What do you think?
Rate this book
แม่ ฉัน และอัลไซเมอร์
โรคอัลไซเมอร์อาจไม่ใช่เรื่องไกลตัวอย่างที่คุณคิด หนังสือเล่มนี้เล่าเรื่องราวการดูแลแม่ที่ป่วยด้วยโรคอัลไซเมอร์ขั้นรุนแรงมากกว่า 7 ปี ผ่านการถ่ายทอดประสบการณ์จริงของ "ชลจร จันทรนาวี" (นามปากกาของนักแสดงท่านหนึ่ง) ตั้งแต่การสังเกตเห็นพฤติกรรมในขั้นต้น การพาแม่ไปพบแพทย์ การใช้ชีวิตร่วมกัน รวมถึงการดูรักษาจิตใจของตนเองด้วย ผู้เขียนใช้กลวิธีการเล่าเรื่องจริง ผสานกับความเป็นบทละครและบทรายการโทรทัศน์ ทำให้เรื่องน่าสนใจ น่าติดตาม พาให้ผู้อ่านมีทั้งรอยยิ้มและรอยน้ำตา
176 pages, Paperback
Published August 1, 2022
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 19 of 19 reviews
September 7, 2024
สนุกอะ อ่านง่ายมากๆค่ะ เป็นเหมือนการบันทึกของคนเขียนเกี่ยวกับเเม่ที่เป็นอัลไซเมอร์ เล่าถึงชีวิตธรรมดาๆง่ายๆอะ เเต่ด้วยความที่เล่าในมุมมองของฉากละครต่างๆใดๆเลยอ่านง่ายเเละสนุกมากมาก มันเรียลเเละเข้าถึงง่ายมากค่ะ👍🏻 (ชอบตอนจบที่สุดเลย น่ารักมาก เเง)
April 21, 2023
นับถือผู้เขียนมากเลยที่ดูแลแม่ด้วยตัวเองมาตลอด เก่งมากจริง ๆ ขอชื่นชมจากใจ
การดูแลคนสูงอายุธรรมดาก็ไม่ง่ายแล้ว แต่นี่มีโรคอัลไซเมอร์พ่วงมาด้วย เป็นโรคที่ร้ายกาจกับเจ้าตัวและคนรอบข้างมาก
ตนเองไม่อาจจดจำ คนรอบข้างเจ็บปวดกับการถูกลืม เราไม่อาจรู้ได้เลยว่าใครจะทรมานกว่ากัน
ผู้เขียนไม่ได้ฟูมฟาย ตีโพยตีพายหนักหนา เป็นการบอกเล่าเรื่องราวทั่วไป แต่อ่านแล้วรู้เลยว่าผู้เขียนแบกรับความรู้สึกไว้มากเหลือเกิน
ไม่ง่ายเลยกับการที่ต้องทำงานไปด้วยและเป็น caregiver ด้วย การได้ระบายออกมาบ้างก็คงจะดี
ป.ล. ชอบภาพประกอบและสิ่งของที่ค่อย ๆ หายไปมาก เล็กน้อยแต่ลึกซึ้ง
การดูแลคนสูงอายุธรรมดาก็ไม่ง่ายแล้ว แต่นี่มีโรคอัลไซเมอร์พ่วงมาด้วย เป็นโรคที่ร้ายกาจกับเจ้าตัวและคนรอบข้างมาก
ตนเองไม่อาจจดจำ คนรอบข้างเจ็บปวดกับการถูกลืม เราไม่อาจรู้ได้เลยว่าใครจะทรมานกว่ากัน
ผู้เขียนไม่ได้ฟูมฟาย ตีโพยตีพายหนักหนา เป็นการบอกเล่าเรื่องราวทั่วไป แต่อ่านแล้วรู้เลยว่าผู้เขียนแบกรับความรู้สึกไว้มากเหลือเกิน
ไม่ง่ายเลยกับการที่ต้องทำงานไปด้วยและเป็น caregiver ด้วย การได้ระบายออกมาบ้างก็คงจะดี
ป.ล. ชอบภาพประกอบและสิ่งของที่ค่อย ๆ หายไปมาก เล็กน้อยแต่ลึกซึ้ง
October 13, 2023
โชคดีจังที่ได้อ่านเล่มนี้ ได้คิดถึงอะไรหลายๆอย่าง ทุกวันนี้โฟกัสแค่ตัวเอง และหลงลืมความรู้สึกคนรอบข้างไปหมด พออ่านจบก็เหมือนโดนดึงให้กลับไปหาคนรอบๆตัวบ้าง
July 11, 2023
ก็ตรงตามชื่อเรื่องเลย เกี่ยวกับลูกที่ต้องดูแลแม่ที่ป่วยเป็นอัลไซเมอร์ ถ่ายทอดผ่านมุมมองของลูก เล่าเกริ่นตั้งแต่วัยเด็ก - แม่เริ่มป่วย - รับแม่มาอยู่ด้วย ดำเนินเรื่องแบบเรียบง่าย ไม่มีอะไรซับซ้อน ไม่ดึงดราม่าน้ำตาแตกจนรู้สึกหดหู่ ไม่ได้ทำให้รู้สึกว่าโอ้ยไม่อ่านเล่มนี้อีกแล้วชีวิตนี้
ด้วยความที่คนเขียนเป็นนักแสดง เลยเอาคอนเซปต์ของบทละคร การแสดง มิวสิคคัล มาเป็นธีมในการดำเนินเรื่อง เหมือนนี่คือละครชีวิตฉากใหญ่ ทำให้เรื่องมีสีสันมากขึ้น ไม่ได้มาบันทึกเรื่องราวของแม่ให้ฟังอย่างเดียว แต่เราได้รู้จักทั้งอาชีพ-ความชอบของลูกไปพร้อมๆ กับความเป็นไปของแม่ เป็นมุมมองที่จะทำให้คนนอกเข้าใจหัวอกครอบครัวผู้ป่วยอัลไซเมอร์มากขึ้น เราสัมผัสได้ถึงความอัดอั้นที่เค้าระบายออกมาผ่านตัวหนังสือมากๆ ไม่ใช่อัดอั้นเพราะแม่ แต่เพราะคนรอบข้าง แบบเวลาเจอคนนั้นคนนี้มาถาม เวลามีใครมาจี้มาบอกอะไรซ้ำๆ มันมีความแบบ โว้ยยยยยย นี่จ้า อ่านเล่มนี้ซะนะจะได้เข้าใจชั้น บางช่วงก็รู้สึกถึงโทนเสียงที่ไม่ค่อยเป็นมิตร (?) บอกไม่ถูก แต่มันจะมาเป็นระลอกๆ 555555
