箱庭圖書館

by Otsuichi, 乙一, 王華懋 (Translator)

〈小說家栽培法〉
「H老師，如果你有看到這篇後記，記得通知我一聲！」
——知名的作家山里秀太談起他的創作原點，必須特別感謝國小五年級時總是鼓勵自己寫作的H老師，於是在他小說的〈後記〉特別向老師致意。
卻被愛書成痴的姊姊潮音發現了古怪的矛盾，作家的童年究竟發生了什麼事？他創作小說的初衷又是什麼？

〈上便利商店去！〉
不專業的搶匪闖進一間生意慘淡的便利商店搶劫，收銀機裡的營收少得可憐。
兩名趕著下班的店員乾脆建議搶匪拿點喜歡的零食回去吧，三人還聊起了喜歡的玉米棒話題，
看似即將皆大歡喜和平收場的搶案卻在巡邏員警走進店後起了變化……

〈青春絕緣體〉
「沒錯，我很陰沉，那又怎樣？！」——偌大校園找不到容身之處的我，只能窩在文藝社裡寫寫小說。
和唯二的社員小山雨季子學姊，透過不入流的小說創作，以不堪入耳的文字進行交流，那是我唯一能自在說話的地方。
直到學姊發現我寫的小說開始不大對勁……

〈夢幻仙境〉
「每把鑰匙都有相對應的那扇門，只要打開就能抵達仙境。」
某天我撿到了一把銀色鑰匙，從此以後，尋找適合它的孔洞成了我最大的樂趣與冒險。
從教室的門、更衣室置物櫃、陌生人家到路邊的車子，上放學途中調查鎖孔成了我每日的例行公事，再也停不下來……

〈王國之旗〉
「忘掉父母、拋棄他們給我的名字吧！」
每到夜裡，孩子們就會聚集在廢棄的保齡球館，企圖在大人以外的世界建立純真的天堂，而日間則回到家中「扮演」父母的好孩子。
一名離家出走的女高中生誤闖孩子們的黑夜王國，被迫在當個「孩子」或成為「大人」間做出抉擇……

〈白色足跡〉
「平行世界那頭的我，現在過得好嗎？」
孤身一人度過新年假期的研究生，在雪地上發現了憑空出現的足跡，難道真有平行世界的存在？！
半信半疑的他開始與足跡主人在積雪上寫字對話。他想知道，那個世界的他，一樣這麼孤單嗎？

Genres: Fiction, Novels, Short Stories

280 pages, Paperback

First published March 25, 2011

About the author

Otsuichi (乙一, Otsuichi?), also known as Eiichi Nakata and Asako Yamashiro, is the pen-name of Hirotaka Adachi (安達 寛高), born 1978.

He is a Japanese writer, mostly of horror short stories. He made his debut with Summer, Fireworks, and My Corpse while still in high school.

Major works include the novel Goth, which was made into a manga, and the short story collection Zoo, which was made into a movie.

Tokyopop has released his short story collection Calling You, and will release Goth in November. His short story F-Sensei's Pocket appears in the English language edition of Faust.


Associated Names:
* Otsuichi
* 乙一 (Japanese Profile)
* โอตสึ อิจิ (Thai Profile)

Reviews

[nananatte · Rating 4 out of 5]

'กล่องจำลองฝัน'เป็นผลงานรวม 6 เรื่องสั้นของโอตสึอิจิ ที่ใช้วิธีให้นักอ่านทางบ้านส่งเรื่องสั้นเข้ามาเป็นไอเดีย แล้วเขาจะหยิบเรื่องสั้นที่ผ่านการคัดเลือกมาเขียนใหม่ในสไตล์ตัวเอง และจัดการร้อยเรียงให้ทั้ง 6 เรื่องกลายมาเป็นเรื่องราวแวดล้อมกัน

เรื่องนี้อาจไม่โดดเด่นถ้าเทียบกับผลงานเล่มอื่นๆ ของโอตสึอิจิ แต่เรื่องสั้น 'รอยเท้าสีขาว'​คือดีมาก มีกลิ่นอายและความเหงาเศร้าโรแมนติกแบบโทรศัพท์สลับมิติในเวอร์ชั่นผู้ใหญ่กว่า

