Kuriozum. Z pamiętniczka królowych dram

by Patryk Chilewicz, Adam Mączewski

Obrazoburcza kronika wydarzeń towarzyskich i celebryckiego życia ostatniego dziesięciolecia!!!

Żartujemy. Albo i nie. W tym roku obchodzimy dziesięciolecie Vogule Poland, więc postanowiliśmy opowiedzieć dziesięć lat naszego życia - żeby zamknąć to w jakąś klamrę i zacząć kolejną dekadę.

Mówiliśmy chyba o wszystkim: od początków Vogule i o tym jak się poznaliśmy, przez dyskusje z Fabijańskim, Dudą, Dodą i Wardęgą, przez imprezy Vogule i koncert Bajmu, aż do dziś i naszej najbliższej przyszłości.

Genres: LGBT, Nonfiction, Audiobook

348 pages

First published September 15, 2022

Reviews

[Aleksandra]

Format książki zadziwiająco bardzo mi odpowiadał. Czytając książkę słyszy się chłopaków w głowie, momentami miałam wrażenie że oglądam ich filmik. Sposób w jaki jest ona napisana jest niezaprzeczalnie ich. Są i literówki i niepotrzebne powtórzenia- czasem dziwny szyk zdań; gdyby książka ta wydawana była przez większe wydawnictwo zapewne przeszkadzało by mi to bardziej ale myślę, że jestem w stanie przymknąć na to oko ze względu na “self-publishing”. Wywiad prowadzony jest płynnie, nie ma niezręcznych momentów i z pewnością książka napisana/ zredagowana jest lepiej niż niejedne wspomnienia gwiazd. Zdecydowanie brakuje mi archiwalnych zdjęć (np. we fragmencie, gdzie opowiadają, jakie piękne były niektóre plakaty ich imprez- CMON DAJCIE NAM TE PLAKATY, dajcie nam Patryka i Adama z 2010 roku) ale książka wydana jest całkiem ładnie, druk jest czytelny itd.
Treść nie jest jakoś wielce odkrywcza- jeżeli śledziło się “Vogule” jakiś czas to już większość dram się znało- mniej czy bardziej wnikliwie. Są smaczki, szczegóły niektórych dram, ale nie jest to- tak jak chłopaki czasem opisują- pozycja która mnie zaskoczy czy po której opadnie mi szczęka. Największym zaskoczeniem były dla mnie ostatnie rozdziały- o jednej z ich największych dram. Przez moment było czuć zmianę, może nawet pokorę czy żal. Jak dla mnie był to rozdział pełen emocji- nieprzyjemnych i niekomfortowych ale prawdziwych.
Niemniej jednak czytało się ją przyjemnie.
Na koniec- totalnie rozumiem cenę i co się na nią składa (zaczynając od korekty, projektu strony graficznej a na cenie papieru i dystrybucji kończąc, w końcu to- tak jak już wspomniałam- self-publishing a nie wielkie wydawnictwo trzęsące rynkiem) ale mimo wszystko nie wiem czy kupiłabym ją drugi raz. Zróbcie jak moje znajome i liczcie że ktoś z bliskich ją kupi i pożyczy.

[Julia]

Zupełnie nieobiektywnie, ale podobała mi się ta książka, mimo błędów. Lubię bardzo chłopaków z Vogule Poland, od zawsze im kibicowałam i o wielu rzeczach dopiero teraz się dowiedziałam, czytając ta książkę, szczególnie o ostatnich zawirowaniach. Książka zabawna, ładnie wydana, fajnie jest ich trochę powspierac. Wywiad rzeka, wyznani, różnie można to nazwać, ale fajnie ze wiele spraw udało mi się zrozumieć i zobaczyć z ich perspektywy.

[Michał Józef Gąsior]

Można by pomyśleć, że "Kuriozum" to wywiad rzeka gdyby nie to, że już po chwili daje się odczuć, iż jest to raczej transkrypt jakiegoś podkastu lub luźnej rozmowy. Książka roi się od błędów - stylistycznych, interpunkcyjnych, błędnego składu. Dowód? Wczoraj, kończąc już ten tytuł postanowiłem zanotować błędy napotkane na jednej kartce:

"Jak ludzie czasami czasami niewłaściwe odczytują różne rzeczy z naszych wideo..."
"Chciała po prostu zdobyć zrobić kontent, nabić wyświetlenia."
"Ale byliśmy tym zbyt zajęci przeprowadzką"
"I dla mnie coś takiego jest po prostu najgorsza dla artysty."