เราเคยอ่านเรื่องสั้นนึงที่ถ่ายทอดมุมมองคนที่ต้องดูแลผู้ป่วยอัลไซเมอร์เหมือนกัน ตอนนั้นรู้สึกถึงความอึดอัด อัดอั้น กดดัน แบบ overwhelmed อะ ซึ่งต่างจากเรื่องนี้มาก (ไม่ได้แปลว่าไม่ชอบนะ นี่ชอบเรื่องสั้นนั้นมากๆๆ) อ่านเรื่องนี้แล้วชิล มีความ positive สูง แม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่เหนื่อยยาก แต่ก็เล่าโดยมีอารมณ์ขันแทรกเป็นระยะๆ แม้จะไม่ค่อยขำเพราะมุกแอบเก่า แต่ก็ทำให้มู้ดโดยรวมมันค่อนข้างผ่อนคลาย เหมือนแค่มาแชร์ประสบการณ์ให้ฟังเฉยๆ อ่านได้เพลินๆ เล่มบาง แป๊บเดียวจบ
ด้วยความที่คนเขียนเป็นนักแสดง เลยเอาคอนเซปต์ของบทละคร การแสดง มิวสิคคัล มาเป็นธีมในการดำเนินเรื่อง เหมือนนี่คือละครชีวิตฉากใหญ่ ทำให้เรื่องมีสีสันมากขึ้น ไม่ได้มาบันทึกเรื่องราวของแม่ให้ฟังอย่างเดียว แต่เราได้รู้จักทั้งอาชีพ-ความชอบของลูกไปพร้อมๆ กับความเป็นไปของแม่ เป็นมุมมองที่จะทำให้คนนอกเข้าใจหัวอกครอบครัวผู้ป่วยอัลไซเมอร์มากขึ้น เราสัมผัสได้ถึงความอัดอั้นที่เค้าระบายออกมาผ่านตัวหนังสือมากๆ ไม่ใช่อัดอั้นเพราะแม่ แต่เพราะคนรอบข้าง แบบเวลาเจอคนนั้นคนนี้มาถาม เวลามีใครมาจี้มาบอกอะไรซ้ำๆ มันมีความแบบ โว้ยยยยยย นี่จ้า อ่านเล่มนี้ซะนะจะได้เข้าใจชั้น บางช่วงก็รู้สึกถึงโทนเสียงที่ไม่ค่อยเป็นมิตร (?) บอกไม่ถูก แต่มันจะมาเป็นระลอกๆ 555555
เราเคยอ่านเรื่องสั้นนึงที่ถ่ายทอดมุมมองคนที่ต้องดูแลผู้ป่วยอัลไซเมอร์เหมือนกัน ตอนนั้นรู้สึกถึงความอึดอัด อัดอั้น กดดัน แบบ overwhelmed อะ ซึ่งต่างจากเรื่องนี้มาก (ไม่ได้แปลว่าไม่ชอบนะ นี่ชอบเรื่องสั้นนั้นมากๆๆ) อ่านเรื่องนี้แล้วชิล มีความ positive สูง แม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่เหนื่อยยาก แต่ก็เล่าโดยมีอารมณ์ขันแทรกเป็นระยะๆ แม้จะไม่ค่อยขำเพราะมุกแอบเก่า แต่ก็ทำให้มู้ดโดยรวมมันค่อนข้างผ่อนคลาย เหมือนแค่มาแชร์ประสบการณ์ให้ฟังเฉยๆ อ่านได้เพลินๆ เล่มบาง แป๊บเดียวจบ
May 4, 2026
A good read :)
เราเลือกหยิบหนังสือเล่มนี้มาเพราะว่าเพิ่งอ่าน Still Alice จบไปไม่นาน ตัวละครหลักเป็นโรคอัลไซเมอร์ บอกเล่าเรื่องราวผ่านมุมมองของผู้ป่วย การรับมือกับโรคนี้ทั้งของตัวเธอและครอบครัวของเธอ เรารู้สึกว่ามันเป็นหนังสือที่ดีเล่มหนึ่ง และเมื่อเห็นเล่มนี้เกี่ยวกับผู้ป่วยอัลไซเมอร์เหมือนกัน แต่เล่าต่างมุมมองกัน เป็นมุมมองของผู้ดูแล เลยเลือกหยิบมาอ่านเพื่อ relate ความรู้สึกระหว่าง 2 เล่มนี้
คุณชลจร (ผู้เขียน) เป็นคนธรรมดาคนหนึ่ง ดิ้นรนไขว่คว้าหาความฝัน เรียน ทำงาน จากห้องเช่า จนมาซื้อคอนโดเป็นของตัวเอง ฟังดูเหมือนชีวิตกำลังจะราบรื่น หากแต่ว่าก็ได้ค้นพบว่าคุณแม่เป็นโรคอัลไซเมอร์ ถ้าเป็นเรามันคงเหมือนฟ้าผ่าลงกลางทาง ถนนแห่งชีวิตราบเรียบอยู่ดีๆ กลับมาเจออุปสรรคจากโรคร้ายของคนในครอบครัว เป็นเรา แค่นี้เราก็รู้สึกมืดแปดด้านแล้ว ไม่รู้จะใช้ชีวิตยังไงให้ราบรื่นต่อไป ไหนจะต้องดิ้นรนหาเลี้ยงตัวเอง อีกทั้งยังต้องคอยรักษาคุณแม่อีกด้วย
ถึงเรื่องราวจะฟังดูเศร้า แต่ผู้เขียนเลือกที่จะหยิบเรื่องราวประสบการณ์การดูแลคุณแม่มาเล่าในน้ำเสียงที่เป็นไปในทางบวก สอดแทรกอารมณ์ขัน และมุกตลกตามยุคสมัย ทำให้เราที่คิดว่าอ่านเรื่องราวเหล่านี้แล้วจะเศร้า กลับรู้สึกว่ามันน่ารัก ทำให้การดูแลผู้ป่วยนั้นที่แท้จริงแล้วมันแสนจะเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ แต่บางครั้ง การ romanticise อะไรพวกนี้ก็ช่วยเพิ่มพลังบวกให้ชีวิตได้เหมือนกัน