เราชอบความหลากหลายของเนื้อหาที่จับใส่ลงมาในเล่มนี้ เพราะ 6 เรื่องนี้มีความไม่จำเจเลย ฉากก็ดี กิจกรรมก็ดี มุมมองตัวละครเก๋ๆ เยอะมาก ความวิกลจริตของตัวละครก็ดี(บางเรื่องมันก็... นะ)​ แต่เล่มนี้ไม่โหดค่ะ เราว่าเค้าจงใจใส่ลงมาให้คนอ่านได้สัมผัสหลากหลายความรู้สึกมากกว่า บางเรื่องอาจรู้สึกขาดอะไรไปสักอย่าง แต่ตัวหนังสือของโอตสึอิจินี่... ระดับแรงดึงดูดให้ตามอ่านต่อจนจบเรื่องสูงมาก คือถ้ายังอ่านไม่จบเรื่องจะหยุดอ่านไม่ได้จริงๆ

เราชอบที่สุดคือเรื่อง 'รอยเท้าสีขาว'​
ส่วน 'ฉนวนหุ้มใจ วัยกำลังฝัน'​ มีความเออิจิ นาคาตะเยอะสุดๆ วัยรุ่นมาาากกกกก

และเรื่อง 'ไปร้านสะดวกซื้อกันเถอะ'​ ขอให้คะแนนความคิดสร้างสรรค์ค่ะ คิดพล็อตมาได้... แต่เราว่ามันขาดอะไรไปนิดนึง นิดเดียวเท่านั้น ไม่งั้นจะรู้สึกสุดกว่านี้ค่ะ
ส่วนอีก 3 เรื่อง เราเฉยๆ ค่ะ

ย้ำ'​รอยเท้าสีขาว' ดี เก๋ อบอุ่น และฟีลกู้ดค่ะ

[top. · Rating 1 out of 5]

ชอบไอเดีย re-write แต่งานโดยรวมยังไม่อยู่มือคนเขียนเท่าไร แม้จะนำมาขัดเกลาให้เหมือนมีเอกลักษณ์ ทั้งยังวางจุดเชื่อมในทุกเรื่อง (เรื่องเกิดในเมืองเดียวหรือมีความเกี่ยวข้องกันเล็กๆ น้อยๆ) แต่ก็ยังไปไม่ถึงมาตรฐาน เอาแค่ว่าจะอ่านให้สนุกยังริบหรี่เลยครับ แฮะๆ

ยังดีที่เรื่องหลังๆ ดูมีอะไรขึ้นมาบ้าง ส่วนตัวชอบไอเดียอาณาจักรเด็ก นอกนั้นพอเดาได้หรือไม่ก็น่าเบื่อเกินไปครับ

[Or_O · Rating 4 out of 5]

ไม่ย่อเรื่องนะคะ แค่เรื่องหลังปกก็น่าจะพอเห็นภาพ แต่ความจริงไม่รู้อะไรก่อนเลยจะอ่านสนุกสุด ฮ่าๆ ใครตั้งใจจะซื้อชัวร์ไม่มั่วนิ่ม หยิบเลยไปต้องอ่านปกหลังหรอก เชื่อโอ แต่ถ้ากำลังลังเล มา! โอจะบอกว่าลักษณะของเล่มนี้เป็นอย่างไรบ้าง


จากคำนำของสำนักพิมพ์และผู้แปล เราจะทราบว่าเรื่องสั้นแต่ละเรื่องในกล่องจำลองฝันนี้มาจากโครงการหนึ่งของสำนักพิมพ์ ซึ่งเป็นการเปิดโอกาสให้คนทั่วไปส่งเรื่องสั้นของตัวเองเข้ามา โอตสึ อิจิจะเลือกเรื่องสั้นที่ถูกใจแล้วนำมาแต่งใหม่และเรียงร้อยเรื่องราวเข้าด้วยกันด้วยตามแบบฉบับตัวเอง โดยจะลงทั้งเรื่องต้นฉบับและเรื่องของตนเองหลังจากนำมาพลิกแพลงเปลี่ยนแปลงคู่กันให้ทุกคนอ่านในเว็บไซต์ของสำนักพิมพ์