Niby na końcu są podpisanie ludzie odpowiedzialni za skład i korektę, ale na ich miejscu pozostałbym anonimowym patrząc na jakość wykonanej pracy. Podejrzewam, że powodem tego stanu rzeczy był fakt, iż książkę wydano własnym sumptem, a więc żadne wydawnictwo nie wzięło odpowiedzialności za poziom tej pozycji. Mimo, że "Kuriozum" jest wydane nad wyraz ładnie i kolorowo, to sam tekst tryska niechlujnością. W książce pytania oznaczone są m.in. wytłuszczoną czcionką. Da się jednak znaleźć miejsce, w którym przypadkiem pogrubiono również odpowiedź. Kolejna moja krytyka wynika z samego wstępu. Patryk określił "Kuriozum" jako jego katharsis, Adam stwierdził, iż jego tworzenie miało dla niego wymiar terapeutyczny. No i mam wrażenie, że na około 340 stronach taką naprawdę dużą otwartość znaleźć można na ostatnich 40, które nawiązują do konfliktu z Sylwestrem Wardęgą. Tutaj rzeczywiście ma się wrażenie, iż chłopaki odsłonili się i przestali śmieszkować.

Jeśli mowa o pozostałych przytoczonych historiach, to osoby które choć trochę śledzą poczynania Vogule Poland nie powinni być szczególnie zaskoczeni informacjami znajdującymi się w książce. Czyta się ją lekko i przyjemnie. Czasem jest nawet zabawnie. Dostajemy całkiem interesujący wgląd w polską popkulturę, ale nie tak wnikliwy jak w przypadku chociażby Podcastexu. Raczej poziom znany z portali plotkarskich. "Kuriozum" wymaga jednak solidnych poprawek, po których nie będzie się miało wrażenia pracy wykonanej po łebkach. A błędy rażą o tyle mocniej, że mimo wszystko znaleziono czas i chęci by zamienić każde "w ogóle" w "vogule".

[Julia]

Uwielbiam, kocham te wariatki, serio. Design - odjazd. Fajnie było poczytać o tym, co było z Vogule, które teraz co tydzień oglądam, zanim jeszcze ich śledziłam.
Jedna gwizdka mniej, za jednak sporo błędów, które rzucały się w oczy. Czasami też miałam wrażenie, że spisane historie były omawiane trochę po łebkach, no ale w końcu to chłopaków książka i opowiedzieli o tym, co chcieli i ile chcieli. Czekam na jakiś part 2???

[Ignacy]

Byłem na ploteczkach, a książka jest wydana tak pięknie, że traktuję ją jak fidget toy.

[Nikola Maniaczka Książek]

Oglądam chłopaków parę ładnych lat, nawet nie pamiętam od czego to się zaczęło. W każdym razie, bardzo chciałam przeczytać tę książkę, a teraz... żałuję.
Chłopaki wydają się nieco egocentrykami w niektórych swoich wypowiedziach. Właściwie chyba w żadnym momencie nie ma jakiejkolwiek skruchy tylko to, co sami zarzucają gwiazdom, czyli "to nie ja, to on!". Oprócz tego, większość tych rzeczy jest okropnie nudna, a autorka wywiadu jest mało interesującym prowadzącym.
Przyznam, że ciężko mi będzie patrzeć na Vogule Poland tak jak przed przeczytaniem tej książki, czyli pozytywnie.

[Karolina Sosnowska]

https://tanayahczyta.wordpress.com/20...

[Maciej]

∞.9/5⭐️

[Mila]

Styl, smak, szyk

[Krzyś]

Dla wszystkich starych wariatek - serdecznie polecam! 🫶🏻😘

[Dominika]

Cztery mniej

[Stefanixon]

Książka jest bardzo ciekawa i pięknie wydana.