ผู้เขียนปูเรื่องราวตั้งแต่เด็กของตนเอง ว่าพ่อแม่มีบทบาทอย่างไรในชีวิตของเขา ประสบการณ์ชีวิตต่างๆ ตั้งแต่เรียนจนกระทั่งทำงาน จนถึงวันที่เขารับแม่มาดูแลพร้อมกับทำงานประจำไปด้วย ซึ่งนับว่าเป็นภารกิจที่ท้าทายไม่น้อยกับการดูแลผู้ป่วยอัลไซเมอร์ เราเองเคยดูแลคุณตาที่ป่วยติดเตียง เรามองว่าหน้าที่มันแตกต่างกัน พูดไม่ได้ว่าแบบไหนเหนื่อยกว่ากัน แต่ส่วนตัวเรารู้สึกการดูแลผู้ป่วยอัลไซเมอร์นั้นน่าจะเหนื่อยกว่าเยอะทั้งกายและใจ เพราะถึงแม้คนๆ นั้นคือคนในครอบครัวของเรา คนที่เรารัก หากแต่ว่าการสื่อสารหรืออะไรก็ตามมันมักจะไม่เป็นไปดั่งใจ เนื่องจากเขาคนนั้น “จำไม่ได้”
โชคดีมากๆ ที่ครอบครัวของผู้เขียนนั้นต่างก็เป็น support system ที่ดีให้กันและกัน ประสบการณ์การดูแลคุณแม่ก็มีอุปสรรคบ้างเป็นธรรมดา ราบรื่นบ้างในบางวันให้ใจชื้น แต่ละวันก็มีเรื่องให้ต้องลุ้นกันไป
เรื่องราวตลกๆ สอดแทรกเข้ามาเป็นระยะ บางเรื่องอาจจะไม่ได้ตลกมาก ณ ตอนนั้น แต่พอกลับมาเล่าย้อนหลังเรากลับสามารถมองมันให้ตลกได้ เล่าให้มันขำมันก็ขำ จะมาคอยเครียดเหนื่อยกับชีวิตมากก็คงไม่ไหว เรื่องราวน่ารักๆ ก็เยอะ อ่านไปก็ยิ้มตามไป เรารู้สึกได้เลยว่าผู้เขียนเป็นคนที่น่ารักมากๆ คนหนึ่ง ถ้าไม่อย่างนั้นก็คงไม่เขียนหนังสือออกมาได้น่ารักขนาดนี้
แต่ที่เราสัมผัสได้อีกอย่างจากผู้เขียนก็คือความเศร้าปนความอึดอัด ความเศร้าจากโรคนี้ที่เกิดขึ้นกับคุณแม่ ความสัมพันธ์ในบางส่วนขาดหายไปเพราะคุณแม่สื่อสารได้ไม่ดีเท่าแต่ก่อน และบางสิ่งที่หายไปจากความทรงจำของคุณแม่ อีกทั้งความเหนื่อยล้าที่เกิดขึ้นจากกา��ทำงาน การดูแลคุณแม่ รวมไปถึงแก้ปัญหาต่างๆ ที่เกิดขึ้นกับคุณแม่ เราเองเคยเห็นคลิปต่างๆ จากคนที่ดูแลผู้ป่วยอัลไซเมอร์ สัมผัสได้ถึงความยากในการดูแล แต่ก็เชื่อว่าพวกเขาทำด้วยใจจริงๆ เพื่อที่จะดูแลคนที่รักให้ได้ดีที่สุด
และยังมีความอึดอัดจากคนรอบข้าง เช่นญาติๆ (ตัวดี) ที่อาจจะหวังดีแหละ แต่ผู้เขียนก็เหนื่อยล้าเกินจะตอบได้ว่าคุณแม่อาการเป็นอย่างไร การตอบคำถามซ้ำๆ ก็เหมือนเป็นการตอกย้ำลงไปในใจอีกว่าสิ่งที่เขากำลังเผชิญอยู่คืออะไร
หนังสือเล่มนี้เป็นเล่มเล็กๆ อ่านไม่นานก็จบ ด้วยภาษาที่เหมือนเล่าให้เพื่อนฟัง เป็นกันเอง มีอารมณ์ขันนิดๆ ทำให้มันไม่ได้เศร้าขนาดนั้น อ่านเพลินๆ เหมือนเพื่อนมานั่งเล่าเรื่องการดูแลคุณแม่ให้ฟัง เราเองอ่านไปก็จินตนาการภาพตามไป พร้อมส่งกำลังใจให้ผู้เขียน คุณแม่ รวมไปถึงผู้ป่วยอัลไซเมอร์และผู้ดูแลทุกๆ คนด้วย
อีกอย่างคือในหนังสือ ผู้เขียนได้ name drop ภาพยนตร์ไว้สองเรื่องคือ Still Alice และ The Father ซึ่งพอดีกับที่เราเพิ่งอ่าน Still Alice จบ กะว่าจะไปหาหนังทั้งสองเรื่องนี้ดูต่อไป
เราเลือกหยิบหนังสือเล่มนี้มาเพราะว่าเพิ่งอ่าน Still Alice จบไปไม่นาน ตัวละครหลักเป็นโรคอัลไซเมอร์ บอกเล่าเรื่องราวผ่านมุมมองของผู้ป่วย การรับมือกับโรคนี้ทั้งของตัวเธอและครอบครัวของเธอ เรารู้สึกว่ามันเป็นหนังสือที่ดีเล่มหนึ่ง และเมื่อเห็นเล่มนี้เกี่ยวกับผู้ป่วยอัลไซเมอร์เหมือนกัน แต่เล่าต่างมุมมองกัน เป็นมุมมองของผู้ดูแล เลยเลือกหยิบมาอ่านเพื่อ relate ความรู้สึกระหว่าง 2 เล่มนี้
คุณชลจร (ผู้เขียน) เป็นคนธรรมดาคนหนึ่ง ดิ้นรนไขว่คว้าหาความฝัน เรียน ทำงาน จากห้องเช่า จนมาซื้อคอนโดเป็นของตัวเอง ฟังดูเหมือนชีวิตกำลังจะราบรื่น หากแต่ว่าก็ได้ค้นพบว่าคุณแม่เป็นโรคอัลไซเมอร์ ถ้าเป็นเรามันคงเหมือนฟ้าผ่าลงกลางทาง ถนนแห่งชีวิตราบเรียบอยู่ดีๆ กลับมาเจออุปสรรคจากโรคร้ายของคนในครอบครัว เป็นเรา แค่นี้เราก็รู้สึกมืดแปดด้านแล้ว ไม่รู้จะใช้ชีวิตยังไงให้ราบรื่นต่อไป ไหนจะต้องดิ้นรนหาเลี้ยงตัวเอง อีกทั้งยังต้องคอยรักษาคุณแม่อีกด้วย
