Siostry. Eseje

by Justyna Bargielska, Marika Krajniewsk, Izabela Szolc

Siostry to zbiór emocji, lęków i nadziei. To wszystko to, czym możemy służyć innym. Nasze wzloty i upadki, kręte ścieżki, które oswajałyśmy, by dojść tu, gdzie jesteśmy. Nasza droga każdego dnia wyznacza nową linię startu, a pragnienia pokazują coraz to nowsze linie mety. Ufamy w ich piękno i wartość. Ufamy w naszą moc, dzięki której odkrywamy dorodność własnej siły i głębię bezsilności. Podążamy ścieżką akceptacji i wdzięczności. Twierdzimy, że każda z nas jest wystarczająca i zachwyca swoim życiem. Nasza wspólna książka to zaproszenie dla Ciebie, byś z czułością skupiła uwagę na sobie, na własnej drodze. Może nasze historie będą dla ciebie drogowskazem.

204 pages, Paperback

First published November 10, 2022

About the author

Publikowała w wielu pismach literackich, m.in. w „Odrze”, „Ha!arcie”. Jej wiersze były tłumaczone na język angielski, język słoweński i bułgarski. Laureatka III edycji konkursu poetyckiego im. Rainera Marii Rilkego (2001) i nagrody specjalnej VIII edycji Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego im. Jacka Bierezina (2002). W 2010 roku za tomik Dwa fiaty otrzymała Nagrodę Literacką Gdynia. Za swój prozatorski debiut Obsoletki otrzymała nominację do Paszportów Polityki oraz Nagrodę Literacką Gdynia. Książka ta znalazła się w finale Nagrody Literackiej Nike 2011

Reviews

[Katarzyna Nowicka · Rating 3 out of 5]

Trzy kobiety - trzy bardzo intymne, osobiste eseje.
Są takie książki, które mają swój czas i tylko w danym momencie mogą nas dotknąć, do nas przemówić i zostawić po sobie jakiś ślad.
Takie są Siostry- eseje i ja sięgnęłam po nie w najbardziej odpowiedniej dla mnie chwili.
To niewielka książeczka, którą można przeczytać w godzinę, ale można również ją sobie dawkować przez trzy wieczory- to była dla mnie opcja idealna.

Każdy esej to ogromną dawka emocji, nie zawsze łatwych, nie zawsze zrozumiałych, ale kobiety to istoty złożone z emocji, które targają nami przez całe życie. Czasem udaje się je okiełznać, czasem to one nami rządzą.
Nasze doświadczenia, nasze przeżycia, wzloty i upadki, kształtują naszą kobiecość, a siła, która w nas tkwi pozwala ruszyć do przodu, choć czasem trzeba zaczynać wiele razy. Tę siłę trzeba odnaleźć w sobie.
Izabela Szolc w niezwykle poruszający sposób pisze o depresji, którą nazywa szmerglem. Marika Krajniewska swoje stany, uczucia, emocje i doświadczenia nazywa siostrami. One pojawiają się na różnych etapach, w różnych momentach i towarzyszą przez całe życie.
Justyna Bargielska wpuszcza nas do swojego intymnego życia, dzieląc się swoimi stratami, które doświadczyła i emocjami, które jej towarzyszyły.
One są, trwają, działają, istnieją, każda z nich jest jedyna w swoim rodzaju - to niesie nadzieję.
Ciekawym pomysłem, jest miejsce na własne przemyślenia. Po każdym eseju, jest czas, aby się na chwilkę zatrzymać, czas na refleksję i własne myśli. "Jesteś marzeniem wszechświata", "Jesteś cudem. Tak, ty", "Twoja energia niesie światło światu". Takie hasła towarzyszą miejscu na notatki, które jest zamieszczone po każdym eseju.
Niektóre z nas w tych zwierzeniach mogą odnaleźć własne emocje.
Książka dla kobiet od kobiet. Powinnyśmy być dla siebie siostrami, wspierać się i umacniać - to ważne.

[Wiktoria Sroka · Rating 2 out of 5]

Pierwsze dwa eseje były ciekawe, a dodatkowo skupiały się na danym temacie bez dużej ilości wspominania aspektów życia autorek, w momencie, gdy się pojawiały, stanowiły one raczej dopełnienie danego wątku. Samo poruszenie wątków było dobre i w dużym stopniu podsumowywało dany temat. Jeśli chodzi o trzeci esej, tutaj mam bardzo mieszane uczucia, autorka skupiła się na temacie rozwodu, co samo w sobie nie jest złe jednak w porównaniu do poprzednich części książki, skupiamy się tutaj głównie na historii autorki, a nie na omówienie obranego tematu np. pod względem psychologicznym.

[bookoralina · Rating 3 out of 5]

„My, kobiety, jesteśmy jak pajęcza sieć. Jeśli choćby jedna nić wibruje, jeśli któraś z nas wpada w tarapaty, wiemy o tym wszystkie. W większości wypadków jesteśmy zbyt przerażone, samolubne lub niepewne siebie, by ruszyć z pomocą. Ale kto nas wesprze, jeśli nie my same?”
-Sarah Addison Allen

„SIOSTRY. ESEJE” to niepozorna, niewielka książeczka, składająca się z trzech esejów. Każdy bardzo osobisty, opowiadający o życiu, o jego trudnościach, o związkach, o cierpieniu, o emocjach i o próbach radzenia sobie z nimi.

Pierwsza część książki, „Szmergiel” to opowieść o depresji, o jej nawracających epizodach w życiu autorki. O tym, jak trudna jest nie tylko dla osoby chorej, ale także dla jej bliskich. O tym, jak trudno jest pomóc, jak niewiele nadal o tej chorobie wiemy i nie potrafimy zauważyć jej symptomów. O tym, że spotkać może każdego z nas.
Jest to bardzo mroczna, a zarazem niezwykle osobista... nasiąknięta emocjami autorki historia.

„Siostry”, czyli część druga, to esej, który najmniej przypadł mi do gustu. Nie jestem pewna, czy dobrze zrozumiałam to, co chciała przekazać autorka. Siostrami nazywa doświadczenia, uczucia i emocje, które po kolei rozpoznawała w swoim życiu. Śmierć, wstyd, doświadczenie, miłość i strach to tylko niektóre z nich. Wszystkie zostały uosobione i przedstawione jako „siostry”, czyli towarzyszki naszego życia, które trzeba zaakceptować, a czasem wręcz oswoić. To od nas zależy, jak duży wpływ będą miały na nasze życie, i które z nich bardziej dopuścimy do „sterów”.

Kolejna, ostatnia część „Foliówka na wietrze” opowiada o stracie, w różnych tego słowa znaczeniach. Autorka najbardziej skupia się jednak na poczuciu straty, którego doświadczyła podczas rozwodu. Opisuje zmiany, które zachodziły w jej życiu i to jak sobie z nimi radziła. Mówi o tym, jak trudne do zaakceptowania było to, że mimo wszystko życie płynęło dalej, że musiała robić dobrą minę do złej gry, uczestniczyć w życiu swoich dzieci, w taki sposób, aby jak najmniej ucierpiały. Straciła nie tylko męża, ale także poczucie bezpieczeństwa, przyzwyczajenia, ale także część własnej tożsamości.

Pomimo tego, że książka nie należy do takich, po które często sięgam, uważam, że była bardzo wartościową pozycją. Napisana przez kobiety dla kobiet. Sugerująca, że powinniśmy się wspierać, słuchać się nawzajem, otworzyć na problemy innych... po prostu dla siebie być.

#wspolpracareklamowa

[weronika · Rating 2 out of 5]

2.5, drugi esej do wywalenia