พูดง่ายๆ ก็คือเป็นการขอไอเดียและเปิดโอกาสให้คนทั่วไปมีส่วนร่วมกับงานเขียนของโอตสึ อิจินี่แหละ แต่งานนี้จะได้เทียบโต้งๆ เลยว่า before & after เป็นยังไง ก่อนจะนำมารวมเล่มเป็นหนังสือเล่มนี้



เป็นความคิดที่น่าสนุกและไม่เคยเห็นเลยค่ะ ถ้ามาแบบปิดๆ คงคิดว่าเป็นการขอลอกไอเดียได้เหมือนกัน แต่การเปิดโอกาสให้ทุกคนได้อ่านเรื่องทั้งฉบับดั้งเดิมและหลังการเปลี่ยนแปลงทำให้ผลงานของผู้ที่ได้รับการคัดเลือกมีโอกาสเผยแพร่สู่สาธารณชนได้ดี อาจมีรายการแจ้งเกิดก็เป็นได้ นอกจากนี้การเทียบกันจะจะเลย คงพอมาเค้าโครงออกเนอะว่าลอกไม่ลอกอย่างไร

งานนี้โอว่าไม่หมูนักนะคะ นอกจากจะต้องนำแนวคิดจากเรื่องที่เลือกแล้ว ยังต้องนำมาพลิกแพลงในแบบตัวเองด้วย ทำอย่างไรถึงจะไม่ลอก? เปลี่ยนอย่างไรคนถึงจะเดาไม่ออก? แตกต่างอย่างไรถึงจะมาจากเค้าโครงเดิม? บ่อยครั้งพฤติกรรมของคนเราได้รับอิทธิพลจากสิ่งแวดล้อมและแนวคิดที่เราสนใจจนเกิดการเลียนแบบโดยไม่รู้ตัว โอตสึ อิจิ ต้องทำให้เหมือน แต่แตกต่าง น่าสนใจตรงนี้แหละ

ตอนนี้โออยากอ่านต้นฉบับของเรื่องต่างๆ ในเล่มมากเลย เสียดายที่ไม่ได้พิมพ์ด้วยเนอะ ถ้ามีคงดี





ในเล่มจะประกอบด้วยเรื่องสั้น 6 เรื่อง เป็นเรื่องแตกต่างกัน แต่มีตัวละครและความเชื่อมโยงบางอย่างอยู่




- วิธีเพาะพันธุ์นักเขียน


นักเขียนหลายคนถ้ามองย้อนกลับไป น่าจะพบต้นตอที่ทำให้ตัวเองมาเป็นนักเขียนในทุกวันนี้ ในเรื่องจะเป็นการเล่าถึงต้นตอที่ทำให้เด็กชายคนหนึ่ง กลายเป็นนักเขียนในปัจจุบัน


โอชอบช่วงต้นถึงกลางเรื่อง น่าเสียดายที่ตอนจบไม่ค่อยประทับใจ ยังสั้นและรวบรัดชวนงุนงงอยู่บ้าง น่าจะเป็นเพราะเป็นเรื่องเปิด คนเขียนอยากแนะนำให้รู้จักกับตัวละครหลักก่อน



- ไปร้านสะดวกซื้อกันเถอะ!


ต้องมีสักร้านสะดวกซื้อที่คุณรู้จัก ที่ทั้งเก่า ไม่ทันสมัย คนแทบไม่มี แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังเปิดยืนยงคงกระพันมาถึงทุกวันนี้สิน่า แต่เอ๊ะ ร้านแบบนี้ไม่มีใครอยากเข้าจริงเหรอ?