ถึงเรื่องราวจะฟังดูเศร้า แต่ผู้เขียนเลือกที่จะหยิบเรื่องราวประสบการณ์การดูแลคุณแม่มาเล่าในน้ำเสียงที่เป็นไปในทางบวก สอดแทรกอารมณ์ขัน และมุกตลกตามยุคสมัย ทำให้เราที่คิดว่าอ่านเรื่องราวเหล่านี้แล้วจะเศร้า กลับรู้สึกว่ามันน่ารัก ทำให้การดูแลผู้ป่วยนั้นที่แท้จริงแล้วมันแสนจะเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ แต่บางครั้ง การ romanticise อะไรพวกนี้ก็ช่วยเพิ่มพลังบวกให้ชีวิตได้เหมือนกัน
ผู้เขียนปูเรื่องราวตั้งแต่เด็กของตนเอง ว่าพ่อแม่มีบทบาทอย่างไรในชีวิตของเขา ประสบการณ์ชีวิตต่างๆ ตั้งแต่เรียนจนกระทั่งทำงาน จนถึงวันที่เขารับแม่มาดูแลพร้อมกับทำงานประจำไปด้วย ซึ่งนับว่าเป็นภารกิจที่ท้าทายไม่น้อยกับการดูแลผู้ป่วยอัลไซเมอร์ เราเองเคยดูแลคุณตาที่ป่วยติดเตียง เรามองว่าหน้าที่มันแตกต่างกัน พูดไม่ได้ว่าแบบไหนเหนื่อยกว่ากัน แต่ส่วนตัวเรารู้สึกการดูแลผู้ป่วยอัลไซเมอร์นั้นน่าจะเหนื่อยกว่าเยอะทั้งกายและใจ เพราะถึงแม้คนๆ นั้นคือคนในครอบครัวของเรา คนที่เรารัก หากแต่ว่าการสื่อสารหรืออะไรก็ตามมันมักจะไม่เป็นไปดั่งใจ เนื่องจากเขาคนนั้น “จำไม่ได้”
โชคดีมากๆ ที่ครอบครัวของผู้เขียนนั้นต่างก็เป็น support system ที่ดีให้กันและกัน ประสบการณ์การดูแลคุณแม่ก็มีอุปสรรคบ้างเป็นธรรมดา ราบรื่นบ้างในบางวันให้ใจชื้น แต่ละวันก็มีเรื่องให้ต้องลุ้นกันไป
เรื่องราวตลกๆ สอดแทรกเข้ามาเป็นระยะ บางเรื่องอาจจะไม่ได้ตลกมาก ณ ตอนนั้น แต่พอกลับมาเล่าย้อนหลังเรากลับสามารถมองมันให้ตลกได้ เล่าให้มันขำมันก็ขำ จะมาคอยเครียดเหนื่อยกับชีวิตมากก็คงไม่ไหว เรื่องราวน่ารักๆ ก็เยอะ อ่านไปก็ยิ้มตามไป เรารู้สึกได้เลยว่าผู้เขียนเป็นคนที่น่ารักมากๆ คนหนึ่ง ถ้าไม่อย่างนั้นก็คงไม่เขียนหนังสือออกมาได้น่ารักขนาดนี้
แต่ที่เราสัมผัสได้อีกอย่างจากผู้เขียนก็คือความเศร้าปนความอึดอัด ความเศร้าจากโรคนี้ที่เกิดขึ้นกับคุณแม่ ความสัมพันธ์ในบางส่วนขาดหายไปเพราะคุณแม่สื่อสารได้ไม่ดีเท่าแต่ก่อน และบางสิ่งที่หายไปจากความทรงจำของคุณแม่ อีกทั้งความเหนื่อยล้าที่เกิดขึ้นจากกา��ทำงาน การดูแลคุณแม่ รวมไปถึงแก้ปัญหาต่างๆ ที่เกิดขึ้นกับคุณแม่ เราเองเคยเห็นคลิปต่างๆ จากคนที่ดูแลผู้ป่วยอัลไซเมอร์ สัมผัสได้ถึงความยากในการดูแล แต่ก็เชื่อว่าพวกเขาทำด้วยใจจริงๆ เพื่อที่จะดูแลคนที่รักให้ได้ดีที่สุด
และยังมีความอึดอัดจากคนรอบข้าง เช่นญาติๆ (ตัวดี) ที่อาจจะหวังดีแหละ แต่ผู้เขียนก็เหนื่อยล้าเกินจะตอบได้ว่าคุณแม่อาการเป็นอย่างไร การตอบคำถามซ้ำๆ ก็เหมือนเป็นการตอกย้ำลงไปในใจอีกว่าสิ่งที่เขากำลังเผชิญอยู่คืออะไร
หนังสือเล่มนี้เป็นเล่มเล็กๆ อ่านไม่นานก็จบ ด้วยภาษาที่เหมือนเล่าให้เพื่อนฟัง เป็นกันเอง มีอารมณ์ขันนิดๆ ทำให้มันไม่ได้เศร้าขนาดนั้น อ่านเพลินๆ เหมือนเพื่อนมานั่งเล่าเรื่องการดูแลคุณแม่ให้ฟัง เราเองอ่านไปก็จินตนาการภาพตามไป พร้อมส่งกำลังใจให้ผู้เขียน คุณแม่ รวมไปถึงผู้ป่วยอัลไซเมอร์และผู้ดูแลทุกๆ คนด้วย
อีกอย่างคือในหนังสือ ผู้เขียนได้ name drop ภาพยนตร์ไว้สองเรื่องคือ Still Alice และ The Father ซึ่งพอดีกับที่เราเพิ่งอ่าน Still Alice จบ กะว่าจะไปหาหนังทั้งสองเรื่องนี้ดูต่อไป
March 27, 2023
แม้จะไม่ใช่หนังสือเกี่ยวกับอัลไซเมอร์ที่ดีที่สุด แต่ก็ยอดเยี่ยมในเรื่องราวของมันเองแล้ว ในฐานะที่ต้องคอยดูแลแม่และญาติผู้ใหญ่หลายคนที่ก็ชราภาพลงทุกวัน แม้จะไม่ถึงขนาดหลงลืมอย่างคนที่เป็นอัลไซเมอร์ แต่เข้าใจเลยครับว่าผู้เขียนเหนื่อยขนาดไหน คนที่ดูแลเอง กับคนที่บอกว่าต้องดูแลอย่างนั้นอย่างนี้สิ มันต่างกันเยอะครับ เสียงนกเสียงกา ปล่อยเค้าไป
เห็นด้วยกับผู้เขียนที่ว่า เราไม่ได้ดูแลเพราะคำว่ากตัญญูหรอก เราทำเพราะเรารักเค้าไง เพราะทำให้ได้และอยากทำให้ แค่นั้นเลย
ถ้าผู้เขียนผ่านมาเห็น อยากบอกว่าเป็นกำลังใจให้นะครับ
...
