Það er síðsumar í Reykjavík þegar lögreglan fær tilkynningu um dularfullt mannshvarf. Ungur maður frá Vestfjörðum sem ætlaði að tjalda í borgarlandinu er horfinn sporlaust. Hörður Grímsson rannsakar málið. Athygli hans beinist helst að grænu svæðum borgarinnar, meðal annars Elliðaárdalnum. Skógurinn í dalnum teygir úr sér á milli kvísla árinnar og er stærri og dularfyllri en hann lítur út fyrir að vera í fyrstu.
Nokkrum dögum síðar er tilkynnt um hrottalegt morð um hábjartan dag á heimili í nágrenni Elliðaárdals. Þar finnst húsmóðirin liggjandi í blóði sínu. Aðkoman er svo hroðaleg að hvorki Hörður né samstarfsfólk hans hefur séð annað eins. Til að bæta gráu ofan á svart óttast Hörður að málin tengist og að hryllingnum sé ekki lokið.
Klukkan tifar og einhvers staðar í skuggum borgarinnar leynist sjúk sál sem er drifin áfram af óseðjandi hungri.
Stefán grew up in Ólafsvík and lived there until over the age of 20. After school he did general manual labour and service jobs. To name a few, he worked in the fishing industry, did building work, plumbing, gardening, was a security guard, a cleaner, worked with teenagers and cared for the mentally ill. He has now written eight novels, the first coming out in 1996, Dyrnar á Svörtufjöllum (The Door in the Black Mountains).
Ég er alltaf að verða hrifnari og hrifnari af Stefáni Mána. Upphaflega fældi það mig frá honum hvað bækurnar voru miklir doðrantar en ég hef komist yfir það. Hungur er skemmtileg og Hörður er orðinn góður vinur sem mig langar að vita meira um (ólíkt hinum drepleiðinlega Erlendi í bókum Arnalds sem ég hreinlega get ekki lesið um). Hörður er hrjúfur og lélegur í samskiptum en er skyggn eða berdreyminn sem nýtist honum í að leysa erfið mál. Hlakka til að fylgja honum áfram.
Einhverra hluta vegna hafði ég aldrei lesið Hungur fyrr en núna, ári eftir að hún kom út. Og Andskotinn sjálfur! Hungur er líklega svæsnasta bók höfundar síðan Nautið og alls ekki fyrir viðkvæmar sálir. Það tók mig smá tíma að herða mig upp í að halda áfram með hana. En hún er góð. Það var eitt sem angraði mig við Nautið, sjá umsögn hér, en í Hungri er sagan mun sterkari. Vissulega slæmar ákvarðanir, án slæmra ákvarðana er engin glæpasaga eða hvað? Við fylgjumst með H.G. og skygnumst inn í hans skrýtna haus. Maður elskar að vera ósammála honum þegar hann þusar (stundum sammála, við erum báðir af landsbyggðinni), samgleðjast honum þegar vel gengur, en langar helst að fela mig undir rúmi þegar hann annar út í vitleysu. Okkur myndi eflaust koma ágætlega saman, sitjandi þöglir með Type O'Negative á fóninum.
Langar að gefa þessari bók 3,5 stjörnur, en hún er vel samin og þétt þannig að ég gef 4 stjörnur. Blóðug vissulega og samskipti og lýsing persóna pirraði stundum. Hví þurfa lögreglumenn að lýsa einföldustu smáatriðum fyrir hver öðrum og hvernig getur samband lögreglumanns sem dekrar við konuna sína aðra stundina, endað í ruslinu hina. Kannski er bara hugaheimur höfundar mér framandi. Ágæt spenna.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Þetta er mjög standard glæpasaga. Eina klysjan sem vantar er parturinn þar sem einhver rifjar upp atburði á stríðsárunum. Það er ekkert svoleiðis. Sem betur fer. Aðal gaurinn er göldróttur. Hefði svosem alveg mátt vera jafnel göldróttari.
Til að reifari fái fleiri en þrjár stjörnur þarf höfundur að komast handan við útjöskuðustu klisjur bókmenntagreinarinnar. Það er ekki nóg að morðin toppi önnur í hryllingi sínum heldur.
I quite liked the book. I felt like I got to know the protagonist pretty well and how his personality is. At times, the books was very gruesome though.