โอชอบเรื่องนี้ทีเดียวค่ะ ตอนอ่านก็รู้สึกทะแม่งๆ อยู่นะ แต่ก็ยังเดาแนวทางของเรื่องไม่ออก อ้อ เพิ่งรู้จากเรื่องนี้เลยว่ามีทฤษฎีเหตุผลของการตั้งชั้นวางหนังสือหน้าร้านที่เป็นกระจกใส คำตอบที่น่าเชื่อถือคือ ทำให้คนทั่วไปเห็นลูกค้ายืนอ่านหนังสือหน้าร้านเลยกล้าเข้าไป ไม่ดูอับทึบหรือเปลี่ยว และมิจฉาชีพก็จะเห็นว่ามีคนพลุกพล่านทำให้ไม่กล้าเข้าด้วย ทฤษฎีนี้เป็นไปได้มากทีเดียว

คุณรู้หรือเปล่า การจัดร้านมีผลต่อคนซื้อมากนะ หลายครั้งมีการทำวิจัยแนวทางการเลือกซื้อของลูกค้า ชั้นวางตรงไหนลูกค้ามองเห็นและขายดี ชั้นวางตรงไหนคนไม่ค่อยเข้าไป อย่างเช่นครั้งหนึ่งอาจารย์โอเคยเล่าทฤษฎีการเลือกซื้อสินค้าของลูกค้าในร้านสะดวกซื้อ คุณๆ ลองนึกภาพตามนะ ร้านเป็นสี่เหลี่ยม และจะมีช่องเดินรอบแนวเหลี่ยมนี้ จากนั้นซอยย่อยแตกเป็นตอนลึก สินค้าที่ขายดีจะอยู่ทางเดินกรอบนอกค่ะ เพราะเป็นทางเดินที่ลูกค้าเดินมากที่สุด มีอะไรบ้าง นึกภาพตามนะ หนังสือพิมพ์ ไอศกรีม ขนมปัง นิตยสาร เครื่องดื่ม น้ำกด ขนมถุง ของแช่เย็น อาหารสำเร็จรูป ซาลาเปาและไส้กรอก ลูกอม ยา จบ จ่ายเงิน โอลองนึกดู ก็จริงนะ ส่วนมากเวลาซื้อ โอจะพุ่งไปแค่รอบนอก โซนน้ำ โซนอาหารสำเร็จรูป แล้วจ่ายเงิน นอกจากจะมีบางครั้งที่ตั้งใจจะซื้ออะไรเป็นพิเศษถึงจะเดินเข้าไปตามซอยเล็กซอยน้อย น่าจะเกี่ยวกับความสะดวกและความรวดเร็วของลูกค้าด้วย

นอกเรื่องมานาน ฮ่าๆ เรื่องนี้ก็เป็นอีกเรื่องที่โอชอบ โอชอบสรุปตอนท้าย ดูเย้ยหยันดี




- ฉนวนหุ้มใจ วัยกำลังฝัน


คนทุกคนล้วนมีเกราะหรือฉนวนหุ้มห่อ เป็นวิธีป้องกันตัวเองโดยอัตโนมัติ ไม่��ห้ใครมองเห็นตัวตนง่ายๆ คนไม่รู้จักกัน คุณจะเปิดเผยทุกอย่างของตัวคุณหรือ? สิ่งที่แตกต่างกันมีแค่เกราะหรือฉนวนของใครทำลายได้ง่ายกว่ากันเท่านั้น

และบางคนก็เลือกที่จะหดตัวอยู่ในเกราะหรือฉนวนของตัวเอง ไม่ออกมาง่ายๆ เช่นเดียวกับตัวเอกเรื่องนี้


อ่านไปสองเรื่อง โอเริ่มกลับมาจับแนวทางได้ว่าคนเขียนต้องการนำเสนอออกมาลักษณะใด แต่ก็ยังเดาทิศทางไม่ได้อยู่ดี ทำให้ระแวงตอนอ่านไปตลอด เป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งของการอ่านเรื่องลักษณะนี้นะ ส่วนตัวเรื่องนี้โอก็ชอบเหมือนกัน
กำลังดี ไม่มากไม่น้อยไป




- วันเดอร์แลนด์ แดนพิศวง


ลูกกุญแจก็ต้องเข้ากับแม่กุญแจสิ เราถูกออกแบบให้มาเป็นคู่กัน เปลี่ยนเหลี่ยมเฉือนมุมเพียงเล็กน้อย เราก็เข้ากันไม่ได้แล้ว