บันทึกนึกขึ้นมาได้ :
12 สิงหาคม 2022 ระหว่างทางไปปราจีนบุรี เบาะหลัง
เพื่อนบอกว่าเดี๋ยวปลายปีสนพ.(ของมัน)จะมีหนังสือออกสี่เล่ม หนึ่งในนั้นชื่อว่า "แม่ ฉัน และอัลไซเมอร์" ยังไม่ชัวร์ว่าจะใช้ชื่อนี้รึเปล่า แต่ก็น่าจะ แล้วเปิดภาพประกอบให้ดู 14 รูป
'แกลองดูภาพประกอบ เห็นอะไรมะ'
"เป็นภาพปักไหมพรมเหรอ สุดยอด ของในภาพมันค่อยๆ หายไปนี่หว่า"
'ช่ายย ติดต่อน้องเจ้าของเพจเส้นทางสายไหมไป พอบอกคอนเซ็ปต์ให้น้องฟังว่าจากภาพเต็มแล้วพอเรื่องราวผ่านไปเราจะค่อยๆ เลาะออกทีละส่วน เสมือนว่าความทรงจำค่อยๆ หายไป น้องบอก หนูไม่เคยเลาะงานตัวเองเลยค่ะ น้องเกือบไม่ทำให้แล้ว 555'
"แล้วแกถ่ายทีละรูปแล้วก็นั่งเลาะออกเองเรอะ?"
'ชั่ย แต่น้องคนปักเป็นคนเลาะ น้องบอกหนูเป็นคนสร้างมันขึ้นมา หนูก็ต้องเป็นคนรื้อมันเองค่ะ น้องมาบอกทีหลังว่ารื้อด้ายออกลำบากกว่าปักอีก'
"เรื่องเป็นไง เศร้ามะ"
'ไม่ๆ อยากให้เป็นเรื่องเล่า อย่างงี้ อย่างงั้น อย่างโง้น บลา บลา บลา ส่วนชื่อผู้เขียนก็เป็นนามปากกา เพราะเค้าไม่อยากเปิดเผยตัวจริง เป็นดาราท่านหนึ่งแหละ'
ซึ่งป่านนี้ก็คงรู้ว่าผู้เขียนเป็นใครกันหมดแล้ว
...
เห็นด้วยกับผู้เขียนที่ว่า เราไม่ได้ดูแลเพราะคำว่ากตัญญูหรอก เราทำเพราะเรารักเค้าไง เพราะทำให้ได้และอยากทำให้ แค่นั้นเลย
ถ้าผู้เขียนผ่านมาเห็น อยากบอกว่าเป็นกำลังใจให้นะครับ
...
บันทึกนึกขึ้นมาได้ :
12 สิงหาคม 2022 ระหว่างทางไปปราจีนบุรี เบาะหลัง
เพื่อนบอกว่าเดี๋ยวปลายปีสนพ.(ของมัน)จะมีหนังสือออกสี่เล่ม หนึ่งในนั้นชื่อว่า "แม่ ฉัน และอัลไซเมอร์" ยังไม่ชัวร์ว่าจะใช้ชื่อนี้รึเปล่า แต่ก็น่าจะ แล้วเปิดภาพประกอบให้ดู 14 รูป
'แกลองดูภาพประกอบ เห็นอะไรมะ'
"เป็นภาพปักไหมพรมเหรอ สุดยอด ของในภาพมันค่อยๆ หายไปนี่หว่า"
'ช่ายย ติดต่อน้องเจ้าของเพจเส้นทางสายไหมไป พอบอกคอนเซ็ปต์ให้น้องฟังว่าจากภาพเต็มแล้วพอเรื่องราวผ่านไปเราจะค่อยๆ เลาะออกทีละส่วน เสมือนว่าความทรงจำค่อยๆ หายไป น้องบอก หนูไม่เคยเลาะงานตัวเองเลยค่ะ น้องเกือบไม่ทำให้แล้ว 555'
"แล้วแกถ่ายทีละรูปแล้วก็นั่งเลาะออกเองเรอะ?"
'ชั่ย แต่น้องคนปักเป็นคนเลาะ น้องบอกหนูเป็นคนสร้างมันขึ้นมา หนูก็ต้องเป็นคนรื้อมันเองค่ะ น้องมาบอกทีหลังว่ารื้อด้ายออกลำบากกว่าปักอีก'
"เรื่องเป็นไง เศร้ามะ"
'ไม่ๆ อยากให้เป็นเรื่องเล่า อย่างงี้ อย่างงั้น อย่างโง้น บลา บลา บลา ส่วนชื่อผู้เขียนก็เป็นนามปากกา เพราะเค้าไม่อยากเปิดเผยตัวจริง เป็นดาราท่านหนึ่งแหละ'
ซึ่งป่านนี้ก็คงรู้ว่าผู้เขียนเป็นใครกันหมดแล้ว
...