[Dorota Śliwińska]

2 , choć w odróżnieniu od innych książek podobnie ocenionych - będę ją polecać :) pięknie wydana nie tylko w odniesieniu do okładki , ale także wewnątrz! Bardzo szybko się czytało ( forma wywiadu). Na minus przede wszystkim masa błędów :( momentami miałam wrażenie , że błąd pojawia się na co drugiej stronie. Niestety raziło to podwójnie, skoro w kontraście do błędów można zauważyć niezwykłą dokładność redakcyjną gdzie każdorazowo i w dowolnym kontekście wyrażenie „w ogóle” zapisano jako „vogule”. Ten zabieg wypadłby lepiej, gdyby nie przytłaczająca ilość błędów ortograficznych.
Nie jestem też fanką prób zapisywania popularnych angielskich zwrotów po polsku.
Wierzę, że odbiorcy i znawcy Vogule Poland spokojnie radzą sobie i używają typowych angielskich zwrotów w oryginalnej formie. Nigdzie w internecie nie spotkałam się wcześniej z podobnym zapisem np. selfker lub jutubowy.
Jest to natomiast pozycja ważna dla pewnego pokolenia, pewnego środowiska i ważna jako zapis pewnych czasów. Zarówno książka jak i zjawisko Vogule Poland zapiszą się w historii popkultury i na pewno też w życiach wielu z nas.
Dla czytelnika, który dorastał i obserwował świat a zwłaszcza wydarzenia w Polsce przez podobne okulary to będzie momentami gorzka podróż, ale podróż, która pozwoli uświadomić sobie, że są osoby, które widzą świat podobnie. Cieszę się, że taka książka powstała.

[vi]

Od razu zaznaczam, że wybrałam formę audiobookową "Kuriozum".

Zazwyczaj nie wybieram tej formy czytania, natomiast byłam pozytywnie zaskoczona, bo audiobook był prowadzony w bardzo bliskiej formie do tego, co chłopaki z Vogule robią na swoim kanale w postaci czwartkowych pogadanek/odcinków podcastu. Mnie ta forma bardzo odpowiadała — trochę rozmowy, trochę wywiadu, było bardzo luźno i czułam się jakbym była wśród znajomych. Jedyne co mi czasami przeszkadzało to fakt, że niektóre rozdziały były tak dziwnie ucięte, jakby coś jeszcze miało być dopowiedziane zaraz, ale nie było, bo kończył się rozdział.
Chłopaków z Vogule Poland oglądam już jakiś czas, dlatego większość dram kojarzyłam doskonale, natomiast bynajmniej się nie nudziłam, bo zarówno Patryk, jak i Adam dopowiadali szczegóły, których wcześniej nie zdradzali nigdzie. Byłam naprawdę zszokowana niektórymi interakcjami „gwiazd”, na które nigdy szczególnie nie zwracałam uwagi natomiast teraz z pewnością będę od nich stronić (np. Pani z rodziału 8… i mean napisałbym dno, ale to raczej pasowałoby do większości wspominanych osób). Najbardziej interesujące były dla mnie kulisy dramy z pewnym youtuberem, które były naprawdę, ale to naprawdę smutne i myślę, że ten fragment powinni usłyszeć wszyscy, którzy mieszali chłopaków z błotem. Ja jestem z siebie dumna, że nigdy nie myślałam, żeby ani z chłopaków robić jakichś nieomylnych bogów, ani też mieszać ich z błotem przy najbliższej okazji. Cała ta sytuacja tylko pokazała, że ludzie nie rozumieją, że każdy w życiu przynajmniej raz był hipokrytą albo był złośliwy czy zmieniał zdanie na jakieś tematy…. i to normalne. Tylko że większość ludzi nie ma tego nigdzie zapisanego, jak w przypadku influencerów, czy osób medialnych. Również opowieści z życia chłopaków o ich początkach, imprezach itd., były interesujące, zwłaszcza dla osoby, która nie była z nimi od samego początku. Przyznam, że najtrudniejsze momenty dla mnie to były te, gdy opowiadali o realiach bycia osobą z mniejszości LGBTQ+ w Polsce, ponieważ są to również i moje obecne realia. Łatwo nie jest, natomiast cieszę się, że chłopaki mogli się od tego wyrwać i zacząć żyć normalnie w kraju, w którym mogą być sobą.
Powiedziałabym, że jest to pozycja raczej dla „fanów” VP niż dla jakichś randomowo zainteresowanych czy sporadycznie ich śledzących. Dla mnie było to ciekawy i długi odcinek podcastu na luzie, co bardzo mi odpowiadało, natomiast osoby, które są zwolennikami raczej typowego audiobooka, mogą nie być do końca usatysfakcjonowane.