แต่ถ้ามีแค่ลูกกุญแจล่ะ คุณจะรู้ได้อย่างไรว่าแม่กุญแจดอกนั้นเป็นอย่างไร?
เรื่องของเด็กชายคนหนึ่งที่เจอลูกกุญแจปริศนา เลยพยายามตามหากุญแจที่ไขออกได้


โทนเรื่องนี้หม่นและดาร์กค่ะ อ่านไประแวงไป หนึ่งคืออยากตามไปเขกกะโหลกเด็กคนนี้ ซนไม่เข้าเรื่อง สองคือ...เรื่องนี้มันอะไรกันฮ้า จบแบบกรีดร้อง ฉันควรทำอย่างไรกับตัวเองต่อไป รวมๆ ก็โอเค อ่านได้ ไม่ได้ชอบแต่ก็ไม่ได้ไม่ชอบ




- ธงแห่งอาณาจักร


อาณาจักรคือดินแดน ดินแดนคือสิ่งแสดงตัวตนและความเป็นหนึ่งเดียวกัน

คุณรู้หรือเปล่า ไม่ได้มีแค่มนุษย์โลกหรอกนะที่มีอาณาจักร แต่ทุกผู้ทุกสิ่งมีชีวิตต่างหาก สามารถมีอาณาจักรได้

และย่อมเป็นธรรมดา ที่การดำรงอยู่ของอาณาจักรนั้นจะไม่อยากให้คนนอกอาณาจักรเข้าไป เพราะกลัวจะไปรุกราน เปลี่ยนแปลง หรือทำลาย ยกเว้นคุณจะกลายเป็นหนึ่งเดียวกับอาณาจักรนั้น


ไม่หลอนนะ แต่โออ่านแล้วกลัวกว่าเรื่องบนอย่างบอกไม่ถูก ฮืมมม อธิบายยากแฮะ



สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าสิ่งใด บางครั้งก็คือความเชื่อนะ





- รอยเท้าสีขาว


วันสิ้นปีที่หิมะปกคลุมทั่วบริเวณ รอยเท้าใครคนหนึ่งก็ปรากฏขึ้น ไม่เห็นคน ไม่ได้ยินเสียง ไม่รู้ที่มา

ค่อยๆ ย่ำเข้ามาใกล้รอยเท้าของเขา


โอ๊ยยย โอชอบเรื่องนี้ อ่านมาทั้งเล่ม เรื่องนี้เป็นเรื่องเดียวที่กรีดร้อง นอกนั้นออกแนวอึนๆ หม่นๆ พอไหว แต่เรื่องนี้ดี เรื่องนี้โดนใจ ใช่เลย ความรู้สึกตอนอ่านคล้ายเรื่องหนึ่งของโอตสึ อิจิที่โอชอบมาก ไม่บอกดีกว่า แต่คิดว่าคนอ่านแล้วคงพอเดาได้

ลักษณะการเขียนก็จะค่อยๆ เล่า ค่อยๆ เปิดเผยเรื่องราวออกมาให้คนอ่านรู้ จบแล้วอิ่ม ประทับใจ




ก็อย่างที่ว่าไป ชอบเรื่องสุดท้ายที่สุดค่ะ บางเรื่องจะแปลกๆ อย่างเช่นเรื่องวันเดอร์แลนด์ เรื่องนี้โอนึกว่าจะมีตอนต่อไปซะอีกแฮะ พออ่านจบเลยเหวอๆ ว่าจบแล้ว ไม่มีรีเทิร์นเหรอ


ตัวละครลับ... ความจริงก็ไม่ลับ แต่เป็นตัวละครที่โผล่ไปในทุกเรื่องคือชิโอเนะ สาวประหลาดที่ยืนหยัดจะอ่านหนังสือแม้โลกจะถล่มอยู่ตรงหน้า


เรื่องสั้นแต่ละเรื่องที่จับมาโยงเกี่ยวเข้าด้วยกัน เปรียบเหมือนรอยประทับฝ่ามือ ที่คนเขียนใส่ไว้ให้เป็นสัญลักษณ์ในแต่ละเรื่อง แต่ไม่จำเป็นต้องมีความสำคัญหรือมีเหตุผล