October 31, 2022
ใคร ๆ ก็กลัวการถูกลืม
December 4, 2024
นักเขียนเขียนสนุกมาก ผสมศาสตร์การแสดงลงมาในงานเขียนอย่างลงตัว อ่านแล้วขำทั้ง ๆ ที่เนื้อหามันไม่ขำเลย นับถือใจมากที่ยอมเปิดแผลในใจให้คนอ่านดูแบบนี้
เป็นการอ่านที่มีอารมณ์ร่วมมาก ๆ ซาบซึ้ง เรียนรู้ และตระหนักในสิ่งที่ผู้ดูแลต้องเจอในแต่ละวัน คิดว่าตัวเองจะระวังคำพูดและการกระทำต่อผู้ดูแลและผู้ป่วยมากขึ้นแน่นอน
เป็นการอ่านที่มีอารมณ์ร่วมมาก ๆ ซาบซึ้ง เรียนรู้ และตระหนักในสิ่งที่ผู้ดูแลต้องเจอในแต่ละวัน คิดว่าตัวเองจะระวังคำพูดและการกระทำต่อผู้ดูแลและผู้ป่วยมากขึ้นแน่นอน
December 8, 2023
แม่ ฉัน และอัลไซเมอร์
เป็นอีกเล่มที่อ่านจบในวันเดียว (ด้วยความที่เล่มไม่หนามาก แต่ถ้าไม่ดีจริงก็ไม่ดึงดูดเราให้อ่านเร็วขนาดนี้)
อ่านไป ร้องไห้ไป เป็นหนังสือที่ถ่ายทอดมุมมองของ caregiver และอาการของผู้ป่วยอัลไซเมอร์ระดับ moderateปลายๆได้อย่างดี ในเล่มนี้สัมผัสได้ทั้งความรู้สึกเหนื่อย และความรู้สึกผิดที่รู้สึกเหนื่อยอีกที (ซึ่งเป็นเรื่องปกติมากๆที่จะเกิดขึ้นได้) และความสัมพันธ์ที่น่ารักให้ได้อมยิ้มบวกน้ำตาไหลไปด้วยกัน ชื่นชมที่เค้าคอยสังเกตและดูแลคุณแม่ได้ดีมาก และยังรู้สึกโชคดีไปกับเขาที่ได้มีคนเข้ามาช่วยดูแลแม่ ให้ตัวเค้าเองได้พักบ้าง (สำคัญมาก) และโชคดีที่แม่ยังไม่มี BPSD เพราะแค่นี้ก็คือเหนื่อยมากๆแล้ว (พาลนึกถึง caregiver อีกมากที่ไม่ได้มีฐานะเท่าผู้เขียน และอาจจะต้องดูแลผู้ป่วยเพียงคนเดียว จะขนาดไหน)
อยากให้หนังสือเล่มนี้ทำเป็นภาพยนต์นะ คงเป็น drama-comedy เหมือนผู้เขียนได้วางบทให้หมดแล้ว ปูพื้นแบ็คกราวน์ จุดเริ่มต้นเรื่อง ไคลแม็ก ตอนจบลึกซึ้งคลี่คลายที่ดำเนินต่อไป แถมในหนังสือยังมีเพลงประกอบภาพยนต์ให้ไปเปิดฟัง (ฟังแล้วร้องไห้ตามเลย เพราะมันมีที่มาที่เลือกเพลงเหล่านี้อยู่ในนั้น) และถ้าเป็นภาพยนต์ได้จริงคงช่วยทำให้คนในสังคมได้เข้าใจเกี่ยวกับโรคอัลไซเมอร์อีกมากๆ เหมือนหนังเรื่อง still alice ที่ผู้เขียนพูดถึง
พอค้นว่าผู้เขียนคือใครก็คือตื่นเต้น เพราะคือ พี่ตือ โมเดลลิ่ง แห่งเนื้อคู่ประตูถัดไปนั่นเอง
จุดที่ชอบมากๆอีกอันคือ ภาพปกและภาพเริ่มต้นบทที่เป็นภาพ embroidery ที่พอเปิดอ่านไปเรื่อยๆด้านจะถูกเลาะออกไปทีละอย่าง ... จนสุดท้ายเหลือภาพแม่และผู้เขียน
เป็นอีกเล่มที่อ่านจบในวันเดียว (ด้วยความที่เล่มไม่หนามาก แต่ถ้าไม่ดีจริงก็ไม่ดึงดูดเราให้อ่านเร็วขนาดนี้)
อ่านไป ร้องไห้ไป เป็นหนังสือที่ถ่ายทอดมุมมองของ caregiver และอาการของผู้ป่วยอัลไซเมอร์ระดับ moderateปลายๆได้อย่างดี ในเล่มนี้สัมผัสได้ทั้งความรู้สึกเหนื่อย และความรู้สึกผิดที่รู้สึกเหนื่อยอีกที (ซึ่งเป็นเรื่องปกติมากๆที่จะเกิดขึ้นได้) และความสัมพันธ์ที่น่ารักให้ได้อมยิ้มบวกน้ำตาไหลไปด้วยกัน ชื่นชมที่เค้าคอยสังเกตและดูแลคุณแม่ได้ดีมาก และยังรู้สึกโชคดีไปกับเขาที่ได้มีคนเข้ามาช่วยดูแลแม่ ให้ตัวเค้าเองได้พักบ้าง (สำคัญมาก) และโชคดีที่แม่ยังไม่มี BPSD เพราะแค่นี้ก็คือเหนื่อยมากๆแล้ว (พาลนึกถึง caregiver อีกมากที่ไม่ได้มีฐานะเท่าผู้เขียน และอาจจะต้องดูแลผู้ป่วยเพียงคนเดียว จะขนาดไหน)
อยากให้หนังสือเล่มนี้ทำเป็นภาพยนต์นะ คงเป็น drama-comedy เหมือนผู้เขียนได้วางบทให้หมดแล้ว ปูพื้นแบ็คกราวน์ จุดเริ่มต้นเรื่อง ไคลแม็ก ตอนจบลึกซึ้งคลี่คลายที่ดำเนินต่อไป แถมในหนังสือยังมีเพลงประกอบภาพยนต์ให้ไปเปิดฟัง (ฟังแล้วร้องไห้ตามเลย เพราะมันมีที่มาที่เลือกเพลงเหล่านี้อยู่ในนั้น) และถ้าเป็นภาพยนต์ได้จริงคงช่วยทำให้คนในสังคมได้เข้าใจเกี่ยวกับโรคอัลไซเมอร์อีกมากๆ เหมือนหนังเรื่อง still alice ที่ผู้เขียนพูดถึง
พอค้นว่าผู้เขียนคือใครก็คือตื่นเต้น เพราะคือ พี่ตือ โมเดลลิ่ง แห่งเนื้อคู่ประตูถัดไปนั่นเอง
จุดที่ชอบมากๆอีกอันคือ ภาพปกและภาพเริ่มต้นบทที่เป็นภาพ embroidery ที่พอเปิดอ่านไปเรื่อยๆด้านจะถูกเลาะออกไปทีละอย่าง ... จนสุดท้ายเหลือภาพแม่และผู้เขียน
March 11, 2023
แม่ ฉัน และอัลไซเมอร์
.