[Jarofblueberries]

Książka to wywiad z Patrykiem i Madamem z Vogule Poland. Treść bardzo ciekawa, myślę, że jeśli ktoś obserwuję chłopaków od dawna to wiele rzeczy już wie jeśli chodzi o dramy i gwiazdy. To co dla mnie było najciekawsze to fragmenty o samych twórcach ich emocjach i przemyśleniach. Wydanie książki jest piękne, kolorki, grafiki Niny Gregier, cudo! Powodem obniżenia przez mnie oceny, jest niestaranna korekta i dopasowanie tego co mówili na tekst. Są literówki, błędy w odmianie, czasem zabrakło pogrubienia dla fragmentu prowadzącej wywiad. Nie mam na myśli tutaj slangu i słów specjalnie pisanych w odmienny sposób. Po prostu forma mówiona dosłownie przeniesiona na strony książki czasami była trudna do płynnego Czytania. Myślę, że skoro wywiad-rzeka został opublikowany również jako audiobook to forma pisana tym bardziej powinna być dostosowana pod czytelnika.

[Emilka]

4/5 tylko dlatego, że nie oceniam wywiadów ani biografii na 5… ale generalnie książka mega przyjemna, fajnie jest dowiedzieć się czegoś więcej i zobaczyć jak niektóre dramy wyglądały od strony chłopaków. Inni już to pisali, ale się powtórzę, podczas czytania totalnie słyszałam w głowie głosy Patryka i Madama, wiec czytanie było jak kilkugodzinna prasówka z ich życia- mega! A detale typu zamiana każdego „w ogóle” na „vogule” to taka absolutna wisienka na torcie.
PS. Czekam na kolejne vogule imprezy, nie muszą być w Polsce, bo podczas lektury mega poczułam ten vibe i marzy mi się potańczyć do every night

[Ksenia]

Wydaje mi się, że książka spodoba się tylko Vogulemaniakom, którzy, albo nie znają całej historii chłopaków, albo w celu poukładania wszystkiego na osi czasu chcą odświeżyć sobie wydarzenia z życia Vogule Poland.
Sporo błędów, literówek. Styl bardzo luźny, na co wskazuje fakt, że jest to spisany wywiad z chłopakami. Ale dla mnie to akurat plusik, dzięki temu odbiór moim zdaniem jest bardzo naturalny, w stylu Madame i Patryka.
Choć bywają poruszane tematy, które na pewno były trudne emocjonalnie dla chłopaków, to samą książkę czyta się bardzo lekko, wyciągając wiele ciekawych aspektów z ich życia.

[Ada Tymińska]

Wiadomo, publikacja typu dla osób wspierających twórczość Vogule Poland - a do takich się zalicz. Ale poza tym kawałek historii polskiego (i nie tylko) internetu. Dla mnie bardzo ciekawe, a zarazem frustrujące i wkurzające okazaly się fragmenty o hejcie. Dobrze, że piszą o tym wprost, opisując zjawiska, które nie są jeszcze dogłębnie opisane, a które znamy z siedzenia na social mediach.

Niestety, trochę brakowało momentami porządnej redakcji i korekty. Jedno to odwzorowywanie języka mówionego, a drugie to błędziory. Może to coś do poprawienia przy ewentualnych dodrukach.

[Zenix]

Ogólnie książka ciekawa zwłaszcza dla osób które oglądają chłopaków i wiedzą co nieco o tym co się u nich działo, natomiast muszę przyznać że całokształt czytało mi się bardzo ciężko i szło to topornie, głównie przez totalny brak jakiejkolwiek korekty! Mnóstwo powtórzeń, literówki, spolszczenia które nie wyglądały za dobrze, właściwie na każdej stronie co najmniej 1 rzecz była do poprawy, słabo bardzo pod tym kątem. Jeśli komuś nie przeszkadzają takie "niuanse" to myślę że lektura nie najgorsza

[Kasia]

Wolę czytać niż słuchać, więc uważam Kuriozum za mój ulubiony podcast Vogule Poland. Nie tylko pełen głupotek i dram, ale przede wszystkim przeżyć i uczuć. Nie sądziłam, że po zakończeniu czytania będę mielić w sobie trudne emocje przez jakieś dwa dni. Bo jak to w życiu, szczególnie osób nieheteronormatywnych w Polsce, nie ma lekko. Poza tym jest to najpiękniej wydana książka, jaką widziałam, dzieło sztuki. Jestem w niej zakochana.