อีกครั้งหนึ่ง ชอบเรื่องสุดท้ายมากค่ะ

[Mirai · Rating 3 out of 5]

เล่มนี้ไอเดียเจ๋งดีนะ หนังสือรวมเรื่องสั้น 6 เรื่อง ที่เกิดจากการที่ผู้เขียนไอเดียตัน เขียนวานไม่ออก เลยเกิดกิจกรรม 'รีไซเคิลพล็อต' ขึ้นมา โดยเปิดโอกาสให้ผู้อ่านทางบ้านส่งพล็อตเข้ามา แล้วคุณปผู้เขียนเค้าจะหยิบพล็อตเหล่านั้นมาเสริมเติมแต่งให้เป็นเรื่องราวใหม่ในแบบสไตล์ของเขาเอง

สำหรับเรา แม้เล่มนี้จะมีกลิ่นอายความเป็นโอตสึ อิจิ อยู่เต็มเปี่ยม เล่มนี้กลับมีเนื้อเรื่องที่ไม่โดดเด่นเท่าไหร่ แต่ก็มีเรื่องที่อ่านแล้วรู้สึกสนุก ชอบ และประทับใจอยู่

เราชอบ 'วันเดอร์แลนด์ แดนพิศวง' กับ 'รอยเท้าสีขาว' มากที่สุด อย่างเรื่องวันเดอร์แลนด์ฯ มีความผจญภัยเล็กๆ กึ่งระทึกขวัญ อ่านแล้วตื่นเต้นหวาดเสียวดี ส่วนรอยเท้าสีขาวนั้น คนละแนวกันเลย เป็นแนวแฟนตาซีลี้ลับที่อบอุ่นหัวใจโทนเศร้านิดหน่อย อ่านจบแล้วทัชใจมาก สมกับเป็นเรื่องสั้นสุดท้ายสำหรับปิดเล่ม

[Phu]

Không ấn tượng mấy, đọc quyển này cứ như Otsuichi bị cạn ý tưởng ấy. Trong đó nhiều năm sau ổng lại ra quyển sách kỷ niệm bút danh hay và sáng tạo hơn nhiều...🤦🏻‍♂️

[Angel 一匹狼 · Rating 3 out of 5]

This collection of short stories by Otsuichi is an ok way to kill the time if you have nothing else to do, but it doesn't offer any particularly memorable moment.

All the stories go around a little town and some of its characters, with some of them that appear in other stories to interconnect all the short stories. It is entertaining enough, but nothing special. The best of the bunch is the last one, which offers a nice fantasy story about parallel worlds.

In the afterword Otsuichi comments the stories are his 'remakes' from stories he got from fans. And maybe this is what it shows all through the book: that it is an interesting enough filler, but nothing particularly memorable. Not to comment on the works from the fans (that I can't read), but on Otsuichi's decision. If you need something to read, it will cover your needs, but there is so much better out there.

The best: the last story; some fantasy/mystery elements

The worst: it feels unnecessary

Other options: I don't know why, but Riku Onda comes to mind; Miyabe Miyuki too.

6/10

(Original Japanese)

[Erika · Rating 4 out of 5]

読者からのボツ原稿を乙一がリメイクした作品6作。
どれも乙一らしい、よくまとまった短編集だった。
全ての作品が、文善寺町という「物語を紡ぐ町」がモットーの町が舞台で、登場人物達も重なり合っているので、楽しい。重要な重なり方も有り、ただの拾い物とその落とし主の関係も有り。
特に乙一らしい切ない話「ホワイト・ステップ」が一番気に入った。
表紙のデザインも良い。
星-1なのは、なんだろう、何かが足りないので...

乙一は寂しい捻くれた不安定な人間を描くのが上手い。
が、Zoo等のグロテスクさは無い。それは良かった。
(あれが苦手で、乙一は高校の時に友人に読まされたの以来読んでなかったので、久々の乙一！)

[Yamasato Shuta · Rating 5 out of 5]

สนุก

[Sunja · Rating 3 out of 5]

Many short stories some better than others. All quite different.