ตั้งแต่ชื่อเรื่องก็รู้เลยว่า ต้องจี๊ดจ๊าด หัวใจ ช่วงนั้นกำลังอินกับเรื่องนึงอยู่เกี่ยวกับแม่ พอเจอหนังสือนี้ ต้องสอยมาให้ได้
.
และก็จริง สมดังปรารถนา หนังสือที่ครบรส เราไม่รู้ควรใช้คำว่าอะไรจึงจะเหมาะสมในเชิงวรรณกรรม แต่ถ้าให้พูดเทียบกับรสชาติ อาหารก็ อูมามิ ดี ๆ นี่เอง
.
เปรี้ยว คือ ความแซ่บซ่าของสองแม่ลูก ความบันเทิง เสียงเพลง ที่ทั้งคู่ร่วมกันขับกล่อม
.
หวาน คงเป็นความสวยงามของสิ่งที่ผู้เขียนนิยามสิ่งที่ผู้เขียนรู้สึก ‘รัก’
.
เค็ม น่าจะเป็นความเค็มของน้ำตาเราเนี่ยแหละ ไม่ใช่ว่าเศร้า แต่เราซึม เรารีบรู้ได้ถึงหยาดน้ำตาที่ไหลรินของผู้เขียนที่ทั้งทุกข์และสุขปะปนกัน
.
ขม ให้เปรียบคงเป็นความขมขื่นอดทนกล้ำกลืน โฟกัสปัจจุบัน มองไปข้างหน้า อย่างที่นักเขียนกล่าว แม่สอนอะไรหลาย ๆ อย่าง แม่ยอมสละตนเพื่อเป็นครูส���นเรามาเสมอ ไม่มีอดีต ไม่มีอนาคต มีแต่…ปัจจุบัน
.
สิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว … ดีเสมอ ❤️
.
ขอบคุณสำหรับหนังสือดี ๆ ขอบคุณสำหรับเรื่องราวดี ๆ ทำให้การเดินทางของเราสนุกมากยิ่งขึ้น
.
ประทับใจ กริมมิก ภาพถักไหม มันมีอะไรมากกว่าที่เห็นจริง ๆ ยอมรับว่า กว่าจะรู้ตัว ก็เกือบสายไปเสียแล้ว มีเสน่มาก ๆ ค่ะ ทั้งเล่มเลย
.
ขอบคุณนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ กอด ๆ นะคะ
.
ตั้งแต่ชื่อเรื่องก็รู้เลยว่า ต้องจี๊ดจ๊าด หัวใจ ช่วงนั้นกำลังอินกับเรื่องนึงอยู่เกี่ยวกับแม่ พอเจอหนังสือนี้ ต้องสอยมาให้ได้
.
และก็จริง สมดังปรารถนา หนังสือที่ครบรส เราไม่รู้ควรใช้คำว่าอะไรจึงจะเหมาะสมในเชิงวรรณกรรม แต่ถ้าให้พูดเทียบกับรสชาติ อาหารก็ อูมามิ ดี ๆ นี่เอง
.
เปรี้ยว คือ ความแซ่บซ่าของสองแม่ลูก ความบันเทิง เสียงเพลง ที่ทั้งคู่ร่วมกันขับกล่อม
.
หวาน คงเป็นความสวยงามของสิ่งที่ผู้เขียนนิยามสิ่งที่ผู้เขียนรู้สึก ‘รัก’
.
เค็ม น่าจะเป็นความเค็มของน้ำตาเราเนี่ยแหละ ไม่ใช่ว่าเศร้า แต่เราซึม เรารีบรู้ได้ถึงหยาดน้ำตาที่ไหลรินของผู้เขียนที่ทั้งทุกข์และสุขปะปนกัน
.
ขม ให้เปรียบคงเป็นความขมขื่นอดทนกล้ำกลืน โฟกัสปัจจุบัน มองไปข้างหน้า อย่างที่นักเขียนกล่าว แม่สอนอะไรหลาย ๆ อย่าง แม่ยอมสละตนเพื่อเป็นครูส���นเรามาเสมอ ไม่มีอดีต ไม่มีอนาคต มีแต่…ปัจจุบัน
.
สิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว … ดีเสมอ ❤️
.
ขอบคุณสำหรับหนังสือดี ๆ ขอบคุณสำหรับเรื่องราวดี ๆ ทำให้การเดินทางของเราสนุกมากยิ่งขึ้น
.
ประทับใจ กริมมิก ภาพถักไหม มันมีอะไรมากกว่าที่เห็นจริง ๆ ยอมรับว่า กว่าจะรู้ตัว ก็เกือบสายไปเสียแล้ว มีเสน่มาก ๆ ค่ะ ทั้งเล่มเลย
.
ขอบคุณนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ กอด ๆ นะคะ
March 17, 2026
4.5 stars (rounded up)! This book is very easy to read. The author writes as if she’s talking to a friend, sharing her experience of caring for her mother with Alzheimer’s. It’s engaging, simple, and flows smoothly.
I truly admire the author for taking such good care of her mother. Personally, I’ve gone through having family members fall ill several times, and I know how painful and emotionally draining it can be—it really eats away at your heart.
I want to tell the author that she is incredibly strong. Her storytelling is very touching. If I were in those situations myself, I don’t think I’d be able to regain my strength as quickly as the next day.
Sending encouragement to the author in taking care of her mother. I actually saw the author once in Fukuoka, but I didn’t have the courage to say hello (I thought it was her personal time and thought she wanted to enjoy her trip). Just wanted to send my support :)
I truly admire the author for taking such good care of her mother. Personally, I’ve gone through having family members fall ill several times, and I know how painful and emotionally draining it can be—it really eats away at your heart.
I want to tell the author that she is incredibly strong. Her storytelling is very touching. If I were in those situations myself, I don’t think I’d be able to regain my strength as quickly as the next day.