[Pela]

Mimo, że czyta się bardzo lekko i całkiem przyjemnie to wiele rzeczy przeszkadzało mi w tej książce. Przede wszystkim kiepska redakcja. Już nie pamiętam kiedy ostatnio czytałam cokolwiek z tak dużą ilością błędów. Szkoda, że do tej warstwy nie przyłożono się tak jak do wizualnej. A w samym wywiadzie zabrakło mi trudnych pytań. Nie wiem czy to takie założenie, że to laurka więc nie kopiemy głębiej ale w wielu miejscach aż nasuwało się pytanie "czy nie było w tym Waszej winy?".

[Ada Kwiatkowska]

Bardzo miło się z chłopakami spędziło czas, ale następnym razem chętnie sama bym zrobiła beta reading. Czytałam w wersji papierowej i jakość korekty transkrypcji był miejscami tragiczna, błędów mnóstwo i szczególnie szkoda, bo taka pięknie wydana ta książka. Także, Vogule Poland, zapraszam do współpracy, chętnie przeczytam i poprawie wszystkie teksty w waszej przyszłości 💫

[Martyna]

W kwestii Vogule Poland to jestem ze wszystkim na bieżąco, więc nie było to dla mnie zaskoczeniem. Historie, dramy i kłótnie znam i kojarzę. Mimo to zawsze miło jest poczytać słowa takich niesamowitych postaci i słyszeć ich głosy w swojej głowie. Osobiście raziły mnie literówki czy błędy interpunkcyjne, ale tutaj pretensje mogę mieć tylko do korekty, nie do Królowych Dram.

[Marta]

Chciałoby się powiedzieć że to takie guilty pleasure, ale jednak zakończenie jest dość gorzkie. Podziwiam chłopaków za ich humor i podejście do życia, a że zaczęłam ich oglądać niedawno, fajnie było dowiedzieć się czegoś więcej.

[Na Islandii]

Jeny, jakie to było super! Słuchałam audiobooka, bardzo podobał mi się format. Wiele się dowiedziałam o historii Vogule Poland, jednych z niewielu YouTubeów, których obdarzam takim szacunkiem. Nie wiedziałam, że było im tak ciężko. Bardzo się cieszę, że są nadal z nami! Dzięki chłopaki ❤️

[LA (Willow)]

Zdecydowanie wolę chłopców oglądać na YouTube. Na koniec było mi ich szkoda, bo spadł na nich ogromny hejt i to zaczęło się głupotką. Uwielbiam chodzić ja ich imprezy i mam nadzieję, że są teraz szczęśliwi i spełnieni

[delilah]

bardzo przyjemna i wciągająca pozycja szczególnie dla oddanych vogulemaniaczek

niestety, ciężko nie doczepić się do zatrważającej ilości błędów - niepoprawna składnia zdań, literówki, błędy ortograficzne......

[Pslezak9]

chyba jedna z najładniejszych książek, jakie miałem w ręku. i do tego interesująca, a to już coś. ale czytanie utrudnia pełno błędów, czy to językowych, czy literówek i nie rozumiem o co cho, skoro tekst poddano korekcie??

[Poza słowami]

Bardzo lubię was chłopaki, wiec dobrze mi sie czytalo;) Rzeczywiście, w trakcie czytania słyszałam w głowie wasze glosy;) Dużo literówek, błędów związanych z konstrukcją zdania, ale noł maters:) Z chęcią przeczytałabym ciąg dalszy, już po ślubie;)

[Kariott]

Bardzo przyjemnie się czytało, ale ilość błędów boli w oczy. Trochę brakowało mi rozwinięcia poszczególnych rozdziałów i niektóre wydawały się upchane na siłę.
Przepiękne graficzne wykonanie, to muszę oddać!