[妃 · Rating 2 out of 5]

這是用六篇投稿作品重製而成的一本書，雖然有種硬要把人物牽連在一起的感覺，但是能把六則截然不同的短篇拼湊成一個完整的故事相當不簡單!

[Emily · Rating 4 out of 5]

4.5.

[Reader Lucy · Rating 5 out of 5]

小さ���出来事は大きな世界観につながる。

[On holiday · Rating 3 out of 5]

สามตอนที่ชอบ
- ฉนวนหุ้มใจ เรื่องของวัยรุ่นโดดเดี่ยว ที่อยากเปิดใจ แต่กลับรู้สึกแปลกแยกอยู่เสมอ หนอนหนังสืออย่างเราเข้าใจดีทีเดียว
- วันเดอร์แลนด์ ชอบเรื่องนี้มากสุด มีความดาร์กแบบเข้าใจได้ และทิ้งปริศนาไว้ให้คิดตาม จนอยากให้มีเฉลยมากกว่านี้
- รอยเท้าสีขาว อบอุ่น สมจริง อ่านสนุกรวดเดียวจบ

[Fern Pichaya · Rating 4 out of 5]

แคมเปญ "re-write พล็อตจากทางบ้าน" นี่เก๋มาก แต่ช่วงแรกงานคงส่งกันมาไม่เยอะ เรื่องแรกๆเลยค่อนข้างน่าเบื่อ แต่เรื่องหลังๆสนุกขึ้น จนจบก็สรุปเชื่อมโยงและจบเล่มได้โอเค ตอนแรกๆที่อ่าน ยังคิดอยู่ว่าการที่หนังสือเล่มนี้ไม่ได้เขียนจากไอเดียตั้งต้นของโอตสึจะทำให้เรื่องมันไปได้ไม่สุด แต่ถ้ามองอีกมุม มันก็ทำให้ได้ฟีลที่แตกต่างและหลากหลายดี เพราะเรื่องสั้น 6 เรื่องนี้ไปกันคนละทางมาก บางเรื่องก็ดาร์ค บางเรื่องก็แบ๊วลื๊มม 55

[B&p · Rating 5 out of 5]

��������������������� : ������������������������������������
������������������ : ��������������������� ������������������������������
���������. Talent 1 publishing

������������������������������������������������������������������������������������������������ ��������������� ������������ ���������

[bluebae · Rating 2 out of 5]

สมชื่อเมืองแห่งการเรียงร้อยเรื่องราว หน้าปกเข้ากับเนื้อหาข้างในมาก ๆ ชื่นชมเลย แต่กว่าจะอ่านจบยอมแพ้ไปแล้วหลายรอบ คือเปิดเรื่องมาแบบงง ๆ แต่ประทับใจตอนจบของเรื่องราวนี้มาก ในบรรดาหกเรื่องชอบรอยเท้าสีขาวที่สุด มันเลยทำให้หนังสือเล่มนี้กลับมาน่าสนใจอีกครั้ง แต่ก็นั่นแหละพอหักลบกันแล้วก็ไม่ได้ชอบขนาดนั้น

[ปฐมพงศ์ · Rating 5 out of 5]

เพื่อหนอนหนังสือผู้โดดเดี่ยวจริงเชียว...

[Hiu Ying]

漂書已記錄。

[Benz Latthanan · Rating 2 out of 5]

ในหนังสือรวมเรื่องสั้นของโอตสึอิจิ เล่มนี้สนุกน้อยสุดเลยครับ เล่มนี้เป็นการรวบรวมไอเดียจากคนทางบ้านและต่อยอดเป็นเรื่องสั้น กลายเป็นว่าทุกเรื่องที่อ่านไม่มีจุดพีคเลย ถึงจะพอมีกลิ่นอายของโอตสึอิจิบ้าง แต่การดำเนินเรื่องราบเรียบไป ตามจริงก็ค่อนข้างคาดหวังบ้าง คิดว่าน่าจะมีอะไรที่แปลกใหม่ แต่ก็ไม่ได้อย่างที่หวังครับ
เอาเป็นว่าชอบเรื่องสั้นที่โอตสึอิจิเขียนเองมากกว่าครับ