Sending encouragement to the author in taking care of her mother. I actually saw the author once in Fukuoka, but I didn’t have the courage to say hello (I thought it was her personal time and thought she wanted to enjoy her trip). Just wanted to send my support :)
January 28, 2023
ถึงจะไม่มีคนใกล้ตัวเป็นอัลไซเมอร์
แต่จากที่อ่านนิยายเล่มอื่น ๆ มา รู้สึกว่าเป็นโรคที่น่ากลัวมาก ให้เหมือนตายทั้งเป็น ร่างยังมีชีวิตอยู่ แต่ตัวตนเนื้อในสูญสลายไปแล้ว ภาวะแบบนี้กัดกินชีวิตทั้งตัวผู้ป่วยและคนดูแล
ดังนั้นเลยหยิบอ่านแบบเตรียมซึมซับกับบรรยากาศสุดดาร์ก กระดาษทิชชู่ไว้ซับน้ำตาต้องมาแล้ว
แต่ปรากฎว่าผิดคาดแฮะ ผู้เขียนเขียนเอาฮามาก เต็มไปด้วยสำบัดสำนวน มีลูกล่อลูกชน บางมุกคนอ่านต้องแก่ไล่ ๆ กันถึงขำ บางมุกก็ไม่รู้ขุดมาจากไหน เช่น
"ฉันไม่ใช่คนสันโดษขนาดนั้น ฉันไม่ใช่สัตว์ชีวะ ไม่ใช่สัตว์เคมี แต่ฉันคือสัตว์สังคม"
...สตั๊นไปชั่วขณะกับมุกเมกาเครเวอร์ เชี้ยไรวะเนี่ยยย 5555
หนังสือสนุกครับ ยิ่งถ้าอ่านชื่อตอนแล้วร้องเพลงตามได้หมดนี่คือต้องซื้อละ เพราะเกิดทันกัน 555555
แต่จากที่อ่านนิยายเล่มอื่น ๆ มา รู้สึกว่าเป็นโรคที่น่ากลัวมาก ให้เหมือนตายทั้งเป็น ร่างยังมีชีวิตอยู่ แต่ตัวตนเนื้อในสูญสลายไปแล้ว ภาวะแบบนี้กัดกินชีวิตทั้งตัวผู้ป่วยและคนดูแล
ดังนั้นเลยหยิบอ่านแบบเตรียมซึมซับกับบรรยากาศสุดดาร์ก กระดาษทิชชู่ไว้ซับน้ำตาต้องมาแล้ว
แต่ปรากฎว่าผิดคาดแฮะ ผู้เขียนเขียนเอาฮามาก เต็มไปด้วยสำบัดสำนวน มีลูกล่อลูกชน บางมุกคนอ่านต้องแก่ไล่ ๆ กันถึงขำ บางมุกก็ไม่รู้ขุดมาจากไหน เช่น
"ฉันไม่ใช่คนสันโดษขนาดนั้น ฉันไม่ใช่สัตว์ชีวะ ไม่ใช่สัตว์เคมี แต่ฉันคือสัตว์สังคม"
...สตั๊นไปชั่วขณะกับมุกเมกาเครเวอร์ เชี้ยไรวะเนี่ยยย 5555
หนังสือสนุกครับ ยิ่งถ้าอ่านชื่อตอนแล้วร้องเพลงตามได้หมดนี่คือต้องซื้อละ เพราะเกิดทันกัน 555555
December 26, 2022
บันทึกความทรงจำ #แม่ฉันและอัลไซเมอร์ ของผู้เขียนกับคุณแม่ การรับมือพฤติกรรมผู้ป่วยที่หลงลืมความทรงจำ ทั้งยังต้องรับฟีดแบ็กจากคนรอบข้าง เป็นการก้าวผ่านความเจ็บปวด ความโหดหินหนักหัวใจกับการใช้ชีวิตร่วมกัน ดูแลแม่แล้วก็ต้องสู้+ดูแลใจตัวเองด้วย อ่านเพลินไม่หน่วงแต่จบแล้วยิ้มตาพร่าน้ำตาเอ่อ
November 21, 2023
ชอบมากกก ประทับใจการเล่าแบบนี้ที่มันฟิลๆเพื่อนเล่าสู่กันฟัง เติมอรรถรส555 แต่พอเข้าจังหวะฮุคแล้วก็จุกอยู่เหมือนกัน ร้องไห้เลย5555555 เป็นเรื่องที่ไม่คิดว่าจะชอบขนาดนี้ คุณก้อง จักรพันธ์เขียนหนังสือได้สนุกมากๆเลยแม้จะพึ่งเขียนเล่มแรก ประทับใจค่ะ💖
July 7, 2025
เขียนออกมาได้อ่านสนุกมากๆเลยค่ะวางไม่ลงเลยดีใจมากที่มีโอกาสได้อ่าน ชอบรายละเอียดความที่งานภาพปักในแต่ละบทจะค่อยๆเลือนหายไปมากๆเลยค่ะรู้สึกว่ามันเป็นเหมือนการสะท้อนเรื่องราวไปด้วย ขอบคุณที่เขียนหนังสือเล่มนี้ขึ้นมานะคะ
November 29, 2023
ภาษาอ่านง่าย เล่าจากประสบการณ์จริง
May 25, 2024
หนังสือที่ทำให้เราร้องไห้เป็นบ้าเป็นหลัง
เนื้อหาคือตามตามชื่อเรื่องเลย
ดีมาก ต้องอ่าน
จบการรีวิว
เนื้อหาคือตามตามชื่อเรื่องเลย
ดีมาก ต้องอ่าน
จบการรีวิว
May 4, 2026
เขียนเหมือนเพื่อนเล่าเรื่อง เข้าใจอารมณ์ที่สื่อ ซาบซึ้งและกินใจ ให้ความรู้
November 18, 2024
นักเขียนจากวงการบันเทิง ถ่ายทอดการดูแลแม่ที่ป่วย ผ่านเพลง ละคร เกมโชว์ เล่าเหมือนเพื่อนคุย ช่วยให้เรื่องหนักๆอ่านง่าย ครบรส ตามที่บอกในเล่มว่า หากนี่คือละคร ก็มีทั้งสุข เศร้า เหงา หัวเราะ น้ำตา ชอบมาก เนื้อหาดีมาก
เป็นประสบการณ์การอ่านที่ดี บางช่วงเจ็บหัวใจแทน ว่าจะไม่ร้องไห้ ก็มาร้องบทท้ายๆจนได้ หนังสือพาเราย้อนมองความสัมพันธ์กับคนรอบตัว โดยเฉพาะแม่ บางฉากอยากกลับไปรีเซ็ตใหม่ แต่ชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไป
เป็นประสบการณ์การอ่านที่ดี บางช่วงเจ็บหัวใจแทน ว่าจะไม่ร้องไห้ ก็มาร้องบทท้ายๆจนได้ หนังสือพาเราย้อนมองความสัมพันธ์กับคนรอบตัว โดยเฉพาะแม่ บางฉากอยากกลับไปรีเซ็ตใหม่ แต่ชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไป
Displaying 1 - 19 of 19 reviews