De memoires van Jean Blaute (die gelukkig wel nog leeft!) zijn een heerlijk, vlot leesbaar boek voor al wie van muziek houdt. Vooral als producer van talloze Vlaamse (en Nederlandse) artiesten wist hij binnen verschillende genres naam te maken met prachtige platen en de verhalen over hoe die tot stand kwamen, hoe zijn carrière zich ontwikkelde, hoe hij hoge toppen en diepe dalen meemaakte en de talloze ontmoetingen met muzikale helden, maken het tot een vermakelijke aanrijging van anekdotes en maken je nieuwsgierig naar de genoemde platen.
In het laatste hoofdstuk geeft Jean Blaute aan dat hij zijn gevoelens moeilijk laat kennen, ondanks de vlotte manier waarop hij in sociale situaties met heel wat mensen overweg kan en veel mensen voor zich weet te charmeren. En dat bevestigde wel het gevoel dat ik vanaf het begin bij dit boek had: het is een opsomming van "feiten" (niet enkel echt naakte feiten maar ook het proces) maar echt weten wie Blaute is, is moeilijker. Hij vertelt verhalen, niet zijn zieleroerselen. Daar is op zich niets mis mee en het is een perfect verdedigbare keuze maar wel één die sommige lezers wat op hun honger zal laten.