้นอื่นอยู่บ้าง แต่ยังคงกลิ่นอายแบบอนุสรณ์ ติปยานนท์

กลิ่นอายของความรักที่หวานปานน้ำผึ้ง ที่แอบฝากฝาดขมไว้ที่ปลายลิ้น

[Attasit Sittidumrong · Rating 4 out of 5]

งานร่วมสมัยที่ปลอมสำนวนเก่าได้เนียนตามาก เล่าเรื่องความลึกลับของป่าน้ำผึ้งที่แม้อาจแฝงกลิ่นไอมหัศจรรย์ประกอบกับบรรยากาศของความพิศวง แต่แกนเรื่องจริงๆคือทุกข์จากความรัก ความไม่สมหวังในรัก และพลังของมิตรภาพระหว่างสหายบุรุษในฐานะ antidote ของพิษรัก

ถือเป็นอีกหนึ่งเล่มที่อ่านได้อย่างเพลิดเพลิน

[Pattarawadee Srestabunjong · Rating 3 out of 5]

อ่านเพลิน ๆ ดีค่ะ เป็นการเล่าเรื่องพล็อตหลักผ่านเรื่องเล่าข้างกองไฟ ประมาณนิทานซ้อนนิทาน แต่เตือนว่าถ้าใครจะอ่านก่อนนอน มีไม่หลับได้ค่ะ มีพล็อตลึกลับเหนือธรรมชาติ จะว่าผีก็ได้ อ่านก่อนนอนอาจจะกลัวแทน เราไม่ได้คาดคิดว่าจะมีผี อ่านก่อนนอนแล้วตาสว่างถึงเช้า

ข้อดี: ภาษาสวยดีค่ะ อ่านเพลินเรื่อย ๆ เข้าใจง่าย อ่านแล้ว enjoy อาหารการกิน หรือถ้าอ่านก่อนไปเที่ยวป่า เที่ยวสวน ก็ช่วยให้หลังจากนี้รู้สึกชมธรรมชาติได้เพลินมากขึ้น

ข้อเสีย: มุมมองเรื่องเล่าผ่านมุมมองชายแท้มาก ความรักก็เป็นความรักแบบ male-centric ตัวละครหญิงค่อนข้างแบนราบ ถูกสร้างมาให้เป็น magical creature สร้างความลึกลับให้กับเรื่อง แต่อ่านจนจบยังไม่เข้าใจจุดมุ่งหมาย หรือนิสัยจริง ๆ ของตัวละครหญิงเลยค่ะ ว่าเขาต้องการอะไร นอกจากเป็นแค่นางไม้คอยล่อลวงผู้ชายไปอยู่ด้วย

อีกประเด็น คือ เรื่องค่อนข้างมองชนบทผ่านสายตาคนกรุงอย่างมาก มีความชายชาวกรุง romanticize ชนบท ที่มองสาวเหนือ exotic เหมือนนิยายโบราณกาลยุคหลังอาณานิคม ประเภทสาวเครือฟ้า
อีกเรื่องที่เจอแล้วเสียอารมณ์พอสมควร คือ ตอนอ่านไปเจอ “แกงดอกแคใส่ไก่” เคลือบแคลงมากว่าเรื่องหมายถึงดอกแคจริง ๆ หรือเป็นข้อผิดพลาดที่คนกรุงชอบเข้าใจว่า “แกงแคไก่” มันมีดอกแค ตอนอ่านไปเจอตอนนั้นเสียอารมณ์พอสมควรค่ะ ในฐานะคนชอบกินแกงแคไก่

สรุปอีกครั้ง ถึงมีเรื่องไม่ถูกใจเยอะ แต่ถ้าใครอยากหานิยายสั้น ๆ เพิ่ม aesthetic ให้กับชีวิตแบบไม่คิดอะไรมาก เช่น อ่านก่อนไปเที่ยวธรรมชาติ ก็ยังแนะนำค่ะ (เตือนอีกรอบ ถ้าใครเซนซิทีฟกับพล็อตผี นางไม้ต่าง ๆ ก็อย่าอ่านกลางคืนนะคะ)

[Chartree Jew · Rating 5 out of 5]

กระเดียด เยี่ยมหน้า ยุ่งขิง มลังเมือง เคียนพุง และคำเก่าอื่นๆ รวมถึงมีเพลงเก่าคั่นระหว่างบทเสริมเนื้อเรื่อง ทำให้ผู้อ่านรับรู้เวลาที่ผู้เขียนได้ใส่เข้าไปได้อย่างดี เนื้อเรื่องมีความแฟนซีนิดนึงเกี่ยวกับเวลาที่หายไป อ่านแล้วได้ความรู้เรื่องผึ้ง น้ำผึ้ง และป่า จนอยากหาน้ำผึ้งรสขมมาทาน โดยเฉพาะน้ำผึ้งเดือนห้า

[Jija]

เพลิดเพลินกับการเดินเข้า ‘ป่าน้ำผึ้ง’ ภาษาโบราณทำถึง ไม่ขัด อ่านลื่น รักลับในป่าลึก อดีตฝังใจไม่อาจย้อนคืน เล่าผ่านบทสนทนายามราตรีของสองหนุ่มต่างวัยใจร้าว โหยหาไม่โหยหวน หวานไม่บาดคอ ขมพอเป็นโอสถ 🍯